m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (49):

 
Wiodąca do centrum miasta Hills Road i katolicki kościół p.w. NMP i Męczenników Angielskich (Catholic Church of our Lady and the English Martyrs). Katolicki kościół p.w. NMP i Męczenników Angielskich na rogu Hills Road i Lensfield Road. Do czasu budowy widocznego na zdjęciu kościoła, jedyną świątynią służącą katolikom była niewielka kaplica. W roku 1865 ks. kanonik Thomas Quinlivan nabył działkę, lecz brak funduszy nie pozwolił na budowę kościoła. Przy wsparciu Henry’ego Fitzalana-Howarda, 15. księcia Norfolk, udało się nabyć całą nieruchomość w 1879 roku. W 1884 roku znana francuska tancerka Yolande Lyne-Stephens, wdowa po polityku Stephensie Lyne-Stephensie, ofiarowała £ 70.000 na budowę świątyni. Prace przy budowie kościoła rozpoczęły się w 1885 roku w oparciu o projekt Archibalda Matthiasa Dunna i Edwarda Josepha Hansoma. Budowa tak okazałego kościoła katolickiego, a także jego zadedykowanie Męczennikom Angielskim, wywołały wiele kontrowersji wśród lokalnych anglikanów i społeczności uniwersyteckiej. Pomimo tych trudności, kościół został ukończony i konsekrowany w 1890 roku. W pierwszej mszy św. uczestniczył cały katolicki episkopat Anglii i Walii, z wyjątkiem kardynała Henry’ego Edwarda Manninga i biskupa Herberta Alfreda Vaughana. Katolicki kościół p.w. NMP i Męczenników Angielskich. Świątynia jest jednym z największych kościołów katolickich w Zjednoczonym Królestwie. Jest zbudowana na planie krzyża, w stylu neogotyckim. Posiada wieloboczną absydę i centralną wieżę z latarnią. Do budowy fundamentów i murów użyto różnego rodzaju piaskowca i kamienia z Casterton, Ancaster i Combe Down, zaś do budowy wnętrza - piaskowca z Bath, marmuru z Plymouth i kamienia z Newbiggin. Iglica ma wysokość 65 m. Kościół ma długość 48 m, szerokość 16 m (w transepcie - 22 m) i nawę wysoką na 15 m. Domy przy Lensfield Road. Pub The Prince Regent na prowadzącej do centrum miasta Regent Street.
Kościół baptystyczny przy St Andrew's Street (St Andrew's Street Baptist Church), nazywany zdrobniale St. A's. Baptyści modlili się w tym miejscu w dawnym spichrzu i stajni począwszy od 1721 roku. W 1764 roku zbudowano tu kaplicę z inicjatywy pastora Roberta Robinsona. W roku 1791 kolejny pastor, Robert Hall, rozbudował kaplicę tak, by mogła pomieścić 800 osób. W roku 1836 została ona zastąpiona przez nowy budynek. Obecny kościół został zbudowany w 1903 roku wg projektu George'a i Reginalda Palmera Bainesów. Kolegium Chrystusa i Wielka Wieża Bramna. Jest to jedno z kolegiów Uniwersytetu Cambridge. Rozwinęło się z tzw. God's House, instytucji założonej w 1437 roku przez Williama Bynghama. Licencję królewską otrzymało w 1446 roku, a w roku 1448 zostało przeniesione na obecne miejsce. W roku 1505 rozbudowała je lady Margaret Beaufort, matka Henryka VII Tudora. Kaplica, Mieszkanie Mistrza i Wielka Wieża Bramna z XV i XVI  wieku tworzą część zabudowań wokół Pierwszego Dziedzińca. Gmach Kolegium został odnowiony w latach 1875-1879 przez George’a Gilberta Scotta Jra. Wejście na Pierwszy Dziedziniec (First Court) Kolegium Chrystusa (Christ's College) Uniwersytetu Cambridge przez XVI-wieczną Wielką Wieżę Bramną (Great Gate Tower). Ulica dochodząca do rynku. Ciekawostką jest to, że formalne prawa miejskie Cambridge uzyskało dopiero w 1951 roku. Gdzieś w centrum miasta. Okolice dzisiejszego Cambridge były zasiedlone już około 3.500 lat temu. Rzymska okupacja Brytanii również pozostawiła tu swoje ślady, odnajdywane przez archeologów. Gdy Rzymianie opuścili Brytanię, tereny te przejęli Sasi, który założyli tu osadę zwaną Grantabrycge - „Most na rzece Granta”. Z czasem, rzekę zaczęto nazywać Cam, a miasto przybrało obecną nazwę. Współczesne rzeźby przy Market Hill. Pomnik ten upamiętnia zmarłego w 2007 roku Waltera Farra, zwanego Snowy - ekscentrycznego mieszkańca Cambridge, który zbierał pieniądze na zakup psów-przewodników dla niewidomych.
Rynek i kościół St Mary the Great (Great St. Mary's Church) w centrum miasta. W roku 875 Cambridge i jego okolice zostały opanowane przez Wikingów. Dzięki prowadzonemu przez nich handlowi miasto znacznie się rozwinęło. Po okresie panowania Wikingów do władzy powrócili Sasi. Zbudowali oni kościoły, nabrzeża, domy kupieckie i mennicę. W roku 1068, dwa lata po podboju Anglii, Wilhelm I Zdobywca  zbudował w Cambridge zamek. Pierwszy statut został nadany Cambridge pomiędzy rokiem 1120 i 1131 przez syna Wilhelma I Zdobywcy, króla Henryka I Beauclerca. W roku 1209 studenci, spotykający się z wrogim przyjęciem w Oksfordzie, założyli w Cambridge uniwersytet. Najstarsze kolegium uniwersyteckie, istniejące do dziś (tzw. Peterhouse), powstało w roku 1284. W latach 1349 i 1361 miasto nawiedziły epidemie ”czarnej śmierci”. Ponieważ zmarła wówczas ponad 1/3 angielskich księży, powstały kolegia, które miały kształcić nowych duchownych: Gonville Hall, Trinity Hall, Corpus Christi i Clare Hall. W 1382 roku zrewidowany statut miejski zmniejszył przywileje Cambridge. Była to kara za udział wielu mieszkańców w rebelii chłopskiej, kierowanej przez Waltera Tylera, Johna Balla  i Jacka Strawa. Na zdjęciu - budynki w centrum miasta. Na Market Street w centrum miasta. Takie budki to dziś też już zabytek. Gmach Senatu Uniwersytetu Cambridge jest dziś głównie miejscem ceremonii nadania dyplomów i tytułów naukowych. Poprzednio odbywały się w nim także posiedzenia Rady Senatu. Budynek usytuowany jest pomiędzy kolegiami King's i Gonville and Caius. Został on zaprojektowany przez Jamesa Burrella i wybudowany w latach 1722-1730 przez architekta Jamesa Gibbsa w stylu neoklasycznym z kamienia portlandzkiego. Kamień węgielny pod jego budowę położył wicerektor uczelni Thomas Crosse w 1722 roku. Oficjalne otwarcie gmachu nastąpiło w 1730 roku, choć zachodnie skrzydło ukończono dopiero w roku 1768. Gmach Senatu Uniwersytetu Cambridge. W końcu każdego roku akademickiego listy z wynikami większości egzaminów są wywieszane na zewnętrznej ścianie budynku. Jednakże wyniki II i III części studiów matematycznych (tzw. Mathematical Tripos) są odczytywane studentom z balkonu, po czym listy są zrzucane na dół. Ciekawostką jest to, że w nocy z 7 na 8 czerwca 1958 roku grupa studentów inżynierii z Gonville & Caius College umieściła na dachu Gmachu Senatu karoserię samochodu „Austin 7”.
Gonville and Caius College - jedno z kolegiów Uniwersytetu Cambridge, potocznie zwane Caius. Założone przez Edmunda Gonville’a w roku 1348 jako tzw. Gonville Hall, miało uczyć sztuki i techniki i utrzymywać około 20 studentów. Po śmierci Gonville’a w 1351 roku William Bateman, biskup Norwich, przeniósł szkołę na teren założonej przez siebie w 1350 roku uczelni - Trinity Hall i zmienił jej nazwę na The Hall of the Annunciation of the Blessed Virgin Mary. W XVI wieku uczelnia popadła w ruinę. W roku 1557 została ponownie założona przez lekarza Johna Caiusa. John Caius był mistrzem Kolegium od 1559 roku niemal do swej śmierci. Zapewnił on uczelni spore fundusze i rozbudował jej gmachy. Nie pobierał opłaty za studia, ale wprowadził wiele dziwnych przepisów np. zakaz przyjmowania „głupich, ślepych, kulawych, ułomnych, okaleczonych, zakaźnie chorych i … Walijczyków”. Uczynił on z Kolegium silne centrum nauk medycznych, która to tradycja jest żywa do dziś. Obecnie wykłada w nim około 100 osób, a Kolegium liczy ponad 700 studentów. Od 1979 roku zarówno wykładowcami, jak i studentami mogą być kobiety. „Caius” ma tradycje nauczania medycyny. Byli z nią związani m.in. John Caius, Stephen Perse, William Harvey, Francis Glisson, Christopher Green. Także inne dyscypliny stoją na światowym poziomie. Wśród absolwentów i pracowników Kolegium jest 12 noblistów: neurofizjolog Charles Scott Sherrington, fizycy - James Chadwick, Max Born, Nevill Francis Mott, farmakolog Howard Walter Florey, biolog Francis Harry Compton Crick, ekonomiści - John Richard Hicks, Milton Friedman, John Richard Nicholas Stone, Joseph Eugene Stiglitz, astronom Antony Hewish i biochemik Roger Yonchien Tsien. W roku 1446 król Henryk VI Lancaster rozpoczął budowę jednego z najbardziej znanych budynków w Cambridge - widocznej na zdjęciu King's College Chapel (Kaplicy Kolegium Królewskiego). Budowa zakończyła się w 1515 roku, za panowania króla Henryka VIII Tudora. King's College jest jednym z kolegiów Uniwersytetu Cambridge. Jego formalna nazwa brzmi „The King's College of Our Lady and St. Nicholas in Cambridge” (Królewskie Kolegium Najświętszej Marii Panny i św. Mikołaja w Cambridge). Potocznie nazywane jest po prostu King's. Założone zostało w 1441 roku przez króla Henryka VI Lancastra wkrótce po założeniu przez tego władcę siostrzanego kolegium w Eton. Inspiracją dla króla stały się dwa bliźniacze kolegia, założone kilkadziesiąt lat wcześniej przez biskupa i kanclerza Williama z Wykeham tzw. New Oxford College i Winchester College. Pierwszym rektorem King's został William Millington. Prace nad rozbudową Kolegium zahamowane zostały przez wojnę domową (tzw. „Wojnę Dwóch Róż”) w latach 1455-1485 oraz brak środków. Uległy one przyspieszeniu dopiero w 1508 roku, za panowania Henryka VII Tudora. Studentami i członkami Kolegium do czasu zmiany statutu w 1861 roku mogli być wyłącznie absolwenci szkoły w Eton. Pierwsze studentki przyjęto do King’s w 1972 roku.
King's College Chapel. Wspaniała kaplica Kolegium, której budowę rozpoczęto w 1446 roku, została ostatecznie wykończona w 1544 roku, już za panowania Henryka VIII Tudora. Jest ona uznawana za jeden z najwspanialszych przykładów angielskiej architektury późnogotyckiej. King's College Chapel - widok od strony ulicy King's Parade. King's College - budynek Kolegium od strony ulicy King's Parade. Na fasadzie widoczna jest statua króla Henryka VIII Tudora. W centrum miasta przy ulicy King's Parade. Z tyłu widoczny jest kościół St Mary the Great (Great St. Mary's Church). Cambridge odegrało znaczącą rolę w pierwszej fazie angielskiej wojny domowej (1642-1651), gdyż mieściła się tu siedziba popierającego parlament Zrzeszenia Hrabstw Wschodnich, dysponującego własną armią. W roku 1643 kontrolę nad miastem przejął z polecenia Parlamentu Oliver Cromwell, który kształcił się w Sidney Sussex College tutejszego Uniwersytetu. Chociaż siły rojalistyczne podeszły na odległość 2 mil do miasta, nie zdecydowały się jednak na jego zaatakowanie. Na budynku Corpus Christi College znajduje się tzw. Corpus Clock. Fundatorem jest John Crawshaw Taylor, absolwent Kolegium. Tarcza pokryta jest 24-karatowym złotem. Czas jest wyświetlany w jej nacięciach, podświetlanych światłem LED-owym. Dominującym elementem jest rzeźba owada, którego Taylor nazwał „chronofagiem” - zjadaczem czasu. Godziny są oznaczane brzękiem łańcucha wpadającego do drewnianej trumny ukrytej z tyłu. Pod zegarem umieszczono słowa z 1. listu św. Jana „Mundus transit et concupiscentia eius” („Świat zaś przemija, a z nim jego pożądliwość”). Anglikański parafialny kościół p.w. św. Benedykta (St Bene't's) jest najstarszym zachowanym budynkiem w Cambridge i w całym hrabstwie. Jego powstanie jest datowane na około 1020 rok, gdy królem Anglii był Kanut Wielki z dynastii duńskiej.
Arkady i dach nawy kościoła p.w. św. Benedykta są zbudowane w stylu gotyckim, natomiast większość pozostałej części świątyni to efekt przebudowy w czasach wiktoriańskich. Jest prawdopodobne, że wieża z czasów anglosaskich została zbudowana, by umieścić w niej dzwony, jednakże pierwsza wzmianka o dzwonach w kościele pochodzi z XIII wieku, kiedy to dzwon wzywał studentów na specjalne wykłady i egzaminy. Niewielki cmentarz przy kościele p.w. św. Benedykta. Położony w historycznym centrum Cambridge kościół, stoi po południowej stronie Bene't Street i przylega do uniwersyteckiego Corpus Christi College (pełna nazwa Kolegium to The College of Corpus Christi and the Blessed Virgin Mary, ale potocznie nazywane jest ono po prostu ”Corpus”). Jeden z zaułków starej części Cambridge. W roku 1352 Gildia Ciała Chrystusowego (Guild of Corpus Christi), mająca siedzibę w kościele p.w. św. Benedykta, założyła College of Corpus Christi (budynek po prawej), a świątynia była od roku 1579 kaplicą Kolegium i funkcję tę pełni do dziś. Przy Bene't Street, naprzeciwko kościoła p.w. św. Benedykta znajduje się pub ”The Eagle”, w którym w 1953 roku angielski biolog molekularny Francis Harry Compton Crick ogłosił, że on i jego amerykański kolega James Dewey Watson, pracując w uniwersyteckim Laboratorium Cavendisha, odkryli strukturę DNA. Obaj uczeni zostali za to odkrycie uhonorowani nagrodą Nobla w 1962 roku. Fakt ogłoszenia odkrycia upamiętnia ta tablica umieszczone na ścianie budynku przy wejściu do pubu. Jeden z domów przy Bene't Street.
W centrum miasta. Tablica na ścianie Old Cavendish Laboratory - siedziby wydziału fizyki, upamiętniająca odkrycie elektronu, dokonane w 1897 roku przez Josepha Johna Thomsona. Nazwa laboratorium upamiętnia Henry’ego Cavendisha i Williama Cavendisha, fundatora i ówczesnego rektora Uniwersytetu. Otwarcie laboratorium nastąpiło w 1874 roku, a jego pierwszym dyrektorem został James Clerk Maxwell. Pracownikami laboratorium było 29 laureatów nagrody Nobla, m. in. John William Strutt, Joseph John Thomson, Ernest Rutherford, Charles Thomson Rees Wilson, Paul Adrien Maurice Dirac, Piotr Leonidowicz Kapica. Free School Lane w starej części miasta. Laboratorium Chemii Fizycznej Uniwersytetu Cambridge przy Free School Lane. Jego ceglane budynki wznoszą się na miejscu Perse School, założonej w 1615 roku przez absolwenta Caius College, Stephena Perse'a. Kołatka na drzwiach domu przy Botolph Lane. Jeden z budynków w centrum miasta.
Jedna z uliczek w starej części miasta. Przystań płaskodennych łodzi, którymi można odbywać przejażdżki po rzece Cam. Jak widać, listopadowa aura nie zachęcała turystów do takich eskapad, mimo że oferowane ceny były o połowę niższe niż w sezonie. W głębi zdjęcia widoczny jest Silver Street Bridge, zbudowany w 1958 roku. Nieliczni amatorzy rejsu po Cam w pobliżu Silver Street Bridge. Laundress Lane. Nazwa uliczki pochodzi od praczek, pracujących dla wykładowców i studentów Uniwersytetu. Stara tablica z 1857 roku informuje o tym, że ulica jest nieprzejezdna dla powozów i koni. Na Silver Street Bridge nad rzeką Cam - moście wybudowanym w 1958 roku. Chętni mogli pograć sobie na udostępnionym do tego celu instrumencie. Pub ”The Anchor” istniał już w 1864 roku jako tawerna, należąca do E. Newmana. Położony jest tuż obok Stawu Młyńskiego (Mill Pond), mostu na Cam i przystani płaskodennych łodzi, którymi można odbywać przejażdżki po rzece. Jest jednym z najpopularniejszych pubów w Cambridge, odwiedzanym zarówno przez studentów, jak i przez turystów. Serwuje bogaty wybór trunków i tradycyjne angielskie jedzenie.
Kamienice i pub The Anchor od strony Laundress Lane.

najbliższe galerie:

 
Cambridge w trzech odsłonach (2)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Cambridge w trzech odsłonach (3)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Cambridge
1pix użytkownik travelopolis odległość 1 km 1pix
Cambridge
1pix użytkownik andred odległość 1 km 1pix
CAMBRIDGE - angielska wiosna
1pix użytkownik przemyslaw odległość 1 km 1pix
Cambridge
1pix użytkownik andy odległość 4 km 1pix

komentarze do galerii (4):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5460) dodano 24.06.2014 22:48

Andred - ja byłem w Cambridge tylko raz, na całodniowej wycieczce, ale chętnie pospacerowałbym jeszcze po zakątkach tego miasta, zwłaszcza w cieplejszej porze roku. Kolejne odcinki będą jutro i pojutrze. Pozdrawiam, :)

Klavertjevier - lubię. Nie będę ukrywał... Dziękuję i pozdrawiam. :)

AK - dzięki. Pozdrawiam. :)

ak użytkownik ak(wpisów:6237) dodano 24.06.2014 19:16

jest co oglądać i co podziwiać

klavertjevier użytkownik klavertjevier(wpisów:2700) dodano 24.06.2014 16:12

Archenar, Ty to lubisz szwędać się po miastach… wiesz, szwędaj się dalej… Lubię z Tobą spacerować!

andred użytkownik andred(wpisów:4757) dodano 24.06.2014 15:25

Mógłbym tak łazić po Cambridge zarówno wirtualnie w Twojej galerii, a jeszcze chętniej osobiście na miejscu. Muszę sprawdzić w swoim kalendarzu, ale chyba na początku listopada 2012 też byłem kilka dni w Cambridge :-)
Czekam na kolejne odsłony Twojego Cambridge.
Pozdrawiam,
andred

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!