m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Notre-Dame de Paris - Jest chyba najbardziej symetryczna że wszystkich na świecie. Można rozróżnić pięć poziomów: 
1.	trzy portale, przedzielające wsunięte w nisze posągi, kolejno od lewej; św. Szczepana (Saint Etienne), personifikacje Kościoła i Synagogi, oraz św. Dionizego (Saint Denis)
2.	galeria królów.
3.	piętro rozety: poprzedza ją tzw. galeria Dziewicy złożona z balustrady i posągów (Dziewica z dzieciątkiem w centrum, Adam na prawo, Ewa na lewo). Rozeta jest między dwoma oknami z podwójnymi arkadami.. Wypełnienie nad nimi jest ozdobione ślepym okiem (oculi aveugles).
4.	śliczne arkady i znajdująca się nad nimi galeria (tzw. a jour- dzienna). Arkady spoczywają na smukłych kolumienkach. Po środku, między arkadami prześwituje szczyt nawy i iglica
5.	dwie wieże o kwadratowych podstawach, przebite dwoma otworami okiennymi, wyposażonymi w abatsons. Nigdy nie posiadały przeznaczonych im iglic. Wzbogacił je za to le-Duc o maszkarony i inne detale. Jedną z najwspanialszych budowli architektury wczesnego gotyku jest katedra Notre Dame. Kamień węgielny położył pod ten gmach król Ludwik VII w 1163 r., w miejscu, gdzie kiedyś znajdowała się świątynia starorzymskich bogów. Katedra powstawała w latach 1163-1330, czyli prawie 170 lat. Długa galeria królów,ogromna rozeta (około 10 m średnicy),laskowanie w trzeciej kondygnacji fasady i dwie masywne wieże 69 m wysokości.
Długa galeria królów,ogromna rozeta (około 10 m średnicy),laskowanie w trzeciej kondygnacji fasady i dwie masywne wieże 69 m wysokości.  Nad środkowym portalem umieszczono rozetę rozświetlającą wnętrze świątyni. Dokładne przyjrzenie się fasadzie środkowego portalu od razu odkrywa jej asymetryczność. Pod rozetą ciągnie się tzw. galeria królewska, element charakterystyczny dla gotyckich katedr francuskich. Całą szerokość fasady zajmują trzy portale, z czego środkowy jest najszerszy. Wyrzeźbiono na nim scenę Sądu Ostatecznego. Zamiast kolumienek (jak to było w stylu romańskim) na cokołach lub wspornikach ustawiono figury zwieńczone baldachimami. Całą szerokość fasady zajmują trzy portale, z czego środkowy jest najszerszy. Wyrzeźbiono na nim scenę Sądu Ostatecznego. Zamiast kolumienek (jak to było w stylu romańskim) na cokołach lub wspornikach ustawiono figury zwieńczone baldachimami.
Lewy portal, poświęcony Matce Boskiej, pochodzi z ok. 1210 roku i przedstawia w reliefach sceny z jej życia, m.in.: genealogię Maryi, Zwiastowanie, Boże Narodzenie, Zaśnięcie i Zmartwychwstanie. Filar dzielący odrzwia ozdobiony jest figurą NMP z Dzieciątkiem, w górnych częściach widać m.in. Koronację Maryi. Lewy portal, poświęcony Matce Boskiej, pochodzi z ok. 1210 roku i przedstawia w reliefach sceny z jej życia, m.in.: genealogię Maryi, Zwiastowanie, Boże Narodzenie, Zaśnięcie i Zmartwychwstanie. Filar dzielący odrzwia ozdobiony jest figurą NMP z Dzieciątkiem, w górnych częściach widać m.in. Koronację Maryi. Środkowy, największy portal Sądu Ostatecznego, pochodzi z ok. 1220-1230, ale jedynie kilka fragmentów rzeźb (m.in. postać Chrystusa w górnej części tympanonu) pochodzi z I połowy XIII wieku, reszta to XIX-wieczna rekonstrukcja.
Detale tympanonu i archiwolt
Zniszczone zostały figury zmarłych i płaczków ze starych grobowców, wykute w miedzi i kamieniu. W kilka lat później .rozbito XIII- wieczne witraże. Soufflot, twórca Panteonu, niszczy w 1771 r. figurę ,,Pięknego Boga stojącą na filarze dzielącym wejście w głównym portalu, w tympanonie scenę zmartwychwstania umarłych i Michała trzymającego wagę sądu ostatecznego, a po obu stronach wejścia posągi Panien mądrych i Panien głupich. Później postarano się jednak zrekonstruować zniszczone rzeźby w portalu głównym.  Najwybitniejszy architekt francuski 1 połowy XVII w., Mansart, słynny projektant kopuły Inwalidów i placu Vendóme, zburzył główny ołtarz z XIII w., lektorium, stalle i płaskorzeźby ozdabiające zamknięcie apsydy. Detale tympanonu i archiwolt Detale tympanonu i archiwolt Maszkarony
Detale tympanonu i archiwolt Prawy portal - portal św. Anny - powstał ok. roku 1220, ale zdobiący go ostrołukowy tympanon zawiera rzeźby sprzed 1180 roku, a więc najstarsze spośród wszystkich zachowanych w katedrze. Łuk portalu wpisany jest w trójkątne obramowanie. W najwyższej części łuku znajduje się płaskorzeźba Matki Boskiej Tronującej z Dzieciątkiem, obok niej inicjator budowy katedry - biskup Maurice de Sully i król Ludwik VII w otoczeniu aniołów.

Jest to kościół pięcionawowy z krótką nawą krzyżową(z krótkim transeptem), dość długim prezbiterium i podwójnym obejściem na półkolu. Pierwotnie miało ono tylko trzy małe kapliczki. W drugiej połowie XIII wieku usunięto kapliczki i wybudowano pięć dużych kaplic. Katedra Notre-Dame - do każdych dwóch kwadratów sklepień krzyżowo-żebrowych naw bocznych przyporządkowane jest jedno, prostokątne pole nawy głównej przykryte sklepieniem sześciodzielnym.
Katedra Notre Dame była jedną z pierwszych konstrukcji w świecie w których budowniczowie zastosowali łęki oporowe - elementy konstrukcji odciążające sklepienie od sił parcia przenosząc je na przypory zewnętrzne. Rękodzieło w najlepszym wydaniu. Zdobienia na drzwiach Katedry.
 Dzwony dzwonią trzy razy dziennie, a Bourdon tylko na wielkie święta. Na wykonanie sklepienia z drewna, użyto 1300 dębów. Katedra Notre Dame jest prawdopodobnie najbardziej popularną budowlą stylu francuskiego gotyku. Budowniczowie i konserwatorzy wykazywali dużą dbałość o zabezpieczenie budowli przed deszczem. Gęsto osadzone gargulce (rzygacze) odrzucały daleko od murów wodę, zbieraną z dachów. W średniowieczu paryska katedra Notre Dame podlegała kapitule. Władza biskupa rozciągała się jedynie na sanktuarium. Dla wiernych (ludu) przeznaczono nawę główną i nawy boczne, gdzie nie było ławek. W kościele zachowywano się o wiele swobodniej niż dzisiaj rozmawiano bez ściszania głosu, jedzono, spano, a nawet wolno było wprowadzać niektóre zwierzęta, np. sokoły lub psy.
Budowla katedry została rozpoczęta w roku 1163 na zlecenie biskupa Maurice de Sully. 
Później katedrę restaurowano w XVII, XVIII i XIX w. W imię tzw. dobrego smaku epoki  dokonano sporo przeróbek. Mody zrobiły więcej złego niż rewolucje - pisał Wiktor Hugo. Wiek XVIII  miał reprezentować dobry smak , a okres średniowieczny (gotycki) - zły smak.  Najwybitniejszy architekt francuski 1 połowy XVII w., Mansart, słynny projektant kopuły Inwalidów i placu Vendóme, zburzył główny ołtarz z XIII w., lektorium, stalle i płaskorzeźby ozdabiające zamknięcie apsydy. Innym bardzo ważnym elementem katedry są dzwony, w północnej wieży [ są aż cztery, wytopione z brązu ]. Największy z nich waży 1915 kg, najmniejszy 763 kg. W wieży południowej znajduje się ważący 13 ton dzwon Bourdon. Budowniczowie i konserwatorzy wykazywali dużą dbałość o zabezpieczenie budowli przed deszczem. Gęsto osadzone gargulce (rzygacze) odrzucały daleko od murów wodę, zbieraną z dachów. W średniowieczu paryska katedra Notre Dame podlegała kapitule. Władza biskupa rozciągała się jedynie na sanktuarium. Dla wiernych (ludu) przeznaczono nawę główną i nawy boczne, gdzie nie było ławek. W kościele zachowywano się o wiele swobodniej niż dzisiaj rozmawiano bez ściszania głosu, jedzono, spano, a nawet wolno było wprowadzać niektóre zwierzęta, np. sokoły lub psy.
Budowniczowie i konserwatorzy wykazywali dużą dbałość o zabezpieczenie budowli przed deszczem. Gęsto osadzone gargulce (rzygacze) odrzucały daleko od murów wodę, zbieraną z dachów. W średniowieczu paryska katedra Notre Dame podlegała kapitule. Władza biskupa rozciągała się jedynie na sanktuarium. Dla wiernych (ludu) przeznaczono nawę główną i nawy boczne, gdzie nie było ławek. W kościele zachowywano się o wiele swobodniej niż dzisiaj rozmawiano bez ściszania głosu, jedzono, spano, a nawet wolno było wprowadzać niektóre zwierzęta, np. sokoły lub psy. Nad środkowym portalem umieszczono rozetę rozświetlającą wnętrze świątyni. W całej budowli umieszczono dużą ilość witraży, które wprowadzają grę światła w wielkiej i zazwyczaj, jak to bywa w gotyckich katedrach, mrocznej budowli. Nad środkowym portalem umieszczono rozetę rozświetlającą wnętrze świątyni. W całej budowli umieszczono dużą ilość witraży, które wprowadzają grę światła w wielkiej i zazwyczaj, jak to bywa w gotyckich katedrach, mrocznej budowli.
Budowniczowie i konserwatorzy wykazywali dużą dbałość o zabezpieczenie budowli przed deszczem. Gęsto osadzone gargulce (rzygacze) odrzucały daleko od murów wodę, zbieraną z dachów. W średniowieczu paryska katedra Notre Dame podlegała kapitule. Władza biskupa rozciągała się jedynie na sanktuarium. Dla wiernych (ludu) przeznaczono nawę główną i nawy boczne, gdzie nie było ławek. W kościele zachowywano się o wiele swobodniej niż dzisiaj rozmawiano bez ściszania głosu, jedzono, spano, a nawet wolno było wprowadzać niektóre zwierzęta, np. sokoły lub psy. Katedra ma 130 metrów długości, 48 metrów szerokości, wysokość sklepienia w głównej nawie przekracza 35 metrów. Iglica z drzewa obitego ołowianą blachą ma 40 metrów wysokości. Fasadę Katedry tworzą dwie wieże, mające 70 metrów wysokości.

najbliższe galerie:

 
Paryż - Uroki stolicy świata I
1pix użytkownik mgfoto odległość 0 km 1pix
Paryż
1pix użytkownik maybejune odległość 0 km 1pix
Promenades parisiennes
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Paryż - ze starego albumu
1pix użytkownik robson odległość 0 km 1pix
Paris - miasto miłości 2015/2016
1pix użytkownik blackcat84 odległość 0 km 1pix
Paryż MP3
1pix użytkownik shell odległość 0 km 1pix

komentarze do galerii (1):

 
pesteczka123 użytkownik pesteczka123(wpisów:1556) dodano 26.04.2011 15:15

Bardzo kompleksowe ujęcie, ale któż mógłby się oprzeć katedrze Notre Dame ...
Ja mogłabym ją ogladać bez końca. Pozdrawiam

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!