m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Kościół p.w. św. Aleksandra na Placu Trzech Krzyży. Okazją do jego budowy była wizyta władcy Królestwa Polskiego, cara Aleksandra I Romanowa (1777-1825), z którym wiązano początkowo pewne nadzieje wolnościowe. Warszawa zamierzała powitać go bramą triumfalną, lecz car zaproponował, by zamiast tego zbudować kościół. Projekt wykonał Chrystian Piotr Aigner (1756-1841), Jeneralny Budowniczy Królestwa Polskiego. Zaprojektował on świątynię w formie rotundy, nawiązującą do formy Panteonu rzymskiego. Od strony Nowego Światu i od Alei Ujazdowskich były jednakowe portyki z sześcioma kolumnami. Kamień węgielny pod kościół poświęcił w 1818 roku administrator Archidiecezji Warszawskiej biskup Andrzej Wołłowicz (1750-1822), a jego wmurowania dokonał, minister przychodu i skarbu Jan Węgliński. Budowa trwała kilka lat i zakończono ją w 1825 roku. 18 czerwca 1826 roku konsekrował kościół arcybiskup warszawski Wojciech Skarszewski (1743-1827). Za kościołem, na posesji u zbiegu Placu Trzech Krzyży i ulicy Książęcej w latach 1841-1844 zbudowano dom parafialny. Projekt budynku wykonał Józef Grzegorz Karol Lessel (1802-1844), a budową kierował Antonio Corazzi (1792-1877). Wyposażenie kościoła p.w. św. Aleksandra opracowano bardzo starannie. Ołtarz główny, dwa boczne ołtarze i posadzkę wykonano z krajowego marmuru. Szczególne walory artystyczne i estetyczne prezentowało cyborium (tabernakulum), które wraz z krucyfiksem, lichtarzami i świecznikami głównego ołtarza, oraz pokrywą chrzcielnicy wykonane zostało ze złoconego brązu, w pracowni znanego warszawskiego brązownika Aleksandra Jana Konstantego Norblina (1777-1828). W ołtarzu głównym zawieszono duży obraz przedstawiający Chrystusa Pana na Krzyżu, przypisywany Franciszkowi Smuglewiczowi (1745-1807). Kościół p.w. św. Aleksandra na Placu Trzech Krzyży. Na wysokości chóru muzycznego poprowadzono galerię opasującą całą świątynię, otwartą dużymi otworami sklepionymi półkoliście do wnętrza. We wnękach tych umieszczono także organy, składające się z dwóch części, zainstalowanych naprzeciw siebie. Instytut Głuchoniemych na Placu Trzech Krzyży. Z polecenia Komisji Rządowej Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w 1817 roku powierzono księdzu Franciszkowi Jakubowi Falkowskiemu (1775-1848), późniejszemu proboszczowi parafii p.w. św. Aleksandra, kierownictwo utworzonego w Warszawie Instytutu Głuchoniemych. Pijar ksiądz Falkowski od początku pracy kapłańskiej zajmował się kształceniem i opieką duszpasterską głuchoniemych. Początkowo Instytut umieszczono w Pałacu Kazimierzowskim, a wkrótce przeniesiono go do zbudowanego w tym celu budynku przy Placu Trzech Krzyży. Jeden z dwóch kamiennych obelisków, stojących obok figury św. Jana Nepomucena na Placu Trzech Krzyży. Są one pozostałością tzw. Kalwarii Ujazdowskiej. Ta Droga Krzyżowa, wzniesiona z fundacji Augusta II Mocnego (1670-1733) w latach 1724-1731, ciągnęła się wzdłuż dzisiejszych Alej Ujazdowskich. Po jej zachodniej stronie znajdowało się 28 kapliczek stacyjnych. W każdej kapliczce umieszczono płaskorzeźby oraz poetyckie sentencje biskupa Józefa Andrzeja Załuskiego (1702-1774). Ostatnia w zespole była stacja Grobu Pańskiego. Kaplica ta była większa i podobna do kaplicy w Jerozolimie.
Budynek Hotelu Sheraton i pomnik Wincentego Witosa (1874-1945). Ten jeden z najbardziej luksusowych hoteli w stolicy dysponuje bazą 355 wygodnych pokoi, z czego 24 stanowi luksusowe, komfortowe apartamenty. Pięciogwiazdkowy został oddany do użytku w maju 1996 roku. Ma on w swojej ofercie także liczne restauracje, sale konferencyjne oraz fitness club. Pomnik Wincentego Witosa na Placu Trzech Krzyży. Został postawiony w 1985 roku. Wincenty Witos był jednym z czołowych polityków przedwojennych. Zapisał się w historii kraju jako prezes Rady Naczelnej Stronnictwa Ludowego, trzykrotny premier (w latach 1920-1921, 1923 i 1926), poseł do galicyjskiego sejmu krajowego (w latach 1908-1914), parlamentu Austrii (w latach 1911-1918) i sejmu RP (w latach 1919-1930). Autorem pomnika jest prof. Marian Konieczny - wybitny rzeźbiarz, w latach 1972-1981 rektor ASP w Krakowie. Widok z Alei Ujazdowskich w kierunku Placu Trzech Krzyży. Neogotycka Kamienica Władysława Ławrynowicza zwana też Kamienicą Portera została wzniesiona w 1895 roku wg projektu Józefa Piusa Dziekońskiego (1844-1927). Jej fasada była inspirowana architekturą pałaców weneckich, w szczególności Palazzo Ca d'Oro. Całość wykonana jest z cegły z Zakładów K. Granzowa w Kawęczynie. Kamienica bez większych zniszczeń przetrwała II wojnę światową. W 1993 roku została odrestaurowana. Dziś jest siedzibą Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Naczelnej Izby Pielęgniarek i Położnych. Klasycystyczna kamienica Bernsteina zbudowana w latach 1875-1876 wg projektu Michała Dobromysława. Ignacy Bernstein (1836-1909) był bibliotekarzem. Współtworzył Główną Bibliotekę Judaistyczną przy Wielkiej Synagodze na Tłomackiem. Był jednym z założycieli Towarzystwa Lomdej Tora (Studiujących Torę). Zafascynowany żydowskim folklorem zbierał przysłowia żydowskie. Był autorem wydanego w 1908 roku dzieła Jüdische Sprichworter und Redenarten z 3993 przysłów żydowskich z fonetycznym zapisem oraz opracowaniem naukowym. Zbiory przekazał Akademii Umiejętności w Krakowie. Detale architektoniczne jednej z kamienic w północnej części Alej Ujazdowskich.
Neorenesansowy Pałac Karnickich, zaprojektowany przez Józefa Hussa (1846-1904) dla rodziny rosyjskiego senatora Jana Karnickiego (1813-1879), wzniesiony został w latach 1877-1878. Ma dwa piętra, zwieńczony jest attyką. W czasie II wojny światowej i Powstania Warszawskiego budynek nie uległ żadnym istotnym zmianom lub uszkodzeniom. Obecnie mieści siedzibę Niemieckiego Instytutu Historycznego. Kamienica Anny Mikulicz-Radeckiej. Na przestrzeni wieków zachowała niezmienioną formę. Wzniesiono ją dla Anny Mikulicz-Radeckiej, prawdopodobnie z rozbudowanego wg. projektu Władysława Marconiego (1848-1915) istniejącego od 1819 roku domu. Ma pięć kondygnacji i dwa podwórza. Na elewacji zewnętrznej zachowały się żeliwne balustrady balkonowe a także dekoracja architektoniczna o motywach liści palmowych, wieńców laurowych, czy gałązek różanych. W czasie II wojny światowej zajmowali ją Niemcy, a podczas powstania warszawskiego służyła jako szpital. Dziś pełni funkcje mieszkaniowe i usługowe. Ambasada USA położona przy skrzyżowaniu z ulicą Piękną. Ambasada Kanady - widok od ulicy Jana Matejki, odchodzącej od Alej Ujazdowskich. Pomnik przy ambasadzie kanadyjskiej przy ulicy Jana Matejki. Kamienie - jeden pochodzący z Kanady, a drugi z Polski - upamiętniają żołnierzy polskich i kanadyjskich, walczących jako sojusznicy w II wojnie światowej. Skwer przed Sejmem przy ulicy Wiejskiej zdobi monumentalny pomnik Państwa Podziemnego i Armii Krajowej. Jest on dziełem Jerzego Staniszkisa (1914-2009). Uroczystego odsłonięcia dokonał 10 czerwca 1999 roku Marszałek Sejmu Maciej Płażyński (1958-2010). Uroczystość została poprzedzona mszą świętą celebrowaną przez prymasa Józefa kardynała Glempa (1929-2013), a dzień później pomnik poświęcił papież Jan Paweł II (1920-2005).
Fragment pomnika Polskiego Państwa Podziemnego i Armii Krajowej. Pomnik ma abstrakcyjną konstrukcję przestrzenno-architektoniczną. Lokalizacja w pobliżu Sejmu symbolizuje ciągłość państwa polskiego, którego najważniejsze instytucje, mimo okupacji ani na jeden dzień nie przerwały swojej działalności. Wyraża on także ciągłość ideałów, o które walczyła AK. Fragment pomnika Polskiego Państwa Podziemnego i Armii Krajowej. Budynek Sejmu i inne gmachy parlamentu usytuowane są nad skarpą wiślaną w rejonie ulic Wiejskiej, Górnośląskiej i Maszyńskiego. W dawnej Polsce początkowo parlament nie miał własnej siedziby. Obradował zwykle w Piotrkowie. Później miejscem obrad Sejmu Walnego były siedziby królewskie - najpierw Wawel, a od XVI wieku, po przeniesieniu stolicy z Krakowa - Zamek Królewski w Warszawie. Dopiero w Polsce odrodzonej Sejm Rzeczypospolitej otrzymał własną siedzibę w Warszawie przy ulicy Wiejskiej, gdzie w 1918 roku rozpoczęto adaptację na ten cel budynku dawnej żeńskiej szkoły średniej. Cały kompleks został zbudowany w latach 1925-1928. Rozbudowa trwała jednakże do 1935 roku. Wojna zniszczyła część dawnych zabudowań sejmowych. W latach 1946-1947 wyburzono pozostałości XIX-wiecznych budynków i odbudowano spaloną Salę Posiedzeń. Pracami nad projektem nowego kompleksu sejmowego kierował znany warszawski architekt Bohdan Wiktor Kazimierz Pniewski (1897-1965). W latach 1949-1952 powstał zespół budynków nawiązujących do architektury renesansu, których elewacje oblicowano białym piaskowcem. Nowy zespół wpisuje się w stary park i obejmuje obszar sięgający skarpy wiślanej. Gmach Sejmu przy ulicy Wiejskiej. Siedzibę Sejmu najlepiej zwiedzać w dni, w których nie odbywają się obrady. Zwiedzanie odbywa się wyłącznie z przewodnikiem. Można wtedy zobaczyć galerię sali posiedzeń, hall główny z makietą, Salę Kolumnową i inne pomieszczenia. Ambasada Kanady od strony ulicy Pięknej.
Ulica Johna Lennona jest spokojną, spacerową uliczką biegnącą od ulicy Pięknej w kierunki Trasy Łazienkowskiej równolegle do Alej Ujazdowskich, obok osiedla domków fińskich. Niemal w centrum stolicy możemy napotkać taką sielską scenerię. Osiedle Jazdów jest kolonią około 30 drewnianych domków jednorodzinnych, położoną na skarpie wiślanej, między gmachem Sejmu a Parkiem Ujazdowskim, na terenie dawnego Szpitala Ujazdowskiego. Powstała w ona 1945 roku, jako tymczasowa siedziba Biura Odbudowy Stolicy. Po zmianie siedziby BOS domki zostały przekazane na tymczasowe mieszkania dla pracowników Biura. Pochodziły one z reparacji wojennych, jakie Finlandia była zmuszona świadczyć po wojnie na rzecz ZSRR. Osiedle przetrwało, jako jedno z nielicznych tego typu. Widok Trasy Łazienkowskiej z Placu Na Rozdrożu. Pierwsze plany budowy ulicy w tym miejscu powstały w okresie międzywojennym. Planowano wtedy Aleję Marszałka Piłsudskiego łączącą al. Żwirki i Wigury z okolicami Placu Na Rozdrożu, a w dalszej perspektywie z Wisłą. W roku 1968 rozpoczęto prace nad budową, które wkrótce wstrzymano. W roku 1971 ekipa Edwarda Gierka (1913-2001) zdecydowała o kontynuacji budowy. Głównym projektantem Trasy był Józef Sigalin (1909-1983). W skład zespołu wchodzili m.in. Józef Lemański, Krzysztof Łubieński i Wiesław Rososiński. W 1974 roku trasę oddano do użytku. Plac Na Rozdrożu. Został wytyczony w roku 1768. Autorem założenia był August Fryderyk Moszyński (1731-1786). Od placu wytyczono cztery aleje, z których trzy przetrwały do dziś, zaś czwartą zastąpiła Trasa Łazienkowska, drastycznie zmieniając układ placu. W wieku XIX plac był miejscem zabaw i wystaw. Pod koniec wieku wzniesiono tu cerkiew dla garnizonu, stacjonującego w koszarach u podnóża skarpy (rozebraną w latach 20. XX wieku). Wraz z budową w latach 1971-1974 Trasy Łazienkowskiej plac uległ przekształceniu i uzyskał obecną, dwupoziomową formę z placykiem i fontanną. Ulica Karola Ludwika Agricoli, zwana Agrykolą. Wytyczona w latach 1778-1979 jako nowa droga do Łazienek Królewskich, zaczynała swój bieg od ulicy Czerniakowskiej. Po wojnie odcinek ten przemianowano na ulicę Szwoleżerów. W okresie 1901-1916 nosiła miano Ułańskiej. W latach 1779-1780 wzniesiono na niej kamienny most. Tuż przy nim znajduje się pomnik Jana III Sobieskiego (1629-1696), autorstwa Franciszka Pincka (1733-1798). Ulica zachowała parkowo-krajobrazowy charakter. Po roku 1907 w górnym odcinku zainstalowano działające do dziś latarnie gazowe. Widok Alej Ujazdowskich z okolic skrzyżowania z Agrykolą.
Ogród Botaniczny został założony w roku 1811 przy pałacu Kazimierzowskim, dla potrzeb Warszawskiej Szkoły Lekarskiej. W roku 1818 przeniesiono go na obecne miejsce. Ogród został założony z inicjatywy Michała Szuberta (1787-1860) i Jakuba Fryderyka Hoffmana (1758-1830). W 1916 roku ogród przeszedł pod pieczę Uniwersytetu Warszawskiego. Jego dyrektorem został prof. Zygmunt Teobald Wawrzyniec Wóycicki (1871-1941). W czasie II wojny światowej ogród został zniszczony. Stan sprzed wojny przywrócono dopiero w roku 1987. Obserwatorium Astronomiczne Uniwersytetu Warszawskiego jest instytutem w ramach Wydziału Fizyki. Mieści się w zabytkowym budynku, wzniesionym na terenie Ogrodu Botanicznego w latach 1818-1825 w miejscu pawilonu dawnej oranżerii. Obserwatorium posiada dwa teleskopy: w Warszawskim Obserwatorium Północnym w Ostrowiku pod Otwockiem (teleskop Cassegraina produkcji Carl Zeiss, wyposażony w kamerę CCD 512x512 px Tektronix.) oraz w Warszawskim Obserwatorium Południowym w Las Campanas w Chile (teleskop o średnicy zwierciadła 1,3 metra). Gmach Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Powstał w latach 1900-1903 i mieścił koszary Korpusu Kadetów im. Aleksandra Wasiljewicza Suworowa. Został ulokowany w miejscu stacjonowania litewskiego pułku Gwardii Cesarskiej. Projekt budynku stworzył Wiktor Junosza Piotrowski (?-1917), a prace budowlane odbywały się pod nadzorem inż. Henryka Juliana Gaya (1875-1936). Gmach Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. W latach 1918-1926 był siedzibą Szkoły Podchorążych Piechoty. W roku 1928 przeniesiono tu siedzibę Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych i zbiory Centralnej Biblioteki Wojskowej i zasoby Muzeum Polskiego w Rapperswilu. W 1939 roku gmach został zbombardowany i zbiory te spłonęły. W czasie okupacji kwaterowały tu oddziały SS. Po wojnie w latach 1946-1948 gmach przebudowano. W latach 1953-1996 mieścił się tu Urząd Rady Ministrów. W latach 1959-1989, skrzydło południowe zajmowała Wyższa Szkoła Nauk Społecznych przy KC PZPR. Pomnik marszałka Józefa Klemensa Piłsudskiego (1867-1935) koło Belwederu. Pomysłodawcą budowy był wybitny krytyk muzyczny Jerzy Waldorff-Preyss (1910-1999). Pomnik został odsłonięty przez prezydenta miasta Marcina Święcickiego, Jerzego Waldorffa i córkę Marszałka, Jadwigę Piłsudską-Jaraczewską dnia 11 listopada 1998 roku. Jest on kopią marmurowego posągu z lat 30. autorstwa Stanisława Kazimierza Wacława Ostrowskiego (1879-1947). Został odlany jednak ze spiżu. Pomnik na niskim cokole zdobią dwa napisy: „Marszałek Józef Piłsudski” i „Swemu Obrońcy w 1920 roku - Warszawa”. Widok na ulicę Belwederską i ambasadę Rosji. Ulica, będąca częścią Traktu Królewskiego, powstała w XVII wieku. Usypane w roku 1770 Okopy Lubomirskiego większą jej część pozostawiły poza granicami stolicy. Obok nich powstały rogatki, natomiast w dolnym biegu ulicy około 1830 roku wzniesiono cegielnie Wawrzyńca Mikulskiego (1788-1866). W 1892 roku uruchomiono kolej wilanowską, która wzdłuż ulicy dojeżdżała do Wilanowa i dalej na południe. Podczas okupacji ulica nosiła nazwę Sonnenstrasse. W latach 50. XX wieku, zlikwidowano odcinek kolejki wilanowskiej.
Belweder. Jest to klasycystyczny pałac, wzniesiony w latach 1819-1822 według projektu Jakuba Kubickiego (1758-1833) w miejscu barokowej XVII-wiecznej willi kanclerza wielkiego litewskiego Krzysztofa Zygmunta Paca (1621-1684). Pałac odegrał ważną rolę podczas powstania listopadowego. Podczas szturmu na Belweder nie udało się ująć wielkiego księcia Konstantego Pawłowicza Romanowa (1779-1831), który rezydował w pałacu. Uciekł on z Warszawy. W czasie I wojny światowej, po zajęciu Warszawy przez Niemców mieszkał w nim generał-gubernator warszawski Hans Hartwig von Beseler (1850-1921). Po odzyskaniu niepodległości pałac był siedzibą Naczelnika Państwa i Prezydenta II Rzeczypospolitej do 1926 roku. W latach 1926-1935 stanowił rezydencję marszałka Józefa Klemensa Piłsudskiego. W okresie okupacji hitlerowskiej był siedzibą niemieckiego gubernatora Warszawy Ludwiga Fischera (1905-1947), a po wojnie - w latach 1947-1952 - prezydenta RP Bolesława Bieruta (1892-1956). Siedzibą prezydencką stał się ponownie na początku III Rzeczypospolitej i pełnił tę funkcję do 1984 roku. Obecnie Belweder pozostaje własnością Kancelarii Prezydenta RP i jest używany do celów reprezentacyjnych. Widok sprzed Belwederu na budynki Ministerstwa Obrony Narodowej przy ulicy Klonowej. Belweder. Fragment kolumnady przy wejściu do pałacu. Widok na Aleje Ujazdowskie w kierunku Placu Na Rozdrożu sprzed wejścia do Łazienek Królewskich. Pomnik Romana Dmowskiego (1864-1939), usytuowany u zbiegu Alej Ujazdowskich i Alei Szucha, przy Placu Na Rozdrożu. Autorami rzeźby są dr Wojciech Mendzelewski, Maria Marek-Prus i Piotr Prus. Przedstawia ona polityka trzymającego w lewej ręce akt traktatu wersalskiego, a w prawej kapelusz. Nieprzypadkowe jest miejsce ustawienia pomnika niedaleko od budynku MSZ, ponieważ Roman Dmowski był ministrem spraw zagranicznych II Rzeczypospolitej w 1923 roku.
Wzniesienie pomnika Romana Dmowskiego wzbudziło kontrowersje. Przeciwko jego odsłonięciu wypowiadali się między innymi Marek Edelman (1919-2009), prof. Maria Janion i inne osoby związane ze środowiskiem Gazety Wyborczej. Szef Biura Edukacji Publicznej IPN, prof. Jan Krzysztof Żaryn stwierdził że Dla dzisiejszych przeciwników stawiania pomnika Dmowskiemu jest on jedynie „antysemitą” i „nacjonalistą” - co oczywiście ma brzmieć hańbiąco. Tyle z niego zrozumieli, to ich problem. Tylko dlaczego mają uchodzić za wyrocznie?. Widok Alei Szucha. Ulica upamiętnia Jana Chrystiana Szucha (1752-1813), architekta projektującego od 1775 roku warszawskie założenia krajobrazowe i ogrody królewskie. Przy ulicy mieści się siedziba Ministerstwa Spraw Zagranicznych oraz Ministerstwa Edukacji Narodowej. W okresie okupacji hitlerowskiej Aleja zyskała ponurą sławę, gdyż w budynku pod nr. 25 mieściła się siedziba policji bezpieczeństwa (Sicherheitspolizei, SiPo) i służby bezpieczeństwa (Sicherheitsdienst, SD) na Warszawę i dystrykt warszawski, a w podziemiach znajdowało się więzienie śledcze Gestapo (Geheime Staatspolizei). Siedziba Ministerstwa Sprawiedliwości. W czasie II wojny światowej gmach stanowił część niemieckiej dzielnicy, dlatego też nie uległ większym zniszczeniom podczas powstania warszawskiego. Po wojnie w budynku mieściła się siedziba NKWD. Pałac Sobańskich. W 1853 roku wzniesiono tu willę, zaprojektowaną przez Juliana Ankiewicza (1820-1903) dla Anieli Bławackiej. W roku 1876 na zlecenie hrabiny Emilii Łubieńskiej przebudowano ją wg projektu Leandra Jana Marconiego (1834-1919) na pałacyk w stylu renesansu toskańskiego. Został on zburzony podczas powstania warszawskiego. Odbudowany w czasach PRL, był siedzibą Frontu Jedności Narodu, potem Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego. Na początku lat 90. XX wieku był siedzibą Komitetu Obywatelskiego, potem Instytutu Lecha Wałęsy, a dziś jest siedzibą Klubu Polskiej Rady Biznesu. Pałacyk Wielopolskich przy skrzyżowaniu Alej Ujazdowskich z Aleją Róż. Zbudowany został w latach 1875-1876 według projektu Józefa Hussa w stylu eklektycznym, bliskim architekturze renesansu włoskiego. Wniesiony został dla dyrektora Wydziału Przemysłu i Handlu Banku Polskiego - Antoniego Nagórnego (1821-1896). W latach 1898-1932 był własnością rodziny Wielopolskich. Przez długie lata po II wojnie światowej mieściła się tu ambasada Wielkiej Brytanii. Jedna z kamienic w Alei Róż, przy skrzyżowaniu z Alejami Ujazdowskimi.
Detal architektoniczny jednej z kamienic w Alei Róż, przy skrzyżowaniu z Alejami Ujazdowskimi. Eklektyczna kamienica Mikołaja Szelechowa. Została zbudowana w 1904 roku wg projektu Stanisława Grochowicza (1858-1938) dla rosyjskiego kupca Mikołaja Szelechowa, nazywanego królem astrachańskiego kawioru nad Wisłą. Swój słynny skład kawioru prowadził na Senatorskiej 6 w bocznym skrzydle pałacu Biskupów Krakowskich. Widoczna na zdjęciu kamienica jest jedną z najpiękniejszych budowli w Alejach Ujazdowskich. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszkał tu kat Warszawy - Franz Kutschera (1903-1944), dowódca SS i Policji.

najbliższe galerie:

 
Warszawa - Ogród Botaniczny UW
1pix użytkownik mgfoto odległość 0 km 1pix
Życzenia 2018
1pix użytkownik ak odległość 0 km 1pix
Od placu Trzech Krzyży do Placu Unii Lubelskiej  W-wa 2012 r
1pix użytkownik magdar odległość 0 km 1pix
Warszawa - Zagadki dla Surykatki
1pix użytkownik mgfoto odległość 0 km 1pix
Warszawa - Jesienne impresje
1pix użytkownik mgfoto odległość 0 km 1pix
Warszawa, ptaki
1pix użytkownik voyager747 odległość 1 km 1pix

komentarze do galerii (2):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4954) dodano 15.06.2014 00:12

Dziękuję i pozdrawiam serdecznie.:)

irena2005n użytkownik irena2005n(wpisów:2941) dodano 14.06.2014 18:34

lubię zwiedzać z Tobą naszą stolicę...a ta część miasta bardzo królewska i reprezentacyjna jest i bardzo mi się podoba....pozdrawiam serdecznie....

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!