m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Początki świeckiej władzy papieży sięgają IV wieku, kiedy to cesarz rzymski Konstantyn wydał edykt tolerancyjny a wraz z nim podarował rzymskim chrześcijanom Watykan i Lateran. W 381 r. chrześcijaństwo stało się państwową religią imperium, co wzmocniło także papieży, choć nie mieli jeszcze silnej władzy religijnej i świeckiej. Wraz z upadkiem cesarstwa zachodniego papieże stawali się oparciem dla miejscowej ludności.
Leon I Wielki (441-460) uchronił Rzym przed najazdem Hunów, dzięki negocjacjom z Atyllą. Ideologicznym podłożem przyszłej doczesnej władzy papieży była tzw. legenda Sylwestra. Mówiła ona o tym, jak to Konstantyn Wielki jeszcze jako poganin zaraził się trądem i został uzdrowiony przez Sylwestra I. Z wdzięczności za to obdarzył on papieża szczególnymi honorami i oświadczył, że nie chce rządzić tam, gdzie Cesarz niebieski osadził głowę Kościoła. Dlatego udaje się na Wschód i pozostawia papieżowi cały Zachód.  Na znak nowej godności Konstantyn miał przekazać papieżowi insygnia cesarskie a jako rezydencję wspomniany już pałac laterański. Legenda ta stała się pożywką dla IX-wiecznej fałszywki, tzw. darowizny Konstantyna. Dokument ten miał uzasadnić pozycję papiestwa na Zachodzie. Tzw. darowizna Konstantyna odgrywała przez całe średniowiecze istotną rolę, służyła do uzasadniania papieskiego prymatu i władzy nad ówczesnymi państwami. Rdzeniem przyszłego Państwa Kościelnego było w starożytności Patrymonium św. Piotra. Były to ziemie ofiarowane przez członków rodów szlacheckich, którzy wstąpili do służby papieskiej. Również inne rody wobec stałych zamieszek i najazdów Germanów, chcąc chronić swoje dobra, przekazywały je Kościołowi. Darowizny te były składane z dóbr na południu i w środkowych Włoszech. Grzegorz I Wielki (590-603) starał się poprzez teacjonalne zagospodarowanie podnieść dochody z tych posiadłości. Uporządkowana administracja dobrami zapewniała dzierżawcom lepsze traktowanie. Grzegorz I był pierwszym papieżem, który przejął obowiązki cesarzy w zakresie ochrony ludności Italii. Wciąż jednak Półwysep Apeniński znajdował się po zwierzchnią władzą cesarzy bizantyjskich. Im bardziej kurczyła się władza cesarstwa na Wschodzie, tym silniej papiestwo starało się forsować idee niezależności. Papież Paweł I (757-767) był pierwszym, który informacje o swoim wyborze skierował nie, jak dotychczas do Konstantynopola, lecz do króla Franków. Wschodniorzymscy cesarze nie byli już w stanie zagwarantować papieżowi i Italii ochrony. Koniecznością stało się zwrócenie się papiestwa na Zachód (co miało także konsekwencje religijne). Przełomem okazał się sojusz papiestwa z Karolingami, między Stefanem III a Pepinem. Zagrażali wtedy Rzymowi Longobardowie.
Papież nie mogąc liczyć na pomoc od cesarskiego namiestnika zwrócił się do Pepina. Udał się do niego w 754 roku i koronował obu jego synów, Karola i Karlomana, na królów. Postępowanie papieża doprowadziło do zerwania z Bizancjum, oderwania się od dotychczasowego państwa rzymskiego. Odtąd papieże kroczyli własną drogą. Pepin dwukrotnie przybył do Italii, by ratować papieża. Terytoria, które odebrał Longobardom, podarował Stolicy Apostolskiej (klucze zdobytych miast złożył na grobie św. Piotra. Dzięki darowiźnie Pepina rozszerzyło się Patrymonium Piotrowe, a papież został świeckim władcą. 800 roku papież Leon III włożył na skronie Karola Wielkiego cesarski diadem. Od tego czasu istniał silny związek między papiestwem a cesarstwem. Cesarzowi przyznany został tytuł patrycjusza rzymskiego. Związki Rzymu z cesarstwem utrzymały się za czasów Ottonów. Terytorium Państwa Kościelnego do XI wieku zmieniło się minimalnie. Natomiast wewnątrz państwa zasięg władzy papieskiej ulegał zmianom. Istniała różnica między Patrimonium Sancti Petri, czyli dawnym władztwem bizantyjskim (utrzymało się w granicach Państwa Kościelnego do 1870 r.) a innymi terytoriami, które były luźno związane z Rzymem. Państwo papieskie było stale narażone na ataki z zewnątrz. W 846 roku Saraceni podeszli pod bramy Rzymu i rozgrabili bazylikę na Watykanie i na Lateranie. Po sprofanowaniu grobów apostołów papież Leon IV przystąpił do budowy murów obronnych, obejmujących bazylikę św. Piotra i przyległe zabudowania Zatybrza. Połączono starożytne mury Aureliana z Zamkiem świętego Anioła. Powstała potężna twierdza, która otrzymała nazwę Miasta Leona (wł. Citta Leonina).  Wraz z rozpadem wspólnoty religijnej ze wschodem papieże konsolidowali swe wpływy na Zachodzie. Normańska Sycylia i Neapol złożyły hołd papieżowi. Również Czechy, Polska i Węgry poddały się nominalnemu zwierzchnictwu Stolicy Apostolskiej. Wraz z walką o dominium Mundi rozbudowywała się Rzymska Kuria i Watykan. Innocenty III (1198-1216) zbudował pałac apostolski na watykanie w pobliżu bazyliki konstantyńskiej, gdzie osiadła kuria. Zagrożenie Państwa papieskiego przez Staufów, którzy zagarnęli Sycylię zostało oddalone dzięki osadzeniu tam francuskiej dynastii Anjou w połowie XIII w. Papiestwo IX i X wieku było targane intrygami rzymskich rodzin arystokratycznych. Istotny spór rozgrywał się między Orsinimi, przywódcami gwelfów opowiadających się za niezależnością państw włoskich od cesarza i Colonnami, przywódcami gibelinów opowiadających się za cesarzem.  W 1274 roku papiestwo nabyło hrabstwo Venaissin nad Rodanem, następnie Awinion (pozostały one własnością papieży do 1791 r.) Podczas niewoli awiniońskiej papieży (1309-1377) w Rzymie utworzono krótkotrwałą republikę. Po powrocie ostatniego awiniońskiego papieża Grzegorza XI do Rzymu i jego śmierci nastąpiła wielka schizma zachodnia (1378-1417).
W tym okresie Państwo Kościelne było najeżdżane przez królów Neapolu i doświadczane przez walki baronów feudalnych. Schizmę zakończył sobór w Konstancji, na którym zatwierdzono wybór Mikołaja V. W średniowieczu istnienie państwa papieskiego było kilkakrotnie potwierdzane przez cesarzy rzymskich narodu niemieckiego: w 1213 r. cesarz Fryderyk II podpisał tzw. Złotą Bullę uznając prawnie istnienie Państwa Kościelnego i zobowiązując się do ochrony jego ziem; w 1274 r.- cesarz Rudolf I Habsburg potwierdził niezależność Państwa Kościelnego od cesarstwa. Rzym nowożytny był stolicą mecenatu. Mikołaj V stworzył podwaliny Biblioteki Watykańskiej, Sykstus IV zbudował Kaplicę między pałacem apostolskim a bazyliką, Juliusz II w 1506 r.dał początek budowy drugiej Bazyliki św. Piotra. Rzym stał się prawdziwą metropolią katolicyzmu. W XVI wieku nastąpił prawdziwy boom budowlany (zbudowano 54 kościoły, 60 pałaców, domy mieszkalne dla 70 tys. mieszkańców). Juliusz II ma także zasługi w konsolidacji państwa, położył kres wielu księstewkom i autonomicznym miastom, przyczynił się do ich unifikacji. Dopiero od tego czasu można mówić o bezpośrednich rządach papieży w ich państwie. Przełomem okazało się Sacco di Roma, 1527 r.
Dyplomatyczna gra Klemensa VII (1523-1534), m. in. zawarcie sojuszu w Cognac z Francją, Wenecją, Florencją i Mediolanem, doprowadziła do tragicznego w skutkach dla Rzymu wydarzenia. Cesarz Karol V Habsburg przy pomocy luterańskich lancknechtów (niem. piechota) i sił hiszpańskich wkroczył do Państwa Kościelnego. Papież Klemens VII zbiegł do Zamku św. Anioła ukrytym przejściem łączącym Watykan z twierdzą, pod ochroną gwardii szwajcarskiej, która straciła 147 ludzi. Ograbione lub spalone pałace, sprofanowane kościoły, podeptane lub wyrzucone do potoków relikwie, pootwierane groby papieży, zabici kardynałowie, zakonnice zgwałcone w klasztorach to bilans kilkumiesięcznego pobytu zbuntowanych oddziałów. Ludność miasta zmniejszała się o jedną trzecią. Złupienie Rzymu stanowiło koniec epoki świetności tego miasta, które przestało być centrum kultury renesansowej.
W drugiej połowie XVI wieku Państwo Kościelne przeżywało okres umacniania. Pod wpływem dążeń do reformy wewnętrznej Kurii ustał dawny nepotyzm, kiedy to członkowie rodziny papieża tworzyli prywatne signorie, ale nadal papieże pomagali własnym rodzinom w karierze politycznej i duchownej. W XVII wieku państwo papieskie dzieliło się na 6 legacji: Kampanię Włoską, Patrymonium św. Piotra, Umbrię, Marchię, Ankonę, Romanię i Bolonię.  Następowała integracja terytorialna oraz zmniejszenie się autonomii komun i baronów. Reformy administracyjne przeprowadzili Grzegorz XIII i Sykstus V. Pierwszy z nich zreformował dyplomację watykańską, ustalił stopnie, miejsca i liczbę nuncjatur. Drugi ukończył organizację kongregacji. Od czasów Sykstusa V tylko dla duchownych były zarezerwowane najważniejsze urzędy w administracji prowincjonalnej. Sykstus V jest twórcą rozwiązań architektonicznych w Wiecznym Mieście, które przetrwały do dziś. W nowożytnym państwie papieskim nie było praktycznie rozdźwięku między władzą kościelną i świecką. Styl życia w papieskiej stolicy cechował się wystawnością, dlatego też z takim podziwem przyjęto w 1634 r. wjazd do Rzymu Jerzego Ossolińskiego, posła polskiego do papieża. Orszak polski rzucał wtedy w tłum złote monety i perły. Reszta państwa pogrążała się jednak w nędzy i zacofaniu.

Wiek XVIII utrwalił stagnację ekonomiczną państwa papieży. Rzym wciąż się rozrastał i stał się miastem arystokracji, kleru i biedoty. Wszyscy oni korzystali z tego, że do Rzymu przybywały rzesze pielgrzymów. i turystów. Najwybitniejszych papieżem tego okresu był Benedykt XIV (1740-1758). Za jego pontyfikatu Rzym stał się jednym z ośrodków oświecenia chrześcijańskiego. Benedykt XIV wprowadził powszechny podatek, ogłosił zniesienie barier w handlu, zreformował sądownictwo. Podpisał kilka konkordatów m.in z Królestwem Neapolu i Sardynii oraz z Lombardią.
Po jego zgonie administracja znowu pogrążyła się w chaosie, wzmogła się fala bandytyzmu (za pontyfikatu Klemensa XIII, 1758 - 1769, w Państwie Kościelnym popełniono 13 tys. morderstw, w tym 4 tys. w Rzymie!). Pod naciskiem zbrojnym Neapolu i Francji, która zajęła Awinion, Klemens XIV (1768 - 1774) w 1773 r. rozwiązał zakon jezuitów. W kilka lat po wybuchu rewolucji francuskiej zaczęły tworzyć się ogniska rewolucyjne także we Włoszech, w tym w Państwie Kościelnym. Egzekucja Ludwika XVI 21 stycznia 1793 r. odbiła się szerokim echem i została potępiona przez Piusa VI. Sytuację polityczną zaostrzył fakt zabicia agenta dyplomatycznego Francji de Bassaville'a.  Lud rzymski ograbił i splądrował francuski konsulat. Wydarzenie to jest o tyle ważne, że posłużyło później jako pretekst do ingerencji gen. Bonapartego w Państwie Kościelnym w 1796 roku. Wtedy Rzym uchronił się jeszcze przed okupacją, jednak za cenę wysokiej kontrybucji, okupację dużej części terytorium papieskiego, wydanie dzieł sztuki (układ z lutego 1797 r.).  Pius VI zrzekł się ponadto Awinionu, hrabstwa Venaissin, legacji kościelnych w Bolonii, Ferrarrze i Rawennie. Ambasadorem francuskim przy Stolicy Apostolskiej został Józef Bonaparte, który inspirował działalność spiskową. Pretekstem do ostatecznego rozprawienia się z Rzymem stała się demonstracja republikańska rozpędzona przez papieskich dragonów 28 grudnia 1798 roku.  Podczas zamieszek, które przeniosły sie pod francuską ambasadę, zabity został francuski generał Duphot. Ambasador ostentacyjnie opuścił Rzym, a gen. Berthier otrzymał rozkaz przeprowadzenia ekspedycji karnej. 11 lutego 1798 roku zajął Wieczne Miasto. 4 dni pózniej proklamowano republikę, a 20 wojska francuskie zajęły Watykan i wygnały papieża (znalazł on schronienie początkowo w Sienie, potem w klasztorze kartuzów we Florencji, w IV 1799 r. dostał się do niewoli francuskiej, zmarł w Valence jako Giovanni Braschi z zawodu papież).
 Republikanie mieli poparcie wśród burżuazji, arystokracji i ludu. Popierali republikę także Żydzi, którzy uzyskali prawa obywatelskie. Rzym stał się obiektem bezwzględnego rabunku ze strony wojskowych i cywilnych przedstawicieli Dyrektoriatu. Francuzi wywozili z Rzymu złoto i dzieła sztuki, które później zasiliły zbiory Luwru. Dopiero na jesieni 1799 roku Republika Rzymska została zajęta przez wojska neapolitańskie. Dochodziło do pogromów Żydów, na gminy nakładano kontrybucje. Zamach stanu 18 brumaire'a spowodował zmianę polityki Francji względem religii. Na mocy traktatu w Luneville, zawartego w lutym 1801 roku, Stolica Apostolska odzyskała Państwo Kościelne, pozbawione prowincji bolońskiej, ferrarskiej, raweńskiej i romańskiej. W tym samym roku Francja i Stolica Apostolska podpisały konkordat. W 1807 r. Napoleon zażądał od papieża uczestnictwa w blokadzie kontynentalnej. Pius VII odmówił kategorycznie. Wobec tego, 2 lutego 1808 roku wojska francuskie wkroczyły do Rzymu. Początkowo papieża pozostawiono w spokoju. W maju 1809 roku Napoleon wcielił Państwo Kościelne do Cesarstwa Francuzów. Pius VII odpowiedział bullą zawierając ekskomunikę. Został w odwecie aresztowany i przewieziony najpierw do Grenoble, a potem do Sawony i Fontainebleau. Ponownie skonfiskowano i odesłano do Paryża watykańskie archiwa. Wszystkich członków Kolegium Kardynalskiego przeniesiono do stolicy Francji
Wyżsi urzędnicy Kurii zostali oddani pod przymusowy nadzór w rożnych miastach Włoch i Francji. Rzym stał się siedzibą władz departamentu tybrzańskiego. Napoleon świadomy klęski wypuścił papieża, który triumfalnie wjechał do Rzymu w maju 1814 r. Wojny napoleońskie rozbudziły we Włochach pragnienie zjednoczenia rozdrobnionego półwyspu. Kolejni papieże nie byli w stanie wstrzymać rozwoju ruchu narodowowyzwoleńczego.  Grzegorz XVI zwalczał tendencje zjednoczeniowe i dążył do centralizacji Kościoła. Za jego pontyfikatu państwo papieskie stało się de facto protektoratem austriackim. Dochodziło za jego czasu do częstych rozruchów Wielkie nadzieje wiązano początkowo z Piusem IX, który cieszył się opinią patrioty. Liczono na utworzenie federacji pod zwierzchnictwem papieża-króla. Początkowo Pius IX trzymał liberalny kurs polityki. Przyznał państwu konstytucję. Jednak poproszony o poparcie wojny z Austrią odmówił. Z tą chwilą nastąpił w opinii publicznej zwrot. Mianowany przez papieża premier hr. Pellegrino Rossi został zasztyletowany u wejścia do sali obrad parlamentu. Wybuchała rewolucja w Rzymie a Pius IX musiał w 1848 r. uciekać do Gaety nad Morzem Tyrreńskim. Republika w Rzymie zdetronizowała papieża jako głowę państwa, ale wspaniałomyślnie przyznała mu gwarancje do sprawowania władzy religijnej. Papież powrócił do Rzymu dopiero w 1850 r., gdy wojska francuskie zajęły miasto.
 Odtąd suwerenność papieża opierała się wyłącznie na gwarancji Ludwika Bonaparte. Państwo Kościelne ze swoimi 3 milionami mieszkańców, było trzecim w Italii królestwem. W 1860 roku większa jego część odpadła od Rzymu na korzyść nowo powstałego Królestwa Włoch. Papieżowi pozostawiono Patrymonium Piotrowe, czyli dzisiejsze Lacjum. Dostanie się Napoleona III do niewoli pruskiej pod Sedanem 4 IX 1870 r. było ipulsem do działań wojsk włoskich, które w drugim tygodniu września rozpoczęły marsz na Rzym. Pius IX polecił kapitulację skoro tylko zostanie zrobiony pierwszy wyłom. 15 IX papież opuścił Pałac Kwirynalski i schronił się na Watykanie, którego jak się okazało już nigdy nie opuścił. Kapitulacja nastąpiła 20 IX. Akt kapitulacji postanawiał przyznanie Włochom całego terytorium papieskiego, ale wolna od okupacji wojsk włoskich miała pozostać Dzielnica Leonińska (na Zatybrzu).  Papież zachował gwardię szwajcarską, szlachecką i pałacową. Stan faktyczny przypieczętował plebiscyt, w którym wyborcy z byłego Państwa Kościelnego zdecydowali o przyłączeniu się do Włoch. Jako rekompensatę dla papiestwa w maju następnego roku parlament włoski uchwalił Ustawę Gwarancyjną, która przyznawała Stolicy Apostolskiej Watykan, Lateran, Castel Gandolfo oraz 3 mln lirów dotacji.  Reakcja Piusa IX była negatywna. Upór papieża i jego demonstracja w postaci uznania się za więźnia Watykanu (podobnie uczyniło trzech następnych papieży) doprowadziły po powstania tzw. kwestii rzymskiej, która zatruwała stosunki z Włochami aż do 1929 r. Pius VII lub Pius XI wynegocjowaliby zapewne z królem włoskim honorowe rozwiązanie sprawy. Wcale nie było przesądzone, że Rzym, wówczas skromne miasto, stanie się siedzibą dworu i rządu włoskiego.
Wiktor Emanuel II przekonywał swoich ministrów, że Florencja lub Neapol są jedynymi miastami, które mogłyby przyjąć władze państwowe. Nieustępliwość Piusa IX, nie zrzeczenie się Państwa Kościelnego w zamian za zatrzymanie Rzymu spowodowało niekorzystny dla papiestwa bieg wypadków. Wprawdzie państwo włoskie nie uznawało statusu prawnomiędzynarodowego Stolicy Apostolskiej, nie protestowało jednak przeciwko obecności korpusu dyplomatycznego akredytowanego przy papieżu. Odtąd istnieją dwa korpusy dyplomatyczne w Rzymie - przy Kwirynale i przy Watykanie. ........................jeżeli was nie zanudziłam, to ślicznie dziękuję za wytrwałość.

najbliższe galerie:

 
Watykan , okolice cz. 1 / 4
1pix użytkownik warusek odległość 0 km 1pix
Italia - Plac św. Piotra
1pix użytkownik marucha odległość 0 km 1pix
Musei  Vaticani
1pix użytkownik maja-maja odległość 0 km 1pix
Bazylika św.  Piotra na Watykanie
1pix użytkownik wo odległość 0 km 1pix
Watykan , okolice cz. 4 / 4
1pix użytkownik warusek odległość 0 km 1pix
Rzym - centrum świata cz 3 (Citta del Vaticano)
1pix użytkownik darekpawlowski odległość 0 km 1pix

komentarze do galerii (7):

 
irena2005n użytkownik irena2005n(wpisów:2941) dodano 21.03.2014 10:00

super...ależ pięknie i tłoczno...

d-b użytkownik d-b(wpisów:581) dodano 19.01.2013 21:13

Historia zawiła i dłuuuga...chyba komentarz na ten temat jest zbędny a pobyt w Watykanie wspominamy bardzo miło :-) Sądzimy, iż Ty również ...wnioskujemy to po obejrzeniu zdjęć w Twojej galerii :-)))
Pozdrawiamy
D&B

magdar użytkownik magdar(wpisów:3155) dodano 19.01.2013 20:23

Ciekawa lekcja historii .Pozdrawiam :)

maja-maja użytkownik maja-maja(wpisów:442) dodano 19.01.2013 16:06

Chciałam jeszcze dodać, że byłam za bardzo dociekliwa włażąc z aparatem w rożne miejsca, bo mało mnie stamtąd nie wyrzucili za mury. Na fotce 27 widać faceta w mundurze, który krzyczy do mnie "No foto" , gdy robiłam im fotki i wspinałam się po schodach, które są na fotce 28. Doskoczyło do mnie dwóch mundurowych i myślałam, ze mi aparat wyczyszczą z już zrobionych fotek. Ale na szczęście coś tak pokrzyczeli i odpuścili.

maja-maja użytkownik maja-maja(wpisów:442) dodano 19.01.2013 15:59

Z tym miejscem to się ma tak - dla jednych Święte, dla drugich ciekawostka, dla trzecich jak relikwia, dla jeszcze innych obowiązek osobistego zameldowania się, a dla innej grupy zapytania "jak doszło do możliwości posiadania takiego znaczenia", dla kolejnych zbiór osobowości wszystkich tych i temu podobnych grup - jam ci właśnie ta ostatnia grupa i po trosze ta druga. Interesowało mnie jacy ludzie i po co tam przybyli. W rozmowie tego się nie odwiedziłam, ale stroje i zachowania wiele dały do myślenia. Natomiast bardzo zaciekawił mnie artykuł i właśnie on był motorem do utworzenia tej galerii. Serdecznie dziękuję przy okazji wszystkim zaglądającym.

popekpawel użytkownik popekpawel(wpisów:3551) dodano 19.01.2013 15:45

Miejsce znane i piękne, a jakoś mnie tam nie ciągnie:)

piotr54 użytkownik piotr54(wpisów:788) dodano 19.01.2013 12:38

Małe obszarowo państewko, ale bogate w zabytki, historię i tradycję.

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!