m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (42):

 
Przydrożna kapliczka w Laskach. Nazwa wsi wywodzi się od leszczyny (laska). Powstała ona przy dworze rodziny Daszewskich na początku XVIII wieku. Na początku XX wieku duży teren folwarku został przekazany przez spadkobierczynię majątku Różę Marię Czacką  - zakonnicę znaną jako matka Elżbieta Czacka - zakładowi dla ociemniałych dzieci, prowadzonemu przez Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi i siostry franciszkanki Służebnice Krzyża. Przed II wojną światową funkcjonował tu zakład dla sierot, Dom Matki i Dziecka oraz świetlica wojskowa. Kościół parafialny p.w. Matki Bożej Królowej Meksyku w Laskach, zbudowany w latach 80. XX wieku. W czasie wojny we wsi dwukrotnie działał szpital wojenny - we wrześniu 1939 roku oraz podczas Powstania Warszawskiego w 1944 roku. Przebywał tu wówczas ks. Stefan Wyszyński, późniejszy kardynał i prymas, pełniąc funkcję kapelana Grupy Kampinos Armii Krajowej. Kościół parafialny p.w. Matki Bożej Królowej Meksyku w Laskach. Oprócz niego w Laskach znajduje się też kaplica p.w. Matki Bożej Anielskiej z 1925 roku, zbudowana wg projektu Łukasza Wolskiego. Znajduje się tu także cmentarz wojenny ofiar II wojny światowej i cmentarz, związany z Zakładem dla Ociemniałych. Lipków. W tej podwarszawskiej wsi na skraju Puszczy Kampinoskiej zachował się malowniczy park z aleją lipową, a w nim klasycystyczny kościół p.w. św. Rocha, zbudowany w 1792 roku. W 1830 roku, nastąpiło zamknięcie kościoła, ze względu na zmniejszenie liczby parafian. Parafia przestała istnieć a wszystkie paramenta przeniesiono do kościoła w Babicach. Kościół lipkowski powoli popadał w ruinę tak, że w roku 1950 sterczały tylko gołe, zniszczone mury, a wewnątrz rosły drzewa i krzewy. Kościół p.w. św. Rocha w Lipkowie. Pierwsza wzmianka o wsi, noszącej wówczas nazwę Łupków lub Lubków, pochodzi z 1414 roku. Był on wówczas własnością rycerskiego rodu Prusów. Wieś często zmieniała właścicieli. W XVIII wieku należała do Zamoyskich, Mniszchów, a od 1790 roku do Jakuba Paschalisa Jakubowicza, kupca pochodzenia ormiańskiego, który otworzył tu manufakturę słynnych lipkowskich pasów kontuszowych i zbudował dwór. W 1791 roku wizytę złożył tu król Stanisław August Poniatowski. Kościół p.w. św. Rocha. Po śmierci Paschalisa Jakubowicza Lipków odziedziczył jego syn Marek Józef Paschalis. Potem należał on do rodzin Miecznikowskich, Worowskich, Młodzianowskich i od 1880 roku do Kazimierza Szetkiewicza. Do Lipkowa, do córki Szetkiewicza Maryni, przyjeżdżał, jako konkurent do jej ręki, a potem - jako jej mąż - Henryk Sienkiewicz. Na prośbę żony umieścił tutaj scenę pojedynku Bohuna z Wołodyjowskim w powieści „Ogniem i mieczem”. W 1909 roku jego właścicielem był Gustaw Daszkiewicz, następnie Ludwik Suwald. Ostatnim właścicielem był Jerzy Suwald.
Kościół p.w. św. Rocha odbudowany został dopiero w latach 1950-1952, dzięki staraniom księdza kanonika Stefana Kowalczyka, dziekana warszawskiego i proboszcza parafii NMP na Nowym Mieście w Warszawie. On właśnie zachęcił miejscową ludność do oczyszczenia z drzew i krzewów zrujnowanego kościoła. On również przedstawił Księdzu Prymasowi Stefanowi kardynałowi Wyszyńskiemu kandydata na pierwszego proboszcza parafii Lipków w osobie ks. Wacława Kurowskiego. Przepracował on w parafii 40 lat. To on stworzył z szarej wsi, obraz sympatycznej, podwarszawskiej wioski z charakterem. Kościół p.w. św. Rocha w Lipkowie. Po śmierci ks. Wacława Kurowskiego parafią opiekował się przez kilka lat ks. Mieczysław Mackiewicz, a od 1998 roku ks. Andrzej Kowalski. Każdy z nowych proboszczów miał swoją wizję parafii. Próbowali modernizować obiekty kościelne, wprowadzali nowe obrzędy, ale niestety - nie kontynuowali poczynań ks.Kurowskiego. Zawieszona została działalność muzeum, a nieremontowany przez lata kościół, z powodu złego stanu od 3 lat stoi pusty, a msze odbywają się w baraku obok. Na szczęście jest spora szansa, że zabytek odzyska dawny blask. Kościół p.w. św. Rocha w Lipkowie. Figura św. Józefa z początku XX wieku, stojąca obok kościoła p.w. św. Rocha w Lipkowie. Do roku 1921 w miejscowości stała karczma, uwieczniona w powieści Ogniem i mieczem przez Sienkiewicza. Do 2006 roku miejsce to upamiętniał głaz, znajdujący się w zagajniku nad potokiem Struga, przy mostku łączącym Lipków z Koczargami Starymi. Dwór w Lipkowie zbudowany w 1792 roku przez Jakuba Paschalisa Jakubowicza wg projektu Hilarego Szpilowskiego. Jakubowicz przybył do Polski w latach 60. XVIII wieku z Tokatu w Anatolii i został nobilitowany. Parterowy dwór nakryty jest dachem mansardowym z bardzo szerokim ryzalitem, zwieńczonym trójkątnym naczółkiem i pilastrami. Naroża obiektu są boniowane. W okresie międzywojennym dobudowano kolumnowy portyk, który zlikwidowano w trakcie odbudowy po wojnie. W 1948 roku pracownicy PGR zaprószyli ogień i dwór spłonął. Po odbudowie w roku 1957 umiejscowiono w nim plebanię. Nagrobek byłego właściciela dóbr lipkowskich Józefa Paschalisa Jakubowicza i jego żony.
Pomnik w Truskawiu, upamiętniający partyzantów Grupy Kampinos AK i innych formacji, działających na terenie Puszczy Kampinoskiej. Wieś powstała z nadania Władysława II Jagiełły w 1419 roku. Jest najstarszą osadą Puszczy Kampinoskiej. W trakcie powstania styczniowego w 1863 roku była bazą powstańców. W nocy z 2 na 3 września 1944 roku oddziały AK pod dowództwem Adolfa Pilcha (ps.Góra, Dolina) dokonały pogromu stacjonujących we wsi oddziałów rosyjskiej, kolaboranckiej brygady RONA, słynącej z niebywałego okrucieństwa. Pociecha, powszechnie uważana za odrębną wieś, jest formalnie oddalonym przysiółkiem Truskawia. Stanowi znane miejsce wypadowe do Puszczy Kampinoskiej. Oprócz kilku zabudowań, znajdują się tu m.in. pomniki partyzanckie, m.in. widoczny na zdjęciu pomnik Powstańczych Oddziałów Specjalnych Jerzyki. Krzyż ten upamiętnia walki Jerzyków z oddziałami RONA, toczone pod Pociechą w dniach 28 sierpnia-2 września 1944 roku. Powstańcze Oddziały Specjalne Jerzyki były wojskowo-cywilną organizacją konspiracyjną, działającą w okresie od jesieni 1939 roku do stycznia 1945 roku na obszarze Generalnego Gubernatorstwa i części ziem wcielonych do Rzeszy. Idea utworzenia organizacji pojawiła się na krótko przed kapitulacją Warszawy, podczas ustaleń komendanta obrony stolicy, gen. Waleriana Czumy z prezydentem miasta Stefanem Starzyńskim. W ich wyniku prezydent Starzyński polecił por. rez. Jerzemu Strzałkowskiemu, powołanie na okres okupacji organizacji podziemnej. Organizacja POS „Jerzyki” realizowała cele ogólnonarodowe, stosując walkę zbrojną oraz działalność cywilną. Istniał specjalny oddział pod dowództwem por. Aleksandra Choderskiego ps. Szurik, który pomagał ludności żydowskiej. W ramach POS Jerzyki działało kilka oddziałów partyzanckich. Wg oceny Komendy Rezerw KG AK, POS Jerzyki liczyły w latach 1942-1943 ok. 12 tys. ludzi, lecz prawdopodobnie liczba ta jest mocno zawyżona. 17 stycznia 1945 roku Komendant Główny POS Jerzyki rozwiązał organizację. Przez cały czas istnienia dowódcą organizacji był płk Jerzy Strzałkowski. W okolicach Palmir. Jest to wieś położona w Kotlinie Warszawskiej na terenie Puszczy Kampinoskiej. Została założona w XIX wieku pod nazwą Palmira, obecną nazwę Palmiry nosi od 1929 roku. Przed II wojną światową w pobliżu Palmir znajdowały się magazyny amunicji, przygotowane na wypadek sowieckiej inwazji - we wrześniu 1939 roku zaopatrywano z nich wojska polskie w czasie niemieckiego oblężenia Warszawy. W okolicach Palmir. W czasie okupacji, w okresie od grudnia 1939 roku do lipca 1941 roku pobliskie lasy były miejscem masowych mordów, dokonywanych przez Niemców na ludności cywilnej, głównie na byłych więźniach Pawiaka oraz więzień przy Daniłowiczowskiej i Rakowieckiej. Po wojnie odnaleziono 24 zbiorowe groby, z których wydobyto ponad 1700 ciał. Dzięki identyfikacjom, dokonywanym przez rodziny lub na podstawie dokumentów i kwitów znalezionych przy zwłokach udało się rozpoznać 576 ciał. Nazwiska kolejnych 480 ofiar ustalono natomiast na podstawie innych źródeł.
Funkcjonariusze SS i policji niemieckiej rozstrzelali w Palmirach około 1700 obywateli polskich narodowości polskiej i żydowskiej, zazwyczaj przywiezionych z warszawskich więzień i aresztów. Wśród zamordowanych znalazło się wielu przedstawicieli polskiej elity politycznej, intelektualnej i kulturalnej, których aresztowano w ramach tzw. Akcji AB. Palmiry stanowią najbardziej znany - obok Katynia - symbol martyrologii inteligencji polskiej w okresie II wojny światowej. Pierwsze egzekucje w Palmirach, na których temat zachowały się jakiekolwiek informacje, miały miejsce 7 i 8 grudnia 1939 roku. W tych dniach zamordowano tu kolejno 70 i 80 osób. Żołnierzy kompanii wartowniczej Wehrmachtu, która strzegła dawnych składów amunicyjnych poinformowano, że rozstrzelani byli Żydami. 14 grudnia 1939 roku miała miejsce kolejna egzekucja. Rozstrzelano wówczas 46 osób. Do końca roku rozstrzelano jeszcze na polanie śmierci około 70 osób. W styczniu i lutym 1940 roku miały miejsce w Palmirach liczne zbiorowe egzekucje, które związane były ze sprawą dekonspiracji podziemnej Polskiej Ludowej Akcji Niepodległościowej (PLAN) oraz brawurową ucieczką z aresztu Gestapo jednego z jej przywódców - Kazimierza Andrzeja Kotta. Po jego ucieczce aresztowano setki ludzi, w tym 255 intelektualistów narodowości żydowskiej. Tydzień później rozstrzelano w Palmirach 80 osób. Kolejnych 118 osób prawdopodobnie rozstrzelano w pierwszych miesiącach 1940 roku. Zamordowano też ok. 40 mieszkańców Zakroczymia, w tym burmistrza Tadeusza Henzlicha. Kolejna egzekucja miała miejsce 26 lutego 1940 roku. Rozstrzelano wówczas blisko 190 osób - głównie mieszkańców Legionowa i okolic. 2 kwietnia 1940 roku rozstrzelano blisko 100 osób przywiezionych z Pawiaka i więzienia mokotowskiego. 23 kwietnia 1940 roku rozstrzelano 34 mężczyzn, aresztowanych po starciu niemieckiej policji z polskimi konspiratorami. Egzekucja ta zamknęła pierwszy etap akcji eksterminacyjnej w Palmirach. W marcu 1940 roku Warszawę i okoliczne miejscowości dotknęły masowe aresztowania, których ofiarą padli przede wszystkim działacze polityczni i społeczni, urzędnicy, duchowni, lekarze i prawnicy. Pierwsza masakra, przeprowadzona w Palmirach w ramach tzw. Akcji AB, miała miejsce 14 czerwca 1940 roku. Najgłośniejsza ze wszystkich egzekucji odbyła się 20-21 czerwca 1940 roku. Objęła ona 358 więźniów Pawiaka. Śmierć ponieśli m.in. Maciej Rataj, Mieczysław Niedziałkowski, Jan Pohoski i inni. Zamordowani zostali także liczni prawnicy, urzędnicy, artyści oraz sportowcy - m.in. Janusz Kusociński. Grób Macieja Rataja. Do połowy lipca 1941 roku, polana śmierci” w Palmirach stanowiła główne miejsce straceń więźniów politycznych z Warszawy i okolic. 11 marca 1941 roku, w odwecie za zlikwidowanie przez żołnierzy ZWZ kolaboranta Igo Syma, Niemcy rozstrzelali tu 21 więźniów Pawiaka. 1 kwietnia 1941 roku rozstrzelano 20 mężczyzn. Kolejna egzekucja miała miejsce 12 czerwca 1941 roku. Zginęło wówczas 30 więźniów Pawiaka. Wreszcie 17 lipca 1941 roku rozstrzelano 47 osób - w większości więźniów Pawiaka. Mord ten był prawdopodobnie ostatnią z egzekucji przeprowadzonych w Palmirach.
Tablica przy grobie Macieja Rataja, upamiętniająca członków jego rodziny, poległych w powstaniu warszawskim w 1944 roku. Nazwa „Palmiry” nie jest do końca precyzyjna. Na miejsce egzekucji okupanci wybrali bowiem polanę położoną kilka kilometrów od wsi. Na kilka dni przed egzekucją Niemcy przygotowywali zbiorowe mogiły. Kopaniem grobów zajmował się oddział Arbeitsdienstu lub kwaterująca w pobliżu Palmir młodzież z Hitlerjugend. Skazańców przywożono samochodami ciężarowymi, prowadzono na skraj grobów i tam rozstrzeliwano z broni maszynowej. Egzekucje przeprowadzali żołnierze pułku kawalerii SS lub funkcjonariusze Schutzpolizei, zaś funkcjonariusze Gestapo sprawowali ogólny nadzór nad przebiegiem akcji. Niemcy dokładali starań, by prawda o zbrodni nie wyszła na światło dzienne. Po egzekucji starannie maskowali mogiły mchem i igliwiem, a następnie sadzili na ich miejscu młode sosny. Pierwsze egzekucje były fotografowane. Zaprzestano tej praktyki dopiero po wyraźnym zakazie Meisingera z 3 maja 1940 roku. Mimo podjętych środków ostrożności, miejscowa ludność wielokrotnie miała okazję obserwować nadjeżdżające transporty oraz słyszeć dochodzące z polany strzały. Duże zasługi dla odkrycia prawdy o zbrodni w Palmirach miał zwłaszcza nadleśniczy Adam Herbański i pracownicy służby leśnej. Muzeum obok cmentarza w Palmirach, dokumentujące zbrodnie i przedstawiające pamiątki po ofiarach. Pełna odpowiedzialność za działania prowadzone przez SS i policję niemiecką w Warszawie w okresie między jesienią 1939 a latem 1941, a więc również za zbrodnię w Palmirach, spada w pierwszym rzędzie na gubernatora dystryktu warszawskiego Ludwiga Fischera oraz ówczesnego dowódcę SS i policji w dystrykcie warszawskim SS-Gruppenführera Paula Modera. Pierwszy z nich został po wojnie skazany na karę śmierci przez Najwyższy Trybunał Narodowy, zaś drugi zginął w 1942 roku na froncie wschodnim. Fragment ekspozycji w muzeum w Palmirach - plakat obwieszczenia o przeprowadzonych egzekucjach. Fragment ekspozycji muzeum w Palmirach. Rodziny zamordowanych za pomocą lakonicznych zawiadomień informowano o śmierci krewnego „z przyczyn naturalnych” (najczęściej jako powód podawano atak serca).
Kościół p.w. św. Jana Chrzciciela w Kroczewie. Parafia powstała już w XIV wieku. W połowie XVI wieku wzniesiono murowane prezbiterium z absydą, zakrystią i drewnianą nawą. Kościół spłonął w 1705 roku. Nie zachował się, niestety, istniejący tu niegdyś dwór rodziny Czarnowskich. Źródła podają, że zapraszano tu m.in. Henryka Sienkiewicza. Urodził się tu współtwórca polskiej szkoły socjologii, Stefan Czarnowski, a także Kazimierz Edmund Skarżyński, sekretarz generalny PCK, autor pierwszego raportu o zbrodni katyńskiej i szef komisji PCK w Katyniu w 1943 roku. Kościół parafialny p.w. św. Jana Chrzciciela w Kroczewie. Po pożarze świątyni w 1705 roku, została ona odbudowana w 1746 roku, staraniem Jana Mikulskiego, podczaszego nowogrodzkiego i ks. Macieja Chmielewskiego, proboszcza kroczewskiego. Odbudowany kościół wyposażony był w trzy ołtarze - ołtarz wielki poświęcony św. Janowi Chrzcicielowi oraz dwa boczne: Matki Boskiej Bolesnej i św. Mikołaja. Kroczewo to spora wieś, położona niedaleko Zakroczymia. Śladem po jej dawnej świetności, który dotrwał do naszych czasów jest zachowany główny zarys imponującego niegdyś parku krajobrazowego z systemem dwóch stawów połączonych stumetrowym kanałem. Jeden ze stawów, wchodzących w skład dawnego parku krajobrazowego w Kroczewie. Obecny kościół p.w. św. Jana Chrzciciela w Kroczewie zbudowany został w latach 1918-1921 wg projektu Hugona Kundera. Architekt wykorzystał krótkie, prostokątne prezbiterium z węższą półkolistą absydą oraz zakrystią i kaplicą, pochodzące z wcześniejszego kościoła. Projekt zakładał też budowę ponad 40-metrową wieży. Nie zostało to jednak zrealizowane. Konsekracji świątyni dokonał w 1928 roku biskup pomocniczy płocki Leon Wetmański, późniejszy błogosławiony. W 1938 roku polichromię wykonał Władysław Drapiewski. Po wojnie świątynię restaurowali ks. Antoni Gawarecki i ks. Józef Gawlik. Pomnik w Zaborowie, postawiony w 1928 roku, w 10 rocznicę odzyskania niepodległości. Wieś leży na Równinie Łowicko-Błońskiej na skraju Puszczy Kampinoskiej, na krawędzi wysokiego tarasu, rozciętego doliną erozyjną, w której znajdują się liczne stawy. Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z roku 1239. Była ona gniazdem rodowym Zaborowskich herbu Rogala. Po III rozbiorze Rzeczypospolitej w 1795 roku, Zaborów znalazł się w zaborze pruskim. W latach 1807-1814 był w Księstwie Warszawskim, a od roku 1815 - w zależnym od Rosji Królestwie Polskim.
Kościół p.w. św. Anny. Parafia erygowana została tu w XIV lub XV wieku. W 1465 roku wymieniany jest w dokumentach pleban zaborowski Jan, a w tym samym roku biskup poznański Andrzej Bniński herbu Łodzia darował parafii dziesięcinę snopową. Pierwszy kościół drewniany spłonął w 1700 roku i jeszcze w tym samym roku staraniem ks. Glinki powstała nowa, także drewniana świątynia, która przetrwała do 1790 roku. W 1791 roku wzniesiony został nowy kościół murowany nakładem właścicieli Zaborowa - Placyda i Karoliny Izbińskich herbu Prawdzic. Został on zbudowany wg projektu Hilarego Szpilowskiego. Klasycystyczny kościół p.w. św. Anny w Zaborowie. W 1897 roku dobra zaborowskie nabył warszawski bankier Leon Feliks Goldstand, a w latach 1901-1903 powstał pałac w stylu eklektyczno-secesyjnym wg projektu architekta Franciszka Lilpopa, otoczony parkiem z I połowy XIX wieku, wzniesiony w miejscu wcześniejszego dworu Izbińskich. Od 1812 roku istniała we wsi szkoła parafialna, zaś w roku 1850 powstała szkoła świecka. W sierpniu 1914 roku, szkoła i jej wyposażenie zdewastowane zostały przez wojsko rosyjskie. Kościół p.w. św. Anny w Zaborowie. Po wybuchu II wojny światowej w Zaborowie kwaterowali lotnicy z 3 dywizjonu Brygady Pościgowej, którzy mieli tu swoje lotnisko polowe. W połowie września miejscowość opanowali Niemcy. Zajęli oni pałac, a budynek szkoły od 1943 roku objęła niemiecka żandarmeria, organizując w niej placówkę Schutzpolizei, terroryzującą okolicznych mieszkańców. Kościół p.w. św. Anny w Zaborowie we wnętrzach zawiera fragmenty wyposażenia z wcześniejszych świątyń, głównie z XVIII wieku. Kościół został poświęcony przez ks. Onufrego Kajetana Szembeka, archidiakona warszawskiego, w 1791 roku. W 1839 roku został odnowiony i przebudowany przez Adama Izbińskiego. W 1905 roku miała miejsce kolejna restauracja kościoła nakładem Leona Feliksa Goldstanda, dziedzica dóbr zaborowskich. W roku 2002 przeprowadzono ponowy remont kościoła i plebanii. Kościół p.w. św. Anny w Zaborowie. Wnętrze świątyni zdobią 3 ołtarze. Na ścianach bocznych nawy wiszą obrazy pochodzące z XVIII wieku. W kościele znajdują się także liczne epitafia i nagrobki dobroczyńców i właścicieli okolicznych majątków, przyozdobione herbami szlacheckimi. Kościół p.w. św. Anny w Zaborowie. Po wojnie w dawnym majątku powstał PGR nastawiony na produkcję mleka i hodowlę bydła. W 1968 roku pałac został przejęty przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich i w roku 1974 powstał tu dom pracy twórczej. W 1983 roku do Polski przyjechała Matka Teresa z Kalkuty wraz z czterema siostrami, aby otworzyć w Zaborowie dom Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Miłości. Jest to dom formacyjny, w którym przebywa obecnie około 40 misjonarek.

najbliższe galerie:

 
Truskaw - Jesień na Mokrych Łąkach
1pix użytkownik mgfoto odległość 5 km 1pix
Kampinoski Park Narodowy
1pix użytkownik rozmusiaki odległość 6 km 1pix
MAZOWSZE
1pix użytkownik kabjan odległość 9 km 1pix
Warszawa-2014 cz.II
1pix użytkownik tereza odległość 11 km 1pix
PRZED ŚWIĘTEM ZMARŁYCH - WARSZAWSKIE CMENTARZE
1pix użytkownik afrodyta odległość 11 km 1pix
KPN - Kampinoski Park Narodowy
1pix użytkownik eddie odległość 11 km 1pix

komentarze do galerii (5):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4631) dodano 09.12.2014 22:33

Skuza - dziękuję, ale do miana przewodnika to jeszcze trochę im brakuje. Pozdrawiam. :)

skuza użytkownik skuza(wpisów:4121) dodano 09.12.2014 19:56

Sledze twoje galerie i zaczynam poznawać Polskę na nowo,tak od podszewki,być może posłużą mi w przyszłości za przewodnika:)))
Pozdrawiam:)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4631) dodano 09.12.2014 18:24

Afrodyta, Lucy56 - wielkie dzięki. Cieszę się, że się podobało i pozdrawiam. :)

lucy56 użytkownik lucy56(wpisów:2516) dodano 08.12.2014 07:04

Jak zwykle ciekawie i wyczerpująco:)

afrodyta użytkownik afrodyta(wpisów:3912) dodano 08.12.2014 01:33

Kocham twoje galerie. Ogromna praca i ogromna wiedza. To jet to co lubie najbardziej. Oglądać, czytać i poznawać. Dziekuję :)
Cieplutko pozdrawiam.

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!