m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Wiatrak w pobliżu wjazdu do miasta. Synagoga. W 1667 roku w Siemiatyczach istniał kahał podległy gminie w Tykocinie. W roku 1691 starszyzna obłożyła go cheremem głoszącym: Niechaj oni będą wyklęci i odosobnieni i oddzieleni od wszystkich gmin żydowskich w Polsce. Niech ich chleb będzie chlebem poganina, a ich wino nie ich winem. Dalej niż cztery łokcie nie ma nikt z nimi prowadzić handlu. Wszystkie długi, które są im przynależne niechaj będą wstrzymane, a wszystkie ich weksle niechaj będą unieważnione. Ta klątwa będzie tak długo ważna, aż nie przyjdą do nas i nie zapłacą. I oby oni zawsze żyli pod groźbą tej klątwy. Usamodzielnienie gminy żydowskiej w Siemiatyczach nastąpiło w 1730 roku. W późniejszych latach istniało kilka domów modlitwy, a główna synagoga (widoczna na poprzednim zdjęciu) została zbudowana w 1797 roku po wielkim pożarze miasta. Wzniesiona według projektu Szymona Bogumiła Zuga, miała być zadośćuczynieniem księżnej Anny Jabłonowskiej za przeniesienie na inne miejsce cmentarza żydowskiego. Odbudowana po zniszczeniach w czasie II wojny światowej i w latach powojennych synagoga mieści dziś Siemiatycki Ośrodek Kultury. Ostatnim rabinem synagogi był Chaim Baruch Gersztejn. W położonym obok siemiatyckiej synagogi dawnym domu talmudycznym dziś mieści się zasadnicza szkoła zawodowa. Neobarokowy budynek z elementami modernizmu, wzniesiony w 1900 roku użytkowany był przez społeczność żydowską do 1941 roku. Ładne domki, tylko szkoda że kryte eternitem. Siemiatycze - drewniany budynek, położony naprzeciw dawnej synagogi przy ulicy Zaszkolnej.
Domy przy siemiatyckim rynku - Placu Jana Pawła II. Domy przy siemiatyckim rynku - Placu Jana Pawła II. Prawosławna klasycystyczna cerkiew p.w. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Siemiatyczach, wzniesiona w latach 1865-1866. Wnętrze świątyni jest przykryte stropem, a dachy blachą. Cerkiew posiada sześć kopuł, niestety - na tym ujęciu niewidocznych. W środku znajduje się neorenesansowy ikonostas wykonany w Grodnie w 1908 roku. Pierwszy drewniany kościół p.w. Boga Wszechmogącego, Błogosławionej Dziewicy Maryi i Wszystkich Świętych ufundował w Siemiatyczach Michał Kmita Sudymontowicz w roku 1456. W latach 60. XVI wieku kościół ten został zamieniony na zbór protestancki. Obecny murowany barokowy kościół p.w. Wniebowzięcia NMP powstał z fundacji Sapiehów, gdy dobra siemiatyckie stały się ich własnością. Został zbudowany w latach 1626-1637 przez kanclerza wielkiego litewskiego Lwa Iwanowicza Sapiehę oraz jego syna Kazimierza Leona Sapiehę, marszałka nadwornego i podkanclerzego litewskiego. Kościół parafialny p.w. Wniebowzięcia NMP w Siemiatyczach został konsekrowany w 1638 roku przez biskupa łuckiego Jana Chrzciciela Zamoyskiego. W 1719 roku przejęli go misjonarze św. Wincentego á Paulo, zaproszeni przez ówczesnego proboszcza ks. Michała Korwin Krassowskiego i księcia Michała Józefa Sapiehę. W latach 1725-1727 wznieśli oni dzwonnicę na planie kwadratu, z jedną kondygnacją i ośmiodzielnym dachem namiotowym o wygiętych połaciach, krytym dachówką. Umieszczono w niej trzy barokowe dzwony ufundowane przez Lwa i Kazimierza Leona Sapiehów. Kościół parafialny p.w. Wniebowzięcia NMP w Siemiatyczach. Świątynia jest budowlą trójnawową, trójprzęsłową typu bazyliki, z prezbiterium równym szerokością i wysokością nawie głównej. Projekt kościoła wykonał warszawski architekt Karol Antoni Bay, a budowniczym był jego zięć - włoski architekt Wincenty Rachetti. Ołtarz główny został zaprojektowany także przez Baya, a wykonany w latach 1729-1730 przez warsztat rzeźbiarski Bartłomieja Michała Bernatowicza z Warszawy.
Kościół parafialny p.w. Wniebowzięcia NMP Siemiatyczach. Świątynia uległa częściowemu zniszczeniu podczas pożaru miasta w 1758 roku. W ramach przebudowy i rozbudowy miasta księżna Anna z Sapiehów Jabłonowska odnowiła w 1777 roku zniszczony kościół i klasztor misjonarzy, zakładając wkrótce, jeden z pierwszych w Rzeczypospolitej, instytut położniczy. W 1793 roku kościół siemiatycki nawiedził Stanisław August Poniatowski. W 1794 roku księża przekazali liczne srebra na rzecz Insurekcji Kościuszkowskiej. Kościół parafialny p.w. Wniebowzięcia NMP Siemiatyczach. Po powstaniu listopadowym, ukazem księcia Mikołaja Wasiliewicza Dołgorukowa (generał-gubernatora grodzieńskiego, białostockiego, mińskiego i wileńskiego) klasztor został zamknięty, beneficjum skonfiskowane, parafia przekazana księżom diecezjalnym, a zakonnicy przeniesieni do Białegostoku. Bezpośrednim powodem likwidacji był udział superiora siemiatyckiego ks. Kajetana Pawła Milewskiego w powstaniu listopadowym. XVIII-wieczna figura św. Jana Nepomucena na terenie przy kościele parafialnym p.w. Wniebowzięcia NMP w Siemiatyczach. Kościół parafialny p.w. Wniebowzięcia NMP w Siemiatyczach. Wyposażenie świątyni pochodzi z XVIII wieku. Nawa główna otwarta jest do bocznych półkolistymi arkadami. Sklepienie w prezbiterium, pochodzące z lat 30. XVII wieku, pokrywa dekoracja sztukatorska z profilowanych listew, tworząca układ sieciowy z kół, owali, kwadratów, gwiazd, serc i przenikających się czworoliści. Chór wsparty jest na czterech doryckich kolumnach. Widok na miasto sprzed kościoła parafialnego p.w. Wniebowzięcia NMP w Siemiatyczach. Późnobarokowy budynek dawnego Klasztoru o.o. Misjonarzy św. Wincentego á Paulo w Siemiatyczach, zbudowanego w latach 1719-1729 wg projektu Karola Antoniego Baya (? - ok. 1742) przez jego zięcia Wincentego Rachettiego.
Cmentarz żydowski w Siemiatyczach położony jest między ulicami Polną i Kościuszki. Zajmuje powierzchnię 2 ha. Na terenie nekropolii znajduje się zbiorowy grób, w którym spoczywa 70 osób zamordowanych podczas drugiej wojny światowej, a obok niego pozostałości kilku macew. Oryginalne nagrobki na cmentarzu nie zachowały się. Od strony północnej i wschodniej zachowany jest oryginalny mur wraz z bramą z czerwonej cegły. Pierwszy cmentarz żydowski powstał w Siemiatyczach w XVIII wieku. Po pożarze miasta w roku 1758 księżna Anna Jabłonowska wezwała przedstawicieli gminy żydowskiej i zaproponowała przeniesienie cmentarza na drugą stronę rzeczki Kamionki. Choć wezwani seniorzy odmówili przenosin, księżnej udało się uzyskać zgodę członka starszyzny kahalnej, Kardyszewicza i pomimo protestów przez cmentarz przeprowadzono szeroką aleję. Zaprzestano pochówków w tym miejscu, a na Kardyszewicza społeczność żydowska rzuciła klątwę. Aby wynagrodzić Żydom popełnione świętokradztwo, księżna wybudowała synagogę. Nowy cmentarz założono przy dzisiejszej ulicy Polnej. Podobnie, jak większość ludności żydowskiej, również i cmentarz nie przetrwał pożogi II wojny światowej. Pozostałości nekropolii, otoczone kamiennym murem i bramą z czterema gwiazdami Dawida, zamykają ten maleńki ogród cmentarny. Tuż przy wejściu, z kilkunastu zachowanych nagrobków, wybudowano pomnik upamiętniający Żydów Siemiatycz. Poza tym brak jest śladów pochówków. Teren cmentarza porośnięty jest drzewami. Cmentarz żydowski w Siemiatyczach - ornament bramy w kształcie Gwiazdy Dawida (Magen Dawid). Cmentarz żydowski w Siemiatyczach - pozostałości macew. Cmentarz żydowski w Siemiatyczach - pozostałości macew.
Prawosławne sanktuarium na Świętej Górze Grabarce koło Siemiatycz. Nazwa góra jest nieco myląca, bowiem jest to w istocie jedynie niewysokie, aczkolwiek wyraźne wzniesienie. Położone w pobliżu wsi, noszącej tę samą nazwę, sanktuarium jest najważniejszym miejscem kultu religijnego dla wyznawców prawosławia w Polsce. Grabarka często nazywana bywa prawosławną Częstochową. Początki Świętej Góry sięgają XII wieku. Już w tym okresie w rejonie Puszczy Mielnickiej znany był kult ikony Przemienienia Pańskiego (Spasa Izbawnika). W XIII wieku w Drohiczynie istniał monaster Spasski, zaś w pobliskim Mielniku działały pustelnie, w których żywy był kult ikony Spasa. Był to również czas licznych najazdów tatarskich. W obliczu jednego z nich, przeniesiono ikonę z mielnickiej cerkwi i ukryto ją w niedostępnych lasach na Górze Grabarce. Z biegiem lat, w czasie licznych najazdów grabieżczych, cenna ikona zaginęła, jednak przetrwała pamięć o niej. Grabarka zyskała ponowny rozgłos na początku XVIII wieku, gdy w 1710 roku w Siemiatyczach wybuchła epidemia cholery. Według legendy, nieznany z nazwiska starzec dostąpił objawienia, w czasie którego usłyszał, że jedyną drogą ratunku jest udanie się na górę Grabarkę z krzyżem. Ludność Siemiatycz, zgodnie z jego wskazaniem, udała się na górę i ustawiła na niej krzyż. Legenda mówi, że po tym wydarzeniu nikt więcej nie zmarł w wyniku choroby. W tym samym roku, ludzie ocaleni z zarazy wznieśli na górze drewnianą kaplicę, jako podziękowanie za życie. W 1947 roku na Świętej Górze Grabarce założony został żeński klasztor p.w. św. św. Marty i Marii. Życie sióstr oparte zostało na regule św. Bazylego Wielkiego i św. Teodora Studyty. W lipcu 1990 roku miało miejsce  tragiczne wydarzenie - podpalono cerkiew Przemienienia Pańskiego. Ogień strawił doszczętnie całą świątynię. Ocalała jedynie Ewangelia  i dwie ikony. Po pożarze przystąpiono do odbudowy. Dzięki licznym ofiarom wiernych i pomocy rządu, 17 maja 1998 roku metropolita Sawa dokonał konsekracji odbudowanej świątyni. Na zdjęciu - kapliczka obok cerkwi p.w. Przemienienia Pańskiego. W latach 1978-1980 na Świętej Górze Grabarce został wybudowany nowy, murowany dom zakonny. W sierpniu 2000 roku, mnisi z greckiej góry Athos, przywieźli w podarunku dla sanktuarium kopię cudownej ikony Matki Boskiej Iwierskiej. Kapliczka z cudownym źródełkiem u stóp sanktuarium na Świętej Górze Grabarce.
Kapliczka z cudownym źródełkiem u stóp sanktuarium na Świętej Górze Grabarce. Kapliczka z cudownym źródełkiem u stóp sanktuarium na Świętej Górze Grabarce. Na Świętej Górze Grabarce w pobliżu cerkwi p.w. Przemienienia Pańskiego usytuowany jest niewielki cmentarz. Na zdjęciu widoczny jest skromny grób metropolity Bazylego (Włodzimierza Doroszkiewicza), zwierzchnika Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego w latach 1970-1998. Przyznam się, że nie wiem czy jest to miejsce faktycznego pochówku, czy tylko symboliczny grób (źródła podają, że metropolita został po śmierci pochowany na wolskim cmentarzu prawosławnym w Warszawie). Grób schimniszki Marii (Sofii Komstadius, z d. Niekłudowej), założycielki żeńskiego monasteru św. św. Marty i Marii na Świętej Górze Grabarce. Żyła w latach 1874-1949. Pochodziła z rosyjskiej rodziny arystokratycznej. Już w młodości wyraziła chęć wstąpienia do monasteru, jednak rodzina sprzeciwiła się temu zamiarowi i przeforsowała jej małżeństwo ze szwedzkim imigrantem Komstadiusem. Po jego śmierci została siostrą miłosierdzia a w czasie II wojny światowej w męskim monasterze Pskowsko-Pieczerskim złożyła wieczyste śluby mnisze z imieniem Maria. Na Świętą Górę Grabarkę przybywają liczne pielgrzymki, a sierpniowe święto Przemienienia Pańskiego gromadzi wielotysięczne rzesze pątników. Na wzgórzu, w pobliżu cerkwi umieszczone są tysiące krzyży wotywnych. Milejczyce, niegdyś miasto - dziś spora wieś, leżą nad niewielką rzeczką Krupą, w północno - wschodniej części powiatu siemiatyckiego, mniej więcej w połowie drogi z Siemiatycz do Hajnówki. Pod względem geograficznym znajdują się na obszarze Wysoczyzny Drohiczyńskiej. Warto zwiedzić położoną tu ładną cerkiew p.w. św. Barbary, widoczną na zdjęciu.
Parafialna cerkiew prawosławna p.w. św. Barbary w Milejczycach została wybudowana w ostatnich latach XIX wieku (budowę ukończono w roku 1900). Jest to budynek drewniany, o układzie trójdzielnym, posiadający konstrukcję zrębową. Wieża jest ośmioboczna. Wyposażenie świątyni stanowią w większości ikony z końca XIX wieku i początku XX wieku. Parafialna cerkiew prawosławna p.w. św. Barbary w Milejczycach. Z przywileju lokacyjnego króla Zygmunta I Starego z roku 1516 wynika, że już wówczas w Milejczycach istniała cerkiew p.w. św. Barbary. Istniała także druga cerkiew monasterska, a założycielami klasztoru byli prawdopodobnie kijowscy mnisi. Spośród znajdujących się w obecnej cerkwi ikon szczególnie czczona jest ikona św. Barbary, pochodząca prawdopodobnie z wieku XVII. Oprócz niej w cerkwi znajdują się feretrony z XVIII wieku, pierwszy z ikoną św. Barbary i św. Mikołaja, drugi z ikoną Matki Bożej z Dzieciątkiem i św. Barbary. Parafialna cerkiew prawosławna p.w. św. Barbary. W XVII wieku cerkiew należała do unitów. Po roku 1839, czyli po przymusowym powrocie unitów do prawosławia, w Milejczycach stały dwie cerkwie: parafialna św. Barbary i filialna św. Mikołaja. Cerkiew św. Barbary została zniszczona podczas pożaru w 1859 roku. Nową cerkiew, widoczną na zdjęciu, zbudowano w 1900 roku. W następnym roku wybudowano szkołę cerkiewno-parafialną. Jedna z ikon w parafialnej cerkwi prawosławnej p.w. św. Barbary w Milejczycach. Obrazy znajdujące się w świątyni zostały w latach 1984-1986 odrestaurowane, a w latach 90. XX wieku odnowiono ikonostas. Parafialna cerkiew prawosławna p.w. św. Barbary w Milejczycach - jedna z ikon. Parafialna cerkiew prawosławna p.w. św. Barbary w Milejczycach - jedna z ikon.
Wnętrze parafialnej cerkwi prawosławnej p.w. św. Barbary w Milejczycach. Ikona Patronki ze scenami z życia męczennicy znajduje się po prawej stronie ikonostasu. Jest to ikona z I połowy XVII wieku, malowana na desce. Święta ukazana jest frontalnie od kolana. Ręce ma zgięte w łokciach przyciśnięte do torsu. W prawej dłoni trzyma palmę męczeństwa, w lewej zwój pokryty napisem. Ubrana jest w niebieską suknię, przewiązaną w pasie i ugrowy płaszcz z brązowymi refleksami. Na widocznym na zdjęciu gzymsie, okalającym wnętrze świątyni zapisany jest tekst Modlitwy Pańskiej. Wnętrze parafialnej cerkwi prawosławnej p.w. św. Barbary w Milejczycach. Wnętrze parafialnej cerkwi prawosławnej p.w. św. Barbary w Milejczycach. Parafialna cerkiew prawosławna p.w. św. Barbary w Milejczycach. Dzień św. Barbary (4/17 grudnia) w Milejczycach jest świętem parafialnym i choć przypada na zimową porę, ściąga wielu pielgrzymów. A wierni wysławiają świętą męczennicę słowami akatystu: Радуйся Варваро, невесто Христова прекрасная ( Raduj się Barbaro, prześliczna oblubienico Chrystusowa). Wejście na cmentarz żołnierzy radzieckich w Milejczycach. Jest na nim pochowanych około 2000 żołnierzy w 58 zbiorowych mogiłach. Zidentyfikowanych jest 145 żołnierzy. Centralnym elementem cmentarza w Milejczycach jest postument z wyciągniętą w gorę dłonią oraz krzyżem prawosławnym. Na postumencie widnieje napis: ”Bohaterskim żołnierzom Armii Radzieckiej poległym w walce z hitleryzmem w latach 1941-1944. Cześć ich pamięci”.
Cmentarz żołnierzy radzieckich w Milejczycach - jeden z nagrobków. Cmentarz żołnierzy radzieckich w Milejczycach - jeden z nagrobków.

najbliższe galerie:

 
Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego w Siemiatyczach
1pix użytkownik gimper odległość 1 km 1pix
Płatki śniegu
1pix użytkownik gimper odległość 2 km 1pix
Małe jest  duże i piękne
1pix użytkownik gimper odległość 7 km 1pix
PL-Grabarka
1pix użytkownik filmdil odległość 8 km 1pix
Latające Smoki i nie tylko...
1pix użytkownik raptorek odległość 8 km 1pix
Świt nad Bugiem
1pix użytkownik raptorek odległość 8 km 1pix

komentarze do galerii (11):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5353) dodano 08.04.2014 21:07

Dziękuję i też pozdrawiam.

magdar użytkownik magdar(wpisów:3155) dodano 08.04.2014 10:35

Urocze domy przy rynku .Pozdrawiam :)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5353) dodano 06.04.2014 23:48

Marcinie - naprawdę warto!

Irenko - dziękuję za wizytę.

Serdecznie pozdrawiam.

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5353) dodano 06.04.2014 23:47

Kapsell - gorąco namawiam do wybrania się na Podlasie. Region jest naprawdę piękny. Pozdrawiam.

Gimper - dziękuję. A z cerkwią w Milejczycach nie było wcale łatwo. Udało nam się zobaczyć wnętrze dopiero za trzecim razem. Wcześniej dwa razy przejeżdżaliśmy przez tę miejscowość, lecz zawsze cerkiew była zamknięta. Ciekaw jestem, jaka jest jej kolorystyka po remoncie. Przed laty pamiętam, że cerkiew w Narwi była w kolorze seledynowo-zielonym. Gdy byliśmy tak ostatnio zauważyliśmy, że teraz jest utrzymana w kolorze błękitnym. A podlaskie miasteczka bardzo lubię. Mają swój niezapomniany urok i klimat. Pozdrawiam.

irena2005n użytkownik irena2005n(wpisów:3033) dodano 06.04.2014 18:39

super okolica...ale o tym już pisałam....dzięki za ciekawy spacerek...pozdrawiam serdecznie....

antala użytkownik antala(wpisów:1037) dodano 06.04.2014 15:37

wszystko gra, kiedy oglądałam pierwszy raz, nie widziałam wszystkich podpisów...teraz uzupełniłam wiedzę... :)

marcin1980 użytkownik marcin1980(wpisów:1971) dodano 06.04.2014 15:23

rejon Polski, który jak widać warto odwiedzić.

gimper użytkownik gimper(wpisów:681) dodano 06.04.2014 11:07

Bardzo dobra robota świetne opisy mojego miasteczka. W galerii tej masz jedną perełkę a mianowicie cerkiew w Milejczycach przeszła remont elewacji i kopuł w związku z tym jej kolory zmieniły się całkowicie. Fajnie że takie ciche, spokojne i zapomniane przez wszystkich miasteczko komuś się podoba ;)

kapsell użytkownik kapsell(wpisów:884) dodano 06.04.2014 09:20

Ciekawa wędrówka po nieznanej mi części Polski. Pozdrawiam.

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5353) dodano 05.04.2014 22:22

Antala - przyznam się, że nie bardzo wiem, jakie miasto i opowieść masz na myśli ? Jeśli Siemiatycze - to opowieść jest dokończona, Jeśli Lubawę i Warszawę - to będą w swoim czasie następne galerie, ale te, które są mogą stanowić odrębne odcinki. Poza tym - jestem autorem, nie autorką. Pozdrawiam serdecznie.

antala użytkownik antala(wpisów:1037) dodano 05.04.2014 21:37

Fajna przechadzka, ale czy szanowna autorka dokończy opowieść o mieście? tak od połowy nagle zamilkła...:)

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!