m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Gmach Urzędu Miasta - współczesny ratusz. Fragment murów obronnych. Są jednymi z najlepiej zachowanych w Polsce. Otaczają starą część miasta prawie pełnym obwodem. Dawniej znajdowało się w nich 7 bram wjazdowych, z których ocalały dwie - Grudziądzka i Merseburska, zachowały się także 23 baszty - kryte i otwarte. Łączna długość ocalałych murów wynosi 2.270 metrów. Do budowy murów przystąpiono niedługo po wyznaczeniu granic miasta. Początkowo było ono otoczone wałem ziemnym (częstokołem). W II połowie XIII wieku powstał mur ceglany, baszty, wieże i bramy wjazdowe, wykopano dodatkowo fosy. Mury obronne kilkukrotnie przebudowywano. Największe zmiany nastąpiły w XVI wieku - podwyższono je wówczas do obecnej wysokości. W przeważającej części są one zbudowane są z trzech warstw. Najniższy poziom powstał z usypanej ziemi, głazów narzutowych i gruzu. Na nim usadowiono niewysoki mur ceglany, który stanowi pierwotną budowlę. Drewniane ganki utworzono przy drugiej, najwyższej warstwie (obsadce), ponad nimi ciągnęły się blanki, najwyraźniej widoczne na południowym odcinku murów. W latach 1860-1870 w wyniku decyzji władz pruskich rozebrano dwa niewielkie odcinki murów. Brama Grudziądzka (zwana potocznie Bramką) była główną bramą wjazdową do miasta, dziś jest jedyną w pełni zachowaną bramą miejską. Pierwotnie brama ta istniała jako wieża, do której po obu stronach przylegały mury obronne (w jej bocznych ścianach widać jeszcze ślady przejść na ganki strażnicze). Przed bramą znajdował się głęboki rów, a wjazd umożliwiał zwodzony most. Tutaj kiedyś mieściły się więzienie miejskie. W 1694 roku w miejsce przybudówki i mostu zwodzonego powstała renesansowa kaplica. To dzięki niej Bramka szczęśliwie uniknęła rozbiórki w XIX wieku. Brama Grudziądzka. W średniowieczu miasto posiadało aż 7 bram wjazdowych, które oprócz funkcji komunikacyjnej spełniały rolę wież obronnych. Wszystkie pobudowano w tym samym czasie, tzn. w drugiej połowie XIII wieku. Przetrwały do wieku XIX, kiedy to decyzją władz pruskich rozebrano 5 z nich - celem rozbiórki było udrożnienie dróg. Szczęśliwie ocalały dwie baszty: Merseburska, która jeszcze w XV wieku została przebudowana na basztę oraz widoczna na zdjęciu - Grudziądzka, którą uratowała wybudowana przy niej kaplica. Ławeczka na Nowych Plantach. Od niedawna zaczęto promować miasto pod hasłem „Chełmno - miasto zakochanych”, skorzystano tutaj z faktu posiadania relikwii św. Walentego w jednym z ołtarzy kościoła farnego. Nowe Planty (dawniej: Promenada), na których usytuowana jest ławeczka, powstały w latach 1834-1835. Położone są w miejscu dawnych rowów obronnych i rozciągają się od ulicy Wodnej do Bramy Grudziądzkiej. Od początku swego istnienia stały się ulubionym miejscem spacerowym. Dziś główną atrakcją Nowych Plant są dywany kwiatowe, punkt widokowy oraz... spokój
Jedna z kamienic przy ulicy Grudziądzkiej. Kamieniczki przy ulicy Grudziądzkiej. Jedna z kamienic przy ulicy Grudziądzkiej. Kamienica na rogu ulicy Grudziądzkiej i Rynku. Ratusz w centrum chełmińskiego Rynku. Jest jednym z najcenniejszych zabytków polskiego renesansu. Został przebudowany z gotyckiego XIII-wiecznego gmachu w latach 1567-1572 i 1584-1597. Posiada rozbudowaną attykę. Średniowieczna siedziba burmistrza i rady miejskiej została wzniesiona ok. roku 1298. Gotycki budynek był mniejszy i niższy od obecnego, posiadał 2 kondygnacje i wieżę. W latach 1567-1597 przeprowadzono rozbudowę ratusza. Budynek przedłużono dwukrotnie, wzniesiono nową wieżę z zegarem, a elewacja otrzymała renesansowy wygląd. Parter zajmowały więzienie, izba handlowa, waga oraz sala sądowa; piętro przeznaczone było na pomieszczenia rady: izbę radziecką, kancelarię, archiwum i salę posiedzeń, tzw. Salę III Ordynku.
Ratusz przebudowano jeszcze raz w latach 1885-1887. Wybito wówczas otwory okienne i urządzono dużą Salę Mieszczańską. Ratusz był siedzibą władz miejskich od momentu powstania aż do roku 1975. Dziś mieści się tutaj Muzeum Ziemi Chełmińskiej, które oprócz stałych ekspozycji organizuje okolicznościowe wystawy, spotkania i koncerty. Ratusz. Ratusz. Fragment renesansowej fasady ratusza. W zachodniej elewacji ratusza umieszczona jest dawna miara wzorcowa dla całego państwa krzyżackiego (tzw. pręt chełmiński). Była to miara długości licząca 4,35 m. Pręt chełmiński dzielił się na 7,5 łokcia po 58 cm i 15 stóp po 29 cm, 10 prętów stanowiło sznur. Wyznaczone ulice miały szerokość 2,5 pręta chełmińskiego czyli ok. 11 metrów. Chełmiński Rynek stanowi prostokątny plac o wymiarach 111 x 156 m. Od niego rozchodzą się główne ulice, na jego terenie stoi chyba najbardziej obfotografowany obiekt Chełmna - ratusz. Oprócz niego na średniowiecznym rynku stały: dom kupiecki, ławy handlowe i kramy, studnia, pręgierz, a w jego południowo-zachodniej części znajdował się basen przeciwpożarowy. Dookoła znajdowały się domy kupieckie. Z biegiem lat wygląd rynku zmieniał się, zniknęły gotyckie kamienice, zastąpiły je domy pobudowane w XIX i XX wieku.
Kamieniczki przy Rynku. Pofranciszkański kościół p.w. św. Jakuba Starszego i św. Mikołaja jest jednym z trzech największych kościołów w Chełmnie. Zakon franciszkanów sprowadzono do miasta w roku 1255. W roku 1326 zakupiono od miasta działkę, wtedy to prawdopodobnie zaczęto budowę kościoła, która prowadzona była wieloetapowo i trwała przez niemal 100 lat. Kościół wraz z przylegającym do niego klasztorem działał do 1806 roku, tzn. aż do kasaty zakonu przez władze pruskie. Zabudowania klasztorne rozebrano, a od roku 1859 świątynia pełniła rolę kościoła gimnazjalnego. Kościół p.w. św. Jakuba Starszego i św. Mikołaja jest obecnie kościołem filialnym w parafii p.w. Wniebowzięcia NMP. Został wzniesiony w stylu gotyckim z cegły. Prostokątne, trójprzęsłowe prezbiterium o sklepieniu krzyżowo-żebrowym zbudowano po roku 1326 na miejscu poprzedniego. Trójnawowy, trójprzęsłowy korpus ze sklepieniami gwiaździstymi w układzie pseudobazylikowym o wąskich nawach bocznych zaczęto budować w trzeciej ćwierci XIII wieku, ukończono w pierwszej ćwierci XIV wieku. W trzeciej ćwierci XIV wieku zasklepiono wnętrza. Kościół p.w. św. Jakuba Starszego i św. Mikołaja - gotycki portal od strony ulicy Biskupiej. Kościół p.w. św. Jakuba Starszego i św. Mikołaja widziany od strony ulicy Franciszkańskiej. Przy zetknięciu prezbiterium z korpusem, od południa przylega do kościoła smukła wieża o wysokości 54,5 m, widoczna na zdjęciu. Zespół klasztorny Sióstr Miłosierdzia - dawny klasztor cysterek, następnie benedyktynek. Cysterki przybyły do Chełmna w roku 1261. W latach 1266 - 1267 pobudowały klasztor, a w latach 1280-1330 - kościół p.w. św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty. Z inicjatywy biskupa Fryderyka von Hausen i mistrza krajowego Ludwika von Baldensheim klasztor otrzymał liczne posiadłości wiejskie. W XV wieku zmieniono regułę na benedyktyńską. W 1821 roku władze skasowały klasztor. Budynki otrzymały Siostry Miłosierdzia, związane z Chełmnem od 1694 roku. Przekształciły je one w duchu neogotyckim.
Zespół klasztorny Sióstr Miłosierdzia znajduje się na skraju wysokiej skarpy pradoliny Wisły. Dzięki swemu położeniu jest jednym z ważniejszych elementów malowniczej panoramy Chełmna. Na terenie zespołu klasztornego znajduje się gotycki kościół p.w. św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty. Jest on budowlą ceglaną, jednonawową, 4-przęsłową, z pięcioboczną zamkniętą częścią prezbiterialną. Korpus jest dwukondygnacyjny. Dolna część kościoła przeznaczona jest dla osób świeckich, górna (empora) dostępna jest tylko dla mniszek. Na terenie zespołu klasztornego Sióstr Miłosierdzia przy ulicy Dominikańskiej znajduje się prawdopodobnie najstarszy obiekt w Chełmnie - wieża Mestwina (Mściwoja), ocalała część byłej warowni krzyżackiej. Tutaj też możemy obejrzeć drugą z ocalałych w mieście bram - Merseburską. Swoją funkcję przestała jednak pełnić już dawno temu i została zamurowana. Dziś urządzono tam kaplicę Grobu Pańskiego. W XIX wieku, obok przebudowy wielu partii na potrzeby nowego zgromadzenia, na miejscu starszego wzniesiono wzdłuż ulicy neogotyckie skrzydło południowe z charakterystyczną wysoką wieżą. Kościół farny p.w. Wniebowzięcia NMP. Jego budowę datuje się na lata 1280-1320, wcześniej z pewnością stał tu kościół drewniany. Fara to jedna z największych budowli sakralnych państwa krzyżackiego, jak również wzór dla innych kościołów budowanych w ziemi chełmińskiej. Jest budowlą ściśle orientowaną, składa się z prosto zamkniętego prezbiterium i trójnawowego halowego korpusu. Charakterystyczną cechą tego obiektu jest niesymetryczna, dwuwieżowa fasada - prawa wieża jest znacznie niższa. Kościół p.w. Wniebowzięcia NMP. Kościół p.w. Wniebowzięcia NMP - portal przy wejściu od ulicy Klasztornej. Nawy boczne świątyni przykryte są poprzecznymi dachami dwuspadowymi, które tworzą charakterystyczne trójkątne szczyty, widoczne w elewacjach bocznych. Wnętrze kościoła p.w. Wniebowzięcia NMP zdobią pierwotne, gotyckie elementy, jak i te pochodzące z następnych epok. Ołtarz główny pochodzi z 1710 roku. Filary w nawie głównej ozdobione są wykonanymi w XIV wieku rzeźbami apostołów (wyjątek stanowi filar, przy którym wybudowano ambonę).
Na ścianie nawy północnej kościoła p.w. Wniebowzięcia NMP zachowały się fragmenty polichromii z XV wieku. Jest tam też wmurowana płyta nagrobna z 1319 roku - przedstawia ona jednego z mieszczan chełmińskich Lamberta Longusa. W nawie południowej znajdziemy kropielnicę z XIV wieku, a przy jednym z filarów ołtarz, który zawiera relikwiarz ze szczątkami św. Walentego. W kościele p.w. Wniebowzięcia NMP znajduje się wysokiej klasy gotycki wystrój rzeźbiarski, na który składają się figury apostołów przy filarach od strony nawy głównej oraz zworniki sklepienne. Są tu również cenne malowidła ścienne z końca XIV wieku. Gotlandzka chrzcielnica o formach późnoromańskich została wykonana na przełomie XIII i XIV wieku. Bogate nowożytne wyposażenie wnętrza pochodzi przeważnie z XVII i XVIII wieku. W pobliżu głównego portalu kościoła farnego zawieszona jest meluzyna, świecznik w kształcie głowy jelenia. Jego ciekawą cechą jest to, że zawieszony na konopnej linie reaguje na wilgotność powietrza, przez co wykorzystywany jest, jako barometr - zwracając się ku ołtarzowi wskazuje dobrą pogodę, odwracając łeb w kierunku portalu zapowiada deszcze. Ulica Toruńska. W głębi widoczna jest wieża kościoła p.w. św. Ducha. Kościół p.w. św. Ducha. Zbudowano go w latach 1280-1290, a na początku XIV wieku dobudowano wieżę. Od początku spełniał rolę kościoła przyszpitalnego - obok niego do XIX wieku mieścił się szpital. Do niedawna można było obejrzeć w nim m.in. zawieszone pod beczkowym sklepieniem chełmińskie sztandary. Dziś jednak z powodu postępującego niszczenia budowli zostały one przeniesione do Muzeum Ziemi Chełmińskiej. Próbę przywrócenia świątyni do życia podjęła się Chorągiew Ziemi Chełmińskiej, dzięki której coraz częściej można zwiedzić ten, do niedawna zamknięty, obiekt. Kościół p.w. św. Ducha.
Kościół p.w. św. Ducha - detal architektoniczny. Ulica św. Ducha. Jedna z kamienic przy ulicy św. Ducha. Ulica 22 Stycznia. Ulica Dominikańska. Widoczna jest wieża ciśnień, a w głębi - XIV-wieczny, podominikański kościół p.w. św. św. Piotra i Pawła. Wieżę ciśnień o wysokości 31,26 m, wybudowano w 1899 roku w czasie modernizacji wodociągów. Zaprojektował ją bydgoski architekt Heinrich Metzger. Wieża tłoczyła wodę na wysokość czwartego piętra. Zasilały ją dwie pompy, napędzane silnikami gazowymi. Stara wieża ciśnień na rynku została rozebrana w roku 1925. Nowa wieża pracowała dla potrzeb miasta do połowy lat 80-tych XX wieku. Domy przy ulicy Dominikańskiej.
Kościół p.w. św. św. Piotra i Pawła powstał na początku XIII wieku. Jego budowa ciągnęła się przez niemal sto lat. Początkowo był to kościół dwunawowy. W XVII wieku podwyższono ściany nawy głównej, przekształcając świątynię na układ bazylikowy. W roku 1829 dokonano kasacji klasztoru, a kościół przekazany został gminie ewangelickiej, która zaadoptowała go dla swoich celów w 1841 roku. Obecnie jest to kościół filialny w parafii p.w. Wniebowzięcia NMP. Widoczny na zdjęciu zachodni szczyt korpusu świątyni dzielony jest gęsto ustawionymi pod kątem lizenami przechodzącymi w pinakle. Chociaż z zewnątrz kościół p.w. św. św. Piotra i Pawła prezentuje się dość ponuro, to jego wnętrza kryją piękny ołtarz z XVIII wieku. Zachowane w pierwotnej postaci prezbiterium jest trójprzęsłowe, zamknięte od wschodu pięcioma bokami ośmioboku, sklepione krzyżowo-żebrowo, w przęśle środkowym gwiazdą czteroramienną. Od zewnątrz jest opięte uskokowymi skarpami, przez ich gęste ustawienie wzmacniającymi wertykalizm budowli. Dawne bogate późnobarokowe i rokokowe wyposażenie wnętrza zostało w większości usunięte po przejęciu kościoła przez ewangelików. Zachowało się tylko kilka elementów, m. in. widoczna na zdjęciu rokokowa ambona przy filarze w nawie głównej. Na jej baldachimie umieszczono cztery putta, przedstawiające personifikacje kontynentów. Zachowanym elementem dawnego wyposażenia są także drewniane rokokowe stalle w prezbiterium, dekorowane ornamentem rocaille i wolutami. Kościół p.w. św. św. Piotra i Pawła - zachowane elementy wystroju. Dominikanie przybyli do Chełmna prawdopodobnie już w 1233 roku. Kościół zaczęli wznosić od prezbiterium w 4. ćwierci XIII wieku, chociaż w obrębie gotyckiej budowli istnieją wcześniejsze fragmenty późnoromańskie z lat ok. 1240-1250. W I połowie XIV wieku zbudowano korpus, najpierw w postaci niesymetrycznej dwunawowej hali o sześciu przęsłach. W 3. ćwierci XIV wieku dobudowano trzecią, bardzo wąską nawę północną. Z tego czasu pochodzi również szczyt zachodni świątyni. W drugiej połowie XVII wieku wnętrze korpusu kościoła p.w. św. św. Piotra i Pawła całkowicie przebudowano ze zmianą programu przestrzennego na czteroprzęsłową bazylikę i założeniem nowych sklepień. Z zewnątrz kościół zachował cechy gotyckie, wnętrze korpusu jest zbarokizowane. Obecnie jest to czteroprzęsłowa, niesymetryczna bazylika o bardzo wąskiej nawie północnej.
Dzięki osobom, którym nie jest obojętny los tego zabytku, w sezonie letnim można go zwiedzać bez przeszkód. Co roku w dniu Patronów kościoła odbywa się tu uroczysta msza. Kościół p.w. św. św. Piotra i Pawła znalazł się również na liście obiektów, które obejmuje projekt Rewitalizacja zabytków architektury miasta Chełmna, co z pewnością uratowało go od zupełnej ruiny. Kamienica przy ulicy Biskupiej.

najbliższe galerie:

 
Chełmno nad Wisłą
1pix użytkownik czupur odległość 0 km 1pix
Chełmno - Polskie Carcassonne,Miasto zakochanych.
1pix użytkownik mocar odległość 0 km 1pix
Chełmno
1pix użytkownik wmp57 odległość 0 km 1pix
Chełmno
1pix użytkownik dispar odległość 0 km 1pix
W Mieście Zakochanych (1)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Chełmno i Świecie
1pix użytkownik tereza odległość 1 km 1pix

komentarze do galerii (3):

 
u-optymisty użytkownik u-optymisty(wpisów:763) dodano 14.05.2018 18:08

Nie mogłem odmówić sobie obejrzenia również tej galerii i tylko się utwierdziłem w tym, że jak się tylko przydarzy to trzeba odwiedzić. Pozdrawiam

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4954) dodano 16.12.2014 23:09

AK - Dzięki. Pozdrawiam. :)

ak użytkownik ak(wpisów:5924) dodano 16.12.2014 23:00

za same opisy dycha się należy , dodać zdjęcia i brak skali ocen :)

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!