m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Parafia Rzymskokatolicka pw. Św. Augustyna w Warszawie. Górną kondygnację elewacji wypełnia duża rozeta. Kościół św. Augustyna w Warszawie przy ul. Nowolipki 18 został wzniesiony w stylu neoromańskim i znajduje się w dzielnicy Wola przy ul. Nowolipki. Autorami projektu świątyni byli Edward Cichocki i Józef Huss. Do budowy przystąpiono w 1891. Kamień węgielny poświęcił 20 października 1892 arcybiskup warszawski Wincenty Teofil Popiel w asyście biskupa sufragana warszawskiego Kazimierza Ruszkiewicza. We wnętrzu zastosowany został zmienny system podpór. Przęsła nawy głównej wydzielone filarami, wzbogacone zdwojonymi pilastrami. Trzony pilastrów, przedłużone na ściany nawy, wieńczą poniżej gzymsu kapitele korynckie z główkami putt. Pomiędzy filarami umieszczone są pary arkad wspartych na osi romańskimi kolumnami. Na północnej ścianie kościoła znajduje się krzyż umieszczony tam z okazji wkroczenia w trzecie tysiąclecie. 28 sierpnia 2002 został poświęcony ofiarom Pawiaka przez ks. prałata Wiesława Kądzielę.
W ołtarzu głównym kościoła znajduje się rzeźba przedstawiająca Świętą Rodzinę. Kościół wzniesiony został z czerwonej cegły klinkierowej z kamiennymi detalami architektonicznymi w kolorze brunatno-czerwonym oraz beżowym. Trójnawowy korpus, w układzie bazylikowym, wzbogacono wysoką sygnaturką w północno-wschodnim narożniku. Wydłużone, pięciobocznie zamknięte prezbiterium zwrócone w kierunku północno-zachodnim. Flankuje go para aneksów z wąskimi przedsionkami: od północy zakrystia, od południa kaplica.
Tablica fundacyjna nad wejściem. Wysokie, prostokątne okna naw bocznych zamknięte są łukiem i dzielone pionowym laskowaniem na trzy części. Przed kościołem znajduje się figura Matki Boskiej. ulica Piesza przy Rynku Nowego Miasta. Tu znajduje się kościół św. Benona. Kościół św. Benona (oo. redemptorystów), właśc. Kościół Rektoralny pw. św. Benona w Warszawie - kościół znajdujący się na warszawskim Nowym Mieście przy ul. Pieszej 1. Początki kościoła w tym miejscu sięgają II poł. XVII w., kiedy Bractwo św. Benona podjęło inicjatywę zbudowania świątyni. Budowa kościoła została zakończona w 1669. Pod koniec XVIII w. kościół przejęli redemptoryści, a działo się to z chwilą przybycia do Warszawy (w 1778) św. Klemensa, późniejszego patrona miasta.  W czasie Księstwa Warszawskiego redemptoryści zostali posądzeni o sprzyjanie Austrii i rozkazem władz francuskich usunięci z Warszawy (i w ogóle z Polski), a budynek świątyni zamieniono najpierw na koszary, następnie szkołę, magazyn wojskowy, mieszkania, a w końcu fabrykę.
Dopiero w 1938 budynek odkupiła Maria Biernacka i przekazała kurii warszawskiej. W czasie wojny kościół został zburzony. Jego ruiny kuria przekazała znowu redemptorystom, którzy w 1956 rozpoczęli odbudowę. Wstępna odbudowa zakończona została w 1958, kiedy kard. prymas Stefan Wyszyński dokonał uroczystego poświęcenia odbudowanego kościoła. Obecnie w dni powszednie w kościele odprawia się jedną mszę, a w niedziele - dwie, z których jedna, o godz. 10:00, jest celebrowana w Klasycznym Rycie Rzymskim (tzw. rycie trydenckim). Kościół św. Benona widziany od strony Wisły z Podwala. Kościół Środowisk Twórczych pw. Św. Brata Alberta i Św. Andrzeja Apostoła - na placu Teatralnym w Warszawie. Do pożaru kościoła św. Andrzeja w Warszawie przy Placu Teatralnym doszło w niedzielę wielkanocną, 23 marca br. Spaliła się jedna z naw bocznych, gdzie znajdował się Grób Pański. Pożar prawdopodobnie wywołała przewrócona świeczka lub lampka oliwna. Wierni zgromadzeni w kościele zostali ewakuowani.
 Straty materialne były dość duże, spłonęło bowiem kilka muzealnych obrazów. Od wysokiej temperatury uszkodzone zostały tynki, z których część spadła na podłogę. Kościół św. Andrzeja jest miejscem spotkań artystów. Został odbudowany w 1999 roku i konsekrowany przez prymasa Józefa Glempa. W skromnym i niedużym wnętrzu umieszczono cenne obrazy przekazane w depozyt przez Muzeum Narodowe i Zamek Królewski. Najmniejszy kościół w stolicy. Zniszczony w powstaniu warszawskim został częściowo rozebrany w latach 50. XX wieku. Jest to najmniejszy kościół w stolicy, ale szczyci się ciekawą historią. Wzniesiony w początkach XVIII wieku z fundacji prymasa Teodora Potockiego dla Jezuitów. W 1819 roku świątynię przekazano w posiadanie Panien Kanoniczek. Podczas II wojny światowej zorganizowano tu szpital powstańczy. Zniszczony w powstaniu warszawskim w 1944 roku kościół został decyzją władz częściowo rozebrany w latach 50. XX wieku. Następnie postawiono w tym miejscu blok mieszkalny. Odbudowa świątyni nastąpiła dopiero w 1999 roku. Jednym z patronów kościoła jest święty brat Albert Chmielowski - artysta malarz i powstaniec styczniowy (1863 r.), który jako zakonnik, poświęcił swoje życie biednym i bezdomnym. W latach młodości mieszkał przez pewien czas w Warszawie.
Od 2003 roku w świątyni znajdują się relikwie św. Andrzeja Apostoła - pierwszego ucznia Chrystusa i rodzonego brata św. Piotra Apostoła, co czyni z niej prawdziwie ekumeniczne sanktuarium. Świątynię wybudowano m.in. z funduszy, przekazanych przez środowiska twórcze. Ich duszpasterzem jest ks. Wiesław Niewęgłowski. W maju 2011 odsłonięty został ołtarz błogosławionego Jana Pawła II zawierający obraz Jana Pawła II i Prymasa Tysiąclecia kard. Stefana Wyszyńskiego, autorstwa znanych malarzy Macieja Milewskiego oraz Andrzeja Tryzno. W ołtarzu umieszczone są relikwie związane z Janem Pawłem II w postaci szkaplerza, który Ojciec Święty nosił przez długie lata. Podczas pielgrzymki w 1999 r. kościół św Andrzeja pobłogosławił papież Jan Paweł II. Kościół Środowisk Twórczych pw. Św. Brata Alberta i Św. Andrzeja Apostoła - na placu Teatralnym w Warszawie. Kościół Środowisk Twórczych pw. Św. Brata Alberta i Św. Andrzeja Apostoła - na placu Teatralnym w Warszawie.
Kościół św. Aleksandra znajduje się w Warszawie, na placu Trzech Krzyży w dzielnicy Śródmieście (ul. Książęca 21 ). Kościół został zbudowany w latach 1818-1826 w stylu klasycystycznym według projektu Chrystiana Piotra Aignera na cześć cara Aleksandra I. Car przyjechał do Warszawy po raz pierwszy 12 listopada 1815. Miasto chciało powitać go tymczasową bramą triumfalną postawioną na placu pod trzema krzyżami a potem na jej miejscu zbudować pomnik. Jednak car w liście skierowanym do prezesa senatu nakazał zebrane na ten cel fundusze przeznaczyć na budowę kościoła. Kamień węgielny pod budowę został położony 15 czerwca 1818. W zastępstwie chorego namiestnika Królestwa Polskiego gen. Zajączka wmurował kamień minister przychodu i skarbu Węgliński. Budowa trwała osiem lat i 18 czerwca 1826 świątynię poświęcił arcybiskup warszawski, prymas Wojciech Skarszewski. Tutejsza parafia była piątą w Warszawie a pierwszym proboszczem został ksiądz Jakub Falkowski (grzeszny Kuba - jak sam się nazywał). Był proboszczem do początku 1837, sam zrzekł się funkcji i przeszedł na emeryturę. W latach 1841 - 1844 na rogu ulicy Książęcej i placu Trzech Krzyży (obecny numer 23) powstał dom parafialny wg projektu Józefa Lessla, budowniczym był Antonio Corazzi. W tym domu, w nocy z 16 na 17 stycznia 1863, w mieszkaniu wikariusza księdza Karola Mikoszewskiego, zebrał się Komitet Centralny Narodowy, który ustalił termin wybuchu powstania styczniowego oraz założenia do manifestu do narodu Komitet Centralny jako Tymczasowy Rząd Narodowy.
Ołtarz główny wykonany został z krajowego marmuru, podobnie jak dwa boczne ołtarze wówczas ustawione w miejscach dotychczasowych, prowizorycznych ołtarzy drewnianych. Projekty ich wykonał prof. architekt Stanisław Marzyński. Również według jego projektów wykonane zostały artystyczną robotą kowalską: ambonka przy nowym ołtarzu głównym oraz świecznik. W ołtarzu głównym pozostawiono obraz „Ukrzyżowanie, pochodzący jeszcze z pierwszego kościoła. Zabiegi konserwatorskie, jakim poddano ten obraz w 1998 roku, po oczyszczeniu i usunięciu licznych przemalowań, odsłoniły jego pierwotne piękno. Obok obrazu, na półkolistej ścianie umieszczone zostały na konsolach figury: po jednej stronie św. Piotra, po drugiej zaś św. Pawła.
W latach 1886-1895 przebudowany w stylu neorenesansowym przez Józefa Piusa Dziekońskiego. Zniszczony w wyniku bombardowania przez Niemców w 1944 roku (9 lub 11 września) i odbudowany w latach 1949-1952 w stylu klasycystycznym. W 1951 r. rozebrano ocalałą ze zniszczeń wojennych lewą wieżę, przywracając kościołowi wygląd sprzed przebudowy.

najbliższe galerie:

 
Ludzie pozytywnie zakręceni - Motocykle z papieru
1pix użytkownik mgfoto odległość 1 km 1pix
Moja Warszawa (17)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 1 km 1pix
Wielkanocne życzenia
1pix użytkownik filmdil odległość 1 km 1pix
Warszawa da się lubić
1pix użytkownik mieczysaw odległość 2 km 1pix
Muzeum Powstania Warszawskiego
1pix użytkownik achernar-51 odległość 2 km 1pix
Filtry warszawskie.
1pix użytkownik ogi odległość 2 km 1pix

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!