m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
W tym domu przy ulicy Zagrody na Dębnikach mieściło się nasze krakowskie locum. Apartament o nazwie Śniadanie u Tiffanyego był duży, czysty i wygodny, z aneksem kuchennym, wyposażonym w niezbędny sprzęt. Dodatkowymi walorami była lokalizacja na małej cichej uliczce, stosunkowo blisko historycznego centrum i - jak na Kraków - całkiem przystępna cena (140 zł za dwie osoby). Rynek Dębnicki był głównym placem wsi Dębniki, stanowiącej obecnie część Krakowa. Ukształtowany około 1900 roku, nosił początkowo nazwę Placu Dębnickiego. Zabudowa rynku ukształtowała się w latach 1893-1912. W roku 1909 wraz z całymi Dębnikami włączony został w granice Krakowa. W 1912 roku otrzymał obecną nazwę. Wokół rynku znajduje się kilka ciekawych architektonicznie budynków, także zabytkowych, jak choćby widoczny na wprost tzw. Dom pod Nietoperzem. Jest to secesyjna kamienica z 1908 roku, zaprojektowana przez Peregrynusa Gajewskiego. W domu tym mieszkał dramatopisarz Konstanty Krumłowski. Kamienice przy Rynku Dębnickim. Kaplica św Piotra i św. Pawła na Dębnikach przy ul. Madalińskiego. Ta neorenesansowa kaplica wzniesiona została w 1883 roku wg projektu początkującego wówczas krakowskiego architekta Józefa Pokutyńskiego. Wawel widziany z Mostu Dębnickiego. Most ten łączy Dębniki z dwiema innymi dzielnicami Krakowa - Starym Miastem i Zwierzyńcem. Most zbudowano w dzisiejszym kształcie w roku 1951, na miejscu poprzedniej przeprawy przez Wisłę, wysadzonej w 1945 roku przez wycofujących się z Krakowa Niemców. Nowa konstrukcja została wzniesiona wg projektu Władysława Borusiewicza, Zbigniewa Wzorka i Stefana Serafina. Most ma 157 metrów długości i 19 metrów szerokości. Podparty jest na 2 filarach. Wśród krakowskich mostów wyróżnia go najniższy prześwit między lustrem wody a spodem konstrukcji. Wawel to wapienne skaliste wzgórze jurajskie, leżące nad Wisłą. Wczesnośredniowieczne legendy mówią o zamieszkującym wawelską jaskinię strasznym smoku, jego pogromcy Kraku i córce tegoż - Wandzie, która rzuciła się do Wisły, nie chcąc oddać ręki niemieckiemu rycerzowi. W końcu pierwszego tysiąclecia n.e. Wawel zaczął odgrywać rolę ośrodka władzy politycznej.
Widok Wawelu. Najwyższa z wież to Wieża Zegarowa, po jej lewej stronie widoczna jest Wieża Zygmuntowska, za nią Wieża Kurza Stopka, a po prawej stronie - Wieża Srebrnych Dzwonów, zwana także Wieżą Wikaryjską. Mieszko I i jego następcy obrali Wawel na jedną ze swych siedzib. Na wzgórzu pojawiły się pierwsze budowle sakralne, wśród nich, po utworzeniu w roku 1000 biskupstwa krakowskiego, kamienna katedra. Znaczącym ośrodkiem polityczno-administracyjnym państwa stał się Wawel za panowania Kazimierza I Odnowiciela. Jego syn, Bolesław II Śmiały, rozpoczął budowę drugiej katedry, którą ukończył dopiero Bolesław III Krzywousty. Na zdjęciu widoczne są mury oraz tzw. Baszta Złodziejska z czasów Kazimierza III Wielkiego. W jej murach mieściło się więzienie. W roku 1306 wkroczył na Wawel książę kujawski Władysław Łokietek, który w roku 1320 koronował się tu na króla. W tym czasie rozpoczęto budowę trzeciej, gotyckiej katedry i rozbudowano zamek. Grób Łokietka zapoczątkował krakowską nekropolię polskich władców. Ostatni z Piastów, Kazimierz III Wielki doprowadził Wawel do niebywałej świetności. W rozbudowanym gotyckim zamku miały miejsce w roku 1364 zaślubiny wnuczki króla Elżbiety Pomorzanki z cesarzem Karolem IV Luksemburskim. Z tej okazji odbył się słynny zjazd królów i książąt, podejmowanych ucztą przez bogatego mieszczanina Mikołaja Wierzynka. Podobnie, jak w wielu innych miastach na świecie, również i w Krakowie upamiętniono w ten sposób wybitnych twórców. Krakowska Aleja Gwiazd jest zlokalizowana na nadwiślańskiej promenadzie u stóp Wawelu. Rzeźba Smok Wawelski dłuta Bronisława Chromego, ustawiona przed Wawelem w 1972 roku. Co jakiś czas smok - ku uciesze najmłodszych - zieje prawdziwym ogniem. Pomnik znajduje się przy wyjściu ze Smoczej Jamy. Ta jaskinia w zachodnim zboczu wawelskiego wzgórza, owiana legendą, jest niewątpliwie jedną z większych jego osobliwości. Długość pieczary wynosi 270 m, a dostępna trasa do zwiedzania 81 m. Zwiedzanie Smoczej Jamy rozpoczyna się z terenu wzgórza nieopodal baszty Złodziejskiej. Baszta Sandomierska - jedna z dwóch „baszt ogniowych” Wawelu. Powstała ok. 1460 roku za panowania Kazimierza IV Jagiellończyka dla wzmocnienia obrony od strony południowej. Została przystosowana do użycia broni palnej, stąd jej określenie jako ogniowej”. Posiada jednak także elementy, świadczące o funkcji mieszkalnej: ozdobny portal, okna, duży kanał kominowy. Mogła to być zarówno kwatera straży, jak i więzienie. Baszty w okresie pokoju często wykorzystywano na więzienia dla „szlachetnie urodzonych”. Przestępców niskiego stanu skazywano na uwięzienie w lochu.
Kamienica u podnóża Wawelu. Wprowadzenie na tron w roku 1385 Jadwigi z rodu węgierskich Andegawenów i jej małżeństwo z księciem litewskim Jagiełłą zapoczątkowały kolejny okres świetności Wawelu. Na dworze królewskim zatrudniano, obok miejscowych i zachodnioeuropejskich artystów, także malarzy ruskich. Za Kazimierza IV Jagiellończyka wzniesiono wysokie ceglane baszty: Złodziejską, Sandomierską i widoczną na zdjęciu - Senatorską. Jej najstarsza nazwa, Lubranka, pochodzi od nazwiska prokuratora generalnego zamku, Grzegorza z Lubrańca. W XVII i XVIII wieku nazywano ją także Olbramką, Wolbromką i Skarbową. Baszta Senatorska jest najwyższą z trzech w pełni zachowanych baszt na Wawelu. Wraz z Basztą Sandomierską tworzy unikatowy zespół tzw. baszt ogniowych. Wzniesiona została w połowie XV wieku, w dolnych kondygnacjach z kamienia, w górnych z cegły. W 1534 roku połączono ją z południowym skrzydłem pałacu królewskiego. Około roku 1858 została przebudowana przez Austriaków. Wielokrotnie proponowane przywrócenie historycznego kształtu baszty z nakryciem dachem zostało zrealizowane dopiero w latach 2002-2003 według projektu Piotra Stępnia i Stanisława Karczmarczyka. Centrum Promocji i Informacji na Wawelu. Mieszczą się tu: punkt informacji turystycznej, kasy biletowe, biuro rezerwacji zwiedzania i usług przewodnickich oraz lokale usługowe - restauracja, kawiarnia, sklepiki z pamiątkami, poczta. Obecnie na Wawelu można obejrzeć też Damę z gronostajem Leonarda da Vinci - słynny portret Cecylii Gallerani, kochanki księcia Mediolanu Ludovico Sforzy il Moro. Atrakcja ta jest reklamowana taką oto rzeźbą. Bazylika archikatedralna p.w. św. Stanisława i św. Wacława na Wawelu. Jej gotycki korpus otacza wieniec kaplic z różnych okresów. Od dziedzińca zewnętrznego oddziela ją mur z barokowymi bramkami z 1619 roku, autorstwa  Jana Trevano. Do katedry przylegają zabudowania kapitularza, skarbca i biblioteki. Na pierwszym planie widoczna jest XV-wieczna Wieża Srebrnych Dzwonów, zwana też Wikaryjską. Jej przyziemie pochodzi z XII wieku. Wg legendy, w spiżu zawieszonych na wieży dzwonów znajduje się znaczna domieszka srebra, dająca melodyjny ton. Stąd, ukuta w XIX wieku, nazwa Wieża Srebrnych Dzwonów. Po lewej stronie widoczna jest bazylika archikatedralna z tzw. Kaplicą Zygmuntowską p.w. NMP oraz św. Barbary, zwaną także Królewską, Rorantystów lub Jagiellońską. Stanowi ona przykład florenckiej architektury renesansowej. Wzniesiona została po śmierci Barbary Zapolyi, pierwszej żony Zygmunta I Starego. Jest dziełem Bartłomieja Berecciego, z którym współpracowali inni włoscy artyści. Zbudowano ją w latach 1524-1531. Na lewo od Kaplicy Zygmuntowskiej widoczna jest kaplica Wazów, stanowiąca jej architektoniczną kopię. Na prawo - kaplice Konarskiego, Zadzika i Olbrachta.
Kaplica Zygmuntowska jest pierwszą w pełni renesansową budowlą w Polsce. Zamknięta kopułą, wspartą na bębnie z latarnią, stanowi zespół czterech brył geometrycznych, spiętrzonych w trzech kondygnacjach: przyziemia w formie sześcianu, ośmiobocznego graniastosłupa, bębna z wydłużoną kopułą i walcowatej latarni z dekoracyjnym zwieńczeniem. Kopuła kaplicy pokryta jest złotą blachą z wzorem rybiej łuski. Relatywnie ubogie zdobienia elewacji rekompensuje bogate opracowanie wnętrza, mieszczącego renesansowe marmurowe nagrobki Zygmunta I Starego, Zygmunta II Augusta  i Anny Jagiellonki. Brama Bartłomieja Berrecciego to brama prowadząca na dziedziniec arkadowy Zamku Królewskiego na Wawelu. Największe z trzech wejść ozdobione jest łacińskim napisem SI DEUS NOBISCUM QUIS CONTRA NOS - Jeśli Bóg z nami, któż przeciw nam. Kamieniarka okien jest renesansowa, ale występuje też element wcześniejszy - nad oknem II piętra znajduje się kamienny orzeł piastowski z datą 1370, przeniesiony z pałacu w Łobzowie. Klasycystyczna attyka pochodzi z końca XVIII wieku. Sień zdobią tarcze z herbami Polski, Litwy i Sforzów, wykonane przez Berrecciego. Widok arkadowego dziedzińca Zamku Królewskiego na Wawelu przy wyjściu z Bramy Bartłomieja Berrecciego. Renesans w wersji włoskiej wkroczył na Wawel na początku wieku XVI. Król Aleksander Jagiellończyk i jego brat Zygmunt I Stary wznieśli na miejscu gotyckiej rezydencji nowy pałac, ukończony około roku 1540, imponujący rozległym dziedzińcem z kolumnowymi arkadami. Zachowana do dziś renesansowa budowla, imponująca rozmachem założenia, przestrzennością jasno oświetlonych wnętrz i wspaniałością, nie znaną dotąd na ziemiach polskich, dzięki zastosowaniu form architektonicznych wywodzących się ze sztuki antycznej, spowodowała przełom w rozwoju architektury w Polsce. Ścisłe kontakty artystyczne i kulturalne z Włochami umocniło małżeństwo króla Zygmunta I Starego z księżniczką Boną Sforza d’ Aragona w roku 1518. Widoczne na zdjęciu krużganki, okrążające dziedziniec od strony skrzydeł zamkowych, podtrzymywane są na kolumnach zamkniętymi arkadami, z wyjątkiem II piętra, gdzie kolumny są dwa razy większe, zakończone dzbankami podtrzymującymi więźbę dachu, a w połowie przewiązane podwiązką. Okna i drzwi są ujęte kamiennymi zdobieniami. Obok artystów włoskich, dla Zygmunta I Starego przy dekoracji wnętrz wawelskich pracowali budowniczowie drewnianych stropów Sebastian Tauerbach i Hans Snycerz oraz malarze, którzy zdobili ściany i tworzyli królewskie portrety. Sale i komnaty nabrały splendoru po zakupieniu przez Zygmunta II Augusta wspaniałych arrasów flamandzkich. Wawel stał się jednym z głównych w Europie ośrodków humanizmu. Wyraźnie też zaznaczyło się panowanie Zygmunta III Wazy. Po pożarze w roku 1595 król odnowił spalone skrzydło w stylu wczesnobarokowym, zatrudniając artystów włoskich Jana Trevano i Tomasza Dolabellę.
Przeniesienie dworu monarszego do Warszawy spowodowało powolne, lecz stałe pogarszanie się kondycji zamku na Wawelu. Monarchowie przebywali w Krakowie tylko okazjonalnie, głównie z okazji ślubów, koronacji i pogrzebów, urządzanych z wielką paradą. Zaniedbaniom próbowano zaradzić podejmując naprawy za czasów Jana III Sobieskiego, Wettinów oraz Stanisława Augusta Poniatowskiego, ale odnawiana rezydencja nie osiągnęła już nigdy pierwotnej wspaniałości. Po utracie niepodległośсi Wawel przeszedł w ręce Austriaków, którzy zamienili zamek na lazaret. Po okresie Wolnego Miasta Krakowa (1815-1846) wojsko ponownie zajęło Wawel, przekształcając go w cytadelę. Uchwałą Sejmu Galicyjskiego w roku 1880 ofiarowano zamek na rezydencję cesarzowi. Armia opuściła wzgórze w latach 1905-1911. Na przełomie XIX i XX wieku odnowiono katedrę i rozpoczęto konserwację zamku. Pracami kierowali kolejno Zygmunt Hendel, Adolf Szyszko-Bohusz i Alfred Majewski. We wnętrzach urządzono muzeum. W okresie międzywojennym Wawel pełnił też funkcję rezydencji głowy państwa. W okresie hitlerowskiej okupacji na Wawelu rezydował generalny gubernator Hans Frank. Cenniejsze eksponaty, w tym arrasy i miecz koronacyjny „Szczerbiec” Polacy zdążyli wywieźć do Kanady, skąd powróciły dopiero w latach 1959-1961. W ostatnim dziesięcioleciu minionego wieku budowlę, której gospodarzem jest muzeum Zamek Królewski na Wawelu - Państwowe Zbiory Sztuki, poddano ponownie gruntownej konserwacji. Bazylika archikatedralna p.w. św. Stanisława i św. Wacława była miejscem koronacji królów Polski i ich pochówku. Pochowani są tutaj, między innymi, prawie wszyscy królowie od Władysława I Łokietka do Stanisława Bogusława Leszczyńskiego. Łącznie spoczywa tu 17 królów, wliczając Jadwigę Andegaweńską i Annę Jagiellonkę, a także członkowie rodzin królewskich oraz wodzowie, przywódcy polityczni i wieszcze narodowi, św. Stanisław ze Szczepanowa i inni biskupi krakowscy aż po czasy współczesne. Plac przed katedrą wawelską. Na miejscu obecnej istniały dwie katedry romańskie. Pierwsza, tzw. chrobrowska, była poświęcona św. Wacławowi. Jej budowę rozpoczęto w roku 1020. Drugą katedrę zaczął budować Bolesław II Śmiały, a dokończył Bolesław III Krzywousty. Katedra ta spłonęła w 1305 roku. Do dzisiaj zachowała się z niej krypta św. Leonarda, a także najniższa część wieży zegarowej. W roku 1320 jeszcze w zniszczonej katedrze romańskiej arcybiskup gnieźnieński Janisław koronował Władysława I Łokietka. Biskup Nanker wkrótce potem rozpoczął wznoszenie nowej, gotyckiej katedry. Budowę świątyni gotyckiej ukończono w 1364 roku. W ciągu następnych stuleci ulegała ona zmianom. Królowie, biskupi i magnaci przebudowywali dawne i wznosili nowe kaplice, wyposażali wnętrza w dzieła sztuki. W 1679 roku podniesiono północne skrzydło ambitu do wysokości prezbiterium, zaś w latach 1713-1715 z polecenia biskupa Kazimierza Łubieńskiego podwyższono dwa pozostałe skrzydła. W XIX wieku katedra była wielokrotnie przerabiana. Gruntownej restauracji dokonano w latach 1895-1910 za biskupów Albina Dunajewskiego i Jana Puzyny, pod kierunkiem Sławomira Odrzywolskiego i Zygmunta Hendla.
Bazylika archikatedralna p.w. św. Stanisława i św. Wacława na Wawelu. W barokowym portalu z lat 1636-1639 zachowały się XVI-wieczne drzwi, obite blachą, z powtarzającym się inicjałem Kazimierza III Wielkiego - literą K. Brama Wazów to najstarsza brama wjazdowa, prowadząca na Wawel. Jest fragmentem fortyfikacji. Niegdyś wznosiły się przed nią basteje i wieże, które w XIX wieku zostały usunięte. Bramę wybudowano w 1591 roku sumptem Zygmunta III Wazy. Do XIX wieku była jedyną bramą, prowadzącą na wzgórze. Ma trzy piętra, a od północy ozdobiona jest boniowaniem. Nad przejściem widnieje wyżej tablica z napisem: SENATUS POPULUSQUE CRACOVIENSIS RESTITUIT MDCCCXXVII (Senat i Lud Krakowa odnowił 1827). Wyżej znajduje się zadaszony balkon. Od południa brama zwieńczona jest attyką, zaś portal herbami Polski i Wazów. Wieża Zygmuntowska - druga, co do wielkości na Wawelu, została wzniesiona w I połowie XIV wieku. Do pierwszej ćwierci XV wieku była wieżą obronną, wchodzącą w skład fortyfikacji. Za rządów biskupa Wojciecha Jastrzębca przeszła na własność katedry wawelskiej wraz z przyległymi murami. Zawieszono w niej cztery katedralne dzwony (Urban, Wacław, Kardynał i Półzygmunt) i i przekształcono w dzwonnicę. W XVI wieku wieżę podwyższono, aby móc zawiesić Dzwon Zygmunta. W latach 1895-1899 prowadzono prace nad konserwacją wieży, którą przykryto nowym hełmem projektu Sławomira Odrzywolskiego. Wieża po prawej stronie to Wieża Zegarowa (Salomonowa) - jedna z trzech wież katedry wawelskiej, a zarazem najwyższa budowla Wzgórza Wawelskiego. Jej budowę rozpoczęto w II połowie XIV wieku, a ukończono w 1522 roku, staraniem kanonika Jana Salomonowicza, od którego wieża nazywana jest Salomonową. Podwyższono ją w roku 1677. Po lewej widoczna jest Wieża Zygmuntowska i pomnik Tadeusza Kościuszki, dzieło Leonarda Marconiego i Antoniego Popiela. Został wykonany z brązu w 1900 roku i ustawiony na Wawelu w 1921 roku. Wieża Jana III Sobieskiego - jedna z czterech wież, zajmująca północno-zachodni narożnik zamku. Została zaprojektowana przez architekta królewskiego Jana Trevano, podobnie jak jej bliźniacza wieża Zygmunta III Wazy, położona nieco dalej obok Kurzej Stopki (która zajmuje północno-wschodni narożnik). Jan Trevano zaprojektował również jej hełm. Wzniesiona została ok. 1620 roku na zlecenie króla Zygmunta III Wazy, po pożarze zamku w 1595 roku. Nazwę nadano jej dla upamiętnienia zasług króla Jana III Sobieskiego w odnowieniu zamku na Wawelu. Wieża Zygmunta III Wazy - jedna z czterech wież mieszkalnych Zamku Królewskiego na Wawelu, znajdująca się w północno-wschodnim narożniku. Została zbudowana na polecenie króla Zygmunta III Wazy przez Jana Trevano, po pożarze zamku w 1595 roku. Parter wieży zajmuje sala z regaliami Jana III Sobieskiego, wchodząca obecnie w skład ekspozycji Skarbca Koronnego. Sala I piętra znajduje się w obrębie ekspozycji prywatnych apartamentów królewskich, a gabinet II piętra zajmuje ekspozycja reprezentacyjnych komnat królewskich.
Ulica Kanonicza jest jedną z najładniejszych ulic starego Krakowa. W zamierzchłych czasach była ulicą osady Okół, która została przyłączona do Krakowa w 1401 roku. Swą nazwę wzięła stąd, że znajdowały się tutaj domy kanoników katedralnych - księży zarządzających katedrą. Na Kanoniczej zachowało się wiele zabytkowych kamienic. Widoczna XIV-wieczna kamienica z białą fasadą to tzw. Pałac biskupa Floriana z Mokrska. Jej mieszkańcami byli później m.in Jan Andrzej Valentino - lekarz królowej Bony i Zygmunta I Starego i późniejszy kardynał Stanisław Hozjusz. Kamienica była wielokrotnie przebudowywana. Pierwsza kamienica po lewej to XIV-wieczny tzw. Dom św. Stanisława, w latach 1778-1790 przebudowany w stylu klasycystycznym. W latach 1953-1958 mieszkał tu Karol Wojtyła. Wraz z sąsiednią kamienicą, zwaną Domem Dziekanów, mieści Muzeum Archidiecezjalne. Z ulicy Kanoniczej otwiera się piękny widok na Wawel. Widoczne są też trzy charakterystyczne wieże Zamku. Są to (od lewej): Kurza Stopka, zw. także Kurzą Nogą - wieża-belwederek, stanowiąca podporę wschodniego skrzydła Zamku, zbudowana pod koniec XIV wieku; Wieża Zygmunta III Wazy oraz Wieża Jana III Sobieskiego. Jeszcze jedno spojrzenie z ulicy Kanoniczej w kierunku Wawelu. Widoczne są wieże (od lewej): Jana III Sobieskiego, Zygmuntowska i Zegarowa (Salomonowa). Wyjście z ulicy Kanoniczej na Plac św. Marii Magdaleny. Nazwa placu pochodzi od kościoła p.w. św. Marii Magdaleny, który niegdyś tu się znajdował. Od północy do placu przylega widoczny na zdjęciu, pochodzący z XIV wieku, budynek Collegium Iuridicum, mieszczący Instytut Historii Sztuki UJ. Jest to jeden z najstarszych budynków uniwersyteckich. Romański kościół p.w. św. Andrzeja przy ulicy Grodzkiej. Ulica Grodzka stanowi część tzw. Drogi Królewskiej, prowadzącej na Wawel. Widoczny na zdjęciu kościół zbudowany został w latach 1079-1098, z fundacji palatyna Sieciecha. Był główną świątynią osady Okół i znajdował się początkowo pod patronatem benedyktynów z opactwa w Sieciechowie, a potem benedyktynów tynieckich. Być może początkowo nosił wezwanie św. Idziego. Według Jana Długosza, broniła się tutaj ludność Okołu przed Mongołami w 1241 roku. W 1243 roku Konrad I Mazowiecki podczas walk o tron krakowski otoczył kościół fosą i wałem.
W roku 1320 kościół otrzymały klaryski, dotąd mające swoją siedzibę w Grodzisku pod Skałą. Wybudowano wówczas dla nich zabudowania klasztorne z fundacji króla Władysława I Łokietka. Kościół kilkakrotnie padał ofiarą pożarów, nie spowodowało to jednak poważniejszych zmian w wyglądzie zewnętrznym (poza dodaniem barokowych hełmów wież i portalu od strony północnej), ale w XVIII wieku dokonano gruntownej barokizacji wnętrza. Prace prowadzić tu mieli Baltazar Fontana, którego dziełem jest dekoracja stiukowa i polichromia, oraz być może Franciszek Placidi, któremu przypisuje się autorstwo ołtarza. Kościół p.w. św. Andrzeja zachował pierwotną bryłę romańską. Jest dwuwieżową bazyliką z jednoprzęsłowym, trójnawowym korpusem, transeptem oraz prezbiterium, zamkniętym absydą. Kamienne mury tworzą głównie naprzemienne warstwy wapienia i piaskowca. Fasada zachodnia uwieńczona jest dwiema - u podstawy czworokątnymi, wyżej ośmiobocznymi - wieżami z biforiami. Wraz z triforium (widocznym na pierwszym zdjęciu kościoła) u szczytu centralnej części fasady, okna te kontrastują z ciężką masą części dolnej, w której znaleźć można jedynie otwory strzelnicze i ślad po zamurowanym pierwotnym portalu. Kościół p.w. św. Andrzeja widziany sprzed kościoła p.w. Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Zewnętrzne ściany prezbiterium i absydy są oplecione lizenami i zwieńczone fryzem arkadowym, co wzbogaca surową bryłę świątyni. Kontrastuje z romańską bryłą gotyckie oratorium oraz barokowe hełmy wież. Wnętrze posiada bogaty wystrój barokowy, choć odnaleziono także fragmenty średniowiecznych malowideł. W północnej wieży na wysokości I piętra znajduje się wyryty w kamieniu podpis XII-wiecznego muratora. Do kościoła przylega klasztor, wzniesiony na planie nieregularnego czworoboku, z wirydarzem pośrodku. Kościół p.w. Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Znajduje się po wschodniej stronie placu św. Marii Magdaleny, obok kościoła św. Andrzeja. Jest to prawdopodobnie największy pod względem pojemności zabytkowy kościół i pierwsza budowla barokowa w Krakowie. Ufundowany został dla jezuitów przez Zygmunta III Wazę. Projekt wykonał prawdopodobnie Giovanni de Rossis, a realizowali go od 1597 roku - Józef Britius i Giovanni Maria Bernardoni, zaś ostateczny kształt nadał w latach 1605-1619 Giovanni Trevano. Uroczystej konsekracji kościoła dokonano w 1635 roku. Collegium Iuridicum Uniwersytetu Jagiellońskiego, tym razem widziane od strony ulicy Grodzkiej. W XVI wieku, poza Collegium Maius, wykłady uniwersyteckie odbywały się w czterech kolegiach. Spośród nich do dziś przetrwały jedynie Collegium Iuridicum i Collegium Minus, mieszczące Instytut Archeologii UJ. W XVII wieku budynek przebudowano, wznosząc arkadowy dziedziniec i boniowany portal na fasadzie. W latach 1850-1886 Collegium Iuridicum było siedzibą Uniwersytetu. Od 1992 roku w Collegium Iuridicum mieszczą się: Instytut Historii Sztuki, Zakład Postępowania Cywilnego oraz Katedra Prawa Pracy. Ulica Grodzka. Zaczarowana dorożka?...
Ulica Grodzka. Ulica Senacka. Do XVII wieku nosiła nazwę Przecznica. Później nazywana była ulicą św. Michała. W 1815 roku otrzymała obecną nazwę. Pochodzi ona od Senatu Rzeczypospolitej Krakowskiej, który w latach 1814-1846 miał siedzibę w budynkach pojezuickich na końcu ulicy.

najbliższe galerie:

 
Kraków 2 - Kaczuszki i łabądki.
1pix użytkownik popekpawel odległość 0 km 1pix
KRAKÓW WIDZIANY Z WISŁY
1pix użytkownik afrodyta odległość 0 km 1pix
Kraków
1pix użytkownik maryush odległość 0 km 1pix
WAWEL KRAKÓW
1pix użytkownik afrodyta odległość 0 km 1pix
Polskie miasta wojewódzkie - Kraków 2
1pix użytkownik u-optymisty odległość 0 km 1pix
Kraków,  troszkę inaczej
1pix użytkownik eddie odległość 0 km 1pix

komentarze do galerii (11):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5282) dodano 29.06.2014 22:11

Antala - dzięki. Pozdrawiam.:)

Irolek - Quidquid Latine dictum sit, altum videtur... Ipse vadit viam nostrum. Pozdrawiam:)

marekpic użytkownik marekpic(wpisów:629) dodano 28.06.2014 15:29

Jest idne powiedzenie kto pyta nie błądzi

romana użytkownik romana(wpisów:5222) dodano 28.06.2014 15:28

Andred - dlatego ja nie zapytałam ;)

andred użytkownik andred(wpisów:4757) dodano 28.06.2014 15:20

Romana, stara prawda mówi "Nie zadawaj pytań na które nie chcesz znać odpowiedzi"......ja to zaczerpnąłem z Men in Black 3 .... ;-)

romana użytkownik romana(wpisów:5222) dodano 28.06.2014 15:05

Irolek - ja bym się bała pytać... o odpowiedzi nie wspominając... ;)

irolek użytkownik irolek(wpisów:1008) dodano 27.06.2014 21:49

Quo vadis ...OBIEZYSWIAT.ORG ...Quo vadis

antala użytkownik antala(wpisów:1037) dodano 27.06.2014 15:11

fotka z balonem - fajna. Spacerek pouczający, zawsze człek się czegoś nowego dowie...

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5282) dodano 27.06.2014 14:52

AK, Magdar i Klavertjever - zgadzam się w 100%. Kraków nie może nie zachwycać. Ja uwielbiam to miasto, podobnie jak Toruń i Gdańsk. Pozdrawiam.

klavertjevier użytkownik klavertjevier(wpisów:2700) dodano 27.06.2014 12:45

Ach, ten Kraków… nasza polska ‘’perełka’’ i niech już tak zostanie!

magdar użytkownik magdar(wpisów:3155) dodano 27.06.2014 11:07

A ja w poniedziałek odwiedzając rodzinkę ( mieszkają na ul.Pokutyńskiego :) ) jechałam przez rynek dębnicki .Znalazłam też czas na spacer Floriańską do rynku .Choć bywam w Krakowie często to za każdym razem mnie zachwyca .Pozdrawiam :)

ak użytkownik ak(wpisów:6148) dodano 27.06.2014 08:04

no jak niegdyś powiedziałem... "Kraków inspiruje każdego" :)

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!