m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (47):

 
Żelazowa Wola. Dom Urodzenia Fryderyka Chopina (1810-1849) - obecnie muzeum biograficzne, w skład którego wchodzi oficyna (tzw. dworek) oraz 7-hektarowy park krajobrazowy nad Utratą. Dwór wraz z parkiem jest oddziałem Muzeum Fryderyka Chopina w Warszawie, zarządzanego przez Narodowy Instytut Fryderyka Chopina. Szeroka aleja główna prowadzi od bramy wejściowej do dziedzińca obsadzonego przez kasztanowce. Tutaj młody Fryderyk grywał na wystawianym z salonu fortepianie, kiedy przyjeżdżał w odwiedziny do Żelazowej Woli. Żelazowa Wola. Portret Anny Emilii Skarbek z d. Wiesiołowskiej (1793-1873) - matki chrzestnej Fryderyka Chopina. Portret hr. Fryderyka Floriana Skarbka (1792-1866) - ojca chrzestnego Fryderyka Chopina. Chociaż w akcie chrztu  jako ojca chrzestnego Kompozytora wymieniono Franciszka Grembeckiego, to wiadomo jednak, że w rodzinie Chopinów nie był on za takiego uważany. Zastąpił on jedynie Skarbka, który nie mógł przybyć na uroczystość chrztu do Brochowa, ponieważ w tym czasie przebywał w Paryżu. Dziecku nadano dwa imiona: pierwsze Fryderyk na cześć ojca chrzestnego i drugie Franciszek na cześć jego zastępcy (niektóre źródła podają, że drugie imię nadano na cześć dziadka - François). Portrety rodziny Kompozytora w jego domu rodzinnym. U góry - rodzice: Mikołaj Chopin (1771-1844) i Tekla Justyna z d. Krzyżanowska (1782-1861). U dołu - rodzeństwo: Ludwika Marianna (1807-1855), Justyna Izabela (1811-1881), Emilia (1812-1827) oraz sam Fryderyk. Portret Fryderyka Chopina w jego domu rodzinnym. Wśród historyków wątpliwości budzi data urodzin Kompozytora 22 lutego. Wiemy bowiem, że rodzina artysty obchodziła jego urodziny 1 marca. Datę tę wymienia matka w liście z początku 1837 roku oraz siostra Ludwika w liście z 21 marca 1842 roku. Tę samą datę podawał również sam Fryderyk Chopin. Kwestia ostatecznego ustalenia daty będzie z pewnością nadal przedmiotem dyskusji między badaczami; wydaje się, że racja jest po stronie tradycji rodzinnej, czyli należałoby przyjąć, że Kompozytor urodził się 1 marca 1810 roku. Dom Urodzenia Fryderyka Chopina. Na przełomie XVIII i XIX wieku Żelazową Wolę kupiła rodzina hrabiów Skarbków. Kacper i Ludwika Skarbkowie zamieszkali we dworze z dwiema oficynami. Guwernerem ich dzieci był ojciec Kompozytora Mikołaj Chopin. W roku 1812 dwór Skarbków spłonął, ale obydwie oficyny ocalały. Po śmierci najmłodszego syna Skarbków, Michała, rodzina sprzedała Żelazową Wolę, której właścicielami byli kolejno Szubertowie, Eugehardowie, Peszlowie i Towiańscy. Od 1879 roku dwór był w rękach Aleksandra Pawłowskiego, który w miejscu urodzenia Chopina urządził magazyn gospodarczy.
W 1894 roku z inicjatywy rosyjskiego kompozytora Milija Aleksiejewicza Bałakirewa (1837-1910) odsłonięto pomnik Fryderyka Chopina projektu Bronisława Żochowskiego (1836-1911). W 1928 roku warszawskie Towarzystwo Przyjaciół Domu Chopina i Komitet Chopinowski z Sochaczewa zakupiły oficynę i 3 ha ziemi. W 1931 roku rozpoczęto renowację i przebudowę wg projektu Juliana Żakowskiego (1893-1970). Prof. Franciszek Krzywda-Polkowski (1881-1949) rozpoczął prace nad tworzeniem parku. W latach 30. XX wieku wg projektu Lecha Niemojewskiego (1894-1952) urządzono wnętrze z XIX-wiecznymi meblami. Do Żelazowej Woli sprowadzono fortepian firmy Pleyel, a wśród pierwszych eksponatów znalazł się również gipsowy odlew maski pośmiertnej Fryderyka Chopina - dar Kazimierza Hugo-Badera (1887-1949). 17 października 1931 roku dokonano symbolicznego otwarcia dworku, który udostępniono zwiedzającym w czerwcu 1939 roku. W czasie okupacji park i oficynę zamieniono na sanatorium i miejsce rehabilitacji rannych, a od jesieni 1944 roku aż do stycznia 1945 roku - na szpital polowy. Fortepian Pleyela został wywieziony, a większość, z trudem zbieranych eksponatów zaginęła. Do 1949 roku trwały prace nad renowacją budynku, odtworzeniem ogrodu, a także zgromadzeniem kolekcji mebli i przedmiotów z epoki. W setną rocznicę śmierci Chopina odbyła się inauguracja ekspozycji. W dworku zgromadzono m.in.: warszawski fortepian firmy Leszczyński z pierwszej połowy XIX wieku, pionowy klawikord zwany „żyrafą” firmy Fried Külbors z Wrocławia z XIX wieku, ponadto XIX-wieczne meble w stylu biedermeier oraz portrety Fryderyka Chopina i jego rodziny. W saloniku muzycznym stoi współczesny fortepian, na którym grają pianiści podczas letnich koncertów. Park krajobrazowy w Żelazowej Woli pochodzi z XVIII wieku, choć później przekształcony został wg projektu Kamila Jamme z 1871 roku. Po parcelacji majątku w 1918 roku park zdewastowano, wyrąbując w nim liczne drzewa. Po wykupieniu posesji w 1928 roku przez Towarzystwo Przyjaciół Domu Chopina i Komitet Chopinowski, projekt rewitalizacji parku opracował prof. Franciszek Krzywda-Polkowski, twórca polskiej szkoły architektury krajobrazu ogrodowego. Prace przeprowadzono w latach 1932-1937. W parku nad Utratą można zobaczyć ok. 10 tys. gatunków i odmian drzew, krzewów, bylin i roślin z kraju i ze świata. Są wśród nich m.in.: wierzby, klony, dęby, topole, amerykańskie sosny, kalifornijskie jodły, japońskie berberysy oraz cierniste pigwowce z Chin. Na terenie parku znajdują się także liczne wizerunki Fryderyka Chopina. We wnętrzach dworku i na terenie parku z głośników sączy się muzyka wielkiego pianisty, którą można się upajać siedząc na ławkach i spacerując po alejkach. Brochów. Kościół parafialny p.w. św. św. Rocha i Jana Chrzciciela. Pierwsze informacje o istnieniu drewnianego kościoła w Brochowie pochodzą z XII wieku. W roku 1331 drewnianą świątynię zastąpił kościół murowany, wystawiony z fundacji książąt mazowieckich przez rycerza Andrzeja z Dinheim, a w kronice z 1356 roku wzmiankowany jest jego pleban. Ów kościół nie zachował się jednak do naszych czasów.
Figura św. Rocha przed kościołem p.w. św. św. Rocha i Jana Chrzciciela w Brochowie. Inicjatorem budowy obecnej świątyni był wojski warszawski i właściciel wsi Jan Brochowski (1520-1553). W roku 1551 zlecił on warsztatowi Jana Baptysty Wenecjanina (ok. 1492-1567) wzniesienie nowego kościoła parafialnego, uzupełnionego zespołem fortyfikacji protobastionowych. Budowę zakończono w 1561 roku, a kościół konsekrował sufragan poznański biskup Jakub Brzeźnicki w roku 1596. W czasie wojen szwedzkich w połowie XVII wieku kościół brochowski został uszkodzony i wkrótce po ich zakończeniu, w latach 1662-1665 został odremontowany przez właściciela dóbr Wojciecha Adriana Olbrachta Lasockiego (1631-1690). W posiadaniu rodziny Lasockich dobra brochowskie pozostały do 1931 roku, a groby przedstawicieli rodu mieszczą się w krypcie kościoła. Kościół parafialny p.w. św. św. Rocha i Jana Chrzciciela w Brochowie jest klasyczną bazyliką obronną ze średniowieczną nawą główną i dostawionymi do niej w XVI stuleciu dwiema nawami bocznymi. Surową, zbliżoną do neoromańskiej, formę zewnętrzną budowli podkreślają dostawione w narożach dwie cylindryczne wieżyczki, pomiędzy którymi znajduje się rodzaj empory. Prezbiterium zamknięto absydą oraz górującą nad nią samotną wieżą. Wokół kościoła biegnie dwukondygnacyjny ganek tunelowy ze strzelnicami. Tablica na murach kościoła p.w. św. św. Rocha i Jana Chrzciciela w Brochowie, upamiętniająca żołnierzy armii Poznań i Pomorze walczących w Bitwie nad Bzurą we wrześniu 1939 roku. Kościół p.w. św. św. Rocha i Jana Chrzciciela w Brochowie. Otaczające świątynię mury nie są typowymi murami fortyfikacyjnymi. Już w momencie budowy w XVI wieku nie były one trudne do pokonania. Było to raczej umocnienie obiektu, służącego jako schronienie dla okolicznej ludności na wypadek napadu rabunkowego. Regularne wojsko nie miałoby problemu z pokonaniem takich fortyfikacji. Przypuszcza się, że bastiony na murach powstały na początku XVII wieku i miały symbolizować obronność założenia architektonicznego. Kościół p.w. św. św. Rocha i Jana Chrzciciela w Brochowie. Sklepienie kolebkowe świątyni jest zdobione siecią kasetonową z powtarzającymi się motywami prostokąta i pokryte bogatą polichromią. Wyposażenie prawie w całości pochodzi z czasów współczesnych. Pierwotne spłonęło w pożarze podczas I wojny światowej. Ocalały nieliczne przedmioty, wśród nich drewniany krucyfiks, który dziś wisi w bocznej nawie oraz kominki służące do gotowania pożywienia dla załogi kościoła-twierdzy w czasie oblężenia. Dwa żyrandole ofiarował kościołowi znany śpiewak Adam Zwierz, który własnoręcznie je wykonał.
Kościół w Brochowie był parafialnym kościołem Chopinów. Wcześniej odbył się w nim ślub rodziców Kompozytora, a później także jego siostry Ludwiki. W kancelarii parafialnej można obejrzeć kopie wszystkich metryk rodziny: urodzenia i chrztu Fryderyka oraz ślubne Tekli Justyny Krzyżanowskiej z Mikołajem Chopinem i Ludwiki Marianny Chopin z Józefem Kalasantym Jędrzejewiczem (1803-1853). W czasie I wojny światowej kościół brochowski został doszczętnie zniszczony. W okresie międzywojennym odbudowę prowadzili Jarosław Marian Wojciechowski (1874-1942) i Tymoteusz Mieczysław Sawicki (1890-1946). Kolejne zniszczenia przyniosła II wojna światowa, a zwłaszcza rozgrywająca się na pobliskich łąkach nad Bzurą największa bitwa kampanii wrześniowej 1939 roku. Dzisiejsza forma świątyni jest efektem kontrowersyjnych działań konserwatorskich z lat 1946-1949. Sklepienia są wykonane z betonu, dach pokryto nowoczesną dachówką, hełmy wież mają dziwną, ahistoryczną formę. Kościół p.w. św. św. Rocha i Jana Chrzciciela w Brochowie. Położony nad brzegiem Bzury, renesansowy w formie zabytek o charakterze obronnym stanowi wyjątek w polskiej architekturze sakralnej. Zbudowany z czerwonej cegły kościół zwieńczony jest trzema wieżami. Dwie z nich znajdują się po obu stronach romańskiego portalu, a trzecia - nad prezbiterium. Całość otacza mur z narożnymi bastionami. Pierwsza wzmianka o Brochowie pochodzi z 1113 roku i dotyczy drewnianego kościoła pobudowanego kilkanaście lat wcześniej. W XII wieku wieś była własnością Oltona, wojewody Mazowsza i Kujaw. Olton zapisał Brochów opatom z Czerwińska. W 1304 roku książę płocki Bolesław II (1251-1313) przekazał miejscowość w lenno rycerzowi Janowi Sówce z rodu Przewdziców. Brochów. Jeden ze stawów w dolinie Bzury. Na przełomie XVI i XVII wieku wieś stała się własnością Lasockich, herbu Dołęga, w posiadaniu których pozostawała do 1931 roku. Próbowali oni bez powodzenia przeprowadzić lokację miejską w 1667 roku. Miejscowość była wielokroć niszczona, m.in. w czasie potopu, wojen napoleońskich, I wojny światowej i II wojny światowej. Bolimów. Późnorenesansowy, jednonawowy, murowany kościół p.w. św. Anny wzniesiony został w 1635 roku z fundacji mieszczan bolimowskich w miejscu wcześniejszej świątyni drewnianej. Kościół jest orientowany, posiada prostokątną nawę i kwadratowe zakończone absydą prezbiterium. Od strony zachodniej w elewację wkomponowana jest czworoboczna wieża zakończona ostrosłupowym hełmem z ażurową latarnią. świątynia jest kościołem filialnym w bolimowskiej parafii p.w. św. Trójcy.
Kościół p.w. św. Anny w Bolimowie. Wnętrze przesklepione jest kolebką z lunetami. Barokowy, bogato dekorowany ołtarz główny z ok. 1640 roku dedykowany jest  św. Annie. Lewy boczny ołtarz poświęcony jest św. Antoniemu Padewskiemu, a prawy - Panu Jezusowi Ukrzyżowanemu. Późnorenesansowy kościół p.w. św. Anny w Bolimowie. Od strony południowej i zachodniej w murach zewnętrznych kościoła tkwią do dziś pociski artyleryjskie wystrzelone przez Niemców w trakcie działań wojennych w 1914 roku. Bolimów do XIV wieku należał do kasztelanii łowickiej. Potem wieś weszła w skład Księstwa Rawskiego, którego władca Siemowit III (1320-1381) nadał jej ok. roku 1370 przywilej lokacyjny na prawie chełmińskim. Później Bolimów był niewielkim miastem, lokowanym przez księcia mazowieckiego Siemowita V (1389-1442) w latach 30. XV wieku. W roku 1476 Bolimów wraz z resztą ziemi sochaczewskiej przyłączony został do Korony, a w 1481 roku stał się własnością króla Kazimierza IV Jagiellończyka (1427-1492). W roku 1519 przywilej lokacyjny Bolimowa potwierdził król Zygmunt I Stary (1467-1548). Lata świetności Bolimów przeżywał w XVI i w I połowie XVII wieku. Rozwijało się rzemiosło. Działał też tu jeden z największych tartaków w kraju, zwany „bolimowską piłą”. Miasto miało trzy kościoły, młyn, łaźnię, jatki, karczmy i dwór starościński. W XVIII wieku, jednym ze starostów był autor poloneza „Pożegnanie Ojczyzny”, Michał Kleofas Ogiński (1765-1833). Dynamiczny rozwój przerwał „potop szwedzki”. Miasto zostało spustoszone przez Szwedów i wojska Jerzego II Rakoczego (1621-1660) w 1657 roku. Miary klęsk dopełniły zarazy w 1658, 1667, 1710 i 1713 roku. W czasie powstania listopadowego w Bolimowie przez pewien czas przebywał generał Jan Zygmunt Skrzynecki (1787-1860). Tutaj też pozbawiono go dowództwa. W czasie powstania styczniowego działał tu oddział Władysława Stroynowskiego (1820-1878). W 1870 roku Bolimów utracił prawa miejskie. Podczas I wojny światowej, od grudnia 1914 roku do lipca 1915 roku, w pobliżu Bolimowa przebiegała linia frontu, a w 1915 roku armia niemiecka dwukrotnie użyła tu broni chemicznej. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku w okolicy Bolimowa działały jednostki 10. DP Armii „Poznań”. Na początku XVI wieku wzniesiono w Nieborowie gotycko-renesansowy dwór, który przetrwał do końca wieku XVII. Stanowił wówczas własność Nieborowskich herbu Prawda. W 1694 roku prymas Augustyn Michał Stefan Radziejowski (1645-1705) kupił od nich dobra i wzniósł barokowy pałac wg projektu Tylmana z Gameren (1632-1706). Prymas zapisał majątek Konstancji (?-1718) i Jerzemu Hipolitowi (?-1715) Towiańskim. Ich syn Krzysztof Mikołaj Towiański (?-1761) sprzedał dobra w 1723 roku generałowi Aleksandrowi Jakubowi Lubomirskiemu (1695-1772) i jego małżonce Karolinie Fryderyce von Vitzthum.
Od 1736 roku właścicielami Nieborowa byli Stanisław i Jan Józef Łochoccy, a od 1766 roku - hetman Michał Kazimierz Ogiński (1729-1800). W latach 1766-1768  przekształcił on wnętrza w stylu rokokowym. W roku 1774 właścicielem został książę Michał Hieronim Radziwiłł (1744-1831). Zgromadził on zbiór obrazów i innych dzieł sztuki. Dla niego Szymon Bogumił Zug (1733-1807) założył na początku lat 70. XVIII wieku ogród francuski i przebudował w 1784 roku wnętrza pałacu w stylu wczesnoklasycystycznym. Jego żona, Helena z Przeździeckich (1753-1821), założyła w pobliżu ogród, zwany Arkadią. Po śmierci Michała Hieronima Radziwiłła pałac uległ zaniedbaniu. Po sporach o sukcesję, przypadł on w 1841 roku synowi Michałowi Gedeonowi Hieronimowi (1778-1850). Jego następca, Zygmunt Radziwiłł (1822-1892) był utracjuszem i doprowadził majątek do ruiny. Odstąpił on dobra w 1879 roku swemu bratankowi Michałowi Piotrowi Radziwiłłowi (1853-1903), który odkupił Arkadię, założył manufakturę mebli i majoliki, uzupełnił wyposażenie wnętrz i bibliotekę. Zmarł bezpotomnie, a wdowa sprzedała w 1906 roku dobra Januszowi Franciszkowi Ksaweremu Radziwiłłowi (1880-1967), ordynatowi ołyckiemu. Książę Janusz Franciszek Ksawery Radziwiłł był znanym działaczem politycznym i gospodarczym. Przebudował on w latach 1922-1929 wnętrza pałacu i uczynił z Nieborowa rezydencję, odwiedzaną przez polityków i osobistości życia publicznego. W okresie okupacji prowadził działalność konspiracyjną. Jego syn Edmund Ferdynand Michał (1906-1971) zarządzał dobrami, działając jednocześnie, razem z żoną Izabelą, w szeregach AK. Był on dwukrotnie, w 1939 roku i w latach 1945-1947, więziony przez NKWD na terenie ZSRR. Małżonka Janusza, Anna z Lubomirskich Radziwiłłowa zmarła w 1947 roku w Krasnogorsku. Detale architektoniczne pałacu. Początki Nieborowa sięgają końca XII wieku. Na początku XVI wieku wzniesiono w Nieborowie gotycko-renesansowy dwór, który przetrwał do końca wieku XVII. Do tego czasu dobra stanowiły własność rodu Nieborowskich herbu Prawda. Nieborów. Zabytkowy piec kaflowy w pałacu. Tzw. Gabinet Zielony w pałacu w Nieborowie obecny wystrój architektoniczny i dekorację malarską otrzymał w 1784 roku. Na ścianach widnieją portrety: Kazimierza Poniatowskiego (1721-1800), Ignacego Krasickiego (1735-1801) i Andrzeja Hieronima Franciszka Zamoyskiego (1716-1792), Marianny z Zamoyskich Granowskiej i Walentego Sobolewskiego (1765-1831), Izabeli (1746-1835) i Adama Kazimierza (1734-1823) Czartoryskich. Pokój wyposażony jest w meble angielskie z końca XVIII i XIX wieku. W gablocie umieszczono porcelanę i ceramikę ze zbiorów radziwiłłowskich.
Tzw. Sypialnia Wojewody, zaprojektowana przez Szymona Bogumiła Zuga, gromadzi portrety rodziny i przyjaciół Radziwiłłów, z wyróżniającym się portretem Anieli Radziwiłłówny pędzla Elisabeth Vigée-Lebrun (1755-1842). Znajduje się tu m.in. portret siostry króla, Izabeli Elżbiety z Poniatowskich Branickiej (1730-1808) i Michała Gedeona Hieronima Radziwiłła w mundurze wojsk Księstwa Warszawskiego. Pokój wyposażony jest w meble polskie i francuskie z końca XVIII wieku. Tzw. Gabinet Żółty z wczesnoklasycystyczną dekoracją wnętrza, zaprojektowaną przez Szymona Bogumiła Zuga w 1784 roku i antykizującą dekoracją malarską. Spośród obrazów z XVII-XVIII wieku zasługują na uwagę Ruiny rzymskie Giovanniego Paolo Panniniego (1691-1765) i Chrzest syna królowej Kandake Giovanniego Ghisolfiego (1623-1683), wiszące nad empirowym biurkiem ,,z lirami''. W gablocie można obejrzeć porcelanę i ceramikę ze zbiorów radziwiłłowskich. Tzw. Salon Czerwony otrzymał wystrój rokokowy wnętrza podczas przebudowy dokonanej przez Michała Kazimierza Ogińskiego w latach 1766-1768. Dominującym akcentem sali jest portret Anny Karoliny Orzelskiej (1707-1769), nieślubnej córki króla Augusta II Mocnego (1670-1733) i Anny Katarzyny (Henrietty) Rénard (1685-1721). Autorstwo portretu jest przypisywane Antoine'owi Pesne'owi (1683-1757). Salon zdobią meble francuskie: kanapa confidenté z zespołem foteli oraz trzy komody z połowy XVIII wieku, a na nich wazony z porcelany saskiej. Portret Anny Karoliny Orzelskiej, nieślubnej córki króla Augusta II Mocnego i Anny Katarzyny (Henrietty) Rénard. W 1724 roku otrzymała ona nazwisko Orzelska. Została oficjalnie uznana za królewską córkę z tytułem hrabiny. Współcześni wspominali o jej skłonności do używek i licznych romansów. Lubiła polowania, tańce, jazdę konną. W 1730 roku poślubiła księcia Szlezwiku-Holsztyna-Sønderborg-Beck Karola Ludwika Fryderyka (1690-1774). Miała z nim syna Karola Fryderyka. 3 lata po ślubie zażądała rozwodu, który został jej udzielony i wyjechała do Wenecji, gdzie wiodła życie skandalistki. Nieborów. Jeden z obrazów, zdobiących wnętrza pałacowe. Główna klatka schodowa pałacu, wybudowana przez Michała Kazimierza Ogińskiego w latach 1766-1768, pokryta jest holenderskimi płytkami ceramicznymi z około 1700 roku, wyprodukowanymi w manufakturze w Harlingen, filii Delft. W tej części pałacu zawieszone są portrety królewskie: Stanisława Augusta Poniatowskiego (1732-1798), Jana III Sobieskiego (1629-1696) i Marii Kazimiery Sobieskiej (1641-1716) z synem Jakubem Ludwikiem (1667-1737), a także portrety właścicieli: Karoliny Fryderyki Lubomirskiej i Michała Kazimierza Ogińskiego oraz Michała Kazimierza Radziwiłła zwanego Rybeńko (1702-1762).
Nieborów. W ogrodzie przypałacowym - oryginalny kwietnik i zarazem ławeczka. Nieborów. W ogrodzie pałacowym. Nieborów. W ogrodzie pałacowym. Nieborów. W ogrodzie pałacowym. Po zwiedzeniu Nieborowa wahaliśmy się, czy nie pojechać do muzeum, do którego kierował ten znak. Trudno powiedzieć, czy twórcy słynnego drogowskazu świadomi byli popularności, jakiej przysporzy on miejscowości. Być może owa tabliczka wywołała na niejednej twarzy uśmiech, jednak efekt promocyjny był kolosalny. Niestety, czas nie pozwolił na obejrzenie muzeum i tych 400 ruchomych rzeźb.

najbliższe galerie:

 
Żelazowa Wola -jesień 2007
1pix użytkownik zuza odległość 0 km 1pix
Żelazowa Wola
1pix użytkownik lala odległość 1 km 1pix
Sochaczew
1pix użytkownik popekpawel odległość 6 km 1pix
Stacja Sochaczew
1pix użytkownik muzelea odległość 7 km 1pix
Puszcza Kampinoska
1pix użytkownik waldi_s odległość 8 km 1pix
galerijka
1pix użytkownik krycha odległość 14 km 1pix

komentarze do galerii (10):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5019) dodano 25.10.2014 21:07

Antala - chyba tak. Powiedziałem sobie, że jeśli będę w tych okolicach, to tego nie odpuszczę. Pozdrawiam. :)

antala użytkownik antala(wpisów:1037) dodano 25.10.2014 10:04

tzreba pojechać do poprawki

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5019) dodano 24.10.2014 22:46

Antala - oj mogło! Bo jak jeszcze się doda te 400 ruchomych figur... Pozdrawiam. ))

antala użytkownik antala(wpisów:1037) dodano 24.10.2014 21:44

Ten kościół w Brochowie - niezwykły dzięki wieżom walcowatym i smukłym. Muzeum Sromów... mogło być ciekawie... :)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5019) dodano 24.10.2014 18:17

Przemysław - dzięki za zaufanie i "dychę" w ciemno, ale do odwiedzenia galerii zapraszam. Pozdrawiam. :)

Bartekplk - ciekawe, czy ktoś był w tym muzeum, bo najczęściej spotkałem się z tym, że wszyscy robią sobie fotkę przy nazwie (podobnie, jak w austriackim Fucking). Ja też, niestety, w tym muzeum nie byłem. Pozdrawiam. :)

Tereza - na recital chopinowski w Żelazowej Woli udało mi się trafić kilka razy. Inna rzecz, że było to dość dawno. Teraz jest fane, to, że nawet jak nie ma recitalu, to muzyka jest w parku obecna - słychać ją z ukrytych głośników. Pozdrawiam. :)

tereza użytkownik tereza(wpisów:3846) dodano 24.10.2014 11:35

Kilka lat temu odwiedziłam te miejscowości.Było to latem i w Żelazowej Woli
trafiłam na recital chopinowski.Wspaniałe przeżycie.Pozdrawiam:)

bartekplk użytkownik bartekplk(wpisów:1908) dodano 24.10.2014 11:25

Muzeum Sromów- klasyk. Tabliczkę tez mam gdzieś na fotce, ale w muzeum nie byłem. :)

przemyslaw użytkownik przemyslaw(wpisów:5948) dodano 23.10.2014 23:30

Jak AK mówi, że wspaniała, to znaczy, że tak jest. Dychę masz teraz, ale obejrzę jutro...

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5019) dodano 23.10.2014 18:37

AK - dzięki. Pozdrawiam. :)

ak użytkownik ak(wpisów:5978) dodano 23.10.2014 18:14

wspaniała edukacyjna galeria

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!