m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Trasa DLR (Docklands Light Railway) w okolicy stacji Crossharbour. DLT to system automatycznie sterowanych pociągów, obsługujących obszar wschodniego Londynu. Pierwszy odcinek został otwarty w 1987 roku, a jego budowa miała związek z prowadzonym na terenie dawnych londyńskich doków (Docklands) programem gruntownej rewitalizacji. W pociągach nie ma maszynistów, każdy skład posiada zaledwie jednego pracownika obsługi. Tutejsze doki były częścią londyńskiego portu. Nazwa Docklands została użyta po raz pierwszy w 1971 roku i od tego czasu - choć półoficjalna - istnieje w powszechnym użyciu. Obejmuje obszary takich dzielnic wschodniego Londynu, jak: Southwark, Tower Hamlets, Newham i Greenwich. Na jej obszar składa się kilka kompleksów doków nad Tamizą: St. Katharine Docks, London Docks, Regent’s Canal Dock, Surrey Commercial Docks, West India Docks, Millwall Dock, Poplar Dock, East India Docks i Royal Docks. Doki znajdują się też dalej na wschód - w Tilbury, nie są one jednak zaliczane do Docklands. Na terenie dzielnicy portowej (Docklands). Statki zatrzymywały się tu przy małych nabrzeżach już w czasach Imperium rzymskiego, a także w średniowieczu. Nie istniała wówczas jednak żadna ochrona przed marginesem społecznym, a statki stawały się łatwym celem dla złodziei. Pierwszym dużym, bezpiecznym i osłoniętym miejscem postoju dla 120 statków był Howland Great Dock w Rotherhithe, zbudowany w roku 1696 i później przyłączony do Surrey Commercial Docks. Stał on się wzorcem dla dalszej rozbudowy doków w czasach georgiańskich i wiktoriańskich. Pierwszym z doków zbudowanych w czasach georgiańskich był dok West India (otwarty w roku 1802). Następnie otwarto doki: London i East India (w roku 1805), Surrey (w roku 1807), St Katharine (w roku 1828) i West India South (w roku 1829). Doki budowane w czasach wiktoriańskich położone były bardziej na zachód, a w ich skład wchodziły: Royal Victoria (z 1855 roku), Millwall (z 1868 roku) i Royal Albert (z 1880 roku). Dok King George V został zbudowany w roku 1921, lecz istniał tylko do lat 50. XX wieku. Istniały trzy główne rodzaje doków: portowe - w których statki były rozładowywane i załadowywane, suche - służące do drobnych napraw statków, a także stoczniowe. Ponadto, wzdłuż rzeki, znajdowało się wiele magazynów, przystani i pomostów. Doki były budowane i zarządzane przez wiele konkurujących ze sobą prywatnych przedsiębiorstw. Od roku 1909 zarządzane były przez spółkę Port of London Authority (PLA). PLA zbudowała też ostatni z doków, King George V oraz rozbudowała doki w Tilbury. Choć niemieckie bombardowania w czasie II wojny światowej spowodowały ogromne zniszczenia na obszarze doków, to powojenna odbudowa przywróciła je do działalności w latach 50. XX wieku. Koniec nadszedł jednak szybko, między rokiem 1960 a 1970. Londyńskie doki nie były zdolne do pomieszczenia wymuszonych przez konteneryzację większych statków i transport wodny przeniósł się do głębszych portów takich, jak Tilbury i Felixstowe. Między rokiem 1960 a 1980 wszystkie z londyńskich doków zostały zamknięte, pozostawiając wokół siebie opuszczony obszar o powierzchni 21 km².
Starania o rewitalizację doków pojawiły się od razu po ich zamknięciu, jednak dopiero po dziesięciu latach plany te zaczęto wprowadzać w życie. W roku 1981 ówczesny minister środowiska, Michael Heseltine powołał w tym celu London Docklands Development Corporation (LDDC). W następnym roku na terenie doków założono specjalną strefę ekonomiczną, w której przedsiębiorcy - poza zwolnieniem z obowiązku płacenia podatków - otrzymywali również inne zachęty do inwestowania. Symbolem starań o rewitalizację dzielnicy był ambitny projekt Canary Wharf (widocznej na zdjęciu), zakładający wzniesienie największego budynku w Wielkiej Brytanii oraz powstanie drugiego centrum finansowego w Londynie. Nie powstawało ono jednak bezproblemowo. Z powodu kryzysu na rynku nieruchomości na początku lat 90. XX wieku rozwój obszaru Docklands stanął w miejscu na kilka lat. Problemy komunikacyjne rozwiązała budowa Docklands Light Railway (DLR), która połączyła dzisiejsze Docklands z centrum Londynu. W roku 1987 na terenie dawnych Royal Docks otwarto także port lotniczy London-City. W ciągu ostatnich 20 lat ludność Docklands podwoiła się, a sam obszar stał się zarówno głównym centrum finansowym, jak i coraz bardziej zadowalającym miejscem do życia. Mimo że większość ze starych nabrzeżnych budynków i magazynów została wyburzona, niektóre przetrwały i zostały przekształcone w mieszkania. Większość z doków natomiast jest obecnie wykorzystywana jako przystanie i centra sportów wodnych. Widok z dzielnicy portowej (Docklands) na City. Burrell's Wharf Square na tzw. Isle of Dogs. Nazwa tej niegdysiejszej wyspy pochodzi, stąd, że mieściły się tu psiarnie Edwarda III Plantageneta (1312-1377). Po prawej widoczne są budynki, wzniesione w latach 1853-1854 dla Millwall Iron Works, produkującej elementy stalowe dla przemysłu stoczniowego. W roku 1888 zakłady zostały przejęte przez firmę Burrell & Company produkującą barwniki. Następca Burrell & Company, firma Blythe Burrell Colours Ltd, wytwarzała tutaj barwniki aż do zamknięcia zakładu w 1986 roku. Obecnie w widocznych na zdjęciu zabudowaniach fabrycznych mieszczą się lofty. Na terenie dzielnicy portowej (Docklands) - widok w kierunku Canary Wharf.
Drzwi do jednego ze starszych domów w Docklands. Tunel pieszy w Greenwich (Greenwich foot tunnel) biegnie pod Tamizą i łączy dzielnice Greenwich i Tower Hamlets. Został zaprojektowany przez Alexandra Binnie’go (1839-1917), zbudowany przez firmę John Cochrane & Co. i otwarty w 1902 roku. Północny koniec został zniszczony przez bomby w czasie II wojny światowej i naprawiony po wojnie. Tunel ma długość 370,2 m, przebiega na głębokości 15,2 m, a jego wewnętrzna średnica liczy 2,74 m. Ściany pokrywa 200.000 białych kafelków. Wejście południowe do tunelu pod Tamizą w Greenwich. Szyby wejściowe po obu stronach rzeki zostały przykryte szklanymi kopułami a w ich wnętrzu znalazły się windy (zainstalowane w roku 1904, zmodernizowane w roku 1992) i spiralne klatki schodowe. SV Cutty Sark  - słynny XIX-wieczny kliper herbaciany, który pobił wiele rekordów prędkości. Jest to obecnie jedyny zachowany kliper herbaciany na świecie, stoi w suchym doku przy nabrzeżu w Greenwich jako statek-muzeum. Cutty Sark zbudowano w Szkocji w 1869 roku, jako żaglowiec do przewozu herbaty z Chin. Był to w ówczesnych czasach najszybszy kliper, mogący w ciągu dnia przepłynąć 350 mil morskich (około 650 km). Ta drewniana, trzymasztowa fregata o stalowym szkielecie kadłuba nazwana została na cześć Nannie - wiedźmy z poematu Roberta Burnsa (1759-1796) - bardzo atrakcyjnej młodej kobiety, ubranej jedynie w cutty sark, co w XVIII-wiecznym języku oznaczało krótką koszulkę. Jak uważają niektórzy, V/S Cutty Sark, ze swoim mocno wydłużonym bukszprytem i sześcioma piętrami żagli na grotmaszcie, był najpiękniejszym żaglowcem świata. Widoczny na zdjęciu galion pod bukszprytem klipra przedstawia Nannie odzianą właśnie w cutty sark. W 1896 roku statek przeszedł pod banderę portugalską i dwukrotnie zmieniał nazwę i właściciela. Po utracie masztów w roku 1916 został otaklowany jako brygantyna. W 1923 roku kapitan Wilfred Dowman (1879-1936) uratował kliper dla Anglii, odkupując go od Portugalczyków.
Wczesnym rankiem 21 maja 2007 roku na V/S Cutty Sark  wybuchł pożar. Statek uległ uszkodzeniu, ocalały jednak rufa i dziób. Po przeprowadzeniu remontu udostępniono go z powrotem zwiedzającym. Stylowy pub Gipsy moth przy Greenwich Church Street w Greenwich. Nazwa lokalu nawiązuje do jachtu Gipsy Moth IV, na którym sir Francis Chichester (1901-1972) odbył w latach 1966-1967 samotny rejs dookoła świata. Pub The Spanish Galleon przy Greenwich Church Street w Greenwich. Został zaprojektowany i zbudowany przez Josepha Kaya (1775-1847) w 1834 roku, za panowania króla Williama IV Hanowerskiego (1765-1837). Historyczny budynek przetrwał obie wojny światowe bez większych zniszczeń i został odnowiony, zachowując jednocześnie wiele oryginalnych elementów architektonicznych. Royal Borough of Greenwich jest jedną z 32 gmin Wielkiego Londynu, położoną w jego południowo-wschodniej części i liczącą około 230 tys. mieszkańców. 3 lutego 2012 roku, z okazji jubileuszu panowania Elżbiety II Windsor, gmina London Borough of Greenwich zyskała przedrostek Royal oraz nowy herb. Na zdjęciu - widok na Greenwich Church Street i S/V Cutty Sark. Na niewielkim targowisku Greenwich Market można kupić ciuchy, pamiątki, wyroby rzemiosła i starocie, a także posilić się. Na Greenwich Market.
Sklep z modnymi ciuchami przy Tumpin Lane w pobliżu Greenwich Market. Orientalne jedzonko na Greenwich Market. Greenwich bierze początki od osady Sasów, zwanej green wic, czyli zielony port u ujścia rzeki. W XI wieku zbudowano tu kościół, w miejscu śmierci zabitego przez Wikingów św. Alfege'a (ok. 953-1012), arcybiskupa Canterbury. Obecny kościół zbudowano w roku 1718 wg projektu Nicholasa Hawksmoora (1661-1736). Król Henryk VII Tudor (1557-1509) miał w Greenwich pałac, w którym urodził się późniejszy król Henryk VIII (1491-1547) oraz jego córki - Maria I (1516-1558), zwana krwawą Mary i Elżbieta I (1533-1603). Pałac został rozebrany przez króla Karola II Stuarta (1630-1685). Na początku XVII wieku król Jakub I Stuart (1566-1625) podjął decyzję o budowie nowego domu w Greenwich dla swojej żony Anny Oldenburskiej (1574-1619), znanej w Anglii jako Anna Duńska. Został on zaprojektowany przez Inigo Jonesa (1573-1652) i znany jest obecnie, jako Dom Królowej (Queen's House). Była to pierwsza budowla klasycystyczna w Anglii. Jego budowa została ukończona w roku 1637, a więc już po śmierci Anny. Dom został przekazany Henrietcie Marii Bourbon (1609-1669), żonie Karola I Stuarta (1600-1649). Była ona nim tak zachwycona, że nazywała go Domem Rozkoszy (House of Delights). Old Royal Naval College w Greenwich - dawna szkoła marynarki wojennej wpisana na listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO. W roku 1694 Christopher Michael Wren (1632-1723) zaprojektował Królewski Szpital dla Marynarzy (Royal Hospital for Seamen). Z inicjatywą budowy wystąpiła królowa Maria II Stuart (1662-1694), zainspirowana widokiem marynarzy rannych w bitwie pod La Hogue u wybrzeży Normandii w 1692 roku. W roku 1804 umieszczono tu Królewską Szkołę Marynarki (Royal Naval College). W skrzydle po lewej stronie mieści się King William Court, zaś po lewej - Queen Mary Court. Old Royal Naval College w Greenwich - widok od południa. Głównymi budynkami zabytkowego kompleksu są: King Charles Court - zaprojektowany przez Johna Webba (1611-1672), którego przebudowę ukończono w 1705 roku; Queen Mary Court - zaprojektowany przez Chrostophera Michaela Wrena i Nicholasa Hawksmoora, lecz ukończony po śmierci Wrena przez Thomasa Ripleya (1682-1758) w 1742 roku; Queen Anne Court - zaprojektowany przez Wrena i Hawksmoora; oraz King William Court - zaprojektowany przez Wrena, lecz ukończony przez Hawksmoora i Johna Vanbrugha (1664-1726).
Old Royal Naval College w Greenwich - widok od Bramy Zachodniej (West Gate). W King William Court mieści się słynny barokowy Painted Hall z malowidłami Jamesa Thornhilla (1675-1734). Pomieszczenie, zaprojektowane na refektarz dla marynarzy-inwalidów, uznane zostało za zbyt wspaniałe na ten cel i nigdy nie pełniło regularnie tej funkcji. Na terenie Old Royal Naval College w Greenwich. Na terenie Old Royal Naval College w Greenwich. Widoczny budynek z kopułą to King William Court. Na terenie Old Royal Naval College w Greenwich. Na terenie Old Royal Naval College w Greenwich. Detal z Bramy Wschodniej (East Gate) Old Royal Naval College w Greenwich.
W Londynie byliśmy w czasie, gdy w Stanach odbywały się wybory prezydenckie, w których kandydatami byli Barack Obama i Mitt Romney. Nie było, niestety, ulicy z nazwiskiem drugiego z kandydatów do Białego Domu. Jeden z domów w sąsiedztwie Greenwich Park i National Maritime Museum. National Maritime Museum jest głównym muzeum morskim w Wielkiej Brytanii i być może największym tego rodzaju muzeum na świecie. Zostało utworzone w 1934 roku w oparciu o zbiory podarowane przez barona Jamesa Cairda (1864-1954). Otwarcia dokonał król Jerzy VI Windsor (1895-1952) w 1937 roku, a pierwszym dyrektorem muzeum był Geoffrey Arthur Romaine Callender (1875-1946). Muzeum umieszczono w gmachu, zajmowanym uprzednio przez Royal Naval Asylum i Royal Hospital School. Do Muzeum należy także tzw. Dom Królowej (Queen's House), a od 1953 roku również Królewskie Obserwatorium Astronomiczne. Jeden z gmachów National Maritime Museum w Greenwich. Muzeum posiada największe na świecie zbiory związane z morską historią Wielkiej Brytanii. Są to rękopisy, starodruki, książki, mapy, instrumenty nawigacyjne, astronomiczne i inne przyrządy, zegary, modele i plany statków i okrętów, a także kolekcja malarstwa marynistycznego. Szczególną uwagę poświęcono wybitnym osobom, związanym z morzem, takim jak wiceadmirał Horatio Nelson (1758-1805), czy kapitan James Cook (1728-1779). Na uwagę zasługuje też  biblioteka, zawierająca około 100.000 woluminów, z których niektóre pochodzą nawet z XV wieku. Greenwich Park jest jednym z królewskich parków w Londynie. Zajmuje powierzchnię 74 hektarów. Pierwotnie, tereny te należały do opactwa św. Piotra z Gandawy, lecz w roku 1427 powróciły do Korony i zostały podarowane przez króla Henryka VI Lancastra (1421-1471) jego wujowi, Humphreyowi Lancastrowi (1390-1447), księciu Gloucester. W 1433 roku ogrodził on park, zbudował nad rzeką pałacyk Bella Court, a na wzgórzu zamek zwany wieżą księcia Humphreya. Ten pierwszy przekształcono później w Pałac Placentia, a następnie w Queen's House i Greenwich Hospital. Greenwich. Na wzgórzu, na miejscu zamku wzniesionego przez księcia Humphreya Lancastra od 1675 roku stoi Królewskie Obserwatorium Astronomiczne (The Royal Observatory, Greenwich), zbudowane przez Christophera Michaela Wrena.
Widok Canary Wharf z Greenwich Park. Park służył dawniej królom, jako teren do polowań z sokołami. Henryk VIII Tudor wprowadził tu także jelenie. Jakub I Stuart postawił wokół parku ceglany mur, którego część nadal wyznacza jego granice. W XVII wieku park przerobiono wg projektu André Le Nôtre'a (1613-1700). Maria II Stuart podarowała pałac na szpital dla marynarzy, i na początku XVIII wieku park otwarto dla jego pensjonariuszy, a potem dla wszystkich. W latach 30. XIX wieku zamierzano przeprowadzić tędy linię kolejową, lecz projekt został zarzucony z uwagi na liczne głosy sprzeciwu. Panorama Canary Wharf i City ze wzgórza z Królewskim Obserwatorium Astronomicznym (Royal Observatory, Greenwich) w Greenwich Park. Podczas Igrzysk Olimpijskich w 2012 roku na terenie parku odbywały się zawody jeździeckie i część konkurencji pięcioboju nowoczesnego. Królewskie Obserwatorium Astronomiczne (The Royal Observatory, Greenwich). Zostało zbudowane w 1675 roku przez Christophera Michaela Wrena na polecenie króla Karola II dla pierwszego astronoma królewskiego Johna Flamsteeda (1646-1719). Służyło wówczas do pomiarów astrometrycznych, przydatnych do nawigacji w żegludze dalekomorskiej. W 1720 roku stanowisko dyrektora obserwatorium objął Edmund Halley (1656-1742). Obecnie nie prowadzi się tu obserwacji, gdyż uniemożliwiają je światła Londynu. Obserwatorium w Greenwich wyznacza przebieg południka zerowego. Planetarium im. Petera Harrisona w Greenwich. Mieści się ono wewnątrz 45-tononowego pokrytego brązem ściętego stożka, nachylonego pod kątem 51,5 stopnia w stosunku do poziomu (szerokość geograficzna Greenwich) i zlokalizowanego 50 m na wschód od południka zerowego. Sala projekcyjna mieści 120 widzów, a obrazy nieba wyświetlane są na kopule za pomocą projektora laserowego, pracującego w oparciu o program Digistar 3 i technologię GLV (grating light valve). Obiekt został otwarty w 2007 roku. Altazimuth Pavilion w Królewskim Obserwatorium Astronomicznym w Greenwich został zbudowany w 1899 roku. Początkowo miał mieścić przyrządy do ustalania współrzędnych, określających położenie ciał niebieskich. Na parterze mieści się niewielka ekspozycja na temat Słońca, zaś pod kopułą na piętrze umieszczono dwa historyczne przyrządy używane przez Dział Słoneczny Królewskiego Obserwatorium Astronomicznego do 1949 roku: refraktor Newbegin o średnicy 6,25 cala i fotoheliograf Dallmeyer No.2 zainstalowany tu w 1911 roku. Na oznaczeniu południka zerowego w Greenwich. W 1884 roku, 41 delegacji z 25 państw na Międzynarodowej Konferencji w sprawie Południka (International Meridian Conference) w Waszyngtonie określiło południk Greenwich jako południk 0º. Od roku 1984 południk wyznacza się za pomocą dokładniejszej siatki geograficznej tzw. siatki WGS 84 (World Geodetic System). Na niej wzorowany jest system nawigacji satelitarnej GPS, czas UTC oraz wszystkie mapy. Faktyczny południk zerowy nadal przechodzi przez park Greenwich, ale już nie przez historyczne obserwatorium astronomiczne.
Greenwich. Anglikański kościół p.w. św. Alfege'a. Jest to trzecia świątynia na tym miejscu. Zastąpiła ona kościół z około 1290 roku, który zawalił się w 1710 roku. Obecny kościół wzniesiono w latach 1712-1714 wg projektu Nicholasa Hawksmoora. Świątynia posiada płaski strop i małą absydę, służącą za prezbiterium. Od ulicy posiada portyk w porządku toskańskim. Zdaniem niektórych badaczy, pilastry rozmieszczone wokół pozostałej części kościoła zostały dodane przez Thomasa Archera (1668-1743). Pozostawioną średniowieczną w roku 1730 przebudował i zwieńczył iglicą John James (1673-1746). Greenwich Pier - przystań na Tamizie, do której zawijają statki kilku operatorów (Thames Clippers, Thames River Services, City Cruises i innych), kursujące z i do centrum Londynu oraz liczne statki wycieczkowe.

najbliższe galerie:

 
2 x Greenwich
1pix użytkownik strabsenfilm odległość 0 km 1pix
Londyn Greenwich.Muzeum Morskie.Obserwatorium Astronomiczne
1pix użytkownik strabsenfilm odległość 0 km 1pix
 LONDON - looking for the meridian in GREENWICH
1pix użytkownik przemyslaw odległość 0 km 1pix
Londyn Greenwich.  Dom Królowej.
1pix użytkownik strabsenfilm odległość 0 km 1pix
Londyn 4.00 PM czasu Greenwich
1pix użytkownik knfred odległość 1 km 1pix
Londyn.Tamiza.
1pix użytkownik jotwu odległość 3 km 1pix

komentarze do galerii (11):

 
irena2005n użytkownik irena2005n(wpisów:3033) dodano 14.07.2014 15:05

co racja...to racja....

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5191) dodano 13.07.2014 15:47

Irena2005n - no, bo Londyn da się lubić. Pozdrawiam. :)

irena2005n użytkownik irena2005n(wpisów:3033) dodano 13.07.2014 14:41

fajnie się spacerowało....tez lubię londyńskie spacerki i pozdrawiam serdecznie......

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5191) dodano 10.07.2014 16:50

Nola76 - dziękuję i też pozdrawiam. :)

nola76 użytkownik nola76(wpisów:6687) dodano 10.07.2014 15:06

Przyjemny spacerek:)
pozdrawiam:)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5191) dodano 09.07.2014 17:04

Klavertjevier - ja również dziękuję i pozdrawiam. :)

Mereks - dzięki, najczęściej (choć oczywiście, nie zawsze) tę wiedzę zdobywam już po zwiedzeniu miejsc, ale warto wiedzieć, co się widziało. Pozdrawiam. :)

Marcin1980 - dziękuję i pozdrawiam. :)

Olaf43 - ja też lubię. Bo to fajne miasto. Pozdrawiam. :)

Afrodyta - coś w tym jest. Każdy (ja też) ma w sobie coś z filmowego inżyniera Mamonia. Podobają nam się piosenki, które już słyszeliśmy... Co nie oznacza, że nie lubimy słuchać nowych. Pozdrawiam. :)

afrodyta użytkownik afrodyta(wpisów:4051) dodano 09.07.2014 16:36

Nic dodać, nic ująć :) Łazimy po tych samych miejscach i widzimy to samo. Fajnie jest odwiedzić miejsca i widzieć je innym okiem. Czekam na kolejne odsłony Londynu.
Pozdrawiam.

olaf43 użytkownik olaf43(wpisów:1520) dodano 08.07.2014 18:55

Lubię Londyn :) fajnie, podobało mi się
pozdrawiam...

marcin1980 użytkownik marcin1980(wpisów:1971) dodano 08.07.2014 13:55

bardzo fajnie pokazałeś Londyn

mereks użytkownik mereks(wpisów:81) dodano 08.07.2014 12:33

Gratuluję wspaniałej wiedzy o zwiedzanych miejscach. Przy okazji przypomniałem sobie pobyt tam 3 lata temu. Pozdrowienia.

klavertjevier użytkownik klavertjevier(wpisów:2700) dodano 08.07.2014 10:14

Dzięki za spacer po Londynie.

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!