m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Widok w stronę Krakowskiego Przedmieścia od ulicy Kopernika. W kamienicy na pierwszym planie mieści się Klub i hotel „Harenda”. Z tyłu widoczny kościół p.w. św. Krzyża. Jest on świątynią barokową, zbudowaną na planie krzyża łacińskiego, z transeptem i pozorną kopułą na skrzyżowaniu naw z transeptem. Fasada kościoła jest barokowo-klasycystyczna. Pomnik Mikołaja Kopernika i Pałac Staszica. W pobliżu tego miejsca Zygmunt III Waza zbudował tzw. Kaplicę Moskiewską, gdzie w 1620 roku pochowano zmarłego w niewoli cara Wasyla IV Szujskiego i jego brata Dymitra. W latach 1668-1808  rezydowali tu dominikanie. Obiekt nabył w 1818 roku ksiądz Stanisław Wawrzyniec Staszic. Klasycystyczny pałac zbudowano w latach 1820-1823 wg projektu Antonio Corazziego dla Towarzystwa Przyjaciół Nauk. W latach 1857-1862 mieściła się tu Akademia Medyko-Chirurgiczna. Obecnie pałac stanowi siedzibę instytucji PAN oraz Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Pomnik Mikołaja Kopernika dłuta duńskiego rzeźbiarza Bertela Thorvaldsena, ufundowany przez księdza Stanisława Wawrzyńca Staszica. Został odsłonięty 11 maja 1830 roku przez Juliana Ursyna Niemcewicza. Brązowa rzeźba przedstawia Mikołaja Kopernika z cyrklem w prawej dłoni i sferą armilarną (astrolabium) w lewej dłoni. Po obu stronach cokołu są wyryte złocone napisy: z lewej strony po łacinie Nicolao Copernico Grata Patria, z prawej strony - Mikołajowi Kopernikowi Rodacy. Pomnik uznawany jest za granicę dwóch ulic Traktu Królewskiego - Krakowskiego Przedmieścia i Nowego Światu. Kościół p.w. św. Krzyża przy Krakowskim Przedmieściu. W końcu XV wieku istniała tu kaplica pod tym wezwaniem. W 1525 roku stał już w tym miejscu drewniany kościół, a w roku 1615 rozpoczęto budowę murowanej świątyni. Królowa Ludwika Maria Gonzaga, żona Jana II Kazimierza Wazy przed swym przyjazdem do Polski poznała św. Wincentego a Paulo, założyciela Zgromadzenia Księży Misjonarzy i postanowiła sprowadzić zgromadzenie do Polski. W 1653 roku przekazano im kościół p.w. św. Krzyża. Kościół zniszczony został przez Szwedów i odbudowany w 1696 roku przez Józefa Szymona Belottiego. Kościół p.w. św. Krzyża. Józef Szymon Belotti wybudował górny kościół na planie krzyża. Dłuższe ramiona tworzą prezbiterium oraz korpus nawowy, zaś krótsze ramiona stanowią transept. Kościół dolny znajduje się pod prezbiterium oraz transeptem kościoła górnego. Prowadzi do niego korytarz z kryptami po bokach. W 1700 roku do południowej ściany prezbiterium dobudowano kaplicę NMP. Dzieło Belottiego kontynuował w następnym stuleciu Józef Fontana, a później jego syn Jakub. W latach 1725-1737 ukończono wieże, a w roku 1756 fasadę. Ozdobiły ją też rzeźby Jana Jerzego Plerscha. Kościół p.w. św. Krzyża. Ołtarz główny powstał w 1699 roku z inicjatywy biskupa Teodora Andrzeja Potockiego, a wykonany został przez Matysa Hankusa z Elbląga. W 1944 roku spłonął, a po wojnie został odtworzony w latach 1960-1972 przez Władysława Dziadkiewicza wg projektu Zbigniewa Jezierskiego. Ołtarz zdobi kopia obrazu Chrystus Ukrzyżowany Jerzego Siemiginowskiego-Eleutera. Obecnie w bazylice trwa rekonstrukcja zniszczonego ołtarza p.w. Najświętszego Sakramentu i Świętej Trójcy w prawej nawie, powstałego według projektu Tylmana z Gameren.
Kościół p.w. św. Krzyża. W filarach świątyni wmurowane są urny z sercami: Fryderyka Franciszka Chopina - z epitafium z kararyjskiego marmuru wykonanym w 1880 roku przez Leonarda Marconiego oraz Władysława Stanisława Reymonta. W kościele znajdują się też epitafia Bolesława Prusa, Józefa Ignacego Kraszewskiego, Juliusza Słowackiego i generała Władysława Eugeniusza Sikorskiego. Kościół p.w. św. Krzyża. Przed ołtarzem znajdują się stalle z 1886 roku ze scenami z Ewangelii oraz wizerunkami apostołów i ewangelistów. Organy i chór muzyczny w kościele p.w. św. Krzyża. Kościół p.w. św. Krzyża. W 1858 roku przed kościołem stanęła przepiękna figura Chrystusa dźwigającego krzyż, odlana w cemencie w warsztacie sztukatorskim Ferrante Marconiego wg projektu Andrzeja Pruszyńskiego, a ufundowana przez hr. Andrzeja Artura Zamoyskiego. W 1898 roku zastąpiona została ona brązowym odlewem. We wrześniu 1944 roku kościół został obrócony w ruinę. Posąg Chrystusa, choć zwalony i wywieziony, odnaleziono w Nysie i sprowadzono do Warszawy po wojnie. Zawartość przesyłki w okresie rozwijającego się komunizmu opisana była Obywatel Chrystus. Krakowskie Przedmieście. Widoczny żółty budynek to Pałac Uruskich (Czetwertyńskich) mieszczący Wydział Geografii i Studiów Regionalnych UW. Stał tu dawniej późnobarokowy pałac, należący do Stanisława Poniatowskiego, ojca króla Stanisława Augusta. Pałac kilkakrotnie zmieniał właścicieli, aż w roku 1843 stał się własnością Seweryna Macieja Leona Uruskiego, marszałka szlachty guberni warszawskiej. Po jego śmierci należał do jego żony, a potem córki Marii, żony księcia Włodzimierza Ludwika Stanisława Czetwertyńskiego-Światopełka. Spalony podczas Powstania Warszawskiego został dbudowany po wojnie. Tablica upamiętniająca poparcie warszawiaków dla Powstania Węgierskiego w 1956 roku umieszczona przy bramie Akademii Sztuk Pięknych przy Krakowskim Przedmieściu.
Uniwersytet Warszawski. W 1816 roku car Aleksander I zezwolił na powstanie uniwersytetu. Po powstaniu listopadowym został on jednak zlikwidowany. Liberalizacja w Rosji umożliwiła otwarcie Akademii Medyko-Chirurgicznej, która w 1862 roku została przekształcona w Szkołę Główną. Po powstaniu styczniowym i ta uczelnia została zamknięta. Na jej miejsce powołano rosyjski Cesarski Uniwersytet Warszawski, funkcjonujący do 1915 roku. Reaktywowany po wycofaniu się Rosjan z Warszawy UW się jedną z pierwszych legalnie działających instytucji narodowych. Brama Główna UW stanowi wejście na kampus uczelni. Początkowo znajdowała się tu brama zaprojektowana przez Jana Zygmunta Deybla von Hammerau i Joachima Daniela von Jaucha, którą około 1732 roku polecił zbudować król August II Mocny. Była ona zwieńczona wielkim, blaszanym globem. Na swoich obrazach utrwalili ją m.in. Bernardo Bellotto zw. Canaletto  i Zygmunt Vogel. Brama ta przetrwała do roku 1819. W roku 1823 zbudowano skromniejszą bramę w głębi terenu uniwersyteckiego. Obecną bramę w stylu neobarokowym zaprojektował około 1900 roku Stefan Szyller. Oddano ją do użytku w roku 1911. Pałac Czapskich - siedziba Akademii Sztuk Pięknych. W roku 1816 na UW powstał Oddział Sztuk Pięknych. Po kasacie uczelni utworzono w 1844 roku Szkołę Sztuk Pięknych w ramach Gimnazjum Realnego. Po powstaniu styczniowym Szkołę zlikwidowano, a następnie reaktywowano jako Klasę Rysunkową. W roku 1920 przekształcono ją w Miejską Szkołę Sztuk Zdobniczych i Malarstwa. W 1904 roku powołano Warszawską Szkołę Sztuk Pięknych, którą w roku 1932 przekształcono w akademię.   Widok Akademii Sztuk Pięknych od strony Krakowskiego Przedmieścia. Po zakończeniu II wojny światowej w 1945 roku, uczelnia została reaktywowana, a w roku 1950 połączona z Wyższą Szkołą Sztuk Plastycznych, kontynuatorką tradycji Miejskiej Szkoły Sztuk Zdobniczych i Malarstwa. Nosiła wówczas nazwę Akademii Sztuk Plastycznych. W roku 1957 zyskała ponownie miano Akademii Sztuk Pięknych. Dawny, neorenesansowy gmach Biblioteki Uniwersyteckiej, wybudowany w końcu XIX wieku wg projektu Antoniego Jabłońskiego-Jasieńczyka (1854-1918) i Stefana Szyllera (1857-1933). Widok od strony Krakowskiego Przedmieścia. Pałac Tyszkiewiczów przy Krakowskim Przedmieściu. Został zbudowany w XVIII wieku dla Ludwika Skumina Tyszkiewicza, męża Konstancji Poniatowskiej, bratanicy króla Stanisława Augusta. Jest dziełem architektów: Stanisława Zawadzkiego, Jana Chrystiana Kamsetzera, Henryka Marconiego i Fryderyka Alberta Lessla. W 1840 roku pałac zakupił od swej matki Anny z Tyszkiewiczów jej syn z pierwszego małżeństwa, August Potocki i odtąd w ręku Potockich pozostawał on do 1923 roku. Balkon od strony ulicy podtrzymywany jest przez figury atlantów, wykute w 1787 roku przez Andrzeja Le Bruna.
Dom Funduszu Kwaterunku Wojskowego tzw „Dom bez Kantów” na rogu Królewskiej i Krakowskiego Przedmieścia. Jest wybitnym przykładem modernizmu. Wzniesiony został w miejscu dawnych Kuźni Saskich w latach 1932-1935 wg projektu Czesława Piotra Przybylskiego i Stefana Władysława Bryły. Jego potoczna nazwa ma podwójne wytłumaczenie. Podobno marszałek Józef Klemens Piłsudski zażądał, aby gmach wybudowany został bez kantów, mając na myśli machlojki finansowe. Architekci opacznie zrozumieli jego intencje i wybudowali gmach o zaokrąglonych narożnikach, a więc bez kantów. Kościół ss. wizytek p.w. Opieki św. Józefa Oblubieńca Niepokalanej Bogurodzicy Maryi. Siostry sprowadziła do Polski królowa Ludwika Maria Gonzaga. W roku 1654 wprowadziła ona zakonnice do przygotowanego niewielkiego, drewnianego klasztoru. Budowany murowany kościół spłonął w 1695 roku. W roku 1728 rozpoczęto budowę nowego kościoła w jego obecnym kształcie wg. projektu Karola Antoniego Baya. Fundatorką była Elżbieta Helena Sieniawska. W roku 1734 budowę przerwano, a po kilku latach podjęto ją, dzięki pomocy córki fundatorki, Marii Zofii z Sieniawskich Czartoryskiej i innych ofiarodawców. Kościół ss. wizytek przy Krakowskim Przedmieściu. Konsekracji świątyni dokonał w 1761 roku biskup kijowski Józef Andrzej Załuski. Jest to jeden z nielicznych z zabytków warszawskich nie zniszczonych w czasie II wojny światowej. Fasada jest jednym z najciekawszych elementów budowli. Falujący, jakby w ruchu będący mur, podzielony parami kolumn, rozbudowany, łamany gzyms dają doskonałe efekty światłocieniowe i wzbogacają bryłę budowli. Autorem zwieńczenia fasady i wielkiego ołtarza jest Efraim Schröger. Rzeźby na fasadzie i ambonie są dziełem Jana Jerzego Plerscha. Kościół ss. wizytek jest świątynią jednonawową z rzędami kaplic. Na końcu nawy znajduje się prezbiterium, przykryte sklepieniem kolebkowym z lunetami. We wnętrzu zwraca uwagę delikatna dekoracja stiukowa o charakterze rokokowym. Ołtarz główny jest utrzymany w tonacji białej z elementami złoceń. Umieszczono w nim obraz wybitnego artysty baroku, Tadeusza Kuntze-Konicza, przedstawiający scenę nawiedzenia św. Elżbiety przez Maryję. W kościele na szczególną uwagę zasługują rzeźby Jana Jerzego Plerscha: Bóg Ojciec - w zwieńczeniu ołtarza głównego i widoczna na zdjęciu ambona w kształcie łodzi. Kościół ss. wizytek p.w. Opieki św. Józefa Oblubieńca Niepokalanej Bogurodzicy Maryi. W kościele znajdują się organy, na których w latach 1825-1826 grał Fryderyk Franciszek Chopin (1810-1849), będąc uczniem Liceum Warszawskiego. Tu odbywały się niedzielne msze dla uczniów liceum, a kompozytorowi powierzono rolę organisty licejskiego. Do dzisiaj większość piszczałek została najprawdopodobniej wymieniona, natomiast sam prospekt organowy jest oryginalny. Pałac Tyszkiewiczów (zwany czasem pałacem Tyszkiewiczów-Potockich) przy Krakowskim Przedmieściu. Elewacja od strony placyku przy kościele ss. wizytek. W 1923 roku pałac zakupił Bank Gospodarstwa Krajowego, a ulokowano tu Polską Akademię Literatury oraz zbiory starodruków Biblioteki Narodowej. Podczas II wojny światowej pałac został doszczętnie zniszczony w czasie bombardowania Warszawy przez Niemców. Po zniszczeniach wojennych odbudowano go w latach 1949-1956 według projektu Jana Dąbrowskiego.
Pomnik ks. Stefana kardynała Wyszyńskiego (1901-1981), Prymasa Polski w latach 1948-1981, nazywanego - ze względu na jego zasługi dla Polski i polskiego kościoła katolickiego - Prymasem Tysiąclecia. Autorem pomnika jest Andrzej Renes (1888-1975). Pomnik stoi przed kościołem ss. wizytek przy Krakowskim Przedmieściu. Pomnik Bolesława Prusa (Aleksandra Głowackiego; 1847-1912) na skwerku przy Krakowskim Przedmieściu i Karowej. Został wykonany według projektu Anny Kamieńskiej-Łapińskiej (1932-2007) i odsłonięty w styczniu 1977 roku. Stoi na warszawskiej ulicy, by przypominać jego spacery po mieście. A jako przyczynek do tej fotki polecam balladkę Wojciecha Młynarskiego z 1982 roku: http://www.youtube.com/watch?v=mSi1ewHi908 Hotel „Bristol” położony jest w sąsiedztwie Pałacu Prezydenckiego na rogu Krakowskiego Przedmieścia i Karowej. Pierwotnie w miejscu hotelu znajdował się Pałac Tarnowskich. W 1895 roku nieruchomość została kupiona przez spółkę: Ignacy Paderewski, Stanisław Roszkowski i Edmund Zaremba. W 1898 roku na części placu postanowiono zbudować hotel. Przeróbkę pierwotnego projektu  zlecono Władysławowi Marconiemu, który zmienił elewację na neorenesansową, a formę budynku na monumentalną. Secesyjny wystrój wnętrz został zamówiony u Otto Emmericha Wagnera. „Bristol” został otwarty w 1901 roku. W latach 1928-1948 jego właścicielem był Bank Cukrownictwa. Podczas okupacji z usług hotelu mogli korzystać tylko Niemcy. W czasach PRL Bristol podupadł. W 1973 roku stał się hotelem II kategorii, a w 1981 roku został zamknięty. Po remoncie został w 1993 roku ponownie otwarty. Od roku 1998 należy do sieci Le Royal Meridien. Gośćmi hotelu byli m.in.: Józef Piłsudski, Wojciech Kossak, Jan Kiepura, Maria Skłodowska-Curie, John Fitzgerald Kennedy, Richard Milhous Nixon, Margaret Thatcher, Woody Allen, Yehudi Menuhin, Tina Turner, José Carreras. Tablica na ścianie Pałacu Prezydenckiego, upamiętniająca żałobę po ofiarach katastrofy smoleńskiej umieszczona na ścianie. Jak wiemy, wzbudziła ona wiele kontrowersji. Pałac Prezydencki (zwany także Pałacem Namiestnikowskim, Koniecpolskich, Radziwiłłów i Lubomirskich) jest najokazalszym gmachem przy Krakowskim Przedmieściu. Stoi pomiędzy kościołem pokarmelickim a hotelem „Bristol”. Obecny wygląd i tradycyjną nazwę Pałacu Namiestnikowskiego zyskał w XIX wieku podczas gruntownej przebudowy. W 1821 roku od strony ulicy dostawiono, istniejące do dzisiaj, kamienne lwy - dzieło Camillo Laudiniego. W okresie powstania listopadowego w pałacu mieszkał dyktator powstania generał Józef Grzegorz Chłopicki oraz rezydował Rząd Narodowy.
Pałac Prezydencki. Pierwotnie był to barokowy pałac, zaprojektowany przez Constantino Tencallę. Budowę rozpoczął hetman wielki koronny Stanisław Koniecpolski, a dokończył jego syn Aleksander. W roku 1659 Koniecpolscy sprzedali pałac Lubomirskim, a w 1674 roku przeszedł on w ręce Radziwiłłów. W latach 1768-1778 budynek został wynajęty Franciszkowi Ryxowi i zaadaptowany na teatr. W latach 1791-1792  był siedzibą Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej. W roku 1818 został kupiony przez rząd  i przebudowany w stylu klasycystycznym przez Chrystiana Piotra Aignera. Pałac Prezydencki zwany jest Pałacem Namiestnikowskim, mimo że był siedzibą tylko jednego namiestnika - gen. Józefa Zajączka. W 1918 roku pałac został odnowiony i stał się oficjalną siedzibą premiera i rządu. Okres II wojny światowej przetrwał bez większych uszkodzeń. Jego wnętrza zostały przez Niemców przebudowane na tzw. Deutsches Haus. Po wojnie budynek służył Radzie Ministrów aż do jej przeniesienia do gmachu w Alejach Ujazdowskich. Później spełniał rolę reprezentacyjną. Po kolejnym remoncie na początku lat 90. XX wieku pałac stał się siedzibą Prezydenta RP. Ozdobna brama do Pałacu Potockich (zwanego także pałacem Czartoryskich, Ossolińskich lub dworem Denhoffów) przy Krakowskim Przedmieściu. Pałac Potockich przy Krakowskim Przedmieściu. W 1731 roku August Aleksander Czartoryski został współwłaścicielem dworu Denhoffów. W roku 1760 dwór ten został przekształcony w późnobarokowy pałac. W pracach uczestniczył Szymon Bogumił Zug. W roku 1799 pałac przeszedł w ręce córki Lubomirskich - Aleksandry, żony Stanisława Kostki Potockiego, a budynek przebudowano w stylu klasycystycznym. Po utracie niepodległości przez Polskę rezydował w nim szef tajnej policji Nikołaj Nowosilcow. Pałac był własnością Potockich do 1945 roku. Obecnie jest siedzibą Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Kościół p.w. Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca przy Krakowskim Przedmieściu zbudowany z inicjatywy Albrychta Wessla dla karmelitów bosych. Wzniesiony został w latach 1661-1681 w stylu barokowym wg projektu Isidoro Affaita starszego. W projektowaniu brali udział tak znani architekci jak Constantino Tencalla, Szymon Józef Belotti oraz Tylman z Gameren. W latach 1762-1780 fasada została przebudowana wg projektu Efraima Schrögera w stylu klasycyzmu. To pierwsza, klasycystyczna kamienna fasada zbudowana w Rzeczypospolitej. Klasztor karmelicki skasowano po powstaniu styczniowym. Szczyt fasady kościoła p.w. Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca przy Krakowskim Przedmieściu wieńczy miedziana kula z umieszczoną na niej złoconą hostią na splotach pokonanego węża - tworząc razem symbol Wiary. Ze względu na kształt kuli, utarło się w Warszawie powiedzenie: spuchnąć jak karmelicka bania.
Wnętrze kościoła p.w. Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca przy Krakowskim Przedmieściu. Ołtarz Główny św. Józefa pochodzi z połowy XVIII wieku, jest barokowo-rokokowy, a powstał w miejscu pierwotnego ołtarza projektu Tylmana z Gameren. Z wcześniejszego ołtarza pozostał obraz św. Józefa z Dzieciątkiem, natomiast z drugiego - z 1727 roku - figury św. Teresy i św. Jana od Krzyża oraz kolumny. Ambona kościelna jest XVIII-wieczna, ale prawdopodobnie wykonana wg projektu Tylmana z Gameren. W kościele pokarmelickim oprócz głównego ołtarza znajduje się jeszcze 10 ołtarzy bocznych. Zajazd Dziekanka przy zbiegu Krakowskiego Przedmieścia i Bednarskiej. Jego poprzednikiem był XVI-wieczny piętrowy murowany dwór, który spłonął w 1657 roku. Zajazd wzniesiono na krótko przed 1784 rokiem. Był to kompleks składający się z budynku frontowego i trzech, znacznie niższych od niego oficyn. Lokalizacja przy wąskiej ulicy - gdzie powożenie było bardzo utrudnione - znacząco wpłynęła na kształt budynku. Stąd jego oryginalna forma. W 1865 roku wyburzono jedno ze skrzydeł. W elewacji znajduje się olbrzymia, łukowato zakończona nisza z bramą wjazdową, ozdobioną płaskimi kolumnami. Zajazd Dziekanka. W 1944 roku podczas akcji niszczenia stolicy przez wojska niemieckie, Dziekanka została spalona. Jej odbudowę zakończono w sierpniu 1948 roku. Autorami projektu architektonicznego byli Mieczysław Kuźma i Zygmunt Stępiński. Zaproponowali oni zmianę funkcji części oficyn, z gospodarczej na mieszkalną. Starannie odtworzyli okapowe dachy i drewniane galerie od strony dziedzińca. Obecnie mieści się tu akademik. Niegdyś mieszkał tu Józef Antoni Franciszek Elsner, nauczyciel Fryderyka Franciszka Chopina i twórca Warszawskiego Konserwatorium, co upamiętnia tablica. Między budynkiem Dziekanki i Krakowskim Przedmieściem znajduje się dziś skwer im. Herberta Clarka Hoovera, widoczny po lewej stronie zdjęcia. Tyłem zaś do budynku stoi niewidoczny na fotografii pomnik Adama Bernarda Mickiewicza. Za Dziekanką znajduje się wąski wlot ulicy Bednarskiej, a dalej szeroka neorenesansowa elewacja dawnej Resursy Obywatelskiej - za nią gmach byłego Muzeum Techniki i Przemysłu, kościół św. Anny i Plac Zamkowy. Pomnik Adama Bernarda Mickiewicza przy Krakowskim Przedmieściu wzniesiony został na placu powstałym z wyburzenia budynków na terenie dawnej jurydyki Dziekanka, w miejscu fontanny przeniesionej na plac Bankowy. Pomnik, dłuta Cypriana Godebskiego, został wkomponowany w otoczenie przez Józefa Piusa Dziekońskiego i Władysława Marconiego. Odsłonięty został 24 grudnia 1898 roku w 100 rocznicę urodzin poety. Niestety, z uwagi na prowadzony w 2010 roku remont, statuę Wieszcza oplatały rusztowania i musiałem zadowolić się fotografią pięknego skądinąd ogrodzenia. Kawiarnia „Telimena” na rogu Krakowskiego Przedmieścia i Koziej. W latach 20. XIX wieku funkcjonował tu lokal Kawa u Brzezińskiej, będący ulubionym miejscem spotkań literatów i innych artystów. Jego częstym gościem był Fryderyk Franciszek Chopin.
Kozia to uliczka łącząca Trębacką i Miodową. Powstała w XIV wieku. W XVI wieku zbudowano wzdłuż niej spichrze, a w wieku XVII wypełniła się zabudową. W XVIII wieku była popularna z powodu licznych domów publicznych. W XIX wieku stała się popularna z racji wielu zlokalizowanych tu kawiarni i hoteli. Jednym z nich był Hotel Saski, mieszczący się w kamienicach po obu stronach ulicy. W celu połączenia hotelu wybudowano przejście łączące dwa domy, które zostało nazwane Mostem Westchnień (widoczne na zdjęciu). Późnobarokowy Pałac Wesslów przy zbiegu Koziej i Trębackiej - siedziba Prokuratury Apelacyjnej i Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości. Znany jest także jako Stara Poczta lub Pałac Ostrowskich. Powstał w połowie XVIII wieku dla gen. Franciszka Jana Załuskiego. W 1761 roku odsprzedał go on podskarbiemu koronnemu Teodorowi Wesslowi, który z kolei sprzedał go biskupowi kujawskiemu Antoniemu Kazimierzowi Ostrowskiemu. W 1780 roku na użytek poczty budynek zakupił Ignacy Franciszek Przebendowski. Poczta mieściła się tu do roku 1874. W 1882 roku dokonano przebudowy pałacu.  Jedna z kamienic po zachodniej stronie Krakowskiego Przedmieścia. Widok ze Skweru im. Herberta Clarka Hoovera w kierunku kościoła pokarmelickiego p.w. Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca. Kościół p.w. Niepokalanego Poczęcia NMP przy Krakowskim Przedmieściu. Mieści się on w budynku Centrum Charytatywnego Caritas Archidiecezji Warszawskiej - Res Sacra Miser. Pierwotnie była to kaplica klasztoru karmelitanek bosych, założonego w 1663 roku w miejscu zniszczonego podczas potopu szwedzkiego Pałacu Kazanowskich. Od 1818 roku kościół pełnił funkcję kaplicy domu Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności. Świątynią opiekowały się ss. szarytki. Od lat 90. XX wieku jest użytkowana przez kilka wyznań. Wygląd zewnętrzny jest wynikiem przebudowy dokonanej w XIX wieku przez Antonio Corazziego. Figura Matki Boskiej Passawskiej na Krakowskim Przedmieściu jest jednym z najstarszych pomników stolicy. W 1683 roku wykonał ją Szymon Józef Belotti, jako wotum za ocalenie od zarazy. Następnie podarował ją królowi Janowi III Sobieskiemu w hołdzie za zwycięstwo pod Wiedniem. W połowie XIX wieku odnowił ją Aleksander Jan Józef Hauke, komendant straży pożarnej. Tym razem było to wotum za ocalenie od cholery. Rzeźba jest wzorowana na słynącym cudami obrazie z kościoła MB Wspomożenia Wiernych (Wallfahrtskirche Mariahilf) w niemieckiej Pasawie (Passau).
Neorenesansowy gmach Resursy Obywatelskiej przy Krakowskim Przedmieściu powstał w latach 1860-1861 w miejscu XVIII-wiecznego pałacu Ludwiki Marii z Poniatowskich Zamoyskiej. Wybudowany został według projektu Edwarda Cichockiego. Spalony w 1944 roku, został odbudowany z przeznaczeniem na Dom Wczasowy. Obecnie jest siedzibą Towarzystwa Współpracy z Polonią Zagraniczną ”Polonia”. Sąsiaduje z budynkiem kościoła Res Sacra Miser. Widok z Krakowskiego Przedmieścia na Plac Zamkowy. Po prawej stronie widoczny jest kościół akademicki p.w. św. Anny.

najbliższe galerie:

 
ZAMEK KRÓLEWSKI W WARSZAWIE
1pix użytkownik wo odległość 0 km 1pix
Warszawa - Spacer po miejscach dobrze znanych
1pix użytkownik mgfoto odległość 0 km 1pix
Warszawa - Orszak Trzech Króli
1pix użytkownik mgfoto odległość 0 km 1pix
SPACER PO WARSZAWIE 2
1pix użytkownik wo odległość 0 km 1pix
Warszawa - Świąteczna
1pix użytkownik marioli odległość 0 km 1pix
Warszawa - Zamek Królewski
1pix użytkownik mgfoto odległość 0 km 1pix

komentarze do galerii (7):

 
voyager747 użytkownik voyager747(wpisów:2712) dodano 14.04.2017 14:12

same znajome miejsca :)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4247) dodano 20.03.2014 23:17

Przemysław - nie umawiałem się z Afrodytą, co do galerii warszawskich - tak po prostu wyszło.
Wielkopolanka - dziękuję za wizytę i miło mi, że galeria się podobała.

Pozdrawiam.

wielkopolanka użytkownik wielkopolanka(wpisów:1614) dodano 20.03.2014 19:26

Dzięki za spacer po Warszawie z przewodnikiem! miło spacerowało się po stolicy!
pozdrawiam:)

przemyslaw użytkownik przemyslaw(wpisów:5281) dodano 20.03.2014 17:48

Czy Wy, Afrodyta i Ty, umówiliście się?
Znowu moje rewiry, nawet mój kościół parafialny i najpiękniejszy pomnik warszawski, Chrystus upadający pod krzyżem...
Dziękuję i pozdrawiam!

irena2005n użytkownik irena2005n(wpisów:2941) dodano 20.03.2014 11:20

ciekawy to dla mnie spacerek...i wiedzy na temat dostatek....i cóż...pozdrawiam serdecznie i czekam ...na ciąg dalszy....

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4247) dodano 20.03.2014 09:17

Dziękuję za uwagę. Nie wiem dlaczego wkleiły mi się inne opisy. Oczywiście, już poprawiłem. Pozdrawiam.

afrodyta użytkownik afrodyta(wpisów:3715) dodano 20.03.2014 01:42

No ładnie. Ja skończyłam tym czasem Warszawę, a Ty zacząłeś.
Zmień opisy na zdj2: Pałac Staszica, właściwie pałac Królewskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk,w Śródmieściu Północnym, na Dynasach, przy Trakcie Królewskim.Pałac został zbudowany w latach 1820-1823 w stylu klasycystycznym według projektu Antonia Corazziego dla Królewskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. 11 maja 1830 ówczesny prezes Towarzystwa Julian Ursyn Niemcewicz odsłonił przed wejściem do pałacu pomnik Mikołaja Kopernika dłuta Bertela Thorvaldsena.
zdj.3:Pomnik Mikołaja Kopernika.
Przepraszam, ale pewnie przez pośpiech pomyliłeś opisy budynków :))
Pozdrawiam.

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!