m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Okolice Szklarskiej Poręby - skałki przy tzw. Zakręcie Śmierci przy szosie ze Świeradowa-Zdroju. Widok na zamglone Karkonosze z szosy pomiędzy Świeradowem Zdrojem i Szklarską Porębą. Okolice Szklarskiej Poręby - tzw. Zakręt Śmierci. Szklarska Poręba - ulica Jedności Narodowej. Miasto położone jest w dolinie Kamiennej i jej dopływów - Kamieńczyka i Szklarki, na wysokości 440-886 m n.p.m., na stokach Karkonoszy z dominującą nad nim Szrenicą (1362 m n.p.m.). Częste i silne wiatry sprawiają, że warunki klimatyczne porównywalne są tu z miejscowościami alpejskimi, położonymi na wysokości około 2.000 m n.p.m. Historia Szklarskiej Poręby związana jest ściśle z rozwojem hutnictwa szkła, z poszukiwaniami szlachetnych kamieni i kruszców, a od połowy XIX wieku - z turystyką. Szklarska Poręba - ulica Jedności Narodowej. Pod koniec XIII wieku tereny dzisiejszego miasta zostały kupione przez zakon joannitów z Cieplic w celu poszukiwania złota i szlachetnych kamieni. W połowie XIV wieku powstała tu pierwsza huta szkła. Późniejszym właścicielem terenów oraz inicjatorem powstania kolejnych hut była rodzina Schaffgotschów, a Karkonosze były penetrowane przez poszukiwaczy skarbów ziemi, przybyłych tu z zachodniej Europy i zwanych Walończykami. Ślady po ich obecności, pozostałe do dnia dzisiejszego, to sztolnie, wyrobiska, szyby a także tajemne znaki ryte na skałach. Szklarska Poręba - Dom FWP Bożena przy ulicy Jedności Narodowej. Rozwój hutnictwa szkła wiązał się z intensywnym wyrębem lasów. Za potrzebnym do wytopu szkła drewnem huty „wędrowały” wzdłuż dolin potoków w głąb gór. Wraz z nimi przemieszczały się osady hutników, drwali i kurzaków. Z „wędrującymi hutami szkła” wiąże się nazwa Szklarska Poręba. Nazwa ta jest jednak stosunkowo młoda - została wprowadzona dopiero w 1946 roku, po przyłączeniu tych ziem do Polski, dawniej osada nosiła nazwę Schreiberhau.
Szklarska Poręba - ulica Jedności Narodowej. Na początku XIX wieku Szklarska Poręba stała się jedną z największych wsi sudeckich. Od połowy XIX wieku zaczęła intensywnie rozwijać się turystyka. Przyczyniło się do tego wybudowanie drogi z Piechowic przez Przełęcz Szklarską do Harrachova w 1847 roku, a także linii kolejowej z Jeleniej Góry do Tanvaldu w 1902 roku. Pod koniec XIX wieku wieść o uroku miejscowości i pięknie okolicy spowodowała napływ artystów - pisarzy, poetów, malarzy i rzeźbiarzy. W roku 1959 osada uzyskała prawa miejskie. Okolice Szklarskiej Poręby - potok Szklarka. Wodospad Szklarki koło Szklarskiej Poręby, dawniej zwany Kochellfal - drugi co do wysokości - po Wodospadzie Kamieńczyka (27 m wysokości) - wodospad w polskich Karkonoszach. Usytuowany jest na wysokości 520 m n.p.m. i ma 13,3 m wysokości. Jego wody spadają szeroką kaskadą, charakterystycznie zwężającą się ku dołowi i skręcająca spiralnie gdzie tworzy kocioł eworsyjny (tzw. marmit). Tuż przy wodospadzie usytuowane jest schronisko PTTK Kochanówka, mieszczące się w zabytkowym budynku z 1868 roku. Jelenia Góra - klasycystyczna bryła ratusza, powstała w 1747 roku według projektu C.G. Hedemanna. Jelenia Góra. Rynek staromiejski stanowił centralny punkt średniowiecznego miasta, tu zbiegały się najważniejsze szlaki komunikacyjne. Fontanna Neptuna przed jeleniogórskim ratuszem ustawiona jest na miejscu dawnej studni miejskiej. Upamiętnia dawne kontakty kupców jeleniogórskich z krajami zamorskimi.
XVIII-wieczny ratusz w Jeleniej Górze. Na jego południowej ścianie umieszczona jest widoczna na zdjęciu tablica w języku łacińskim: „Urbem Boleslaus Distortus struxit A.D. MCVIII” (Miasto zbudował Bolesław Krzywousty w roku 1108). Nie jest to jednak pewne, bo pierwsze wzmianki pisane pochodzą dopiero z roku 1281, kiedy to zostaje wymieniony jeleniogórski proboszcz, a także z roku 1288, gdy tutejszych mieszkańców określa się już jako mieszczan. Jelenia Góra - rynek staromiejski. Posiada on prostokątny kształt, a otoczony jest odrestaurowanymi barokowymi kamieniczkami z jedynym zachowanym na Śląsku kompletnym ciągiem podcieni. Kamieniczki przy staromiejskim rynku w Jeleniej Górze. Miasto oczarowało nas piękną, rozległą starówką i bogactwem swoich zabytków. Ale czy mogło być inaczej, skoro szczyci się 900-letnią historią, a działania ostatniej wojny obeszły się z nim nadzwyczaj łagodnie? Podcienia kamieniczek, otaczających jeleniogórski staromiejski rynek. Pierwszy okres pomyślnego rozwoju miasto przeżyło pod panowaniem książąt jaworsko-świdnickich, którzy otoczyli je murami i nadali szereg przywilejów. Po wymarciu tej linii piastowskiej Jelenia Góra wraz z całym księstwem przeszła w 1392 roku pod panowanie czeskie. Od zasiadających na praskim tronie Jagiellonów otrzymała szeroką samodzielność i prawo bicia własnej monety, a w 1519 roku przywilej organizowania corocznych jarmarków. Jedna z uliczek jeleniogórskiej starówki. W II połowie XVI wieku w mieście i okolicach rozpoczęła się produkcja płócien lnianych, zwanych woalami. Handel nimi okazał się bardzo zyskowny. Niestety, wojna trzydziestoletnia (1618-1648) przerwała tę koniunkturę. Miasto doznało wówczas wielu zniszczeń. Po wojnie i odbudowie Jelenia Góra stała się jednym z bogatszych miast na Śląsku. Miejscowi kupcy zrzeszali się w Konfraterni Kupieckiej, zajmującej się eksportem do wszystkich krajów europejskich, a także na kontynent amerykański. Ulica Solna na jeleniogórskiej starówce. Pomyślny rozwój miasta przerwany został w 1742 roku, gdy Śląsk został zbrojnie wcielony do państwa pruskiego. Odcięcie od dotychczasowych rynków zbytu, a także konkurencja angielska, spowodowały upadek miejscowego tkactwa. Nadejście XIX wieku było jednak dla Jeleniej Góry, zwanej wówczas Hirschberg, pomyślne. Kilku przemysłowców zbudowało tu bowiem swoje fabryki. Wzrósł też gwałtownie ruch turystyczny w Karkonoszach. Do dalszego wzrostu gospodarczego przyczyniło się też doprowadzenie do Jeleniej Góry linii kolejowych.
Jelenia Góra - staromiejskie kamieniczki. W trakcie działań wojennych w 1945 roku Jelenia Góra nie doznała żadnych zniszczeń. Miasto zostało zajęte przez Armię Czerwoną dopiero po kapitulacji III Rzeszy. Fragment jeleniogórskiej starówki w okolicach Bramy Wojanowskiej. Jelenia Góra - Brama Wojanowska. Wyburzono ją w 1755 roku. W 1756 roku postawiono w tym miejscu barokową bramę z furtą, spełniającą funkcje rogatki. Na filarach umieszczono ozdobne kartusze, przedstawiające herby: pruski, śląski oraz miejski i okolicznościową inskrypcję. W 1869 roku bramę rozebrano i przeniesiono do koszar przy obecnej ulicy Obrońców Pokoju. Po renowacji powróciła w 1998 roku w pobliże starego miejsca. Do bramy Wojanowskiej przylega kaplica p.w. św. Anny, umieszczona wewnątrz średniowiecznej bastei, którą w 1514 roku gruntownie przebudowano. XVIII-wieczne kamieniczki przy ulicy 1 Maja w Jeleniej Górze. W prawej (białej) mieści się hotel i restauracja. Kamieniczki przy ulicy 1 Maja. Po przekazaniu Jeleniej Góry Polsce w 1945 roku i przymusowym wysiedleniu dotychczasowych mieszkańców do Niemiec miasto szybko stało się stolicą kulturalną Dolnego Śląska. Już w sierpniu 1945 roku rozpoczął swą działalność miejscowy teatr, funkcjonowało archiwum, przymierzano się do otwarcia muzeum, rozpoczynano naukę w wielu nowych szkołach. Otwartych też zostało wiele zakładów przemysłowych, w tym jedyne w kraju zakłady optyczne. W latach 1975-1998 Jelenia Góra była miastem wojewódzkim. Na zdjęciu - ulica 1 Maja w centrum.
Jelenia Góra - jedna z ulic Starego Miasta. Jelenia Góra. Prawosławna cerkiew p.w. św.św. Piotra i Pawła. Wzniesiona na miejscu starszej świątyni, zniszczonej w czasie wojny trzydziestoletniej. Wyposażenie wnętrza przywiezione zostało po II wojnie światowej ze zniszczonych cerkwi na Lubelszczyźnie. Na północnej ścianie kościoła umieszczone są dwa krzyże pokutne. Jelenia Góra. Prawosławna cerkiew p.w. św.św. Piotra i Pawła. Jelenia Góra. Kościół Łaski pod Krzyżem Chrystusa (kościół p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego). Wzniesiony w roku 1718 przez ewangelików na mocy układu z Altranstadt z 1706 roku, gdy cesarz zezwolił im na posiadanie własnej świątyni (stąd nazwa Kościół Łaski). Architektem był Martin Frantz młodszy. Barokowa świątynia została zbudowana na planie krzyża greckiego. Wewnątrz znajdują się typowe dla sakralnej architektury ewangelickiej empory, przepiękne ścienne malowidła iluzjonistyczne Feliksa Antona Schefflera i bogate, barokowe wyposażenie. Od 1957 roku świątynia jest kościołem katolickim. Kościół Łaski pod Krzyżem Chrystusa (kościół p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego) w Jeleniej Górze otoczony jest parkiem z 19 kaplicami, powstałymi w latach 1717-1770 na terenie dawnego cmentarza. Na zdjęciu - jedna z rzeźb sepulkralnych. Jelenia Góra. Ulica 1 Maja w pobliżu kościoła Łaski pod Krzyżem Chrystusa (kościoła p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego).
Jelenia Góra - staromiejskie kamieniczki. Jelenia Góra. Uliczna latarnia przy jednej z kamieniczek. Jelenia Góra. Plac Ratuszowy. Jelenia Góra. Zabytkowe kamieniczki przy Placu Ratuszowym. Ruiny XIII-wiecznego zamku Talkenstein w Podskalu. Budowę zamku przypisuje się bądź rodzinie Talkenbergów, bądź Henrykowi I Brodatemu. Przed 1368 rokiem zamek objęła rodzina Dalach-Talkenberg. Bernhard von Talkenberg zajmował się rozbójnictwem i z tego powodu w 1476 roku zamek został zdobyty przez wojska króla Czech i Węgier Macieja Korwina i wysadzony przez górników z Kowar. W XVI wieku zamek został częściowo odbudowany przez Christopha von Talkenberga. Ok. 1530 roku został on opuszczony przez Rampholda von Talkenberga, który przeniósł się do pobliskich Płakowic. Podskale koło Lubomierza - widok na Góry Kaczawskie.
Lubomierz. Widok z rynku w stronę kościoła klasztornego p.w. Wniebowzięcia NMP i św. Maternusa. Nie ma przesady w twierdzeniu, że miasteczko to jest architektoniczną perełką Dolnego Śląska. Niezniszczone przez II wojnę światową, zachowało kształt śródmieścia, charakterystyczny dla średniowiecznych osad targowych. Dolną część rynku w Lubomierzu zdobi kolumna morowa, ufundowana przez rodzinę Tannerów dla upamiętnienia zarazy, która spustoszyła miasto w XVII wieku. Piaskowcowa figura Matki Boskiej znajduje się na wysokiej kolumnie korynckiej. Jest ona otoczona czworoboczną balustradą, której naroża ozdobione są figurami świętych, mających uchronić mieszkańców przed zarazą. Są to figury m.in. św. Jana Chrzciciela i św. Rocha. Rynek w Lubomierzu zachował układ przestrzenny i strukturę średniowiecznej zabudowy, które wskazują na targowy charakter pierwotnej osady. Praktycznie cała zabudowa rynku jest zabytkowa, znajduje się tu m. in. XVI-wieczny Dom Piekarza, zachowany tylko w postaci murów zewnętrznych i tablicy erekcyjnej z datą 1584 oraz charakterystycznym godłem zawodu - preclem. Barokowa fontanna z postacią św. Maternusa na rynku w Lubomierzu. Postać Świętego umieszczona jest na wysokiej kolumnie. Święty Maternus nie jest zbyt popularny w Polsce. Był pierwszym biskupem Kolonii, a także biskupem Trewiru i Tongeren. Prawdopodobnie był on bliskim współpracownikiem cesarza Konstantyna I Wielkiego. Jest orędownikiem w gorączce i chorobach zakaźnych. Wspomaga wzrost winorośli. Przedstawiany jest z trzema infułami lub z kościołem z trzema wieżyczkami. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 14 września. W XVI- wiecznej kamienicy Domu Płócienników w Lubomierzu mieści się Muzeum Kargula i Pawlaka, w którym zgromadzone zostały pamiątki, związane z komediową trylogią Sylwestra Chęcińskiego. Można tu obejrzeć fragmenty filmów, słynny płot oddzielający posesje głównych bohaterów i ozdobiony koszulami i garnkami, fragment muru z pamiętnym napisem „3 x NIE”, karabin z „którego zamek wylata”, granat do świątecznego ubrania, czy wreszcie ziemię z Krużewnik. Całości dopełnia ekspozycja sprzętów i urządzeń, wykorzystywanych w czasach powojennych przez osadników. Malowniczość Lubomierza oraz terenów gminy spowodowała, że nakręcono tu osiem filmów, m. in. „Samych Swoich”, Nie ma mocnych i Kochaj albo rzuć Sylwestra Chęcińskiego, czy Tajemnicę twierdzy szyfrów Adka Drabińskiego. Od 1997 roku, corocznie w połowie sierpnia, jest organizowany tu Ogólnopolski Festiwal Filmów Komediowych, na który przybywa wielu znakomitych aktorów, reżyserów i tysiące turystów.
Początki Lubomierza sięgają XII wieku, a związane są z usytuowaniem ówczesnej osady na ważnym szlaku komunikacyjnym z Pragi do Zgorzelca. Bardzo ważnym wydarzeniem, wpływającym na obraz i historię miasta, było postawienie klasztoru i sprowadzenie do niego sióstr benedyktynek. Do dziś, górujący nad miasteczkiem kościół klasztorny p.w. Wniebowzięcia NMP i św. Maternusa jest symbolem świetności Lubomierza. Lubomierz. Barokowa rzeźba, przedstawiająca św. Jana Nepomucena w stroju kapłańskim - w sutannie, komży, pelerynie, w birecie na głowie - stoi na wysokim czworobocznym postumencie, ustawionym na sześciu schodkach. Kościół klasztorny p.w. Wniebowzięcia NMP i św. Maternusa jest niewątpliwie najcenniejszym zabytkiem Lubomierza. Potężna, bezwieżowa fasada kościoła góruje majestatycznie nad miastem. Portal zdobią figury Patrona i św. Scholastyki (u góry). W niszach umieszczone są figury św. Piotra i św. Pawła. Wysoko nad wejściami bocznymi widnieją figury św. Jadwigi, patronki Śląska i św. Maternusa z pastorałem. Tablica nad portalem środkowym poświęcona jest Marcie Tanner, za której rządów wzniesiono świątynię. Lubomierz otrzymał prawa miejskie w 1291 roku od Księcia Bolka I Świdnickiego. Książę nadał miastu przywileje, nakazał wzniesienie obwarowań, przyznał także prawo do organizowania dorocznego targu 15 sierpnia, co pomogło osiągać znaczne dochody. Rozwój zakłócały częste pożary, zarazy, powodzie i wojny. Miasto i klasztor zostały zniszczone i splądrowane przez husytów w 1426 roku. Ciągłe zagrożenie wojną spowodowało, że w Lubomierzu powstało bractwo kurkowe. Na zdjęciu widoczny jest kościół klasztorny p.w. Wniebowzięcia NMP i św. Maternusa. W połowie XVI wieku nastąpił okres rozkwitu Lubomierza, który nosił wówczas nazwę Liebenthal. Zaczęto wysyłać transporty przędzy wełnianej do Hamburga, organizować największe, obok Lwówka i Jeleniej Góry, targi przędzy w tej części Śląska. W 1544 roku założona została szkoła. Lubomierz miał się dobrze, dopóki w większych miastach nie rozwinęły się bawełniane manufaktury i przemysł odzieżowy. Gdy to się stało, miasteczko popadło w stagnację, której nie przerwało nawet doprowadzenie linii kolejowej w 1885 roku. Kościół klasztorny p.w. Wniebowzięcia NMP i św. Maternusa i zabudowania klasztorne w Lubomierzu.
Lubomierz. Barokowa figura św. Jana Nepomucena. Święty stoi w kontrapoście, prawą rękę ma ugiętą w łokciu a dłonią wskazuje na krucyfiks i palmę męczeństwa, które przytrzymuje lewą ręką. Wokół głowy zamocowany jest metalowy nimb z gwiazdkami. Widok lubomierskiego rynku. Po lewej stronie ulicy widoczny jest budynek remontowanego obecnie ratusza. Wybudowany został on około 1688 roku. Przebudowano go po pożarze na początku XIX wieku. Jest to skromna, choć nie pozbawiona uroku budowla o znamionach klasycyzmu. Nad szczytem południowym wznosi się ośmioboczna sygnaturka z zegarem. Wejście, do którego wiodą dwubiegowe schody, znajduje się od strony Dolnego Rynku. Po lewej stronie na tle kamieniczki widoczna jest kolumna z figurą św. Maternusa.

najbliższe galerie:

 
POLSKA - Jelenia Góra
1pix użytkownik paulus odległość 0 km 1pix
Jelenia Góra
1pix użytkownik fotoworker odległość 0 km 1pix
Jelenia Góra-Starówka
1pix użytkownik mieczysaw odległość 0 km 1pix
SPACERKIEM PO - Jelenia Góra.
1pix użytkownik kapsell odległość 0 km 1pix
Jelenia Góra - jarmark
1pix użytkownik waaw odległość 1 km 1pix
Polskie Miasta - JELENIA GÓRA
1pix użytkownik rozmusiaki odległość 1 km 1pix

komentarze do galerii (21):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4206) dodano 19.03.2017 23:53

Absolutnie tak! Pozdrawia. :)

u-optymisty użytkownik u-optymisty(wpisów:180) dodano 19.03.2017 14:40

Piękna nasza Polska cała - (Y) - pozdrawiam

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4206) dodano 01.12.2014 07:48

Warusek - region na pewno da się lubić. Ja żałuję, że znam go tak słabo. Pozdrawiam. :)

warusek użytkownik warusek(wpisów:128) dodano 30.11.2014 22:24

Świetna galeria i opisy. Ja tez lubię Dolny Śląsk :))))

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4206) dodano 04.11.2014 20:47

Ja chyba też go pokochałem i to od pierwszego wejrzenia, bo byłem tam (poza Wrocławiem) pierwszy raz. Pozdrawiam. :)

afrodyta użytkownik afrodyta(wpisów:3715) dodano 04.11.2014 17:51

Kocham Dolny Śląsk i dziękuję za tę galerię.
Pozdrawiam:)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4206) dodano 26.10.2014 21:11

Gabi - na nas Lubomierz wywarł bardzo pozytywne wrażenie. Trafiliśmy tam rano w piękny, słoneczny dzień - pierwszy po kilku dniach deszczowej pogody. Nie było wielu turystów, było uroczo i spokojnie. Polecam to miasteczko każdemu. Pozdrawiam. :)

gabi użytkownik gabi(wpisów:2262) dodano 26.10.2014 11:15

Achernar, jako Dolnoślązaczka chętnie patrzę co pokazujesz, wszystko jest mi znane, ale w Lubomierzu nie byłam, już choćby przez wzgląd na Samych Swoich muszę to nadrobić. Miasteczko wygląda bardzo ładnie,
pozdr.

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4206) dodano 23.10.2014 15:02

Irena2005n - no, nie wiem... w końcu byliśmy tam 4 lata temu, więc może jest już pozamiatane. Pozdrawiam. :)

irena2005n użytkownik irena2005n(wpisów:2931) dodano 23.10.2014 08:54

ale prace porządkowe jeszcze trwają....mam nadzieję....

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4206) dodano 22.10.2014 16:58

Antala - no tak, zawsze coś się "ustrzeli". Pozdrawiam. :)

Irena2005n - to może dobrze, że wybrałem się tam, gdy było już posprzątane. Pozdrawiam. :)

Marci1980 - z cała pewnością, warte!!! Pozdrawiam. :)

marcin1980 użytkownik marcin1980(wpisów:1711) dodano 22.10.2014 13:59

okolice warte odwiedzenia.

irena2005n użytkownik irena2005n(wpisów:2931) dodano 22.10.2014 06:28

super....i podoba mi się ten odnowiony i odmalowany kawałek naszego kraju....a było tak paskudnie jeszcze nie tak dawno temu....

antala użytkownik antala(wpisów:1037) dodano 21.10.2014 22:20

No, tak, parę fotek zdążyłeś strzelić!

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4206) dodano 21.10.2014 15:08

AK - dzięki, między innymi chodzi o to, by wywołać chęć odwiedzenia pokazywanych miejsc. Pozdrawiam. :)

ak użytkownik ak(wpisów:4907) dodano 20.10.2014 21:51

wszędzie tam byłem ale po obejrzeniu Twojej galeri znowu naszła mnie ochota widzieć te miejsca :)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4206) dodano 20.10.2014 21:42

Dreptak - przepraszam za dodanie literki w nicku. Jeszcze raz pozdrawiam. :)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4206) dodano 20.10.2014 21:40

Dreaptak - dzięki. Pozdrawiam. :)

dreptak użytkownik dreptak(wpisów:1469) dodano 20.10.2014 21:36

ok
zaliczam:)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4206) dodano 20.10.2014 20:31

Antala - w rzeczywistości nie było to tak szybko... Pozdrawiam. :)

antala użytkownik antala(wpisów:1037) dodano 20.10.2014 19:45

no, przegoniłeś nas, jak zawodowy przewodnik...tempo było! :)

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!