m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (49):

 
Iłża. Kościół farny p.w. Wniebowzięcia NMP - pierwotnie wzniesiony w 1326 roku, ponownie w 1603 roku z fundacji Marcina Szyszkowskiego, wielokrotnie niszczony i restaurowany. Kościół farny p.w. Wniebowzięcia NMP w Iłży i zabudowania parafialne. Historia miasta sięga XII wieku. Średniowieczna osada była w XIII wieku dwukrotnie niszczona przez najazdy tatarskie - w 1241 i 1260 roku. Lokacja na prawie magdeburskim miała miejsce w roku 1294. Niemal do końca istnienia I Rzeczypospolitej, bo do 1789 roku, Iłża stanowiła własność biskupów krakowskich. Kościół farny p.w. Wniebowzięcia NMP w Iłży - jedna z tablic epitafijnych na murach świątyni. W następnych wiekach Iłża zasłynęła z ceramiki, a jej położenie na szlaku handlowym z ziemi sandomierskiej do Gdańska sprzyjało rozwojowi miasta. W 1576 roku na rynku zbudowano ratusz, rozbudowany w następnym stuleciu. Pięciokondygnacyjna barokowa dzwonnica z 1758 roku przy kościele farnym p.w. Wniebowzięcia NMP w Iłży. „Potop szwedzki” i najazd sojusznika Karola X Gustawa, księcia siedmiogrodzkiego Jerzego II Rakoczego w 1657 roku, rozpoczęły okres upadku miasta. W roku 1789 przeszło ono na własność skarbu państwa, a po III rozbiorze Rzeczypospolitej znalazło się w zaborze austriackim. Kościół farny p.w. Wniebowzięcia NMP w Iłży - tarcza herbowa na zewnętrznej ścianie świątyni. W epoce napoleońskiej w latach 1809-1815 Iłża leżała na terenie Księstwa Warszawskiego, a następnie - aż do roku 1915 - wchodziła w skład zależnego od Rosji Królestwa Kongresowego. Mieszkańcy uczestniczyli w obu powstaniach narodowych - listopadowym i styczniowym, za co Iłża zapłaciła w roku 1867 utratą praw miejskich. Fragment XVII-wiecznych zabudowań parafialnych przy kościele farnym p.w. Wniebowzięcia NMP w Iłży. W XIX wieku w mieście osiedliła się duża ilość Żydów i powstała gmina żydowska. W końcu stulecia Żydzi stanowili juz prawie połowę mieszkańców. Imigrant z Anglii, Levi Selig Sunderland, założył tu w 1823 roku słynną, istniejącą przez 80 lat, fabrykę fajansu. Po odzyskaniu niepodległości Iłża odzyskała prawa miejskie w 1921 roku.
Kościół farny p.w. Wniebowzięcia NMP w Iłży - XVIII-wieczna tablica epitafijna. Kościół farny p.w. Wniebowzięcia NMP w Iłży. Kościół farny p.w. Wniebowzięcia NMP w Iłży - ozdobny portal z herbem biskupim nad głównym wejściem do świątyni. Kościół farny p.w. Wniebowzięcia NMP w Iłży - główny ołtarz we wnętrzu świątyni. Iłża. Kościół p.w. Świętego Ducha z 1448 roku, zbudowany z łamanego kamienia oraz dawny budynek szpitalny z 1754 roku. Niegdyś był to szpital dla ubogich. Obecnie mieści się tu Muzeum Regionalne. Działo z czasów ostatniej wojny. W czasie kampanii wrześniowej w 1939 roku pod Iłżą toczyło walki z Niemcami Zgrupowanie Południowe Odwodowej Armii „Prusy”, dowodzone przez gen. bryg. Stanisława Skwarczyńskiego. W czasie okupacji w Iłży istniało w latach 1941-1942 żydowskie getto, którego mieszkańcy zostali wymordowani w obozie zagłady w Treblince. W mieście i w okolicy działały oddziały AK, BCh, GL i AL.
Iłża. Dawny budynek szpitalny z 1754 roku, stojący tuż obok kościoła p.w. Świętego Ducha i mieszczący Muzeum Regionalne. Warto wiedzieć, że związany z Iłżą Bolesław Leśmian był spokrewniony z iłżecką rodziną Sunderlandów (tą od fajansów) i że poznał tu też jedną z miłości swego życia - warszawską lekarkę Teodorę Jadwigę Lebenthal, która przeszła dla niego na katolicyzm i pozostała z nim do końca jego życia. Kościół p.w. Świętego Ducha w Iłży. Iłża. Pozostałości kamiennego zamku biskupów krakowskich, wzniesionego około 1340 roku przez biskupa Jana Grota, przekształconego około 1560 roku w renesansową rezydencję. Od 1997 roku w ruinach zamku odbywa w maju każdego roku turniej rycerski. Stara mogiła w pobliżu dawnego szpitala i kościoła p.w. Świętego Ducha w Iłży. Iłża. Widok na zabudowania miasta i górujący nad nimi kościół farny p.w. Wniebowzięcia NMP. Choć po wojnie wskutek braku przemysłu miasto straciło znaczenie na rzecz pobliskich Starachowic, to jego piękne położenie i zabytki przeszłości sprawiają, że ciągle stanowi ono wdzięczny obiekt dla turystów. Kościół reformatów p.w. św. Anny w Rakowie, wybudowany w 1641 roku i przebudowany w połowie XVIII wieku. Dzisiejszy Raków to wieś leżąca nad rzeką Czarną Staszowską. Niegdyś było to miasto, znane w całej Rzeczypospolitej. Zostało założone w roku 1569 przez kasztelana żarnowskiego Jana Sienieńskiego. Swą nazwę zawdzięcza herbowi żony fundatora, Jadwigi z domu Gnoińskiej. Ponieważ imć pan kasztelan był człowiekiem tolerancyjnym, a jego małżonka była arianką, to wkrótce po założeniu Raków stał się głównym ośrodkiem braci polskich.
Kościół reformatów p.w. św. Anny w Rakowie. W końcu XVI wieku arianie założyli tu swoją drukarnię, a na początku następnego stulecia zbudowali zbór. W latach 1602-1638 istniała w Rakowie szkoła ariańska, zwana Akademią Rakowską (Gymnasium Bonarum Artium), choć formalnie nie posiadała praw akademickich. Wysoki poziom nauczania i panująca w niej tolerancja religijna sprawiły, że szkoła zyskała międzynarodową sławę i przyciągała nie tylko młodzież protestancką, lecz i katolicką. Nauczano w niej języków, logiki, etyki, retoryki, matematyki, prawoznawstwa, polityki, nauk przyrodniczych i teologii. Kościół reformatów p.w. św. Anny w Rakowie. Po wygnaniu arian z Polski miasto podupadło i opustoszało. Jego rangi nie przywróciło ufundowanie przez biskupa krakowskiego Jakuba Zadzika wspaniałego kościoła i osadzenie w Rakowie reformatów w roku 1641. Raków utracił prawa miejskie w 1869 roku. Pomnik Marszałka Józefa Piłsudskiego na rynku w Sopnicy. Jest to kolejna miejscowość, zasługująca na uwagę turysty, który znajdzie się w tych stronach. Ma wprawdzie status wsi, ale jest to w istocie małe miasteczko. Prawa miejskie zresztą posiadała w latach 1362-1870, a więc przez ponad 500 lat. Gotycki kościół farny p.w. św. św. Apostołów Piotra i Pawła w Stopnicy, ufundowany przez króla Kazimierza III Wielkiego i zbudowany w latach 1349-1362. Na przełomie XV i XVI wieku do świątyni dobudowano późnogotycką kaplicę św. Anny. Stary cmentarz w Stopnicy, założony w 1786 roku przez biskupa Józefa Olechowskiego, sufragana krakowskiego. Jest jednym z najstarszych w Polsce cmentarzy, wzniesionych poza miastem. Został zrujnowany w czasie walk w 1945 roku i w latach 80. XX wieku przez ówczesne władze, które przez jego część poprowadziły drogę, niszcząc pozostałości nagrobków. Zachowało się na nim kilka klasycystycznych nagrobków z XIX wieku, krzyż erekcyjny z 1786 roku, kaplica grobowa Żelazowskich z 1870 roku, zniszczone bramy cmentarne, resztki muru i domu grabarza. Stopnica. Stary cmentarz z XVIII wieku.
Stopnica. Stary cmentarz z XVIII wieku. Stopnica. Stary cmentarz z XVIII wieku. Dzwonnica przy kościele farnym p.w. św. św. Apostołów Piotra i Pawła w Stopnicy. Historia miejscowości sięga XII wieku, kiedy to nazywała się jeszcze Stobnicą. W 1275 roku książę Bolesław V Wstydliwy wydał tu przywilej dla klasztoru w Wąchocku, a niecały wiek później - w roku 1362 - Stopnica otrzymała prawa miejskie z rąk ostatniego z panujących Piastów, króla Kazimierza III Wielkiego. Kościół farny p.w. św. św. Apostołów Piotra i Pawła w Stopnicy był jednym z kościołów pokutnych, które Kazimierz III Wielki wzniósł jako zadośćuczynienie za zabójstwo kanonika Marcina Baryczki, który został wysłany przez biskupa krakowskiego Bodzantę do króla z dekretem ekskomuniki, związanym z niemoralnym prowadzeniem się władcy. Użył on wobec króla bardzo ostrych słów, za co został uwięziony, a następnie utopiony w Wiśle. Jako zadośćuczynienie za tę zbrodnię Kazimierz ufundował kolegiatę w Wiślicy oraz kościoły w Sandomierzu, Szydłowie, Stopnicy, Zagości i Kargowie. Kościół farny p.w. św. św. Apostołów Piotra i Pawła w Stopnicy - detal architektoniczny elewacji. W okresie od XV do XVIII wieku miasto było tzw. starostwem niegrodowym (czyli królewszczyzną, z dzierżawą której nie było związane wykonywanie urzędu starosty w grodzie). Przez krótki czas w XVI wieku funkcjonował w Stopnicy zbór kalwiński, założony w połowie stulecia przez wojewodę kaliskiego Marcina Zborowskiego. W okresie kontrreformacji Krzysztof z Tęczyna Ossoliński sprowadził do Stopnicy reformatów i ufundował im klasztor i kościół. Kościół farny p.w. św. św. Apostołów Piotra i Pawła w Stopnicy. W latach 1655-1657 miasto zostało zniszczone przez Szwedów i wojska ich sojusznika, księcia Jerzego II Rakoczego. Dzieła zniszczenia dopełniła wkrótce zaraza, a w następnym stuleciu ciosem dla miasta był wielki pożar w 1795 roku.
Kościół farny p.w. św. św. Apostołów Piotra i Pawła w Stopnicy. Po III rozbiorze Polski Stopnica znalazła się w zaborze austriackim. W latach 1809-1815 wchodziła w skład Księstwa Warszawskiego, zaś po upadku Napoleona i kongresie wiedeńskim została włączona do Królestwa Polskiego. Mieszkańcy Stopnicy wzięli aktywny udział w powstaniu styczniowym, za co władze carskie ukarały ich odebraniem praw miejskich. Kościół farny p.w. św. św. Apostołów Piotra i Pawła w Stopnicy. Tablica na terenie przy kościele farnym p.w. św. św. Apostołów Piotra i Pawła w Stopnicy, upamiętniająca 300-lecie Odsieczy Wiedeńskiej. Kościół farny p.w. św. św. Apostołów Piotra i Pawła w Stopnicy jest zaliczany do tzw. gotyku nadwiślańskiego, charakteryzującego się między innymi występowaniem dwóch naw. Filary kościoła wytyczają oś jego symetrii. Posiada on węższe i niższe od nawy, wielobocznie zamknięte prezbiterium. Kościół farny p.w. św. św. Apostołów Piotra i Pawła w Stopnicy. W XIX wieku w Stopnicy osiedlali się Żydzi, którzy w momencie wybuchu II wojny światowej stanowili większość ludności. W 1941 roku zostali oni zamknięci w utworzonym przez okupantów getcie i rok później eksterminowani w Treblince. W wyniku zaciętych walk, toczonych pomiędzy Niemcami i Rosjanami o tzw. przyczółek baranowsko-sandomierski, Stopnica bardzo ucierpiała. Po wojnie miejscowość została odbudowana. Piasek Wielki - kościół p.w. św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Został wybudowany ok. 1340 roku i przebudowany w XIX wieku. W latach 1558-1590 pełnił funkcję zboru najpierw kalwińskiego, a później ariańskiego. Został oddany katolikom i konsekrowany ponownie w 1595 roku. W latach 1898-1902 kościół odnowiono i przebudowano w stylu neogotyckim.
Kościół p.w. św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Piasku Wielkim składa się z jednej nawy oraz węższego i niższego od niej, wielobocznie zamkniętego prezbiterium. Z prezbiterium do zakrystii prowadzi gotycko-renesansowy portal z herbami dziedzica Piasku, Mikołaja Gnoińskiego. Wyposażenie kościoła p.w. św. Katarzyny Aleksandryjskiej pochodzi z XIX wieku. Warto wiedzieć, że w XV wieku Piasek Wielki należał do kasztelana bieckiego Spytka z Melsztyna, dążącego do ograniczenia wpływów biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego. Spytek zgromadził w Piasku oddziały swoich stronników i zawiązał w Nowym Korczynie konfederację nazywaną husycką. 4 maja 1439 roku, opuszczony przez sojuszników, poniósł klęskę w bitwie pod Grotnikami i tam zginął. Został pochowany właśnie w kościele w Piasku Wielkim. Wiślica. Bazylika kolegiacka p.w. Narodzenia NMP z 1350 roku, ufundowana przez Kazimierza III Wielkiego jako pokuta za zabójstwo kanonika Marcina Baryczki. W jej podziemiach znajdują się pozostałości dwóch wcześniejszych romańskich kościołów, datowanych na XII i XIII wiek oraz unikatowa Płyta Orantów, datowana na 1175 rok i stanowiąca wspaniały przykład sztuki romańskiej. Wiślica istnieje co najmniej od IX wieku i jej powstanie wiąże się z istnieniem państwa Wiślan. Według legendy, jej nazwa pochodzi od imienia księcia Wiślan - Wiślimira. W okresie rozbicia dzielnicowego, Wiślica była jedną z najważniejszych osad Małopolski. Około roku 1326 uzyskała prawa miejskie. Odbywały się tu zjazdy rycerstwa małopolskiego oraz ogólnopolskiego. Prawa miejskie Wiślica utraciła po powstaniu styczniowym. Płaskorzeźbiona tablica pamiątkowa z przedstawieniem Kazimierza III Wielkiego umieszczona nad portalem wiślickiej bazyliki. Król klęczy przed Madonną z Dzieciątkiem, ofiarowując Jej model świątyni. Za nim znajduje się postać biskupa Bodzanty. Tablica powstała w 1464 roku, przeszło sto lat po ufundowaniu kościoła. Inicjatorem upamiętnienia fundacji był Jan Długosz, który pełnił w Wiślicy funkcję kanonika. Bazylika kolegiacka p.w. Narodzenia NMP w Wiślicy jest najstarszym i największym kościołem dwunawowym w Polsce. Została częściowo zniszczona w czasie I wojny światowej przez Austriaków i odbudowana w latach 1919-1926 wg projektu Adolfa Szyszko-Bohusza. Nawa kościoła posiada sklepienie trójdzielne, częściowo gwiaździste. Wspierają je trzy smukłe wieloboczne filary. Ponad nawą wznosi się późnobarokowa belka tęczowa z XVIII wieku z krucyfiksem oraz napisem dewocyjnym.
Prezbiterium bazyliki p.w. Narodzenia NMP w Wiślicy przykryte jest sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Na zwornikach sklepienia umieszczone są herby ziem, które weszły w skład odrodzonego po rozbiciu dzielnicowym Królestwa Polskiego: Wielkopolski, ziemi dobrzyńskiej, ziemi sieradzko-łęczyckiej oraz Rusi. W nawie znajdują się rycerskie herby: Szeliga, Rawicz, Leliwa i Gryf. Na zwornikach umieszczone są także symbole ewangelistów oraz głowa Chrystusa. Stalle w wiślickiej bazylice p.w. Narodzenia NMP zostały wykonane w czasie odbudowy świątyni w XX wieku. W ołtarzu umieszczony jest posąg Madonny Łokietkowej z ok. 1300 roku. Według tradycji, modlił się przed nim o zjednoczenie kraju Władysław I Łokietek. Przed rzeźbą modliła się też Jadwiga Andegaweńska z Władysławem II Jagiełłą. W 1966 roku posąg został został ukoronowany przez kardynała Stefana Wyszyńskiego. W prezbiterium zachowały się też pozostałości bizantyjsko-ruskiej polichromii z lat 1397-1400 autorstwa popa Hayla z Przemyśla. Bazylika kolegiacka p.w. Narodzenia NMP w Wiślicy - element architektury wnętrza. Dzwonnica koło bazyliki kolegiackiej p.w. Narodzenia NMP w Wiślicy. Budowla ma plan kwadratu i posiada cztery kondygnacje. Na częściowo zrekonstruowanym fryzie umieszczone są herby Korony i Litwy, a także szlacheckie: Dębno, Wieniawa, Grzymała, Ogończyk, Pilawa, Nałęcz, Rawicz oraz Poraj. Tzw. Dom Długosza w Wiślicy to wikariat z 1460 roku. Budowla wykonana została z cegły, z fundacji słynnego kronikarza Jana Długosza, jako mieszkanie dla wikariuszy kolegiaty. We wnętrzach odkryto fragmenty polichromii z XV wieku. Obecnie w budynku mieści się plebania i muzeum. Wiślica - średniowieczna Madonna z Dzieciątkiem w Domu Długosza. Rzeźba pochodzi z XV wieku. Została skradziona, z któregoś z okolicznych kościołów (niestety, nie zapamiętałem z jakiej miejscowości). Została odzyskana przez służbę celną przy próbie wywozu za granicę.
Stojąca obok bazyliki kolegiackiej p.w. Narodzenia NMP w Wiślicy dzwonnica została wzniesiona w latach 1460 -1470 z fundacji Jana Długosza. W 1858 roku uległa pożarowi. Odrestaurowano ją w 1872 roku, dodając neogotycki hełm. Dzwonnica została uszkodzona w czasie austriackich bombardowań w 1915 roku. W 1919 roku naprawiono ją, likwidując jednak XIX-wieczny hełm.

najbliższe galerie:

 
PONIDZIE-WIŚLICA
1pix użytkownik tellmemore odległość 0 km 1pix
Chotel czerwony - grota kryształów gipsowych !!!
1pix użytkownik King_Kong odległość 5 km 1pix
polska nie jest brzydka
1pix użytkownik fghost odległość 10 km 1pix
Ponidzie
1pix użytkownik margo odległość 15 km 1pix
Niecka Nidziańska (Ponidzie)
1pix użytkownik tomzaq odległość 15 km 1pix
NA ROZSTAJACH - Ogrody
1pix użytkownik gregy odległość 16 km 1pix

komentarze do galerii (9):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4419) dodano 03.05.2014 00:16

Sylwio, również kościoły w Stopnicy i Wiślicy są piękne. I wszystkie trzy nie są zbyt od siebie odległe, więc gdy będziesz w tych okolicach spróbuj zobaczyć wszystkeie trzy. Pozdrawiam.

sylwia80 użytkownik sylwia80(wpisów:627) dodano 02.05.2014 21:35

Najładniejszy chyba ten kościół w Piasku Wielkim :) Nie zwiedzałam jeszcze tego regionu.

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4419) dodano 29.04.2014 14:58

Magdar - rzeczywiście, jest piękne. Zwłaszcza w ciepły słoneczny teni dzień.

Irenko - zachęcam do odwiedzenia tych stron. Na pewno się nie zawiedziesz.

Afrodyta i Marcin - dziękuję, miło mi, że sie spodobało.

Wszystkich serdecznie pozdrawiam.

marcin1980 użytkownik marcin1980(wpisów:1765) dodano 29.04.2014 14:48

bardzo fajny zakątek Polski pokazałeś.

afrodyta użytkownik afrodyta(wpisów:3715) dodano 28.04.2014 17:12

achernar-51 - Dzięki, że pokazałeś to urocze, bardzo ciekawe miejsce.
Pozdrawiam.

irena2005n użytkownik irena2005n(wpisów:2941) dodano 28.04.2014 15:43

chyba nigdy tam nie byłam...a szkoda ...bo jak widać ciekawie tam....pozdrawiam serdecznie....i chyba wyruszę Twoimi śladami.....

magdar użytkownik magdar(wpisów:3155) dodano 28.04.2014 13:31

Piękne jest Twoje Ponidzie .Pozdrawiam :)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4419) dodano 27.04.2014 14:38

Dzięki, że odwiedziłeś je w mojej galerii. Pozdrawiam.

marekpic użytkownik marekpic(wpisów:629) dodano 27.04.2014 11:36

ładne miejsca na pewno warte odwiedzenia pozdrawiam!

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!