m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Przy skrzyżowaniu Alei Ujazdowskich z ulicą Fryderyka Chopina stoi, odsłonięty w 2005 roku, pomnik pierwszego dowódcy ZWZ-AK gen. Stefana Pawła Roweckiego Grota. Autorami monumentu są Zbigniew Mikielewicz  i Przemysław Dudziak. Detal architektoniczny jednej z willi. Kamień przy Pałacyku Leszczyńskich, upamiętniający zamach na dowódcę SS i Policji na dystrykt warszawski Generalnego Gubernatorstwa gen. Franza Kutscherę, dokonany 1 lutego 1944 roku przez pluton Kedywu AK Pegaz, dowodzony przez Bronisława Pietraszewicza ps. „Lot”. Kutschera od września 1943 roku pełnił swą funkcję, prowadząc politykę terroru. Jednocześnie ukrywał się wiedząc, że polskie podziemie chce go zlikwidować. Został wytropiony przez Aleksandra Kunickiego Rayskiego, szefa komórki wywiadu oddziału Agat AK i skazany na śmierć przez sąd Polski Podziemnej. Pałacyk Śleszyńskich wybudowany w 1826 roku wg projektu Antonia Corazziego. Sąsiadował bezpośrednio ze stworzoną w latach 70. XVIII wieku przez Stanisława Śleszyńkiego Doliną Szwajcarską. Posesja należała do rodziny Śleszyńskich do roku 1852. W roku 1840 mieścił się tu konsulat Wielkiej Brytanii. Później często zmieniali się właściciele posesji. Budynek ucierpiał podczas II wojny światowej. Został odbudowany w latach 1947-1948 wg projektu Heleny i Szymona Syrkusów. Pałacyk zaprojektowany przez Leandra Jana Marconiego dla przemysłowca Wilhelma Ellisa Raua. Wybudowany w latach 1866-1868 w stylu włoskiego renesansu. W fasadzie umieszczono ryzality i portyki z okrągłymi balkonami. W pracach dekoratorskich uczestniczyli też: Andrzej Pruszyński. Ludwik Kucharzewski, Jan Michał Strzałecki. Od 1906 roku pałacyk należał do Marii z Sapiehów Branickiej, a potem do jej córki Marii Róży Radziwiłłowej. Wynajmowany był przez MSZ. Spłonął w roku 1944. W latach 1948-1949 został odbudowany wg projektu Szymona Syrkusa i Hansa Schmidta. Obecnie mieści ambasadę Szwajcarii. Pałac Rembielińskiego. Jego budowę rozpoczął Aleksander Rembieliński w 1859 roku wg projektu Franciszka Marii Lanciego. Budynek kupili Jan Kurtz i Stanisław Radyński. Kurtz stał się wkrótce jedynym właścicielem pałacu i w 1865 roku ukończył  budowę. W roku 1874 właścicielką pałacu została Maria Jankowska. W okresie międzywojennym mieściły się tu biura poselstwa Danii. Pałac ucierpiał wojny. Odbudowano go w 1949 roku pod kierunkiem Eugeniusza Wierzbickiego, Jerzego Mokrzyńskiego i Wacława Kłyszewskiego. Od lat 90. XX wieku mieści siedzibę Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych.
Ulica Bagatela łączy Aleje Ujazdowskie z Placem Unii Lubelskiej. Została wytyczona w II połowie lat 60. XVIII wieku, jako aleja dopełniająca gwieździste założenie urbanistyczne placu Unii Lubelskiej, osadzonego na Osi Stanisławowskiej. Mieszkał tu wówczas malarz Marcello Bacciarelli - on też nazwał tę ulicę bagatella, czyli drobnostka - możliwe, że ze względu na to że ulica ta, w skali całego założenia, jest istotnie nieduża. Sama ulica do 1870 roku nosiła nazwę Okopowa, potem nadano jej obecnie obowiązująca nazwę. W XIX wieku przy ulicy Bagatela mieściłło się Towarzystwo Ogrodnicze Warszawskie, którego ogrody w latach 30. XX wieku rozparcelowano m.in. pod budowę ambasady Szwecji . Po roku 1910 przy ulicy w rejonie Placu Unii Lubelskiej pobudowano zachowane do dziś wysokie, wielkomiejskie kamienice. Do 1944 roku kursowały tu tramwaje. Podczas okupacji, w latach 1941-1945 ulica nosiła nazwę Brombergerstrasse. Działania wojenne, powstanie i późniejsze niszczenie miasta ominęły rejon placu Unii Lubelskiej i ulicy Bagatela, gdyż był to teren dzielnicy niemieckiej. Ulica Wiejska łączy ulicę Pięknej i Plac Trzech Krzyży. W połowie XVIII wieku dawna droga zaczęła stawać się ulicą, wiodącą od Rozdroża Złotych Krzyży (obecnego Placu Trzech Krzyży). W roku 1770 została uregulowana i otrzymała obecną nazwę. W latach 1779-1782 przy Wiejskiej wybudowano Biały Pałacyk (Pałac Branickich-Lubomirskich), Mieściła się tam loża masońska, a w latach 1819-1830 mieszkał carski komisarz Nikołaj Nikołajewicz Nowosilcow. Ulica zyskała prestiż w końcu lat 20. XX wieku, gdy powstał tu kompleks budynków sejmowych. W okresie 1945-1950 Wiejska nosiła imię Ignacego Daszyńskiego. W Alejach Ujazdowskich, nieopodal Placu Trzech Krzyży zwraca uwagę kamienica zwana od stulecia domem pod gigantami. Dwóch mocarnych atlasów dźwiga balkon nad bramą wjazdową do kamienicy Strzałeckiego - znanej także i pod tą nazwą od nazwiska jej fundatora, wielkiego patrioty, uczestnika powstania styczniowego. Dom ten powstał w latach 1905-1907, wg planów Władysława Marconiego i projektu fasady samego właściciela. Antoni Jan Strzałecki był malarzem, ale zasłynął też jako kolekcjoner i konserwator malarstwa ściennego. Pomnik Ronalda Reagana naprzeciwko ambasady USA. Inspirowany jest zdjęciami prezydenta Reagana przemawiającego przed Bramą Brandenburską w 1987 roku, kiedy powiedział słynne zdanie: „Panie Gorbaczow, niech pan otworzy tę bramę! Panie Gorbaczow, niech pan zburzy ten mur!”. Przedstawia Prezydenta stojącego za mównicą. Autorem pomnika jest Władysław Dudek. Monument odsłonięto z okazji setnej rocznicy urodzin amerykańskiego prezydenta. W Parku Ujazdowskim. Powstał on na miejscu dawnej wsi Ujazdów w 1893 roku wg projektu Franciszka Szaniora. Ograniczony jest Alejami Ujazdowskimi, ulicami Piękną i Lennona oraz aleją Armii Ludowej. Zajmuje powierzchnię około 5,7 ha. Park jest ogrodzony, zamykany na noc i ma całodobową ochronę.
Pomnik Ignacego Jana Paderewskiego w Parku Ujazdowskim. Rzeźba Michała Kamieńskiego została wykonana z inicjatywy Polonii i odlana tuż przed wybuchem II wojny światowej. Zostałała ona przez Niemców przeznaczona na przetopienie, ale m.in. dzięki właścicielowi odlewni Czesławowi Chojnowskiemu została rozmontowana i ukryta. W 1956 roku została przejęta przez władze i trafiła do magazynu Muzeum Historycznego. W 1977 roku, z inicjatywy prof. Stanisława Lorentza, pomnik stanął na dziedzińcu wewnętrznym Muzeum Narodowego. W 1978 roku ustawiono go przy ul. Okólnik, a w 1985 roku - na obecnym miejscu. Kopia rzeźby Ewa Edwarda Wittiga w Parku Ujazdowskim. Staw w Parku Ujazdowskim zaprojektowany przez Williama Heerleina Lindleya. Rewaloryzacja, zakończona w 2002 roku przywróciła świetność parkowi. Wyremontowano alejki i staw, dosadzono nowe krzewy i byliny, poddano pielęgnacji drzewostan. Tablica na dawnym gmachu MBP przy ul. Koszykowej w pobliżu Placu Na Rozdrożu. Aleja Wyzwolenia łączy place Na Rozdrożu i Zbawiciela. Dawniej nosiła nazwę Alei 6 sierpnia. Stanowi historycznie część ulicy Nowowiejskiej, ukształtowanej jako fragment Osi Stanisławowskiej. Podczas wojny jej zabudowa została niemal kompletnie zniszczona. Wzdłuż przemianowanej na Aleję Wyzwolenia ulicy powstało nowe założenie. Wg projektu Eleonory Sekreckiej powstało w latach 1949-1955 osiedle mieszkaniowe o nazwie MDM Latawiec, pochodzącej od jego kształtu. Aleja Wyzwolenia, mimo przekształceń urbanistycznych, zachowała układ i charakter fragmentu XVIII-wiecznej Osi Stanisławowskiej. Ulica Józefa Hoene-Wrońskiego, położona u podnóża skarpy poniżej Alej Ujazdowskich. Została wytyczona około roku 1922, jako granica Kolonii Profesorskiej - osiedla willi położonych przy ulicy Górnośląskiej.
Willowa zabudowa  w rejonie ulic Górnośląskiej i Hoene-Wrońskiego. Pałac Belwederski widziany od strony Łazienek Królewskich. Około 1660 roku Krzysztof Zygmunt Pac wzniósł dla swej małżonki pałacyk, który ze względu na piękny widok na nadwiślańskie łąki nazwano Belwederem. W latach 30. XVIII wieku stary pałac zastąpiono nowym, wzniesionym wg projektu Józefa Fontany. Król Stanisław August Poniatowski przeznaczył go na mieszkanie dla dworu, a w oficynie założył manufakturę fajansów, zwanych belwederami. W latach 1819 -1822 budynek został przekształcony w duchu klasycyzmu przez Jakuba Kubickiego na rezydencję wielkiego księcia Konstantego Pawłowicza Romanowa. 29 listopada 1830 roku podchorążowie pod dowództwem porucznika Piotra Wysockiego wyruszyli ze znajdującej się na terenie dzisiejszych Łazienek Królewskich Szkoły Podchorążych Piechoty na Belweder - siedzibę wielkiego księcia Konstantego Pawłowicza, brata carów Aleksandra I Romanowa i Mikołaja I Romanowa, rozpoczynając powstanie listopadowe. Jeden ze stawów w Łazienkach Królewskich. Pomnik Aleksandra Kamińskiego, pedagoga i instruktora harcerskiego, harcmistrza, współtwórcy Szarych Szeregów, żołnierza Armii Krajowej i pisarza - autora Kamieni na szaniec. Popiersie - autorstwa Wiesława Winklera - stanęło w 2006 roku w pobliżu tzw. Świątyni Egipskiej w Łazienkach Królewskich, gdzie mieści się Muzeum Harcerstwa. Wiosna w Łazienkach Królewskich.
Budynek tzw. Nowej Pomarańczarni w Łazienkach Królewskich. Zbudowana została w 1860 roku wg projektu Adama Adolfa Loewe  i Józefa Orłowskiego. Zasadnicza część budynku składa się z wydłużonej sali, przeszklonej od strony południowej (niewidocznej na zdjęciu). Główna sala przeznaczona była na przechowanie drzew egzotycznych w okresie chłodów. Obecnie w budynku urządzono stylową restaurację „Belvedere”. Północna fasada budynku tzw. Nowej Pomarańczarni w Łazienkach Królewskich. Jedna z sympatycznych mieszkanek Łazienek Królewskich. Łazienki Królewskie. W dali na wysokiej skarpie widoczny jest Pałac Belwederski. Pałac na Wyspie, zwany też Pałacem na Wodzie. Jego początki przypadają na lata 1683-1689. Wówczas to marszałek wielki koronny Stanisław Herakliusz Lubomirski, postawił na obszarze dawnego zwierzyńca Łaźnię. Był to niewielki pawilon, projektu Tylmana z Gameren. Właściwa historia pałacu zaczyna się jednak tuż po zakupie tych terenów w 1764 roku przez Stanisława Augusta Poniatowskiego. Król upodobał sobie XVII-wieczny pawilon i w 1772 roku rozpoczął jego przebudowę. W kolejnych latach przeobraził go w klasycystyczny pałac, według projektów Dominika Merliniego i Jana Chrystiana Kamsetzera. Łazienki Królewskie. Nad brzegiem stawu południowego urządzono - początkowo, jako ziemny - Amfiteatr ze Sceną na Wyspie, który zastąpiono w 1790 roku nowym, kamiennym, wzorowanym na antycznym teatrze z Herculanum. Scena zyskała dekorację, imitującą ruiny Forum Romanum, widownię zaś zwieńczyły posągi słynnych dramaturgów, ustawione na attyce. Projektantem teatru był Jan Chrystian Kamsetzer.
Amfiteatr ze Sceną na Wyspie w Łazienkach Królewskich. Otoczenie teatru zdobią posągi wzorowane na rzeźbach antycznych. Łazienki Królewskie - Amfiteatr ze Sceną na Wyspie. Pomnik Stanisława Wyspiańskiego w Łazienkach Królewskich. Popiersie, przedstawiające autora „Nocy Listopadowej” - której akcja odbywa się między innymi w Łazienkach - wystawiono w pobliżu Amfiteatru w 2004 roku. Inicjatorem był aktor Janusz Stanisław Zakrzeński. Pomnik jest repliką rzeźby Apolinarego Głowińskiego. W pobliżu gmachu Wielkiej Oficyny - Podchorążówki, gdzie wykładał Piotr Wysocki i gdzie zaczął się pod jego wodzą zryw narodowy 1830 roku, stoi na granitowym postumencie brązowe popiersie przywódcy sprzysiężonych, wykonane w 1893 roku przez Aleksandra Żurakowskiego. Rzeźba ta przed wojną stała na terenie koszar w Ostrowi Mazowieckiej. W czasie wojny zaginęła i odkryta została dopiero w 1979 roku w podziemnej grocie na tyłach Muzeum Narodowego. Przez pewien czas eksponowano ją w ogrodzie Muzeum Wojska Polskiego, skąd została przeniesiona na obecne miejsce w Łazienkach Królewskich. W sąsiedztwie Pałacu Na Wyspie, we wschodniej części ogrodu, stoi pokaźny, lecz o skromnym wyglądzie zewnętrznym, piętrowy budynek, tzw. Wielka Oficyna, zwana również Podchorążówką. Mieści się tu Muzeum Wychodźstwa Polskiego im. Ignacego Jana Paderewskiego. W czasach Stanisława Augusta Poniatowskiego budynek pełnił funkcję kuchni i oficyny z mieszkaniami. Surowy charakter architektury budynku podyktowany był jego podrzędną rolą w stosunku do wykwintnych w swej formie budowli, jakimi były Pałac Na Wyspie i Pałac Myślewicki. W 1822 roku budynek przekazany został Szkole Podchorążych Piechoty. Tablica pamiątkowa wmurowana w ścianę gmachu tzw. Wielkiej Oficyny. Budynek, wzniesiony wg projektu Dominika Merliniego w 1778 roku i rozbudowany dziesięć lat później, pełnił funkcję kuchni i oficyny z mieszkaniami. W 1822 roku zmieniono elewacje budynku, najprawdopodobniej wg projektu Jakuba Kubickiego i przekazano obiekt Szkole Podchorążych Piechoty. To właśnie stąd  29 listopada 1830 roku podchorążowie pod dowództwem porucznika Piotra Wysockiego wyruszyli na Belweder - siedzibę wielkiego księcia Konstantego, rozpoczynając powstanie listopadowe.
Pałac Myślewicki wzniesiony w latach 70. XVIII wieku wg projektu Dominika Merliniego był rezydencją księcia Józefa Antoniego Poniatowskiego. Początkowo była to dwupiętrowa willa, założona na planie kwadratu, a następnie powiększona z obu stron o półkoliste, parterowe skrzydła, później podwyższone do wysokości piętra. Wnętrza pałacu są udekorowane XVIII-wiecznymi malowidłami, dziełami dworskich artystów. Na szczególną uwagę zasługuje dekoracja Sali Jadalnej z widokami Rzymu i Wenecji oraz wnętrze oryginalnej XVIII-wiecznej łazienki z plafonem pędzla Jana Bogumiła Plerscha. Fragment Pałacu Myślewickiego w Łazienkach Królewskich, który był rezydencją księcia Józefa Antoniego Poniatowskiego. Jedna z rzeźb zdobiących Pałac Myślewicki w Łazienkach Królewskich. Łazienki Królewskie. Przy stawie północnym drogę do pałacu zdobi tzw. Stara Kordegarda. Wzniesiona w latach 1791-1792 wg projektu Jana Chrystiana Kamsetzera, przeznaczona była dla straży królewskiej, strzegącej wjazdu do Pałacu Na Wyspie. Fasada budynku ozdobiona jest kamienną kolumnadą dorycką ujętą w segmenty pełnego muru z arkadowymi otworami. Całość budowli wieńczy attyka częściowo balustradowa. Dziś Stara Kordegarda przeznaczona jest na czasowe wystawy artystyczne. Pałac na Wyspie widziany od strony północnej. Projekt tej elewacji król powierzył Janowi Christianowi Kamsetzerowi, który stworzył architekturę o większej prostocie i linearności, niż fasada południowa Dominika Merliniego. Kamsetzer zastosował wielki porządek, dzięki czemu pałac nabrał monumentalnego wyglądu. Attykę dekorują posągi kamienne, przedstawiające postacie kobiece, będące alegoriami pór roku; naroża budowli - rzeźby czterech kontynentów. Całość wieńczy belwederek z rzeźbami przedstawiającymi żywioły: Ziemię, Powietrze, Ogień i Wodę. Wszystkie one wyszły z pracowni Andrzeja Le Bruna. Pałac na Wyspie widziany od strony północnej.
Łazienki Królewskie.Trójarkadowy most przy ulicy Agrykola, na którym usytuowany jest pomnik króla Jana III Sobieskiego. Pomnik króla Jana III Sobieskiego. Zaprojektowany został przez Andrzeja Le Bruna i wykonany przez Franciszka Pincka. Za wzór posłużył tu barokowy pomnik Sobieskiego stojący w Wilanowie. Uroczyste odsłonięcie nastąpiło 14 września 1788 roku, w 105 rocznicę odsieczy wiedeńskiej. Usytuowany na trójarkadowym moście przy ulicy Agrykola pomnik zamyka perspektywę widokową z Pałacu Na Wyspie. Pomnik łazienkowski wykonano z bloku kamiennego sprowadzonego z Szydłowca, przygotowanego jeszcze w czasach Sobieskiego do dalszej obróbki. Fragment pomnika króla Jana III Sobieskiego, usytuowanego na moście przy ulicy Agrykola. Przy wejściu do Łazienek Królewskich od strony Agrykoli, na wprost Ermitażu ustawiony został w ostatnich latach wielki kamienny kartusz z herbem króla na tle herbu Rzeczpospolitej. Nieznane jest pochodzenie obiektu, znalezionego wśród powojennych szczątków rzeźb architektonicznych. Pochodzi on być może z Zamku Ujazdowskiego albo z budynku Szkoły Rycerskiej. W pobliżu Pałacu na Wyspie na niewielkim wzniesieniu stoi marmurowy postument z brązowym popiersiem króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Jest to odlew rzeźby Andrzeja Le Bruna. Na cokole znajduje się napis: „Królowi Stanisławowi Augustowi w podzięce za Łazienki 8.V.1992”. Ostatni król Polski ukształtował Łazienki w stylu klasycyzmu, nadał mu wszakże indywidualne piętno, zgodnie z własną koncepcją estetyczną, toteż określa się go mianem stylu Stanisława Augusta. Widok Pałacu na Wyspie od północy. Klasycystyczny pałac składa się z korpusu głównego, skrzydeł bocznych, piętra z belwederem oraz dwóch pawilonów, połączonych z pałacem kolumnadą przerzuconą nad kanałami.
Dwupoziomowy taras północny Pałacu na Wyspie zdobią posągi walczących gladiatorów - kopie rzeźb antycznych, wykonane przez Franciszka Pincka około 1779 roku. Za wzór posłużyły artyście posągi tzw. Gladiatorów Borghese. Na niższym poziomie tarasu, będącym przystanią dla łodzi, stanęły wykonane przez Leonardo Galliego i Franciszka Pincka rzeźby lwów, z paszczy których wylewa się woda. Od 1772 roku trwały prace, przekształcające dawną barokową Łaźnię Lubomirskiego w klasycystyczny Pałac na Wyspie. Trzy sale parteru zachowały wystrój z czasów Lubomirskiego. Pozostałe zdobią dekoracje z czasów stanisławowskich. Wygląd pałacu jest wynikiem rozbudowy w latach 1772-1793 wg projektów Dominika Merliniego i Jana Chrystiana Kamsetzera. Wnętrza dekorowane były przez Marcello Bacciarellego, Jana Bogumiła Plerscha, Andrzeja Le Bruna, Franciszka Pincka i Giacomo Monaldiego. Widoczna na zdjęciu elewacja południowa - dzieło Dominika Merliniego - powstała w roku 1784.

najbliższe galerie:

 
Warszawa - Łazienki Królewskie.
1pix użytkownik wmp57 odległość 0 km 1pix
Warszawa - Łazienki Królewskie zimowo
1pix użytkownik marioli odległość 0 km 1pix
Warszawa - Noc muzeów w Łazienkach Królewskich
1pix użytkownik mgfoto odległość 0 km 1pix
Łazienki Królewskie listopadowo w grudniu
1pix użytkownik wo odległość 0 km 1pix
ZWIEDZAMY WARSZAWĘ 4 - ŁAZIENKI KRÓLEWSKIE
1pix użytkownik afrodyta odległość 0 km 1pix
ŁAZIENKI KRÓLEWSKIE - WARSZAWA
1pix użytkownik afrodyta odległość 0 km 1pix

komentarze do galerii (6):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4256) dodano 18.06.2014 16:10

Dokładnie, Irenko, bo jeszcze kilka warszawskich galerii przed nami. Pozdrawiam. :)

irena2005n użytkownik irena2005n(wpisów:2941) dodano 18.06.2014 15:27

a właściwie w tej odsłonie warszawskiej galerii....pozdrawiam serdecznie....

irena2005n użytkownik irena2005n(wpisów:2941) dodano 18.06.2014 15:26

pięknie...elegancko i królewsko w tej galerii....

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4256) dodano 16.06.2014 23:30

Beata-Zbychu, Marekpic - dziękuję i cieszę się, że się podobało. Pozdrawiam. :)

marekpic użytkownik marekpic(wpisów:629) dodano 15.06.2014 19:01

dużo ciekawych i cennych informacji dziękuję za wycieczkę i pozdrawiam!

beata-zbychu użytkownik beata-zbychu(wpisów:1002) dodano 15.06.2014 12:33

Witamy - fajne rejony naszej stolicy zwiedziłeś i kawał historii przytoczyłeś. Pozdrawiamy

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!