m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Synagoga chasydów słonimskich przy ulicy Czystej. Została zbudowana w drugiej połowie XIX wieku z inicjatywy chasydów ze Słonimia, zwolenników cadyków z dynastii Weinbergów. Fundatorką synagogi była Jente Rafałowska-Wolfson, stąd też była ona nazywana Jentes Beit Midrasz. Synagoga chasydów ze Słonimia jest obecnie jedną z nielicznych zachowanych, wolno stojących bożnic chasydzkich w Polsce. Jej murowany z cegły, piętrowy budynek wzniesiono na planie prostokąta. Od strony zachodniej znajduje się jednopiętrowa przybudówka, mieszcząca pierwotnie babiniec. Do dnia dzisiejszego częściowo zachował się wystrój zewnętrzny oraz kilka charakterystycznych półokrągle zakończonych okien. W jednym z pomieszczeń znajdowała się również szkoła talmudyczna założona w 1903 roku. Synagoga chasydów ze Słonimia w 1880 roku spłonęła podczas pożaru, jednak po nim została natychmiast wyremontowana. Po wkroczeniu wojsk niemieckich do Krynek 28 czerwca 1941 roku, wnętrze synagogi zostało zdewastowane. Po zakończeniu wojny częściowo ją przebudowano i ulokowano w niej magazyn skór. Obecnie mieści się w niej skup butelek oraz magazyn pasz. W roku 2000 budynek został wpisany do krajowego rejestru zabytków. Przed wojną, a także wiele lat później, Krynki były miasteczkiem niemal całkowicie drewnianym. Obecnie coraz więcej jest nowych murowanych budynków, ale ciągle przeważają stare domy drewniane, z ganeczkami i werandami, otoczone ogródkami, warzywniakami i niewielkimi sadami. Niektóre uliczki na peryferiach, ze zwartą zabudową chałup, niczym w zasadzie nie różnią się od okolicznych wsi. Ruiny tzw. Wielkiej Synagogi. W 1756 roku, po pożarze drewnianej bożnicy, zbudowano tzw. synagogę główną. Na jej miejscu przy ulicy Garbarskiej w XIX wieku zbudowano tzw. Wielką Synagogę. Obiekt wzniesiono w stylu klasycystycznym z granitowych ciosów z głazów narzutowych, jakich nie brak w okolicy. Był to dwukondygnacyjny murowany budynek na rzucie prostokąta, otynkowany, z obszernym przedsionkiem i dwiema przybudówkami, krytymi dachami pulpitowymi, pełniącymi funkcję babińców. Kubatura budynku wynosiła 7400 m³.
Tablica przy ruinach Wielkiej Synagogi. W okresie okupacji hitlerowskiej w jej budynku mieścił się magazyn wojskowy, dzięki czemu przetrwała ona aż do końca wojny. W 1944 roku niemieccy saperzy podjęli próbę wysadzenia synagogi w powietrze, jednak ze względu na solidną konstrukcję budynek nie zawalił się. W 1971 roku ówczesne władze podjęły decyzję o zburzeniu ruin synagogi. Na jednej z ulic Krynek. Prawosławnym mieszkańcom Krynek służy cerkiew parafialna   p.w. Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy, zbudowana na miejscu wcześniejszej świątyni drewnianej. Mieści się ona przy ulicy Cerkiewnej, na wschód od rynku, w otoczeniu starych lip i klonów. Zabytkowy drewniany dom przy ulicy Cerkiewnej, w którym mieści się biblioteka miejska. Cerkiew parafialna p.w. Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy. Należy ona do dekanatu Sokółka diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Prawosławna cerkiew parafialna p.w. Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy.
Prawosławna cerkiew parafialna p.w. Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy. Świątynia została zbudowana w 1864 roku. Reprezentuje styl eklektyczny, łączący elementy neoromańskie i bizantyjskie. Wewnątrz znajduje się zabytkowy ikonostas. Prawosławna cerkiew parafialna p.w. Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy. Prawosławna cerkiew parafialna p.w. Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy. Obok prawosławnej cerkwi p.w. Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy znajduje się niewielki cmentarzyk, na którym są pochowani duchowni pracujący w parafii oraz ich małżonki. Na zdjęciu widoczny jest grób protojereja Grigorija Pronewskiego. Prawosławna cerkiew parafialna p.w. Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy. Polichromia nad wejściem do światyni, przedstawiająca Matkę Boską z Dzieciątkiem. Złota jesień w Krynkach.
Krynki są uznawane przez wielu za jedno z najpiękniejszych miasteczek kresowych. Synagoga Kaukaska przy ulicy Józefa Piłsudskiego w pobliżu rynku. Została zbudowana w 1850 roku na potrzeby miejscowych garbarzy. Służyła również jako centralna synagoga biednej dzielnicy żydowskiej, zwanej Kaukaz (od kupców sprowadzających skórę do garbowania z Kaukazu) - stąd jej nazwa. 28 czerwca 1941 roku, po wkroczeniu wojsk niemieckich do Krynek, Synagoga Kaukaska została zamknięta. 1 lipca jej wnętrze zostało doszczętnie zdewastowane, a w późniejszym okresie wypalone. Po zakończeniu wojny synagoga stała opuszczona i niszczała. W 1955 roku została przebudowana, a w jej wnętrzu założono kino. Usunięto wówczas bimę, zamurowano wszystkie okna babińca oraz część okien głównej sali modlitewnej. Murowany budynek Synagogi Kaukaskiej wzniesiono w stylu mauretańskim na planie kwadratu o boku 16 metrów. W zachodniej części pierwotnie znajdował się przedsionek z babińcem na  piętrze. Do dnia dzisiejszego zachowały się elementy wystroju zewnętrznego w postaci gzymsów, fryzów i płycin oraz charakterystyczne, rozmieszczone nieregularnie półokrągło zakończone okna. Całość jest nakryta dachem czterospadowym. Obecnie w budynku Synagogi Kaukaskiej mieści się Gminny Ośrodek Kultury i Sportu, który wykorzystuje synagogę, jako salę imprezową oraz kawiarnię. Na jednej ze ścian synagogi znajduje się tablica pamiątkowa ufundowana przez Fundację Wiecznej Pamięci, informująca w języku polskim i hebrajskim o dawnym przeznaczeniu budynku. Jeden z drewnianych domów w pobliżu Synagogi Kaukaskiej.
Jeden z domów w miasteczku przy ulicy Piłsudskiego. Droga prowadząca na cmentarz prawosławny. Idzie się tam malowniczym zaułkiem zwanym zagumiennym, przy którym rozlokował się wyjątkowo malowniczy zespół spichlerzyków, stodółek i piwnic. Spichlerze i piwniczki w pobliżu cmentarza żydowskiego. Cmentarz żydowski leży nieco z boku Zaułka Zagumiennego.  Został założony w 1622 roku na mocy przywileju królewskiego i jest jedną z najciekawszych i najlepiej zachowanych żydowskich nekropolii Podlasia. Zajmuje powierzchnię 2,3 ha, na której zachowało się około 3100 nagrobków. W 1840 roku cmentarz został powiększony, zaś rozbudowa ta znajduje swoje odzwierciedlenie w wyraźnym do dziś podziale nekropoli na część pochodzącą z XVII-XVIII wieku, oraz część nową z XIX-XX wieku. W XIX stuleciu powstał też zachowany do dziś kamienny mur, na którym wykute są liczby oznaczające sektory cmentarza. Ostatni pochówek odbył się tu w 1941 roku. Znaczna liczba macew jest uszkodzona, zaś napisy na części z nich - nieczytelne. Wysokie trawy skrywają kamienne macewy, z inskrypcjami w języku hebrajskim i rosyjskim. Niestety, wiele macew zostało rozkradzionych i wykorzystanych jako materiał budowlany. Najstarszy rozpoznany nagrobek pochodzi z 1750 roku.
Jedna z macew na cmentarzu żydowskim. Pierwsi Żydzi osiedlili się w Krynkach prawdopodobnie już na przełomie XVI i XVII wieku, lub też - jak podają inne źródła - w pierwszej połowie XVII wieku, nie później niż ok. 1639 roku, kiedy to wzmianka o Żydach zamieszkujących w mieście pojawia się po raz pierwszy w tekstach źródłowych. Przypuszcza się, iż mogli być oni osadnikami z Grodna. W 1662 roku od króla Władysława IV uzyskali przywilej na budowę synagogi, mykwy i założenie cmentarza, a także na kupowanie placów i budowanie domów w mieście oraz na prowadzenie działalności handlowej. Jedna z macew na cmentarzu żydowskim. Początkowo społeczność żydowska w Krynkach podlegała kahałowi w Grodnie, jednak nie później niż w 1691 roku usamodzielniła się, obejmując swym zasięgiem miasto i kilka okolicznych miejscowości. W latach zaborów, za sprawą żydowskiej społeczności, Krynki rozwijały się jako ośrodek przemysłu włókienniczego i skórzanego. W 1827 roku Josif Giesł założył w Krynkach pierwsze manufaktury włókiennicze, zaś wkrótce potem w mieście działało już kilkanaście niewielkich zakładów przemysłowych. Jedna z macew na cmentarzu żydowskim. Pod koniec XIX wieku ok. 85% ludności Krynek stanowili Żydzi. Po zakończeniu I wojny światowej duża część ludności żydowskiej emigrowała do USA i Palestyny. Na początku lat 20. XX wieku Żydzi stanowili ok. 67% populacji Krynek, a żydowscy przedstawiciele współtworzyli trzon rady miasta. W tym okresie działało tu pięć bóżnic i dwa chasydzkie domy modlitwy, kilkanaście chederów oraz założona na początku XX wieku jesziwa. Pod patronatem gminy funkcjonował też szpital i ochronka. W okresie międzywojennym w Krynkach działały także żydowskie partie polityczne, organizacje społeczne i pomocowe, m.in. Bund, Poalej-Syjon, Ha-szomer ha-cair, Linas ha-Cedek i Bikur Cholim. Istniały tu również liczne szkoły żydowskie oraz dwa kluby sportowe - Makkabi i Bar Kochba. W latach 30., m.in. na skutek pogarszającej się sytuacji ekonomicznej i wzrostu nastrojów antysemickich, miała miejsce kolejna fala emigracji ludności żydowskiej z Krynek, głównie do Ameryki Północnej, a także - na fali popularności ruchu syjonistycznego - do Palestyny. Po zajęciu Krynek w 1941 roku Niemcy zdewastowali synagogi i domy modlitwy. Utworzono getto, do którego przesiedlono również Żydów z okolicznych miejscowości. Likwidacja getta rozpoczęła się 2 listopada 1942 roku. Większość Żydów przesiedlono do obozu przejściowego w Kiełbasinie, skąd trafili oni do Treblinki. Grupa Żydów uciekła do Puszczy Knyszyńskiej, gdzie utworzyła oddział partyzancki pod dowództwem Mojżesza Słopaka, ps. „Mohryń”. Pozostawionych zatrudniono w utworzonym tu obozie pracy. Ostatecznie getto zostało zlikwidowane w czerwcu 1943 roku. Budynki gospodarcze w pobliżu cmentarza żydowskiego.
Drzewa w jesiennej szacie Rzymskokatolicki kościół parafialny p.w. św. Anny został wzniesiony w latach 1907-1913 na miejscu wcześniejszego, drewnianego kościółka dzięki staraniom księdza Ludwika Bałabana. Kościół p.w. św. Anny jest świątynią neogotycką. Autorem jego projektu był jeden z najwybitniejszych ówczesnych architektów - Stefan Szyller. Dębowe ołtarze i ambonę ustawiono w latach 1920-1923. Część wyposażenia kościoła pochodzi z wcześniejszej świątyni. Pierwszy kościół w Krynkach pochodził z fundacji króla Zygmunta I Starego z 1522 roku. Był on najpierw filią parafii Odelsk. Samodzielną parafią Krynki stały się w 1601 lub 1602 roku. Przed 1639 rokiem zbudowano w Krynkach nowy kościół drewniany, konsekrowany w 1874 roku przez biskupa Mikołaja Słupskiego. W 1817 roku w obawie przed zawaleniem świątynię zamknięto, a nabożeństwa przeniesiono do murowanej kaplicy znajdującej się obok kościoła. W latach 1840-1843 miejscowy administrator ks. Augustyn Sawaszkiewicz zbudował nowy kościół, również drewniany oraz drewnianą, sześcioboczną dzwonnicę. Obecny murowany kościół, wzniesiony w latach 1907-1913, poświęcił w listopadzie 1912 roku administrator diecezji wileńskiej ks. Kazimierz Michalkiewicz, zaś  w maju 1928 roku konsekrował go abp Romuald Jałbrzykowski. Na zdjęciu - witraże w prezbiterium. Kościół p.w. św. Anny - witraże w prezbiterium.
Kościół p.w. św. Anny ma 27 m długości, 15 m szerokości (20 m  na skrzyżowaniu naw). Budynek świątyni zwieńczony jest dwiema wieżami o wysokości 29 m. Grobowiec właścicieli miejscowego majątku - de Virionów na cmentarzu przy kościele p.w. św. Anny. Teren przy kościele p.w. św. Anny. Teren przy kościele p.w. św. Anny i zabytkowa neobarokowa dzwonnica bramna. Zabytkowa dzwonnica-brama została zbudowana w stylu neobarokowym z inicjatywy księdza Jana Kiersnowskiego w roku 1882. Jest to budynek trójkondygnacyjny. Pierwotnie dzwonnica znajdowała się na wprost wejścia do starej, drewnianej swiątyni i pełniła także rolę bramy kościelnej. Na wieży dzwonnicy zawieszono trzy dzwony noszące imiona: św. Józefa (o wadze 508 kg), św. Anny (o wadze 250 kg) i św. Teresy (o wadze 151 kg).
Kościół parafialny p.w. św. Anny. Złota polska jesień - drzewa przy ulicy Nowej w okolicach kościoła p.w. św. Anny.

najbliższe galerie:

 
Podlasie 3 - Krynki Supraśl
1pix użytkownik kabaczek odległość 0 km 1pix
Podlaskie meczety
1pix użytkownik przemo odległość 0 km 1pix
Podlasie
1pix użytkownik zibid odległość 7 km 1pix
Wierszalin
1pix użytkownik sunduk odległość 8 km 1pix
Podlaskie wędrówki - Kruszyniany i okolice
1pix użytkownik achernar-51 odległość 10 km 1pix
Tatarzy polscy - Kruszyniany i Bohoniki
1pix użytkownik kazelot odległość 10 km 1pix

komentarze do galerii (6):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5592) dodano 13.10.2014 14:59

Antala - ale warto tam wpaść. Zwłaszcza w tak piękny i pogodny dzień, jaki był naszym udziałem. Pozdrawiam. :)

antala użytkownik antala(wpisów:1037) dodano 12.10.2014 11:37

rzeczywiście, klimatyczna bardzo to miejscowość i fakt, o tragicznej historii...

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5592) dodano 11.10.2014 23:01

AK, Przemysław, Marcin1980 - może i trochę smutno, gdy wspomni się, że los tragicznie doświadczył większość mieszkańców miasteczka, ale zarazem jest tam swoiście sielsko, kojąco i nostalgicznie. Pozdrawiam. :)

marcin1980 użytkownik marcin1980(wpisów:1991) dodano 10.10.2014 13:45

interesująca historia.

przemyslaw użytkownik przemyslaw(wpisów:6300) dodano 09.10.2014 23:25

No...

ak użytkownik ak(wpisów:6324) dodano 09.10.2014 23:22

cholera.... taka piękna historia ale coś smutno tam ... :/

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!