m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Zjazd św. Andrzeja (Андріївський узвіз) to klimatyczna, brukowana ulica która łączy Podół (Поділ) z historycznym centrum miasta. Jest jedną z najstarszych ulic w Kijowie. Obecnie jest także dużą atrakcją turystyczną - znajduje się tu mnóstwo restauracji, kafejek, kilka galerii, muzea i przeurocze stragany ulicznych artystów i sprzedawców pamiątek.  W pogodne i ciepłe dni Zjazd św. Andrzeja pełen jest turystów, malarzy i sprzedawców pamiątek, dlatego też bywa nazywany kijowskim Montmartrem. Tu było listopadowe, chłodne popołudnie i ulica prawie opustoszała. Na Zjeździe św. Andrzeja. Jeden z zabytkowych drewnianych budynków na Zjeździe św. Andrzeja. Na Zjeździe św. Andrzeja. Na Zjeździe św. Andrzeja z moim ukraińskim przyjacielem, dziennikarzem muzycznym, prowadzącym cykliczne audycje na  temat jazzu w I programie radia ukraińskiego.
720-metrowy Zjazd św. Andrzeja zaczyna się niedaleko widocznej na zdjęciu cerkwi p.w. św. Andrzeja (Андрiївська церква), zbudowanej z inicjatywy carycy Elżbiety I (1709-1761) w latach 1744-1753 według projektu Francesco Bartolomeo Rastrellego (1700-1771). Barokowa cerkiew p.w. św. Andrzeja. Wejście do świątyni prowadzi przez czternastometrowe schody. Ze wszystkich stron obiekt zdobią rzędy korynckich pilastrów oraz złocone płaskorzeźby z motywami roślinnymi. Okna cerkwi są okrągłe lub półokrągłe. Cerkiewny ikonostas wykonali w latach 1754-1761 Aleksiej Pietrowicz Antropow (1716-1795) i Iwan Jakowlewicz Wyszniakow (1699-1761), którzy wykonali również niektóre ikony oraz malowidła na ścianach transeptów. Barokowa cerkiew p.w. św. Andrzeja wzniesiona jest na planie krzyża, z jedną kopułą główną i czterema wieżyczkami zwieńczonymi mniejszymi kopułami. Od 2008 roku cerkiew jest świątynią Ukraińskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew p.w. św. Andrzeja. Pracami budowlanymi przy jej wznoszeniu kierował Iwan Fiodorowicz Miczurin (1700-1763), rokokową dekorację wnętrza wykonali Aleksiej Pietrowicz Antropow (1716-1795), Dmitrij Grigoriewicz Lewicki (ok. 1735-1822), Iwan Jakowlewicz Wyszniakow (1699-1761) i Płaton Timofiejewicz Borispolec (1805-1880). W 1892 roku uderzenie pioruna zniszczyło część wyposażenia, które po roku 1963 zostało odrestaurowane na podstawie oryginalnych projektów Rastrellego. Pod cerkwią p.w. św. Andrzeja. Na Zjeździe św. Andrzeja.
Muzeum Michaiła Afanasiewicza Bułhakowa (1891-1940). Powstało w domu nr. 13 przy Zjeździe św. Andrzeja, w którym pisarz mieszkał w latach 1906-1919. Kamienicę zbudował w 1888 roku architekt N.N. Gordenin. W domu tym Bułhakow umiejscowił siedzibę rodziny Turbinów - bohaterów powieści Biała Gwardia.  Ozdobna krata przy kamienicy na Zjeździe św. Andrzeja, w której w latach 1906-1919 mieszkał autor Mistrza i Małgorzaty Cerkiew p.w. św. Andrzeja widziana z dzielnicy Podół (Поділ). Według legendy - wzgórze, na którym zbudowano cerkiew, mijał w czasie swojej podróży w 40 roku św. Andrzej. Uliczka w dzielnicy Podół. Jedna z ulic w dzielnicy Podół. Wzgórze św. Włodzimierza (Володимирська гірка). Jeszcze w I połowie XIX wieku w miejscu tym znajdowały się winnice klasztoru św. Michała o Złotych Kopułach, a samo wzgórze też było nazywane Wzgórzem św. Michała. Pomnik św. Włodzimierza postawiono w 1853 roku i od tego czasu wzgórze zaczęto nazywać Wzgórzem św. Włodzimierza.
Pomnik św. Włodzimierza. Z ideą budowy wystąpił w 1833 roku generał-gubernator Kijowa hrabia Wasilij Wasiliewicz Lewaszow (1783-1848). Projekty przedstawili m.in.: Wasilij Iwanowicz Demut-Malinowski (1779-1846), Nikołaj Stiepanowicz Pimenow (1812-1864), Aleksander Andriejewicz Ton (1790-1858). Ostatecznie wykorzystano prace Tona, Demut-Malinowskiego oraz Piotra Karlowicza Klodta (1805-1867). Dekoracje rzeźbiarskie cokołu wykonał Demut-Malinowski, a dalsze prace po jego śmierci kontynuował Klodt, którego dziełem jest też postać św. Włodzimierza. Widok ze Wzgórza św. Włodzimierza na Podół. Przy pomniku kozaków zaporoskich na rogu ulic Piotra Konaszewicza Sahajdacznego i św. Andrzeja w dzielnicy Podół. Kolejka linowa, którą można wjechać znad brzegów Dniepru na Wzgórze św. Włodzimierza. Była to druga po odeskiej tego typu kolejka w byłym Imperium Rosyjskim. Została zbudowana w latach 1903-1905 w oparciu o pomysł inż. Artura Adolfowicza Abrahamsona (1854-1924). Bezpośrednimi autorami projektu byli młodzi petersburscy inżynierowie N. K. Piatnicki i N. I. Barysznikow. Trasa kolejki ma długość 222 m. Średnie nachylenie stoku wynosi 18-20°. Sobór Mądrości Bożej (Софійський Собор) to najstarsza cerkiew w Kijowie. Zbudowana została za panowania Jarosława I Mądrego (978-1054) około 1037 roku. Wcześniejszą datę - 1017 rok podaje Latopis Nowogrodzki. Również niemiecki kronikarz, biskup Thietmar z Merseburga (975-1018) pisze, że na przełomie 1017 i 1018 roku działał w Kijowie klasztor Mądrości Bożej. Ostatnie badania archeologów i historyków skłaniają się raczej na uznaniu wcześniejszej daty powstania cerkwi - być może około 1011 roku. Sobór Mądrości Bożej. Od początku świątynia ta była najważniejszą cerkwią miasta, siedzibą biskupów, a w czasach litewskich - niezależnych od Moskwy metropolitów. Wewnątrz zachowały się pochodzące z XI i XII wieku freski i mozaiki. Obecnie cerkiew nie pełni funkcji sakralnych, lecz o jej odzyskanie stara się Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Kijowskiego.
Sobór Mądrości Bożej. W świątyni tej odbywały się dawniej najważniejsze uroczystości państwowe i kościelne - objęcia tronu przez książąt panujących na Rusi Kijowskiej, przyjęcia posłów, zatwierdzanie traktatów międzynarodowych, zjazdy duchowieństwa itp. Prowadzono tu też kroniki. Na terenie soboru powstała też pierwsza znana na Rusi biblioteka i szkoła. Sobór Mądrości Bożej był jednym z największych budynków tamtych czasów. Jego całkowita szerokość wynosiła 54,6 m, długość - 41,7 m, wysokość do szczytu centralnej kopuły - 28,6 m. W soborze znajduje się 5 naw, zamkniętych od wschodu absydami. Budynek cerkwi zwieńczony jest 13 kopułami, co nadaje mu schodkową, piramidalną sylwetkę. Mury zbudowane są z granitu i różowego kwarcytu, rozdzielonych rzędami płaskiej cegły. Początkowo, świątynia nie była otynkowana i pobielona. Sobór Mądrości Bożej. W roku 1054 został tu pochowany Jarosław I Mądry (978-1054), a w latach 1055-1062 świątynię rozbudował jego syn Izjasław I (ok. 1024-1078). W roku 1169 książę włodzimiersko-suzdalski Andriej Bogolubski (ok. 1110-1174) zdobył Kijów i zabrał z cerkwi wszystkie złote przedmioty oraz ikonę Najświętszej Bogurodzicy. Również podczas najazdu mongolskiego pod wodzą Batu-chana w 1240 roku świątynia została ograbiona. W roku 1375 metropolita Cyprian (ok. 1330-1406) przeprowadził remont cerkwi. Sobór Mądrości Bożej. W 1416 roku Kijów został splądrowany i spalony przez chana Edigeja ze Złotej Ordy, zaś w 1482 roku - przez chana krymskiego Mengli Gireja (1445-1515) i przez niemal wiek sobór pozostawał bez opieki i nadzoru. W 1577 roku świątynię wyremontował Bogusz Gulkiewicz-Hlibowskyj. Swoje odrodzenie sobór zawdzięcza metropolicie Piotrowi Mohyle (1596-1646), który przeprowadził kolejny remont, a do prac zatrudnił włoskiego architekta Octaviano Manciniego. W roku 1654 w soborze zatwierdzono uchwałę Rady Perejasławskiej w sprawie sojuszu Ukrainy z Moskwą. Sobór Mądrości Bożej. W latach 1690-1707 metropolita Warłam Jasiński (1627-1707) przy wsparciu hetmana Iwana Mazepy (1644-1709) przeprowadził remont kapitalny i przebudowę świątyni. Rozpoczęła się też budowa nowych budynków wokół soboru (kontynuowana do 1767 roku). W roku 1697 wielki pożar zniszczył drewniane zabudowania klasztorne, zaś w roku 1699 rozpoczęto wznoszenie nowych murowanych budynków. Zbudowano dzwonnicę, refektarz, piekarnię, pokoje metropolity, bramę zachodnią (tzw. Bramę Zaborowskiego), mur klasztorny, południowe wejście i inne obiekty. W roku 1786 zlikwidowano klasztor. Sobór Mądrości Bożej. W latach 1843-1853 pozłocono ikonostasy i dobudowano 4. piętro dzwonnicy. 29 kwietnia 1918 roku biskup Nikodem (Nikołaj Wasiliewicz Krotkow) namaścił w świątyni Pawła Piotrowicza Skoropadskiego (1873-1945) na hetmana Ukrainy. W roku 1921 Ukraińska Akademia Nauk powołała specjalną komisję ds. Soboru Mądrości Bożej, której działania uratowały zabytek przed dewastacją ze strony bolszewików. W roku 1934 teren soboru został ogłoszony rezerwatem historyczno-architektonicznym. Władze komunistyczne zabroniły sprawowania kultu religijnego i zabrały cały sprzęt liturgiczny.
Pomnik hetmana Bohdana Teodora Zenobiego Chmielnickiego (1595-1657). Ideę budowy wysunął już w latach 40. XIX wieku prof. Nikołaj Iwanowicz Kostomarow (1817-1885). Po uzyskaniu zgody cara w 1860 roku, powołano komitet budowy, na czele którego stanął prof. Michaił Władymirowicz Józefowicz (1802-1889). Pierwszy projekt, stworzony przez słynnego rzeźbiarza Michała Osipowicza Mikeszyna (1835-1896) był bardzo ostry - wyobrażał Chmielnickiego na koniu, który strąca polskiego szlachcica, żydowskiego dzierżawcę i jezuitę ze skały, pod którą Ukraińcy i Białorusini słuchają pieśni ślepego bandurysty. Płaskorzeźby na cokole pomnika przedstawiać miały oblężenie Zbaraża, Radę Perejasławską i wejście wojsk kozackich do Kijowa. Wyraźna antypolska i antyżydowska wymowa pomnika wzbudziła wątpliwości i zastrzeżenia genarał-gubernatora Аleksandra Michajłowicza Dondukowa-Korsakowa (1820-1893). Ostatecznie komitet budowy zdecydował się pozostawić na pomniku jedynie postać Bohdana Chmielnickiego. Monument został uroczyście odsłonięty 11 lipca 1888 roku w ramach obchodów 900-lecia Chrztu Rusi. Dziś jest jednym z symboli Kijowa. Przed soborem p.w. św. Włodzimierza (Патріарший кафедральний собор св. Володимира). Jest to główna świątynia Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Kijowskiego. Została zbudowana w latach 1862-1882 z inicjatywy metropolity moskiewskiego Filareta (1782-1867), który w ten sposób chciał uczcić 900-lecie chrztu Rusi. Ławra Pieczerska (Успенська Києво-Печерська лавра) to zespół klasztorów, założonych w połowie XI wieku przez mnichów Antoniego i Teodozego. Pierwszy monastyr powstał na naddnieprzańskich stokach - w pieczarach, od których pochodzi nazwa. Obecny wygląd Ławra przyjęła w wieku XVII i XVIII. W roku 1990 Ławra Pieczerska została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.  Ławra Pieczerska. Tytuł ławry i status archimandrii stauropigialnej (czyli podległej bezpośrednio patriarsze) został nadany klasztorowi prawdopodobnie w 1159 roku przez księcia Andrieja Bogolubskiego (ok. 1110-1174).
Jedna z cerkwi na terenie Ławry Pieczerskiej. Po zawarciu unii brzeskiej w 1596 roku król Zygmunt III Waza (1566-1632) i papież Klemens VIII (1536-1605) próbowali podporządkować ławrę unitom, jednakże w roku 1620 odwiedzający nielegalnie Ukrainę partriarcha Jerozolimy Teofanes III (ok. 1570-1644) dokonał odbudowy zlikwidowanej hierarchii prawosławnej. Wyświęcił on ihumena monasteru św. Michała, Hioba (?-1631) na metropolitę kijowskiego, Melecjusza Smotryckiego (1577-1633) na arcybiskupa połockiego, zaś Izajasza Kopińskiego (?-1640) na władykę przemyskiego. Ławra Pieczerska. Nowy prawosławny episkopat powołany przez Teofanesa III nie był początkowo uznawany przez władze Rzeczypospolitej, dopiero król Władysław IV Waza (1595-1648) w roku 1633 zatwierdził stan faktyczny. Ławra Pieczerska. Cerkiew Nadbramna św. Trójcy (Троїцька Надбрамна церква). Wybudowana w stylu staroruskim w latach 1106-1108 przez księcia czernihowskiego Mikołaja, a następnie przebudowana w epoce baroku. Cerkwie na terenie Ławry Pieczerskiej. Gmach Filharmonii Narodowej im. Mykoły Łysenki. Był zbudowany w roku 1882, jako Dom Spotkań Kupców, wg projektu Wołodymyra Mykołajowicza Nikołajewa (1847-1911). W filharmonii występowali m.in.: Mykoła Łysenko, Siergiej Rachmaninow, Aleksander Skriabin, Fiodor Szalapin, Leonard Bernstein, Aleksander Głazunow, Ferenc Liszt, Кurt Masur, Heinrich Neuhaus, Dawid Ojstrach, Eugene Ormandy, Światosław Richter, Giennadij Rożdiestwieński, Mścisław Rostropowicz, Artur Rubinstein, Aram Chaczaturian i inni znani artyści. Neogotycki rzymskokatolicki kościół p.w. św. Mikołaja, zbudowany w latach 1899-1909. Jest jednym z dwóch rzymskokatolickich kościołów wzniesionych w przedrewolucyjnym Kijowie. Mieści się w centrum miasta przy ulicy Wełykoj Wasiliwskoj. Projekt kościoła jest dziełem Polaka - kijowskiego architekta, Leszka Dezyderego Władysława Horodeckiego (1863-1930). Nabożeństwa są tu odprawiane po ukraińsku, polsku, hiszpańsku i łacinie. W czerwcu 2001 roku kościół odwiedził papież Jan Paweł II (1920-2005).
Rzymskokatolicki kościół p.w. św. Mikołaja. Świątynia ma dwie 60-metrowe wieże, wielką rozetę w centrum fasady, witraże i organy. W czasach sowieckich kościół, ze względu na te właśnie organy oraz dobrą akustykę, zamieniono na Republikański Dom Muzyki Organowej i Kameralnej. W 1992 roku zwrócono go wiernym na cele kultowe, ale koncerty odbywają się w nim nadal. Pełniący funkcję rezydencji prezydenckiej barokowy Pałac Marinski (Маріїнський палац). Zaprojektowany został przez Francesco Bartolomeo Rastrellego i zbudowany w latach 1750-1755 dla ostatniego hetmana wojska zaporoskiego hrabiego Cyryla Hryhorowicza Rozumowskiego (1728-1803). Do rewolucji był rezydencją rodziny carskiej. Mieszkali tu także feldmarszałek Michał Hilarionowicz Goleniszczew-Kutuzow (1745-1813) i inny bohater wojny z Napoleonem - generał Mikołaj Mikołajewicz Rajewski (1771-1829). Z innym z moich ukraińskich przyjaciół w okolicach Pałacu Marinskiego. Pomnik znanej aktorki ukraińskiej Marii Konstantynowny Zankowieckiej-Adasowskiej (1860-1934) stojący w parku, położonym naprzeciwko Pałacu Marinskiego. Babi Jar (Бабин яр) to wąwóz leżący między dawnymi osadami Łukianowka i Syriec, dziś położony w obrębie Kijowa. Był miejscem kaźni ok. 70.000 - 100.000 osób (głównie Żydów), rozstrzeliwanych tu przez oddziały Einsatzgruppen w czasie okupacji Kijowa przez Niemców w latach 1941-1943. Oprócz Żydów, którzy stanowili większość ofiar, rozstrzeliwani byli tu także Cyganie, urzędnicy i funkcjonariusze władzy sowieckiej, a także ukraińscy nacjonaliści z OUN. Egzekucje wykonywano w miejscu, gdzie w latach 30. XX wieku NKWD potajemnie grzebało swoje ofiary. Pomnik ku czci zamordowanych w Babim Jarze. Egzekucji dokonywali funkcjonariusze tzw. Einsatzgruppe C, działającej przy Grupie Armii Południe. Liczyła ona około 700 ludzi, a jej dowódcami byli w tym okresie SS-Brigadeführer und Generalmajor der Polizei dr Otto Emil Rasch (1891-1948) oraz SS-Brigadeführer und Generalmajor der Polizei dr Max Thomas (1891-1945).
Złota Brama (Золоті ворота) - średniowieczna brama wjazdowa do Kijowa. Była jedną z trzech bram miasta, zbudowanych przez księcia Jarosława I Mądrego (978-1054) w połowie XI wieku. Legenda mówi, że w 1018 roku w czasie wyprawy na Ruś Kijowską książę Bolesław I Chrobry (967-1025) uderzył mieczem o bramę wyszczerbiając go (stąd nazwa Szczerbiec). W rzeczywistości brama została wzniesiona później. Złota Brama z drugiej strony. W 1982 roku brama została całkowicie zrekonstruowana. Autorami rekonstrukcji byli: E. Łopuszyńska, Nikołaj Wiaczesławowicz Chołostenko i S. Wysocki. Faktyczny wygląd zabytku nie jest znany, gdyż nie zachowały się źródła ikonograficzne. Wewnątrz zrekonstruowanej bramy znajduje sie obecnie muzeum.

najbliższe galerie:

 
Kijów - dzień 1 - Majdan i okolice
1pix użytkownik nola76 odległość 0 km 1pix
Kijów raz jeszcze
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Kijów - dzień 2 - miasto złotych kopuł
1pix użytkownik nola76 odległość 1 km 1pix
Kiev
1pix użytkownik olgar odległość 1 km 1pix
KIJÓW
1pix użytkownik patryk80 odległość 2 km 1pix
Kijów
1pix użytkownik dario5 odległość 2 km 1pix

komentarze do galerii (12):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4256) dodano 18.02.2014 22:25

Patryk i Anek - niestety, życie dopisało niestety smutny komentarz do tej galerii. Pozdrawiam.

anek11 użytkownik anek11(wpisów:2646) dodano 18.02.2014 22:17

Wiem i dziwię się bezmyłsnemu łykaniu wszystkiego przez ludzi, ale co zrobić...jest jak jest...Więcej optymizmu ;)

patryk80 użytkownik patryk80(wpisów:4565) dodano 18.02.2014 22:07

Anek rzeczywistość medialna jest całkiem inna niż prawdziwy obraz i to nie tylko na Ukrainie. Zamiast wymachiwać szabelką i wtrącać się należałoby wzmocnić ochronę naszej granicy i przygotować pomoc humanitarną, przygotować się na przyjecie uchodźców, jeśli sytuacja jeszcze się pogorszy

anek11 użytkownik anek11(wpisów:2646) dodano 18.02.2014 22:01

Miałam milczeć i nie politykować, tylko słodko się uśmiechać odsłaniając kolana, ale nie potrafię...media nasze źle przedstawiają od początku to co się dzieje na Ukrainie, krzyczy się że trzeba wspomóc w dążeniach w wejściu do Unii...a jeszcze niedawno co niektórzy kwakali że wszystko co najgorsze to Ukraina...Na Majdanie prawicowe, nacjonalistyczne hasła, partie odżyły....tylko do władzy powinny dojść...wtedy będzie wesoło, dla nas, polaków...gdy usłyszymy że trzeba granice przesunąć...a słychać tam takie głosy. Inne państwa sa jakoś powściągliwe, ani krytykują ani wspierają otwarcie, tylko my wperd...się w wewnętrzne sprawy kraju posiadającego rząd wybrany legalnie. Ciekawie to wszystko wygląda w mediach rosyjskojęzycznych, jednak do czegoś przydał mi się ten język...:)

patryk80 użytkownik patryk80(wpisów:4565) dodano 18.02.2014 21:54

Przykro patrzeć na relacje z Kijowa obecne w mediach, zwłaszcza dziś, gdy na ulicach giną ludzie :(

anek11 użytkownik anek11(wpisów:2646) dodano 18.02.2014 21:46

W świetle ostatnich wydarzeń odległe jako kierunek...

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4256) dodano 17.02.2014 23:31

Anek11 - życzę Ci tego, bo miasto ciekawe, no i nie tak odległe. Pozdrawiam.

anek11 użytkownik anek11(wpisów:2646) dodano 17.02.2014 14:28

Fajna galeria i fajne miejsce, chciałabym kiedyś odwiedzić Kijów. Pozdrawiam

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4256) dodano 16.02.2014 22:46

Patryku - byłem ostatnio w Kijowie 3 lata temu. Wprawdzie tylko 1 dzień, ale mogłem stwierdzić to samo, o czym piszesz.
Jacku - latem miasto jest na pewno przyjemniejsze, choć moi kijowscy znajomi stwierdzają, że najpiękniejsza w Kijowie jest wiosna, gdy kwitną kasztanowce. Miło mi, że w opisach zdjęć znalazłeś coś interesującego.
Afrodyto - dziękuję.

Wszystkich serdecznie pozdrawiam.

afrodyta użytkownik afrodyta(wpisów:3715) dodano 16.02.2014 22:37

Fajna galeria no i oczywiście bardzo wyczerpujące opisy. Super.
Pozdrawiam.

mlochowskijacek użytkownik mlochowskijacek(wpisów:829) dodano 16.02.2014 21:50

Bywałem w Kijowie kilkakrotnie latem, gdy wędrówki po tym mieście, zwłaszcza po jego zabytkowych dzielnicach były niewątpliwe przyjemniejsze niż jesienią. Sporo widoków które pokazujesz widziałem, ale Twoje opisy i komentarze znacznie uzupełniły moją wiedzę o tym mieście. Pozdrawiam.

patryk80 użytkownik patryk80(wpisów:4565) dodano 16.02.2014 21:13

Patrząc na Twoje zdjęcia stwierdzam, że niewiele się zmieniło na przestrzeni kilkunastu lat. Kijów jaki widziałem we wrześniu ubiegłego roku wyglądał tak samo. No może Pałac Mariński jednak inaczej, bo był w remoncie, który mam nadzieję przywróci go do świetności

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!