version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

forumpodróżeParyż!!!:

tancerka_90 użytkownik tancerka_90(wpisów:3) dodano 14.11.2019 10:58

ja uwielbiam Paryz, niedługo lece tam trzeci raz i mam jeszcze wiele rzeczy do zobaczenia :) nie musi być to droga wyprawa, często są tanie loty, a dla miłośników historii i sztuki jest pełno muzeów i atrakcji

kall2 użytkownik kall2(wpisów:11) dodano 21.02.2019 19:13

Francja to głownie Paryż na kilka dni, przy okazji zakupu promocyjnego lotu https://www.esky.pl/tanie-loty/0/0/ci/par/paryz

edom użytkownik edom(wpisów:5) dodano 28.05.2017 15:34

Dlaczego? Francja jest krajem ciekawym pod względem zabytków, które są doskonale zachowane, warto zwiedzić chociażby zamki nad Loarą a w Paryżu to standardowo, Wieża Eiffla, Pola Elizejskie, Łuk Triumfalny czy Luwr.

olafandja użytkownik olafandja(wpisów:9) dodano 27.03.2017 17:34

Szczerze powiedziawszy Francja źle mi się kojarzy. Lata temu nie miałem, żadnych ale co do tego kraju ale teraz raczej bym sie tam nie wybrał.

ja_warszawa użytkownik ja_warszawa(wpisów:1) dodano 07.04.2013 15:01

W paryżu to warto dużo zwiedzić - tu masz linki do tego co mnie najbardziej zainteresowało:

http://wirtualnemapy.pl/artykuly/155/pary%C5%BC-la-d%C3%A9fense-najlepiej-smakuje-noc%C4%85/

i

http://wirtualnemapy.pl/artykuly/61/wie%C5%BCa-eiffla-na-sam%C4%85-g%C3%B3r%C4%99-poprosz%C4%99/

zdjęcia pod artykułami :)

jadzinka użytkownik jadzinka(wpisów:2) dodano 12.01.2013 19:43

Paryż cudowne miasto ale Sylwester tam to porażka! zero fajerwerków, koncertów, niczego, kompletnie nic się nie dzieje

Polecam serwis [url=http://domywdrewnie.pl]dom z bali[/url]

konwalia użytkownik konwalia(wpisów:326) - Użytkownik usunięty. dodano 14.12.2010 21:50

Przyłączam sie do opini mgfoto.
Sylwester pod wieżą Eiffla,a na drugi dzień kac.
Mało zostaje na zwiedzanie.
Paryż ma to do siebie,że wiekszość cudnych miejsc znajduje się w promieniu ok.8 km od wieży Eiffla.
To nie tak jak Rzym,gdzie trzeba sie naprawdę nachodzic.Zupełnie inne miasto.
Rejs na Sekwanie,no faktycznie ...o tej porze tylko barchanowe majtki.
Życzę super sylwestrowej nocy,zwiedzania i wszystkiego dobrego-)

mgfoto użytkownik mgfoto(wpisów:203) dodano 14.12.2010 16:03

Nie chcę Cię wybijać z romantycznego nastroju ale naszykuj sobie lepiej plan B :) Statki pływające po Sekwanie to nie romantyczne łódeczki tylko molochy - im więcej turystów wejdzie tym lepiej - więc wchodzą dzikie tłumy. W środku rzędy fotelików i gwar jak w ulu. Udało nam się złapać miejsca na zewnątrz (wzdłuż burt jest rządek fotelików). Tylko dzięki temu dało się robić zdjęcia, a wrażenia naprawdę były fajne. Tyle, że nieźle nas wygwizdało. A to była wiosna... Chyba nie odważyłabym się na takie doświadczenie w środku zimy. Jeśli to nie odstrasza to mogę tylko doradzić barchanowe majtki itp. ;) Pozdrawiam

evabiedrona87 użytkownik evabiedrona87(wpisów:2) dodano 13.12.2010 23:29

andy - ale zaszalełeś!!! ;) andy, super_star i mgfoto - dziękuję Wam bardzo za odpowiedzi... :) jesteście kochani :P w ofercie znalazłam, że zwiedzimy mniej więcej to co piszecie: oczywiście wieżę Eiffle'a, Luwr, Place Pigalle itd... :) a najbardziej mnie interesuje rejs po Sekwanie - to może być romantyczne doświadczenie - przepraszam, że jestem taka sentymentalna ;)

super_star - jeśli chodzi już o samego sylwestra to oczywiście nie jest to długi wyjazd - 2 noclegi - ale przy okazji zwiedzimy sobie, co mnie cieszy, bo nie wiadomo kiedy byśmy mogli się wybrać do Paryża by pozwiedzać :) cena jest super - 699 zł :) a biuro podróży Funclub już przeze mnie sprawdzone, więc mogę spokojnie polecić, miła obsługa, oferta zgodna z rzeczywistością i luksusowe autokary hehe :) jak będziesz chciała coś więcej wiedzieć to wejdż sobie na www.funclub.pl albo pisz ile chcesz - ja służe pomocą :) mam nadzieję, że ten sylwester będzie nie zapomniany - tak się nie mogę doczekać hehe :)

raul użytkownik raul(wpisów:398) dodano 12.12.2010 12:31

To się nazywa konkret :) Mamy kompendium wiedzy o Paryżu w jednym miejscu. Brawo Andy.
Pozdrawiam.

andy użytkownik andy(wpisów:7) dodano 12.12.2010 11:23

Witam , znalazlem w necie troche informacji o Paryzu , poslalem je w PW Ewie ale postanowilem wklejc je tutaj moze inni tez skorzystaja , Paryz to moje ulubione miasto , bylem tam wielokrotnie (raz jako gosc mera Paryza mam z tych czasow pamiatkowy medal z wyrytym moim nazwiskiem z okazji 200 lecia Rewolucji Francuskiej ) i po raz kolejny namawiam moja zone na wizyte w miescie w maju kiedy kwitna ksztany a mieszkamy blisko bo w UK , pozdrawiam Obiezyswiatow

Paryż to miasto-legenda, przez wielu uznawany za stolicę świata, a przynajmniej za stolicę mody i trendów kultury. I choć wszystkie te określenia nieco się zdezaktualizowały, to moda na Paryż wciąż się utrzymuje, a nawet w związku z ułatwieniami w podróżach i rozszerzeniem się kontaktów we współczesnym świecie obejmuje szeroką falą coraz to nowe pokolenia.
Jest miastem setek zabytków, muzeów i wspaniałych rozwiązań architektonicznych, ale także romantycznych zaułków, wypielęgnowanych parków i ogrodów oraz eleganckich lokali. Turysta niemal na każdym kroku ma poczucie obcowania z historią – nie poprzez zwiedzanie szacownych ruin, tylko przez kontakt z miejscami, znanymi z literatury, budynkami pokazywanymi od stuleci jako wzorce dla obowiązujących stylów w sztuce oraz postaciami, które współtworzyły dzieje świata – także nasze. Wędrując po obu brzegach Sekwany, zyskuje się świadomość uczestniczenia w dorobku światowej kultury, myśli naukowej, tradycji, twórczości z nieodłączną wolnością, fantazją i wielokulturowością.
Informacje o tym można znaleźć w przewodnikach po Paryżu, wydawanych w milionowych nakładach na całym świecie. Ale niesamowitego nastroju podczas wieczornego spaceru w międzynarodowym tłumie na Champs Élysées, zapachu róż w Ogrodach Luksemburskich i feerii świateł oglądanych z pokładu bateau-mouche podczas nocnego rejsu po Sekwanie – nie opisze żaden przewodnik. To trzeba po prostu przeżyć samemu.
Na zwiedzanie stolicy Francji warto poświęcić przynajmniej 5–7 dni, i to z założeniem, że pewne rzeczy zobaczy się tylko pobieżnie.
Tak jest z największymi muzeami: na wstępne zapoznanie się z całym Luwrem trzeba przeznaczyć ze trzy wizyty, w Musée d’Orsay z grubsza można się zorientować w kilka godzin, ale z pewnością warto być kilka razy, skupiając się za każdym razem na czymś innym. Dysponując pięcioma dniami, warto organizować co najwyżej po dwa spacery dziennie, a jeden dzień przeznaczyć na odpoczynek przy zakupach, w którymś z parków czy ogrodów, a wieczorem – na rejsie po Sekwanie. Zwiedzanie interesujących miejscowości pod Paryżem najlepiej odłożyć na następny raz – chyba że wygospodaruje się czas na Wersal kosztem przedpołudniowych zakupów...
Paryż, wbrew pozorom, nie jest miastem starym. Nie brak w nim wprawdzie zabytków, których historia sięga niekiedy I w. p.n.e., ale obecny wygląd nadał miastu w drugiej połowie XIX w. prefekt departamentu Sekwany baron Georges Haussmann, który na polecenie cesarza Napoleona III wyburzył mniej istotne z punktu widzenia historii budynki, poszerzył ulice, utworzył widokowe i dogodne arterie komunikacyjnie, powiększając jednocześnie obszar stolicy o dotychczasowe przedmieścia.
W drugiej połowie XX w. Paryż stał się miastem, w którym sąsiadują ze sobą kilkusetletnie pałace i kościoły oraz ultranowoczesne drapacze chmur i postmodernistyczne kompozycje z betonu, stali i szkła. Najcenniejsze zabytki lokują się na wyspie Cité i jej najbliższych okolicach – arrondissements 1e, 2e, 3e, 4e, 5e, 6e, 7e i 8e. Najstarsze są archeologiczne pozostałości z czasów celtycko-galijskich oraz rzymskich, najpiękniejsze – gotyckie budowle Cité i okolic, najbardziej dekoracyjne – rokokowe budowle francuskich Ludwików, ale i tak większości ludzi Paryż kojarzy się zapewne z obiektami z przełomu XIX i XX w. – żelazną drabiną wieży Eiffla i niemal mauretańską bazyliką Sacré-Coeur.

Paryż: Luwr i okolice
Place du Carrousel, zamykający od wschodu promenadę ogrodu Tuileries i ogrodu Carrousel, stanowi zarazem przedpole Luwru (Louvre) – najbardziej dostojnego z paryskich pałaców, mieszczącego największe muzeum sztuki na świecie, po ostatnich rozbudowach nazywanego najczęściej Le Grand Louvre(Wielki Luwr).
Rozległy dziedziniec przed pałacem nosi imię Napoleona. Pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy, jest potężna szklana piramida, przez którą prowadzi obecnie główne wejście do muzeum. Wraz z otoczeniem stanowi ona efekt spektakularnej przebudowy przeprowadzonej w latach 80. i 90. XX w. z inicjatywy prezydenta François Mitteranda, który osobiście zatwierdził do realizacji oryginalny projekt amerykańskiego architekta chińskiego pochodzenia Ieoh Ming Peia.
Nieco w prawo, przed szklaną budowlą, wznosi się konny pomnik Ludwika XIV, umieszczony w osi Champs-Élysées. Jest to ołowiany odlew marmurowej rzeźby, wykonanej przez Giovanniego Berniniego w latach 60. XVII w.
Sam pałac ma trzy skrzydła, otaczające dziedziniec Napoleona. Lewe, noszące imię kardynała Richelieu, zostało włączone do muzeum dopiero w czasie ostatniej przebudowy, kiedy wyprowadziło się zeń (do supernowoczesnego budynku w dzielnicy Bercy) Ministerstwo Finansów. Po prawej stronie widaćskrzydło Denon (dyrektora placówki w czasach Napoleona), na wprost – skrzydło Sully (ministra finansów za czasów Henryka IV). Głównym akcentem dekoracyjnym tej części jest wieżowy zegar, stąd też pawilon leżący najbliżej pierwszego dziedzińca nosi nazwę Pavillon de l’Horloge.
Przecinającą go bramą przechodzi się na wewnętrzny Cour Carrée (Dziedziniec Kwadratowy). W jego południowo-zachodnim krańcu znajdowała się najstarsza część Luwru, wzniesiona za czasów Ludwika II Augusta i Karola V w XII w.
Przez bramę w skrzydle wschodnim i po kamiennym moście przerzuconym nad fosą wychodzi się na przylegający do budynku pl. du Louvre. Warto przyjrzeć się wschodniej fasadziepałacu-muzeum, gdzie znajduje się słynna kolumnada Perraulta.
Pełna majestatu elewacja, zwieńczona kolosalnym frontonem (którego bloki podnoszono specjalną machiną skonstruowaną przez Perraulta), na długie lata stała się wzorem dla architektów. Uchodzi za jeden z najpiękniejszych przejawów stylu francuskiego, nazywanego niekiedy stylem Ludwika XIV.Budowa Luwru rozpoczęła się w 1190 r., kiedy to król Filip II August, wyruszając na krucjatę, chciał pozostawić obronną warownię strzegącą centrum miasta przed spodziewanym najazdem saksońskim. Generalną przebudowę podjął słynny renesansowy władca Franciszek I, zlecając to zadanie architektowi Pierre’owi Lescotowi.

Paryż: Place de l’Etoile i Łuk Triumfalny
Zamykający trakt Pól Elizejskich place de l’Étoile, oficjalnie noszący nazwę place du Général de Gaulle to zaprojektowane przez barona Haussmanna w połowie XIX w. rondo o średnicy ok. 120 m, od którego promieniście odchodzi 12 reprezentacyjnych alei. Na środku stoi jedna z największych i najbardziej znanych budowli Paryża – Łuk Triumfalny.Konstrukcja powstała z inicjatywy Napoleona po zwycięstwie pod Austerlitz w 1805 r. Prace trwały długo i z przerwami – ostatecznie monument ukończono za rządów Ludwika Filipa w 1836 r., a 15 grudnia 1840 r. przejechał pod nim kondukt żałobny cesarza, którego prochy właśnie wtedy sprowadzono z Wyspy św. Heleny.
Pokryta bogatą dekoracją rzeźbiarską konstrukcja ma 49 m wysokości, 45 m szerokości i 16 m głębokości. Na głównych fasadach widnieją cztery alegoryczne rzeźby z lat 1832–1836. Powyżej umieszczono sześć płaskorzeźb różnych autorów przedstawiających główne bitwy Napoleona oraz wydarzenia rewolucji. Pod attyką znajduje się fryz o łącznej długości 167 m zWymarszem i powrotem Wielkiej Armii. Na attyce umieszczono 30 tarcz z nazwami miejscowości, w których Napoleon toczył zwycięskie bitwy. Na szczycie Łuku miał początkowo znajdować się wielki pomnik cesarza, ale po jego upadku zarzucono ten pomysł i w 1886 r. na dachu umieszczono kwadrygę autorstwa Alexandra Falguiere’a. Rzeźbę zdjęto pod koniec XIX w. i w efekcie dziś Łuk nie jest niczym zwieńczony. Na wewnętrznych ścianach umieszczono nazwy 128 miejscowości, gdzie rozgrywane były bitwy z czasów rewolucji i Napoleona oraz nazwiska 660 marszałków i generałów Wielkiej Armii. Warto odnaleźć Pułtusk, Ostrołękę, Heilsberg (Lidzbark Warmiński) i Danzig (Gdańsk) oraz nazwiska generałów Poniatowskiego, Dąbrowskiego, Zajączka (tu jako Zayonschek), Kniaziewicza, Chłopickiego (Klopisky), Sułkowskiego i Łazowskiego.
Na taras Łuku (L’Arc de Triomphe; pl. du Général de Gaulle, 8e, m Charles de Gaulle-Étoile; tel. 01553 77377; IV–VIII 9.30–23.00, XI–III 10.00– 22.30; 6,40 €, ulgowy 3,60 €) można wejść po schodach (od północnej strony) lub wjechać windą (tylko dla niepełnoprawnych). Z góry roztacza się fantastyczny widok na Paryż: na wschodzie perspektywę Champs-Élysées zamyka Luwr, na południu błyszczy złota kopuła kościoła Invalides i sterczy w niebo wieża Eiffla, na północy majestatycznie wznoszą się minarety bazyliki Sacré-Coeur, na zachodzie zaś imponujące wieżowce i „kwadratowy łuk” Défense.
Pięknie prezentuje się także sama étoile, czyli „gwiazda” – rozciągające się u stóp turysty aleje odchodzące od pl. du Général de Gaulle. Najszersza z nich – licząca 140 m szerokości av. Foch – jest zarazem najszerszą ulicą Paryża.
Rozmieszczone w dwóch miejscach tarasu panoramy pozwalają zidentyfikować główne budynki stolicy. Z tarasu widokowego schodzi się wprost do małego muzeum, gdzie co 10 minut prezentowana jest multimedialna projekcja ukazująca najważniejsze momenty w dziejach Łuku.

Paryż: Musee d’Orsay
Charakterystyczny budynek dawnego dworca kolejowego, ozdobiony od strony Sekwany dwiema symetrycznie umieszczonymi tarczami zegarowymi, od 1986 r. mieści, gromadzące zbiory sztuki od 1848 do 1914 r.
Gmach powstał na miejscu dawnego Palais d’Orsay (zburzonego w czasie Komuny Paryskiej) według projektu Wiktora Laloux w związku z Wystawą Światową w 1900 r.
Główna część muzeum – wielka hala dworcowa – przeznaczona została na ekspozycję rzeźby. W boczne ściany wkomponowano na trzech poziomach i kilku tarasach półpiętrowych sale, gdzie pokazywane jest malarstwo, rysunek, rzeźba małych rozmiarów, a także fotografia i sztuka użytkowa.
Trzonem ekspozycji są prace impresjonistów, które trafiły tu głównie z galerii Jeu de Paume. Po wejściu do pierwszej sali impresjonistów na drugim piętrze jako pierwsze rzuca się w oczyŚniadanie na trawie Maneta.
Nie jest to bynajmniej obraz impresjonistyczny: powstał w 1863 r., stanowi nawiązanie zarówno do dzieła Tycjana Wiejski koncert, jak i grafiki Marcantonio Raimondiego Sąd Parysa, z którego Manet zaczerpnął zarówno upozowanie głównych postaci, jak i ich gesty. Skandal, jaki wybuchł po jego zaproponowaniu na wystawę, skłonił artystę i jego przyjaciół do stworzenia niezależnej wystawy (nazwanej Salonem Odrzuconych), gdzie pokazywano dalekie od akademickiej poprawności obrazy.
Tymczasem impresjonizm jako kierunek artystyczny rozwinął się (a przynajmniej został nazwany) nieco później, a początek dało mu dzieło Claude Moneta Impresja: wschód słońca, powstałe w 1872 r., także bardzo krytykowane przez uznanych znawców. Dziś jest perłą kolekcji stołecznego muzeum Marmotan.
W następnej sali pokazywane są najważniejsze dzieła Edgara Degasa. To jeden z głównych reprezentantów impresjonizmu, miłośnik tancerek i muzyków, autor pokazywanych tu Lekcji tańca,Prasowaczek, Orkiestry w Operze, Absyntu, a także rzeźb, spośród których największą sławę zdobyła brzydka jak noc, za to ubrana w stanik i taftową sukienkę Czternastoletnia tancerka, pokazywana wraz z innymi dziełami tego artysty w specjalnej gablocie na środku sali.
Jednym z najbardziej francuskich twórców impresjonistycznych był Anglik (ale urodzony i wychowany w Paryżu) Alfred Sisley. W kolejnym pomieszczeniu jego Powódź w Marly i Zima w Louveciennes sąsiaduje z pochodzącym z Antyli „papieżem impresjonizmu”, Camillem Pisarro, autorem m.in. Czerwonych dachów.
W tej i następnej sali prezentowana jest może najpiękniejsza kolekcja całego d’Orsay – dziełaRenoira i Moneta. Z lewej strony, obok wejścia, widać uroczą Huśtawkę, dalej Kąpiące się Pierre-Auguste Renoira, a na wprost wejścia, też po lewej, świetną Zabawę w Moulin de la Galette tego samego autora. Po przeciwnej stronie – Wjazd pociągu na dworzec St. Lazare Claude Moneta.
W kolejnej sali eksponowane są rzeźby Degasa i Renoira (chyba jednak byli lepszymi malarzami!). W następnej – cykl Moneta Katedra w Rouen, ukazujący tę samą fasadę świątyni malowaną w odmiennym oświetleniu, w różnych porach dnia i roku. Obok obraz z cyklu Nenufary tego samego autora (reszta cyklu eksponowana jest w muzeum Orangerie w ogrodach Tuileries). W sąsiedniej sali uwagę zwraca znany obrazDziewczęta przy fortepianie Renoira.
Układ ekspozycji ma mniej więcej charakter chronologiczny, a więc po impresjonizmie pokazywany jest postimpresjonizm, reprezentowany przede wszystkim przez dzieła ojca nowoczesnego malarstwa – Paula Cézanne’a, spośród których najwięcej osób ogląda Grających w karty.
W następnym pomieszczeniu na wprost wejścia wzrok przyciągają dwa duże panneaux Henri Toulouse-Lautreca, pokazujące nocne życie Montmartre’u. Pastele (Renoir, Degas, Manet) wystawiono obok, w przyćmionym oświetleniu. I za chwilę zwiedzający natyka się na kolejne bardzo znane dzieła, autorstwa Vincenta van Gogha, w tym autoportrety, Kościół w Auvers-sur-Oise, Pokój artysty w Arles i Portret doktora Paula Gacheta.
Muzeum (1, rue de la Légion-d’Honneur, 7e, m Solférino, RER C Musée d’Orsay; wt.–nd. 9.30–18.00, zimą wt.–sb. 10.00–18.00, nd. 9.00–18.00, czw. do 21.45; 7,50 €, ulgowy 5,50 €, poniżej 18 lat i 1. nd. miesiąca bezpł.)

Paryż: Katedra Notre-Dame i okolice
Katedra Marii Panny z Paryża to najlepiej rozpoznawalny zabytek gotycki na świecie.
Jej budowę rozpoczęto z inicjatywy biskupa Paryża Maurice’a de Sully’ego w 1163 r., a ukończono ponad 200 lat później. Katedra (6, pl. du parvis de Notre-Dame/pl. Jean-Paul II, 4e, m Cité/St-Michel, RER B St-Michel-Notre- Dame, autobus #24, 25, 27, 96, parking płatny pl. du Parvis de Notre-Dame; tel. 0144321672; codz. 8.00–18.00, bezpł., wstęp na wieże 5,34 €, ulgowy 3,51 €) ma układ orientowany – prezbiterium, dookoła którego prowadzi podwójne obejście, znajduje się w części wschodniej, najstarszej. Spory dziedziniec z trudem mieści turystów z całego świata, jacy codziennie przychodzą podziwiać Notre-Dame. Po lewej stronie placu warto zajrzeć do Crypte archéologique du Parvis de Notre-Dame (krypta archeologiczna; 1, pl. du parvis de Notre-Dame/pl. Jean-Paul II, 4e, m Cité/St-Michel, RER B St-Michel-Notre-Dame, autobus #24, 25, 27, 96, parking płatny pl. du Parvis de Notre-Dame; tel. 01554 25010; wt.–nd. 10.00– 18.00; 3,30 €, ulgowy 2,20/1,60 €, dzieci do 13 lat bezpł.), gdzie można zapoznać się z wykopaliskami z czasów galo-rzymskich i pozostałości dawnej Lutecji. Po prawej, na niewielkim skwerze, stoi konny pomnik Karola Wielkiego i jego dwóch rycerzy, Rolanda i Oliviera (bohaterów słynnego średniowiecznego poematu). Na środku placu wzrok przyciąga gwiazda z brązu, zwana Point Zéro – miejsce, od którego we Francji liczone są odległości wszystkich miejscowości od Paryża. 13 VI 2006 r. Rada Miejska na wniosek mera Bertranda Delanoë nadała dziedzińcowi imię papieża Jana Pawła II.
Katedra
Imponująca fasada zachodnia przyciąga codziennie tysiące par oczu i tysiące obiektywów aparatów fotograficznych. Uwagę zwracają przede wszystkim wyniosłe, płasko zakończone wieże, wielka rozeta nad głównym wejściem oraz trójczęściowy portal, z głębokimi ostrymi łukami nad każdą z bram.
Fronton dzieli się na wyraźne trzy pasy: pierwszy to potrójny portal wejściowy zwieńczony Galerią Królów z 28 figurami nadnaturalnej wielkości, drugi – ażurowa galeria biforiów, ozdobiona wielką rozetą o 10-metrowej średnicy (w jej centrum – medalion z Matką Boską) i zwieńczona galerią chimer, trzeci wreszcie tworzą dwie płaskie wieże o wysokości 69 m. Między wieżami widać czubek XIX-wiecznej iglicy.
Ogrom wnętrza tonuje nieco panujący zazwyczaj półmrok, ale warto pamiętać, że katedra może pomieścić ok. 9 tys. wiernych. Blisko 140-metrową perspektywę podkreślają strzeliste łuki nad prezbiterium.Uwagę zwiedzających zwracają wielkie rozety na ramionach transeptu, ozdobione pięknymi XIII-wiecznymi witrażami.
Kaplice nawy z prawej strony od wejścia zdobi cykl wielkich obrazów nazywanych Mays z lat 1630–1707, fundowanych co roku przez paryskie cechy (głównie złotników) w dniu 1 maja, św. Józefa Robotnika.
Główny ołtarz jest XIX-wieczną realizacją projektu Eugene Viollet-le-Duca, natomiast płaskorzeźby na zewnętrznej stronie otaczających go ścian i na ścianie chóru pochodzą z XIV w. W tym samym okresie wykonano usytuowany na prawo od głównego ołtarza posąg Matki Boskiej z Dzieciątkiem, nazywanej Notre-Dame de Paris (Matka Boska Paryska), wiązany z patronką katedry, choć w rzeczywistości przeniesiony z istniejącej wcześniej na wyspie kaplicy St-Aignan.
Katedra dysponuje organami zaliczanymi do najlepszych w kraju (często organizowane są koncerty). W XIX-wiecznym skarbcu (wejście od zakrystii po prawej stronie) przechowywane są m.in. relikwiarze z czasów napoleońskich (wystawiane są na widok publiczny w Wielki Tydzień). Można tam również obejrzeć arcydzieła sztuki złotniczej – monstrancje, kielichy, krucyfiksy, tabernakula, a także zabytkowe ornaty i liczne dzieła sztuki.
W tylnej części katedry, na lewo od drzwi wejściowych, obok kiosku z pamiątkami i dewocjonaliami znajduje się wejście na wieże. Po 387 stopniach dociera się na taras wieży południowej, by tam, w towarzystwie słynnych chimer i maszkaronów, z pozycji Dzwonnika z

Palais de Justice
Przylegający od wschodu do pl. Dauphine Pałac Sprawiedliwości (4, bd de Palais, 1er; latem pn.–pt. 9.30–18.00, zimą pn.– pt. 10.00–17.00; bezpł. z wyj. Sainte-Chapelle i Conciergerie) to miejsce, w którym rezydowali pierwsi władcy Paryża i Francji, poczynając od przywódców Paryzjów i gubernatorów rzymskich. Największe inwestycje powstały ok. połowy XIII w. za sprawą Ludwika Świętego, który w miejscu istniejącej wcześniej kaplicy wybudował słynną Sainte-Chapelle, rozbudował też pałac w stronę Sekwany, dodając m.in. galerię kupców, salę królewską i istniejącą do dziś szeroką wieżę, w której w XV w. urządzono sale tortur. Pod koniec XVIII w. powstały reprezentacyjne schody od strony bd du Palais. W czasie rewolucji oraz Komuny Paryskiej pałac został poważnie zniszczony. Obecny jego kształt to efekt XIX-wiecznej rekonstrukcji.
Od czasów Walezjuszy pałac na Cité był siedzibąParlamentu, czyli wówczas najwyższej izby sądownictwa królewskiego. W czasie rewolucji obradował tu trybunał ludowy, a sam budynek przemianowano na Pałac Sprawiedliwości. Instytucje resortu sprawiedliwości funkcjonują do dziś.

Conciergerie
Okazała twierdza (1, Quai de l’Horloge, 1er, m Châtelet/St-Michel/Cité, RER B Châtelet/St-Michel, C St-Michel, autobus #21, 24, 27, 38, 58, 81, 85 oraz Balabus; tel. 0153737850; III–X 9.30–18.00, XI–II 9.00–17.00; 6,50 €, ulgowy 4,50 €, bilet łączony z Sainte-Chapelle 9,50 €) została wybudowana w XIV w. dla strażnika (le concierge) – głównego zarządcy domu królewskiego. Obradował tu Trybunał Wielkiej Rewolucji Francuskiej, hojnie szafujący karą śmierci na gilotynie. Od strony Sekwany nad murami więzienia wznosi się okrągła Tour d’Argent, wybudowana na początku XII w. dla pomieszczenia królewskiego skarbca.
Do zwiedzania udostępniony jest wewnętrzny dziedziniec, sąsiadująca z nim niewielka Sala Straży oraz ogromna Sala Gwardii Królewskiej z początków XIV w, dawniej służąca jako jadalnia straży i służby królewskiej. Ta ostatnia należy do największych świeckich pomieszczeń gotyckich na świecie (długość 70 m, szerokość 27 m, wysokość 7 m). Ma cztery nawy rozdzielone dziewięcioma przęsłami, wsparte na kolumnach i filarach. Warto zajrzeć do pałacowej kuchni z czterema paleniskami, na których można było z łatwością upiec całego wołu.

Tour de l’Horloge
Charakterystyczna kwadratowa Wieża Zegarowa Pałacu Sprawiedliwości została wzniesiona w 1350 r. W 1585 r. z inicjatywy Henryka III Walezego zawisł na niej zegar ozdobiony herbami Francji, Polski i Litwy. Mechanizm czasomierza (pierwszego w Paryżu miejskiego zegara) jest dziełem Henryka de Vicpos, a renesansowe płaskorzeźby wykonał w tym samym roku Germain Pilon.

Sainte-Chapelle
Jeden z najwspanialszych zabytków gotyckich we Francji, Świętą Kaplicę (4, bd du Palais, 1er, m Cité, autobus #21, 27, 38, 85, 96 oraz Balabus; tel. 0153 73785; III–X 9.30–18.00, XI–II 9.00– 17.00; 5,50 €; ulgowy 3,50 €, bilet łączony z Conciergerie 9,50 €; koncerty na piętrze III–XII 19.00 i 21.00), wybudował w latach 1245–1248 król Ludwik Święty, by umieścić w niej bezcenne relikwie związane z męką Chrystusa. Ukończono ją w rekordowym czasie 33 miesięcy i poświęcono w 1248 r.
Kaplica ma dwie kondygnacje – w pierwszej, niższej, gromadził się tłum dworzan i służby, w drugiej mieli prawo zasiadać tylko członkowie rodziny królewskiej.
W 1630 r. część wyposażenia strawił pożar. W czasie rewolucji kaplicę zamieniono na magazyn mąki, a relikwie w większości zniszczono. Rekonstrukcję przeprowadzono w latach 1838–1867 pod kierunkiem m.in. Félixa-Louis-Jacques Dubana i Eugene Viollet-le-Duca. Następnie wybudowano obecną 33-metrową iglicę wieńczącą dach. Strzelistość budowli podkreślają również pinakle wznoszące się wokół górnej kaplicy i dwie ostro zakończone wieże nad zachodnią fasadą. Te ostatnie ozdobione są koronami cierniowymi, co nawiązuje do relikwii, dla której kaplicę zbudowano. Rzeźba anioła trzymającego krzyż, nad prezbiterium, niegdyś obracała się przy zastosowaniu mechanizmu zegarowego i była widoczna z większości miejsc w Paryżu.
Obecny wygląd portalu w fasadzie zachodniej to zasługa głównie Victora Geoffroy- Dechaume’a, który wykonał pseudogotyckie rzeźby zdobiące wejście. Wielka rozeta została ufundowana przez Karola V w 1485 r. Dolna kaplica, dość szeroka przy wysokości zaledwie 7 m, sprawia wrażenie gęstego lasu kolumn, których przysadziste trzony podpierają szeroko rozłożone łuki sklepień podobne do kielichów kwiatów.
Sklepienie w ciemnym kolorze zdobią złote gwiazdy w kształcie burbońskich lilii. Kolumny są odsunięte od ścian bocznych, przez co jednonawowe pomieszczenie sprawia wrażenie trzynawowego. Inaczej wygląda górna kaplica, do której wchodzi się po krętych schodach na ścianie wejściowej. Jest trzykrotnie wyższa od dolnej (20,5 m przy szerokości 17 m), co podkreślają ostre łuki sklepienia, zwężające się nad prezbiterium. Tu także ciemny sufit zdobią gwiazdy, a ściany wydają się być zbudowane z kolorowego szkła. Wzrok przyciągają witrażowe okna, każde o wysokości 15 m, rozdzielone tylko wąskimi kolumnami.
Większość witraży zachowała się bez uszkodzeń od XIII w. Na kolumnach umieszczono 12 drewnianych posągów apostołów, z czego sześć to XIII-wieczne oryginały z XIII wieku.Kaplica nie ma obecnie charakteru kościoła, nie odbywają się tu nabożeństwa i nie ma przedmiotów kultu.

Paryż: Wieża Eiffla
Wieża Eiffla powstała dla uświetnienia Wystawy Światowej zorganizowanej w Paryżu w 1889 r., a zarazem – dla uczczenia stulecia Wielkiej Rewolucji Francuskiej. Każdy z elementów zaprojektowano osobno i już w fabryce oznaczono specjalnym symbolem miejsca, do którego pasował.
Pomysłodawcą ażurowej konstrukcji był współpracownik Eiffla, Maurice Koechlin – chodziło o to, by smukła wieża stawiała jak najmniejszy opór podmuchom wiatru, a poza tym miała to być budowla tymczasowa. W chwili otwarcia wieża była najwyższym budynkiem świata (prymat straciła w 1931 r., kiedy wybudowano w Nowym Jorku Empire State Building).W 1957 r. nadbudowano jeszcze 20-metrową iglicę, zawierającą urządzenia telewizyjne. Od początku jedną z atrakcji wieży był wspaniaływidok z trzech platform widokowych, na które można było albo wejść schodami, albo wjechać windą (do dziś sprawny jest mechanizm windy hydraulicznej z 1889 r. podnoszący windę z drugiego na trzeci poziom).
Wieża (La Tour Eiffel; Champ-de-Mars, 7e, m Bir-Hakeim; IX–V 9.30– 23.00, VI–VIII 9.00–24.00) zawsze przyciągała dziwaków i desperatów. W 1909 r. hrabia Charles Lambert jako pierwszy obleciał ją dookoła samolotem. W 1911 r. paryski krawiec Reisfeldt uszył specjalną pelerynę, by sfrunąć z góry jak ptak i rzecz jasna na oczach gapiów roztrzaskał się o bruk... Alpiniści urządzali zawody we wspinaniu się na kratownicę, ktoś zjechał ze schodów na rowerze, ale przede wszystkim wieża przyciągała samobójców (do tej pory odnotowano blisko 400 prób).

Paryż: Cmentarz Pere Lachaise
Ocienia go ponad 5 tys. drzew – klony, jesiony, tuje i kasztanowce, a także platany, akacje, buki i lipy (niektóre to pomniki przyrody). W 1887 r. założono krematorium, utrzymane w stylu bizantyjskim, kilka lat później otoczone arkadowym kolumbarium, gdzie przechowywane są prochy.W 1986 r. na cmentarzu Pére-Lachaise (16, rue du Repos, 20e, m Gambetta/Pere Lachaise/Phillipe Auguste; 16 III–5 XI pn.–pt. 8.00– 18.00, sb. 8.30–18.00, nd. 9.00–18.00, 6 XI–15 III pn.–pt. 8.00–17.30, sb. 8.30– 17.30, nd. 9.00–17.30) powstał jedyny w Paryżu „ogród pamięci” – trawnik, otoczony gęstymi krzakami, usytuowany wzdłuż ścieżki Rondeaux w kwaterze 77: tam właśnie, na życzenie rodzin, rozsypywane są prochy osób spalonych w krematorium, które nie są składowane w kolumbarium ani oddawane krewnym w urnach.
Położony w peryferyjnej, biednej dzielnicy cmentarz początkowo niechętnie był wybierany na miejsce ostatniego pochówku. Sytuacja ta zmieniła się w 1817 r., kiedy to władze Paryża zadecydowały o przeniesieniu i uroczystym pochówku na Pére Lachaise prochów sławnych kochanków sprzed wieków – Abelarda i Heloizyoraz słynnego pisarza Jeana La Fontaine i dramaturga Moliera.
Dziś cmentarz jest wielkim muzeum na otwartym powietrzu – przeszło 70 nagrobków zdobią bezcenne dzieła sztuki. W 1823 r. wzniesiono kaplicę cmentarną według projektu architekta Étienne-Hippolyte Godde, który także jest autorem zabytkowej bramy przy głównym wejściu od strony bd de Ménilmontant.
Warto wejść na cmentarz tą właśnie bramą. Obok można zaopatrzyć się w plan nekropolii (plansze z planami ustawiono także w rejonie kilku skrzyżowań głównych alei). Orientację ułatwiają oznaczone tabliczkami z nazwami alejki i dobrze na ogół widoczne numery kwater.
Av. Principale (aleja Główna) doprowadza do skrzyżowania z av. du Puits (al. Studni). Dalej, po lewej stronie av. Principale, w kwaterze 4 znajdują się m.in. groby pisarki Colette, kompozytora Gioacchino Rossiniego i dramaturga Alfreda de Musset. W prawo odchodzi av. du Puits, której przedłużeniem jest av. Casimir Perrier, odchodząca łukiem w lewo. Po jej prawej stronie łatwo dostrzec wysoki neogotycki grobowiec XII-wiecznych kochankówHeloizy i Abelarda. Opodal alei Perriera w kwaterze piątej pochowany jest m.in. jeden z współtwórców muzycznej Grupy Sześciu, kompozytor Francis Poulenc. Za jego grobem w lewo łatwo dojść do znajdującego się w kwaterze 6, po prawej stronie, grobowca lidera grupy The Doors – Jima Morrisona, zawsze oblężonego przez wielbicieli.
Po powrocie do av. Perrier warto skręcić w przeciwległą alejkę, która poprowadzi pod górę do kwatery 11. Po prawej stronie widać niewielki pomnik z medalionem przedstawiającym głowę Fryderyka Chopina. Na pomniku – figura kobiety, w zamierzeniu personifikacja Muzyki, mocno krytykowane (m.in. przez Norwida) dzieło Jeana-Baptiste Clésingera, zięcia George Sand. Pomnik rzecz gustu, ale dlaczego na cokole napisano Á Fréd. Chopin? Z oszczędności? Przy grobieChopina zawsze jest dużo kwiatów, gromadzi się też wiele osób.
Idąc dalej tą samą alejką, dochodzi się do schodów obok Pomnika Wszystkich Zmarłych. Schody prowadzą w prawo, koło kwatery 12. Pochowany w niej jest m.in. malarz Théodore Géricault, autor słynnej Tratwy „Meduzy” (do obrazu nawiązuje płaskorzeźba na grobowcu). Przy av. St-Morys, w kwaterze 23, po prawej stronie, znajduje się grobowiec kolejnego wybitnego malarza, Jean-Auguste-Dominique Ingresa.
W prawo av. Transversale no 1 doprowadza do kwatery 25, gdzie spoczywają Molier i La Fontaine.W południowo-wschodnim krańcu cmentarza znajduje się „Mur Konfederatów”, pod którym pochowani zostali partyzanci Komuny Paryskiej i przywódcy francuskich komunistów, m.in. Maurice Thorez i Jacques Duclos, a także poeci Paul Éluard i Jean-Baptiste Clément. Przy av. Transversale no 3 po prawej stronie w kwaterze 97 łatwo zauważyć czarny marmurowy grobowiec słynnej piosenkarki Edith Piaf i jej ostatniego męża,Théo Sarapo. Po lewej stronie, w kwaterze 96, znajduje się skromny grób malarza Amadéo Modiglianiego (obok pochowano jego przyjaciółkę Jeanne Hébuterne, zmarłą samobójczą śmiercią w dzień jego pogrzebu).
Av. Transversale no 3 doprowadza do budynku krematorium, zbudowanego w stylu orientalnym i otaczającego go dwupoziomowego kolumbarium. Po prawej stronie od wejścia umieszczono m.in. urnę z prochami malarza Maxa Ernsta, po lewej prochy lotnika Richarda Wrighta i tancerki Isadory Duncan, zmarłej w makabrycznym wypadku, kiedy to długi szal, którym lubiła się owijać, wkręcił się w szprychy przejeżdżającego obok samochodu i udusił właścicielkę. Po prawej stronie znajdowała się także urna z prochami wielkiej śpiewaczki Marii Callas, które zgodnie z jej życzeniem niebawem po kremacji rozsypano nad Morzem Egejskim. Na Pere-Lachaise pozostała tylko tablica z jej nazwiskiem.
Na prawo od kolumbarium w kwaterze 44, tuż przy alejce, przyciąga wzrok ukwiecony grób wielkiego aktora i piosenkarza Yvesa Montanda oraz aktorki Simone Signoret. W tej samej kwaterze znajduje się także symboliczny grób bohaterskiego premiera Węgier, zamordowanego przez komunistów Imre Nagy’a oraz mogiła Allana Kardeca, „papieża” francuskiego ruchu spirytystycznego, ogłoszonego głównym spadkobiercą celtyckich druidów, przy której do dziś odbywają się tajemnicze nocne ceremonie jego wyznawców.

Paryż: Montmartre i okolice
Na Montmartrze, jednej z najbardziej znanych dzielnic Paryża, miesza się historia i nowoczesność, wspomnienia XIX-wiecznej cyganerii artystycznej i dalekie echa męczeństwa średniowiecznych kapłanów.To rejon kontrastów – winnic i kamieniołomów, wiatraków i kabaretów, pobożnych mniszek i skąpo ubranych tancerek, królów i komunardów. Dzielnica rzymskich legionów i katolickich pielgrzymów, Degasa i Picassa, zwariowanych pomysłów i dostojnych świątyń.
Przez wiele lat ludność Montmartre’u dostarczała paryżanom taniego wina i mąki uzyskiwanej w licznych młynach – na wzgórzu wiały silniejsze wiatry niż w dolinach, co umożliwiło pracę przeszło 30 wiatraków. Na wapiennym funkcjonował także kamieniołom oraz kopalnia gipsu. Do dziś statyka wielu budowli Montmartre’u jest zagrożona przez dawne prace górnicze.
Na początku XIX w. rozpoczęła się trwająca do dziś kariera Montmartru jako dzielnicy artystów i twórców. Przyciągała ich w te okolice oryginalność budownictwa i zajęć ludności, piękne widoki, a także niespotykane już w mieście typy ludzkie.Niebagatelne znaczenie miał również fakt, że mieszkania były tu o wiele tańsze niż w centrum. Niebawem do atrakcji tego przedmieścia doszły coraz liczniejsze kawiarnie, restauracje, a potem sale tańca i kabarety, często urządzane w dawnych młynach (Moulin Rouge, Moulin de la Galette).
Od połowy XIX w. Montmartre stał się ulubionym tematem najwybitniejszych paryskich malarzy, z których zresztą wielu otworzyło na wzgórzu swoje pracownie.
W starej hali fabryki fortepianów przy placu Émile Goudeau, nazywanej Bateau-Lavoir, w latach 1892–1914 funkcjonowała komuna artystów, gdzie mieszkali m.in. Picasso i Modigliani. W historię Montmartre’u wpisali się także m.in. Vincent van Gogh, Henri Toulouse-Lautrec, Claude Monet, Paul Cézanne, Salvator Dali.
Swoją pracownię i szkołę miała w dzielnicy słynna tancerka Isadora Duncan, a także kompozytor Eric Satie. Z Montmartrem związani byli również pisarze, m.in. Charles Baudelaire, Guy de Maupassant, Emil Zola i Henry Miller. Obecnie mieszka tu m.in. reżyser Claude Lelouch, twórca „anioła Montmartre’u” – filmowej Amelii Poulin – Jean-Pierre Jeunet, aktorka Anouk Aimée, aktor Johnny Depp i piosenkarka Vanessa Paradis. Spośród Polaków mieszkali i pracowali w tym rejonie m.in. malarz Jan Styka, aktor Wojciech Pszoniak i kompozytor Wojciech Kilar.

Basilique du Sacre-Coeur de Montmartre
Decyzję o budowie bazyliki Serca Jezusowego(plebania: 35, rue du Chevalier-de-la-Barre, 18e, m Jules Joffrin, dalej Montmartrobus/ Pigalle, dalej Montmartrobu/ Anvers-Abbesses, dalej kolejka linowa, autobus #30, 31, 80, 85; 6.00–23.00, kopuła i krypta 9.00–19.00, zimą do 18.00; wejście do krypty i na kopułę 4,50 €, grupowy 2,5 €) podjęto po wojnie francusko-pruskiej i upadku Komuny Paryskiej. Miało to być wotum dziękczynne za ocalenie stolicy i zakończenie wojny domowej. Miejsce wybrano nieprzypadkowo – nowa świątynia miała dominować nad miastem, w sercu lewicowej i politycznie niepewnej dzielnicy między robotniczym Beleville a anarchistycznym Montmartrem.Kościół na planie krzyża greckiego w estetyce bizantyjsko-mauretańskiej stanął na szczycie wapiennego wzgórza, z którego wnętrza od stuleci wydobywano wapień i gips, co utrudniało zabezpieczenie fundamentów.
W efekcie w głębi ziemi zabetonowano grube na pięć metrów płyty, na których oparto 83 filary podtrzymujące główną konstrukcję. Budowa trwała przeszło 40 lat, a bazylikę poświęcono dopiero w 1919 r. Świątynia wyróżnia się charakterystycznym kształtem, z układem kopuł nawiązującym do weneckiej bazyliki św. Marka i bizantyjskiej katedry w Périgueux, a także barwą (do budowy użyto bielejącego z biegiem lat wapienia z Château-Landon).
W myśl pierwotnych założeń bazylika miała być kościołem pielgrzymkowym, o bardzo skromnym wystroju wnętrza. Ostatecznie została bogato ozdobiona, w stylu nawiązującym do sztuki bizantyjskiej.
Mozaiki na sklepieniu prezbiterium są dziełem malarza Luc-Oliviera Mersona, autorem większości rzeźb jest Louis-Ernest Barrias. Figurę Chrystusa na szczycie fasady wykonał w 1911 r. Eugene Benet.
On także stworzył srebrną statuę Matki Boskiej (z 1896 r), w obejściu prezbiterium.
W dzwonnicy na tyłach kryje się jeden z największych dzwonów świata – ważący 18,5 t Le Savoyarde (Sabaudczyk) z sercem o wadze 850 kg.
Usytuowane z lewej strony nawy schody prowadzą na szczyt kopuły, skąd roztacza się fantastyczny widok, przy czystym powietrzu, co niestety w Paryżu zdarza się dość rzadko, sięgający 50 km. Słynne monumentalneschody wiodą spod portalu wejściowego na sam dół wzgórza, na sq. Willette. Ciąg stopni przerywają kwiatowe tarasy z fontannami. Obok prowadzi trasa kolejki linowo-terenowej, którą można wjechać na plac przed bazyliką (ten sam bilet co do metra).

Place du Tertre
Rozciągający się na wzgórzu plac okupowany jest przez artystów malujących widoczki lub portrety turystów. Nie ma sensu wydawać pieniędzy na odręczny portret á la minute – na ogół jego jakość będzie odwrotnie proporcjonalna do ceny. Warto rzucić okiem na XVIII-wieczny lokal Á la mere Catherine (po południowo-zachodniej stronie placu) – tutaj właśnie narodziło się dla francuszczyzny słowo bistro, kiedy to okupujący stolicę w 1814 r. rosyjscy kozacy generała Płatowa w ten właśnie sposób poganiali kelnerów (ros. bistro – szybko).

Paryż: Centrum Pompidou
Jedno z najbardziej reprezentatywnych muzeów sztuki nowoczesnej na świecie, zwane także Centre Beaubourg mieści się w jednym z najlepiej rozpoznawanych budynków na świecie. Prócz placówki muzealnej w kompleksie działaBibliotheque Publique d’Information (Publiczna Biblioteka Informacyjna; wejście od rue Beaubourg; pn., śr.–pt. 12.00–22.00, sb. i nd. 11.00–22.00), gromadząca książki, nagrania audio i wideo na wszystkich nośnikach, komputerowe banki danych, przede wszystkim z dziedziny sztuki, literatury i filmu, a także sportu i nauk humanistycznych oraz galerie przeznaczone na wielkie wystawy czasowe. Przy Centrum Pompidou funkcjonuje także L’Institut de recherche et de coordination acoustique musique (Instytut Badań Akustycznych i Muzyki Eksperymentalnej).
Centrum sztuki współczesnej (pl. Georges-Pompidou, 4e, m Rambuteau; śr.–pn.11.00–22.00, czw. do 23.00; 10 €, ulgowy 8 €), którego powstanie zainspirował w 1969 r. prezydent Francji, miało przywrócić krajowi czołową rolę w kulturze globalnej, a Paryżowi – rangę kulturalnej stolicy świata.
W 1970 r. rozpisano konkurs na projekt architektoniczny, w którym zwyciężyła koncepcja Włocha Renza Piana i Anglika Richarda Rogersa. Budowę rozpoczęto w 1972 r., a uroczyste otwarcie odbyło się 31 I 1977 r. Uzyskany efekt szokuje nawet gorących entuzjastów nurtu technicystycznego postmodernizmu. Budynek o konstrukcji ze szkła i stali usytuowany został na skraju dzielnicy Marais, w rejonie Beaubourg. Cztery kondygnacje budowli oplecione są kilometrami rur, galerii, schodów – wszystkie systemy funkcjonalne: komunikacyjne, zaopatrzeniowe, hydrauliczne, wywietrzniki – znajdują się na zewnątrz i stanowią element elewacji. Zabieg ten pozwolił na maksymalne wykorzystanie wnętrza do celów ekspozycyjnych, a jednocześnie podkreślał nowoczesny charakter Centrum. Ten swoisty negliż technologiczny uwydatniają kolory, którymi pomalowano elementy poszczególnych systemów: rury i przewody hydrauliczne są zielone, elektryczne żółte, klimatyzacyjne niebieskie i przeciwpożarowe oraz komunikacyjne czerwone. Ruchome schody wwożące publiczność na poszczególne piętra są przeszklone, dzięki czemu placówka wtapia się w życie ulicy, stając się częścią paryskiej zwyczajności. Po zakończeniu zwiedzania miło będzie odpocząć w kawiarni działającej na najwyższym, piątym piętrze gmachu, skąd roztacza się wspaniały widok na Paryż. Główną część Centre Pompidou stanowi Musée National d’Art Moderne. Ekspozycja poświęcona okresowi 1905–1965 znajduje się na wyższych kondygnacjach, na III piętrze zaprezentowano dzieła współczesne, powstałe po 1965 r. Zbiory pochodzą z bogatych zapisów prywatnych oraz z zakupów państwowych, część została ofiarowana przez samych artystów (m.in. Braque’a, Chagalla, Picassa).
Ukazano najważniejsze nurty we współczesnej sztuce od fowizmu przez kubizm, dadaizm, abstrakcjonizm, ekspresjonizm, futuryzm, konstruktywizm, surrealizm po nowy realizm, konceptualizm i instalacje. Stała ekspozycja obejmuje prace Henriego Matisse’a, Georgesa Braque’a, Pabla Picassa, Giorgia Morandiego, Fernanda Légera, Marcela Duchampa, Wassily’a Kandinsky’ego, Paula Klee, Pieta Mondriana, Kazimierza Malewicza, Marca Chagalla, Maxa Ernsta, Salvadora Dali, Giorgia de Chirico, Joana Miró, Andy’ego Warhola, Jacksona Pollocka i wielu innych. Zbiory liczą ponad 56 tys. dzieł, a stale prezentowanych jest ok. 1300 prac. Centrum często organizuje wystawy zmienne, poświęcone sztuce współczesnej poszczególnych krajów, głównym artystom współczesnym i nurtom w twórczości artystycznej.

Paryż: Montparnasse i okolice
Montparnasse – wytworna dzielnica na lewym brzegu, na południe od bulwaru St-Germain i Jardin du Luxembourg, do XIX w. pozostawała nieco w cieniu Dzielnicy Łacińskiej.Jej nazwa pojawia się w XVII w. za sprawą studentów z Dzielnicy Łacińskiej, którzy w tutejszych wiejskich oberżach z tanim winem i w otoczeniu swoich „muz”, czuli się jak Apollo na greckiej górze Parnas... W drugiej połowie stulecia zyskała popularność wśród właścicieli sklepów i kamienic, a po I wojnie światowej odebrała Montmartre’owi miano głównej siedziby cyganerii artystycznej.
Próżno tu szukać większych skupisk zabytkowych obiektów z dawniejszych dziejów Paryża – dominuje zabudowa z drugiej połowy XIX w. Głównym akcentem architektonicznym jest nowoczesna Tour Montparnasse – najwyższy stołeczny biurowiec.

Tour Montparnasse
Najwyższy paryski biurowiec, wieża Montparnasse (33, av. du Maine, 15e, m Montparnasse- Bienvenue; latem codz. 9.30– 23.30, zimą pn.–pt. 9.30–22.30, sb. i nd. 9.30–23.00), został wzniesiony w latach 1968–1973 w ramach przebudowy centrum dzielnicy. W rejonie między bd Montparnasse, av. Maine (stąd czasami nazwa kompleksu zabudowań Maine-Montparnasse), bd Pasteur i bd Vaugirard powstał wówczas zespół budynków dworcowych, biurowych i handlowych. Autorem projektu był Raymond Lopez, a przy realizacji poszczególnych obiektów współpracowali z nim architekci Eugene Beaudouin i Louis Gerald Arretche. W skład zespołu wchodzą trzy budynki dworca Montparnasse, wybudowanego na miejscu dawnej stacji kolejowej obsługującej połączenia z Bretanią, centrum handlowe, stacja metra, hotele z zapleczem gastronomicznym oraz okazały 59-piętrowy wieżowiec o wysokości 209 m ze stali i przydymionego szkła, o owalnym przekroju, ustawiony na 167 słupach wznoszących się 62 m nad poziomem ulicy. W swoim czasie był to najwyższy budynek biurowy Europy. Dolne osiem kondygnacji budynku zajmuje wielkie centrum handlowe, wyżej znajdują się pomieszczenia biurowe, a na najwyższym piętrze urządzono taras widokowy (8 €, ulgowy 5,50/6,80 €, dzieci do 5 lat bezpł.) na który w ciągu 40 s dowozi chętnych szybkobieżna winda.

Catacombes de Paris
Katakumby (1, av. du Colonel Henri Rol-Tanguy, 14e, m Denfert-Rochereau; wt.–nd. 10.00–17.00; czas zwiedzania ok. 2 godz.; 5 €, ulgowy 3,30/2,50 €) powstały w części dawnych kamieniołomów wapienia, funkcjonujących od czasów galo-rzymskich w podziemiach wzgórz Montparnasse, Montrouge i Montsouris. Ich tworzenie rozpoczęto w 1786 r., przenosząc (tylko nocami!) przez 15 miesięcy kości ludzi pochowanych uprzednio na cmentarzu miejskim w dzielnicy Les Halles, a potem także na likwidowanych stopniowo cmentarzach przykościelnych. Uważa się, że trafiły tu także – wprost spod gilotyny zwłoki Dantona i Robespierre’a. W sumie zgromadzono tu podobno szczątki ok. 6 mln osób z okresu tysiąca lat. W czasie powstania paryskiego w sierpniu 1944 r. mieściła się tu centrala Résistance.
Zwiedzanie katakumb to zdecydowanie nie jest propozycja dla osób delikatnych.
Warto pamiętać o cieplejszym ubraniu i na wszelki wypadek zabrać latarkę. Zwiedzających wita groźny napis nad wejściem: Arrete! C’est ici l’Empire de la Mort! (Zatrzymaj się! Tu jest imperium śmierci!). Po 90 stopniach schodzi się na poziom 20 m pod ziemią. Największe wrażenie wywierają ossuarium i „rotunda piszczeli” – podziemna kaplica, w środku której znajduje się filar zbudowany z ludzkich kości.

Paryż: Muzeum Pabla Picassa
Otwarte w 1985 r. Muzeum Pabla Picassanależy do najważniejszych i najchętniej odwiedzanych placówek muzealnych Paryża
Urządzono je w pochodzącej z połowy XVII w. rezydencji wzbogaconego poborcy podatku solnego, stąd zwyczajowa nazwa siedziby – Hôtel Salé (pałac Solny). Warto zajrzeć do doskonale zaopatrzonego dwupoziomowegosklepu z wydawnictwami o sztuce, reprodukcjami dzieł Picassa i przewodnikami po muzeum (Hôtel Salé, 5, rue de Thorigny, 3e, m St- -Paul/St-Sébastien-Froissart/Chemin Vert; IV–IX 9.30–18.00, X–III 9.30–17.30; 6,50 €, ulgowy 4,50 €).
Część ekspozycyjna mieści się w 20 salach, rozmieszczonych na czterech poziomach, mniej więcej w układzie chronologicznym.
Zwiedzanie rozpoczyna się na pierwszym piętrze, gdzie zgromadzono dzieła z lat młodości artysty, okresu błękitnego i różowego, studia do Panien z Avignon, prace z okresu kubizmu, inspirowane teatrem i muzyką, surrealistyczne. Na drugim piętrze wystawiono grafiki Picassa, tutaj też prezentowane są wystawy czasowe.
Na parterze zgromadzono najbardziej znane dzieła malarskie z lat międzywojennych, rzeźby oraz prace z ostatniego okresu twórczości (1955–1973). W podziemiach kryją się eksponaty z końca lat 30., okresu wojny i lat 50. oraz ceramika.
Picasso mawiał o sobie, że jest największym kolekcjonerem dzieł... Picassa. Ale w muzeum znajdują się również dzieła innych artystów, z którymi czuł się blisko związany: Cézanne’a, Matisse’a, Braque’a, Miró, Celnika Rousseau. W ostatnich latach życia, chcąc doprowadzić do utworzenia reprezentatywnej kolekcji swoich dzieł, próbował odkupić część wcześniejszych obrazów, sprzedawanych niekiedy za śmieszne pieniądze. Nie dał rady – mimo że za życia zyskał ogromną sławę i zgromadził wielki majątek, to jednak był za biedny, żeby kupować dzieła Picassa. W efekcie w paryskim muzeum próżno szukać większości z najbardziej znanych dzieł mistrza, ale i tak to, co jest, stanowi największy i najbardziej reprezentatywny zbiór prac artysty na świecie.

Paryż: Pałac Inwalidów
Gigantyczne założenie urbanistyczne pałacu Inwalidów to jeden z najbardziej charakterystycznych punktów centrum Paryża. W 1670 r. Ludwik XIV polecił wybudowanie w pobliżu Sekwany wielkiego pałacu, w którym mogliby znaleźć przytułek francuscy weterani wojenni, często kalecy i bezdomni, żyjący z jałmużny.
Projekt wykonał Libéral Bruant, a budowę ukończono w 1676 r. Ogromny gmach (Esplanade des Invalides, 7e, m Varenne/Latour Maubourg/St-François-Xavier, RER Invalides; IV–IX 10.00– 18.00, X–III 10.00–18.00, 1. pn. miesiąca zamkn.; 7,50 €, ulgowy 5,50 €) - sama fasada północna ma prawie 200 m długości - utrzymany jest w stylu klasycystycznym, nawiązującym do budowli rzymskich.
W środku fasady umieszczono monumentalny portal zwieńczony półkolistym frontonem. W tympanonie umieszczono posąg Ludwika XIV. Na dziedzińcu wewnętrznym stanął kościół pałacowy pod wezwaniem św. Ludwika, do tradycji którego świadomie nawiązywał Król Słońce. Bazylikowa świątynia była niemal pozbawiona dekoracji, co miało odpowiadać charakterowi kompleksu. Pochowano w nim wielu generałów armii francuskiej, a jedyną ozdobą wnętrza są historyczne sztandary zdobyte w różnych epokach przez wojsko francuskie. Rozbudowę kompleksu kontynuował Jules Hardouin-Mansart w latach 1679–1706 wznosząc jeden z najbardziej znanych kościołów stolicy –Église du Dôme des Invalides, połączony z kościołem św. Ludwika. Ogrom budowli podkreślają przylegający doń od północy ogród, pl. des Invalides i ciągnąca się aż do Sekwany imponująca aleja (prawie pół kilometra długości i 250 m szerokości) – Esplanade des Invalides.
„Kościół Kopuły” miał początkowo być przeznaczony na mauzoleum Ludwika XIV i jego potomków. Po śmierci monarchy zarzucono jednak ten pomysł i dopiero w 1840 r., kiedy sprowadzono do Francji prochy Napoleona, postanowiono przeznaczyć świątynię na miejsce wiecznego spoczynku cesarza, członków jego rodziny i wielkich dowódców wojskowych Francji.
Kościół-mauzoleum został zbudowany na planie kwadratu. Centralne miejsce zajmuje okrągłakaplica grobowa Napoleona. W narożnikach umieszczono cztery mniejsze, okrągłe kaplice, w połowie długości po bokach są dwie kaplice półokrągłe, a kaplice od strony wejścia i połączenia ze starszą częścią kościoła mają kształt prostokątny. Wszystkie są ze sobą połączone, co umożliwia obejście całego kościoła.
W otwartej krypcie, wydrążonej w centralnym miejscu pod kopułą pochowany został Napoleon Bonaparte, zmarły 5 V 1821 r. na Wyspie św. Heleny. Szczątki sprowadzono do Paryża 15 XII 1840 r. Zabalsamowane ciało cesarza spoczęło w sześciu trumnach: z białego metalu, mahoniowej, dwóch ołowianych, hebanowej i dębowej. Obok pochowano syna cesarza, zwanego Orlątkiem, zmarłego w 1832 r. w Wiedniu. Wnętrze krypty ozdobiono posągami bogiń zwycięstwa autorstwa Jamesa Pradiera, ustawionymi na tle płaskorzeźb ukazujących pokojowe osiągnięcia Napoleona, dłuta Pierre-Charlesa Simmarta. Główny ołtarz z posągiem Chrystusa wykonał w 1852 r. Henri de Triquetti. Kryptę zamyka spiżowa brama odlana z przetopionych armat zdobytych przez wodza pod Austerlitz.
W bocznych kaplicach z lewej strony znajdują się grobowce Hieronima Bonaparte, młodszego brata cesarza, króla Westfalii, marszałka Louisa Lyauteya, bohatera armii z początków XX w. i marszałka Henri de Turenne’a, oficera armii Ludwika XIV, z prawej strony zaś – sarkofag starszego brata Napoleona, Józefa Bonaparte, króla Neapolu i Hiszpanii oraz grobowce dwóch marszałków Francji – Sébastiena Vaubana z czasów Ludwika XIV i Ferdinanda Focha, dowódcy wojsk francuskich z I wojny światowej. Jego nagrobek wykonał w 1937 r. Paul Landowski.
Centralną część kościoła przykrywa efektownakopuła ozdobiona plafonem Charlesa de La Fosse’a z 1692 r., przedstawiającym św. Ludwika ofiarowującego swój miecz Chrystusowi. Całość konstrukcji ma 107 m wysokości i jest widoczna niemal z każdego zakątka Paryża.
Wewnętrzny dziedziniec pałacu (Cour d’Honneur) do dziś wykorzystywany jest na musztry paradne i uroczystości związane z nadawaniem odznaczeń, m.in. Legii Honorowej. Na południowej flance stoi pomnik Napoleona jako Małego Kaprala – wykonany w 1833 r. przez Emila Seurre’a, niegdyś zdobiący kolumnę na pl. Vendôme.
Hôtel des Invalides nadal pełni funkcję rezydencji, szpitala i schroniska dla weteranów wojennych (na stałe przebywa tu ok. 200 kombatantów – po otwarciu liczba pensjonariuszy przekraczała 6 tys.). Mieści się tu również założone w 1906 r. Musée de l’Armée (129, rue de Grenelle, 7e, m Varenne/Latour Maubourg/St-François-Xavier, RER Invalides, autobus #28, 49, 63, 69, 82, 83, 87, 92, 93, Balabus; tel. 0144423772, fax 0144423764; X–III 10.00–17.00, IV–IX 10.00–18.00, 1. pn. miesiąca zamkn.; 7,50 €, ulgowy 5,50 €), największa tego typu placówka na świecie.Ekspozycja przybliża dzieje wojskowości od starożytności do II wojny światowej. Można tam obejrzeć broń, zbroje i mundury, nie tylko francuskie. W sali Franciszka I warto zwrócić szczególną uwagę na piękne zbroje od XIV w., m.in. króla Franciszka I i przyszłego króla Henryka II. W sali Henryka IV wystawiono niemieckie i włoskie zbroje paradne przeznaczone do udziału w turniejach, walki konnej i pieszej.
W sali orientalnej wzrok przyciąga strój wojenny cesarza chińskiego. Na II piętrze znajdują się osobne sale poświęcone historii I i II wojny światowej. Placówka szczyci się także bogatymi zbiorami malarstwa batalistycznego. W lewym (wschodnim) skrzydle prezentowana jest historia flagi francuskiej od czasów Ludwika XIV do XX w., można tam również zapoznać się z historią kompleksu. Na II i III piętrze pokazano historię broni białej i palnej od 1680 r do współczesności, a także ewolucję umundurowania żołnierzy i oficerów. Dużo miejsca poświęcono dziejom rewolucji i cesarstwa. Kolekcję uzupełniają zdobyczne armaty z XVII–XIX w., w tym bateria 18 dział pruskich zdobytych przez Napoleona w 1805 r. oraz dwa niemieckie czołgi zdobyte w 1944 r. (wystawione w pałacowych ogrodach od strony Esplanady).
W Musée des Plans-Reliefs (6, bd des Invalides, 7e, m Latour-Maubourg, tel. 0145519505) prezentowane są makiety miast, zamków i fortec francuskich.

Paryż: Pola Marsowe
Pola Marsowe to rozległy teren zielony na lewym brzegu Sekwany, między École Militaire a wieżą Eiffla.
Wchodziły w skład kompleksu urbanistycznego związanego z budową szkoły kadetów i były fragmentem projektu Jacque-Ange Gabriela z drugiej połowy XVIII w. Początkowo wykorzystywano jako teren ćwiczeń wojskowych i musztry, później odbywały się tu imprezy plenerowe, m.in. wyścigi konne. W 1783 r. z Pól Marsowych wystartował pierwszy balon napełniony wodorem skonstruowany przez fizyka Jacquesa Charlesa.
14 VII 1790 r. uroczyście obchodzono tu pierwszą rocznicę zdobycia Bastylii, w obecności króla, sprowadzonego na trybuny siłą. W centrum poligonu wybudowano otoczony trybunami Ołtarz Ojczyzny, przed którym Charles Maurice de Talleyrand-Périgord, sprzyjający rewolucji biskup diecezji Autun, odprawił mszę.
W 1794 r. Robespierre (na krótko przed swoim aresztowaniem) proklamował tu religię państwową, uznającą istnienie Najwyższej Istoty i nieśmiertelność duszy.
3 XII 1804 r. nowo koronowany cesarz Napoleon odebrał na Champs de Mars przysięgę wierności od oficerów swojej armii.
Na terenie tym odbywały się pierwsze duże wystawy – w 1798 r. francuska wystawa przemysłowa, a w latach 1867–1937 pięć Wystaw Światowych. Obecny kształt Pól Marsowych pochodzi z lat 1908–1928, kiedy to staraniem architekta Jean-Camille Formigé’a i ogrodnika Forestiera przekształcono je w piękny park z ogrodem w stylu francuskim. Perspektywę od wieży Eiffla i Pól Marsowych zamyka budynek Szkoły Wojskowej.

Ecole Militaire
Pałac (1, pl. Joffre, 7e), mieszczący wyższą uczelnię wojskową i inne obiekty Ministerstwa Obrony wznosi się na wschodnim krańcu Champs de Mars, w pobliżu kompleksu zabudowań Invalides. Zespół budowli powstał z inicjatywy Madame de Pompadour, która w 1750 r. wspólnie z bankierem Josephem Paris-Duverney wysunęła projekt stworzenia szkoły oficerskiej dla 500 studentów, synów ubogich oficerów armii Ludwika XIV.
Projekt poparł król Ludwik XV, chcący nawiązać do tradycji swojego wielkiego poprzednika, który stworzył opodal Hôtel des Invalides. Sam monarcha niezbyt jednak interesował się jego realizacją, a na placu budowy pojawił się podobno dopiero w dniu inauguracji placówki. Projekt architektoniczny pałacu stworzył Jacques-Ange Gabriel, a budowę realizowano w latach 1751–1773. Równolegle stworzono teren ćwiczeń dla studentów – Champs de Mars. Pierwsi kadeci rozpoczęli naukę w 1760 r. W latach 1784–1785 uczył się tu Napoleon Bonaparte, zdobywając stopień podporucznika artylerii. Na wzór paryskiej École Militaire zorganizowano w Warszawie Szkołę Rycerską.

Paryż: Opera de Paris-Bastille
Najnowocześniejszy teatr muzyczny Europy,Opera Bastylii została wybudowana z okazji 200-lecia zdobycia znienawidzonej twierdzy z inicjatywy prezydenta François Mitteranda jako „opera ludowa” i uroczyście otwarta 14 VII 1989 r.
Budynek zaprojektowany przez mieszkającego w Kanadzie urugwajskiego architekta Carlosa Otta ma kształt niezbyt regularnego walca i należy do najbardziej krytykowanych realizacji architektonicznych ostatnich lat. Nowoczesne rozwiązania technologiczne (m.in. pięć ruchomych scen) pozwalają na błyskawiczne i efektowne zmiany dekoracji. Kompleks mieści specjalistyczną bibliotekę, fonotekę i wideotekę, a także salę wystawową.
Opera Bastylii (pl. de la Bastille/120, rue de Lyon, 12e, m Bastille, RER Gare de Lyon, autobus #20, 29, 65, 69, 76, 86, 87, 91; tel. 0140011970; zwiedzanie tylko w zorganizowanych grupach po uprzednim umówieniu się; 11 €, ulgowy 9/6 €)

Paryż: Palais de Chaillot i Jardins du Trocadero
Ładny dwuskrzydłowy pałac Chaillot (17, pl. du Trocadéro, 16e, m Trocadéro) wznosi się na wysokiej skarpie na prawym brzegu Sekwany. Nazwa pochodzi od podparyskiej wioski, jaka znajdowała się tu jeszcze w XVIII w.
Gmach składa się z dwóch budynków zakończonych półkolistymi skrzydłami i połączonych dwupoziomowym tarasem.
We wschodniej części parku znajduje sięakwarium ryb słodkowodnych, sprowadzonych z różnych części Francji. Rozciąga się stąd najpiękniejszy i najczęściej fotografowany widokna wieżę Eiffla. Poniżej kilkoma piętrami w osi tarasu opadają ku Sekwanie wspaniałe ogrody Trocadéro.
Warto zwrócić uwagę na piękny zespół fontann, w kilkunastominutowym cyklu zmieniających kształt wodnych kaskad. Najbardziej efektowne są wodne armaty, co godzina „odpalające” przez kwadrans długie strumienie sięgające łukiem aż do dolnego basenu, a przy silniejszym wietrze bocznym zraszające chodniki i... turystów.
W pałacu ma siedzibę kilka instytucji kulturalnych:Musée de l’Homme (Muzeum Człowieka; pn.–pt. 9.45–17.00, sb. i nd. 10.00–18.00; 7 €, ulgowy 5 €), Musée national de la Marine (Muzeum Morskie; śr.–pn. 10.00–18.00; 8 €, ulgowy 6/4 €) oraz Théâtre National de Chaillot (Teatr Narodowy).

Paryż: Muzeum Marmottan
Utworzone w 1934 r. Muzeum Marmottan (2, rue Louis-Boilly, 16e, m Pont de Sevres/Mairie de Montreuil/La-Muette; wt.–nd. 10.00–18.00; 7 €, ulgowy 4,50 €, poniżej 8 lat bezpł.) słynie z cennej kolekcji dzieł impresjonistów.
Mieści się w XIX-wiecznej rezydencji Paula Marmottana, konesera sztuki żyjącego w epoce napoleońskiej, który ofiarował społeczeństwu zgromadzone obrazy, meble i inne obiekty.Perłą kolekcji jest płótno Claude’a Moneta, którego tytuł dał początek całemu kierunkowi:Impresja, wschód słońca (1872– 1873), a także seria wizerunków katedry w Rouen (1894). Placówka chlubi się najważniejszą w świecie kolekcją dzieł tego malarza. Prezentowane są również prace innych impresjonistów, przede wszystkim Berthy Morisot, a także jej szwagra Edouarda Maneta oraz Edgara Degasa, Gustave Caillebotte’a, Camille’a Pissarro, Augusta Renoira i Alfreda Sisleya.

Paryż: Muzeum Sztuki Nowoczesnej miasta Paryża
Muzeum Sztuki Nowoczesnej miasta Paryża(11, av. du Président-Wilson, 16e, m Iéna, RER C Alma; wt.–pt. 10.00–18.00, sb. i nd. 10.00–19.00; 9 €, ulgowy 6/4,50 €) mieści się we wschodnim skrzydle neoklasycystycznego Palais de Tokyo.
Dwa skrzydła budynku rozdzielone są dziedzińcem, skąd opadają w stronę Sekwany monumentalne schody (podobnie jak w Palais de Chaillot). Całości dopełniają plenerowe rzeźby (m.in. Antoine Bourdelle’a i Léona Driviera) oraz niewielki staw.
Zgromadzone dzieła ilustrują poszczególne prądy sztuki XX w., m.in. École de Paris, fowistów, kubistów i neorealistów.
Można obejrzeć m.in. prace Henri Matisse’a, Marca Chagalla, Amadéo Modiglianiego, Marcela Gromaire’a, Georgesa Rouaulta, Bérnarda Buffeta i Césara. Ciekawostką jest jeden z największych obrazów świata – humorystyczna Wróżka Elektryczność Raula Dufy’ego, o długości 60 m.
Przy placówce działa ośrodek Animation-Recherche-Confrontation (ARC), organizujący zmienne wystawy zbiorowe i indywidualne, sympozja i koncerty, oraz Musée des Enfants, zapoznające dzieci z nowoczesnymi kierunkami plastycznymi.
W Palais de Tokyo mieszczą się również dwa kinafirmowane przez filmotekę narodową – Cinématheque Française.

Paryż: Narodowe Muzeum Sztuki Azjatyckiej
Narodowe Muzeum Sztuki Azjatyckiej powstało według projektu przemysłowca z Lyonu Émile Guimeta (1836– 1918), który chciał stworzyć wspólną placówkę prezentującą artystyczne dokonania starożytnego Egiptu, klasycznego antyku i krajów azjatyckich.
W 1927 r. obiekt (6, pl. d’Iéna, 16e, m Iéna; tel. 0156525300; śr.–pn. 10.00–18.00; 6 €, ulgowy 4 €, wystawy czasowe 6,50/4,50 €, bilet łączony 8/5,50 €) został przejęty przez dyrekcję muzeów francuskich i wzbogaciło się o kolejne kolekcje pochodzące z wielkich ekspedycji naukowo- badawczych do Azji centralnej i Chin.
Przejęło także dawne zbiory pobliskiego muzeum indochińskiego. Pod koniec lat 30. XX w. stało się najbardziej reprezentatywną placówką w swoim rodzaju we Francji, a po wojnie – jedną z najważniejszych na świecie. Zbiory systematycznie powiększano i unowocześniano ich ekspozycję.
W 1991 r. w sąsiednim budynku otwartoPanthéon buddhique (Panteon Buddyjski; 19, av. d’Iéna, 16e; tel. 0140738811; śr.–pn. 9.45–17.45; bezpł.), w którym znalazła się japońska część kolekcji Emila Guimeta, wkrótce powiększona dzięki ofiarodawcom prywatnym i przeniesieniu zbiorów in

Paryż: Muzeum Rodina
Muzeum Rodina zajmuje Hôtel Biron, pałac wzniesiony ok. 1730 r. w stylu rokokowym według projektu Jacque-Ange Gabriela i Jean Auberta.
W 1820 r. ulokowano tu pensję dla panien, potem budynek przeznaczono na pracownie dla artystów. Rodin wprowadził się do niego w 1908 r., najpierw do dwóch pokoi.
W 1911 r. budynek przejęło państwo. Artysta otrzymał do dyspozycji cały budynek, a w 1916 r. przekazał państwu cały majątek. Mieszkał tu do śmierci w 1917 r., dwa lata później otwarto muzeum. Warto przejść się po ogrodzie, gdzie wśród 2 tys. róż ustawiono najsłynniejsze rzeźby Rodina, m.in. Myśliciela i Balzaka. Kolekcję we wnętrzach pałacu (m.in. Pocałunek i Ewa) uporządkowano chronologicznie, począwszy odCzłowieka ze złamanym nosem z 1864 r. Zaprezentowano również wczesne obrazy olejne Rodina, jego akwarele i rysunki, a także szkice projektowe pomników.
Poza tym wystawiono dzieła sztuki z kolekcji Rodina, m.in. obrazy Vincenta van Gogha, Claude’a Moneta, Edwarda Muncha, Pierre-Auguste’a Renoira, a także rzeźby Camille Claudel – uczennicy, modelki i kochanki artysty.
Po rozstaniu się z nią w 1898 r. (co młoda kobieta przypłaciła załamaniem nerwowym i pobytem w szpitalu psychiatrycznym) Auguste Rodin związał się z Polką, Zofią Podstolską, którą do 1905 r. łudził nadzieją trwałego związku – chciała wyjść za niego za mąż, mimo, że był od niej o wiele lat starszy. To ona prawdopodobnie pozowała mu do rzeźby Femme slave (Kobieta słowiańska). W salach muzeum organizowane są także zmienne ekspozycje rzeźby innych autorów.
Muzeum (79, rue de Varenne, 7e, m Varenne/Invalides/St-François-Xavier, RER Invalides; IV–IX 9.30–17.45, X–III 9.30–16.45; 6 €, wstęp do parku 1 €, poniżej 18 lat i 1. nd. miesiąca bezpł.)

Paryż: Muzeum Kanałów Paryskich
Muzeum Kanałów Paryskich poświęcono stołecznemu systemowi kanalizacji.
Pierwsze rynsztoki na paryskich ulicach (wówczas prowadzące przez ich środek) zaczęto budować ok. 1200 r. za czasów wybitnego urbanisty, króla Filipa Augusta. W 1370 r. prefekt Paryża Hugues Aubriot wybudował pierwszy sklepiony kanał wzdłuż rue Montmartre, który odprowadzał nieczystości do potoku Ménilmontant.
Budowa sieci kanałów i wodociągów rozwinęła się na większą skalę dopiero w połowie XIX w., za czasów prefektury barona Haussmanna i inżyniera Eugene Belgranda. Obecnie sieć paryskich kanałów liczy 2100 km ciągów technicznych.
Placówka (koło Pont de l’Alma/pl. de la Résistance, wejście naprzeciwko 93, quai d’Orsay, 7e, m Alma-Marceau, RER C Pont de l’Alma; pn.–śr., sb. i nd. 11.00–16.00; 3 ostatnie tygodnie I zamkn.; 4 €, ulgowy 3,20 €) przy Quai d’Orsay pokazuje rozwój techniki kanalizacji i oczyszczania ścieków oraz poprawiania jakości wody od czasów Lutecji aż po lata 60. XX w., a także bilans ekologiczny tych działań.

Paryż: Grand Arc de la Defense
Esplanade de la Défense podnosi się szerokimi tarasami prowadząc na rozległy dziedziniec (parvis) przed Grand Arc de la Défense (Wielki Łuk Défense), nazywanym niekiedy Grande Arche (Wielka Arka).
Konstrukcja, z powodów technicznych ustawiona lekko pod kątem w stosunku do Arc de Triomphe de Étoile, jest szczytowym osiągnięciem monumentalnej architektury okresu prezydentury François Mitteranda, który zresztą osobiście wybrał w 1983 r. do realizacji projekt duńskiego architekta Johana Otto von Spreckelsena.
Ukończona w 1989 r. budowla z daleka przypomina kolosalną ramę do obrazu.
Tworzą ją dwa 35-piętrowe wieżowce o wysokości 110 m, przykryte proporcjonalnym blokiem poprzecznym. W dolnej części prześwitu architekt Paul Andreu umieścił nieregularną konstrukcję, nazywaną Chmurą, która celowo zakłóca harmonię i symetrię dzieła. W oczy rzuca się także ażurowa konstrukcja szybkobieżnej windy, którą można wjechać na taras widokowyo powierzchni hektara, gdzie znajdują się sale wystaw czasowych. Stojąc przed Łukiem, nie odczuwa się jego monumentalizmu, zapewne z powodu zmniejszających go optycznie chmur i wind, a także rozległości otaczających go terenów. Doprawdy, trudno uwierzyć, że w przestrzeni obejmowanej przez ramiona konstrukcji z powodzeniem zmieściłaby się cała katedra Notre-Dame...

Paryż: Opera – Palais Garnier
Najwspanialsza i najbardziej znana budowla Paryża z drugiej połowy XIX w., opromieniona sławą i opiewana w legendach, została wzniesiona w latach 1862–1874. Obecny gmach i jego otoczenie były kluczowymi elementami urbanistycznych działań prefekta Haussmanna w tej części miasta.
Do bd des Capucins przylega rozległy plac, w którego zabudowie dominuje wielki budynekOpery Paryskiej (pl. de l’Opéra, m Opéra, RER Auber, autobus #21, 22, 27, 29, 42, 53, 66, 68, 81, 95; tel. 01722 93535; zwiedzanie codz. 10.00–17.00; 7 €, ulgowy 4 €), nazywanej także – od nazwiska architekta – Operą Garnier.
Konkurs na projekt wygrał Charles Garnier, a z ramienia rządu budowę nadzorował syn Napoleona i pani Walewskiej – Aleksander Walewski.
Główną fasadę, od strony pl. de l’Opéra, zdobią rzeźbiarskie alegorie związane ze sztuką muzyczną, wśród nich najsłynniejszy Taniec Jean-Baptiste’a Carpeaux z 1869 r. (druga rzeźba od prawej strony – obecnie kopia Paula Belmondo, oryginał znajduje się w Musée d’Orsay). Jego odsłonięcie wywołało skandal, jako że ówczesna publiczność uznała dzieło za wyuzdane. Drugą

super_star użytkownik super_star(wpisów:4) dodano 11.12.2010 20:44

ps. pytalas co zwiedzac... z tego co czytalam to miasto piekne, a takich miejsc multum (bo kazda dzielnica inna). Ale standardowo to chyba pola elizejskie, wieża Eiffela, Luwr, Wersal... znow: to w koncu zalezy ile dni, bo jesli malo to chyba i tak wiecej nie ma sensu ogladac i lazic :P

pozdrawiam!

super_star użytkownik super_star(wpisów:4) dodano 11.12.2010 20:39

hej a możesz napisac cos wiecej o tym sylwestrze (i o tym funclubie), jaka cena, ile dni...
bo ja w sumie byłabym zainteresowana, np. w przyszłym roku :D zwlaszcza, ze nie znam jezyka, a tam bez tego ani rusz... i ciezko bedzie mi samej podrozowac, wiec ten pierwszy raz moglby byc zroganizowany...

no wlasnie, wg was da rade pogadac tam po ang? bo ja zazwyczaj mam tego typu obawy...

mgfoto użytkownik mgfoto(wpisów:203) dodano 10.12.2010 10:07

Praktycznie wszystko! :)
A tak na poważnie to przejrzyj galerie z Paryża, poczytaj opisy - na pewno znajdziesz tam inspiracje na własny plan zwiedzania. Zawsze potem możesz dopytać o szczegóły. Sama wrzuciłam zdjęcia z Paryża i Wersalu. Zapraszam.

evabiedrona87 użytkownik evabiedrona87(wpisów:2) dodano 10.12.2010 00:21

Witam :) chciałam zapytać co warto zwiedzić w Paryżu?? nigdy tam jeszcze nie byłam a to miasto moich snów hehe :) jedziemy tam z mężem na Sylwestra z poznańskim Funclubem, ale proponowany jest też program zwiedzania i chcemy porównać... ;) w tym roku tak się składa, że nie dostanę urlopu na ferie i z nart nici... :/ dlatego wypoczynek i zwiedzanie chcielibyśmy połączyć podczas kilku dni wolnych przy sylwestrze... ;p

Aby dodawać wpisy musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!