m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (49):

 
Późnorenesansowy kościół parafialny p.w. Narodzenia Błogosławionej Dziewicy i św. Michała w Kurowie. Murowane prezbiterium, zakrystia i drewniana nawa główna na podmurowaniu istniały już w połowie XV wieku. Nawy boczne dobudowano w połowie XVI wieku. Nawa główna murowana zbudowana została około 1660 roku przez rodzinę Zbąskich, zaś renowacja naw bocznych miała 	miejsce w I 	połowie XVIII wieku. W trakcie XVII-wiecznej rozbudowy dodano bogato rozczłonkowany trójkątny szczyt, będący głównym elementem dekoracyjnym skromnej architektury zewnętrznej. Ołtarz główny kościoła w Kurowie zdobią obrazy Wniebowzięcia NMP, św. Michała Archanioła, św. Jana Nepomucena i drewniany krzyż. W prawej nawie znajdują się ołtarze św. Rodziny, Wskrzeszenia Piotrowina i św. Franciszka z Asyżu. W lewej nawie znajdziemy ołtarz z obrazem Pana Jezusa Miłosiernego. W prezbiterium znajduje się obraz św. Tekli autorstwa Fryderyka Baumana. W lewej nawie znajdziemy obraz św. Piotra, figurkę Najświętszego Serca Pana Jezusa i obraz NMP Ostrobramskiej. W kościele znajduje się też ambona i empora chórowa z XIX wieku oraz nagrobek Stanisława Zbąskiego (1540-1585). Pierwsza wzmianka o Kurowie pochodzi z 1185 roku  W roku 1442. stał się on miastem, którym był do 1870 roku. W roku 1783 powstała tu szkoła parafialna, którą prowadził ksiądz Grzegorz Piramowicz. W 1831 roku pod Kurowem stoczono bitwę, w której gen. Józef Dwernicki pokonał Rosjan. Zwycięska potyczka miała tu miejsce również w 1863 roku. W 1915 roku Niemcy i Austriacy toczyli tu ciężkie walki z Rosjanami, a w 1939 roku miejscowość doznała zniszczeń w wyniku bombardowania. W czasie okupacji eksterminowano niemal całą ludność żydowską. Po wojnie Kurów stał się znanym ośrodkiem futrzarskim. Kościół poszpitalny p.w. Świętego Ducha w Markuszowie. W jego miejscu na przełomie XVI i XVII wieku stała drewniana kapliczka p.w. św. Stanisława. Akta wizytacji biskupiej z roku 1603 wspominają o jej fatalnym stanie. Fundatorką nowego kościoła została Gertruda Opalińska (1559-1602), córka marszałka wielkiego koronnego Andrzeja Opalińskiego (1540-1593), małżonka Jana Firleja z Dąbrownicy (?-1614) podskarbiego wielkiego koronnego. Akt erekcyjny został wystawiony w 1608 roku przez biskupa krakowskiego Piotra Tylickiego (1543-1616). Budowa kościoła miała miejsce w latach 1608-1609. Wzorcem dla markuszewskiego kościoła p.w. Świętego Ducha. była najprawdopodobniej fara w Kazimierzu Dolnym. Budowniczym świątyni był Włoch Piotr Durie, a jej konsekracji dokonał 12 czerwca 1611 roku biskup kijowski Krzysztof Kazimirski . Świątynia była kościołem szpitalnym. Znajdował się przy nim przytułek dla ubogich. Mimo ofiarności wiernych świątynia popadała w ruinę, co co potwierdzają wizytacje biskupie po 1644 roku. Nie znaleziono środków na prace zabezpieczające, w związku z tym zawaliło się sklepienie kościoła. W następnych latach wykonywano tylko doraźne remonty. W 1811 roku kościół p.w. Świętego Ducha i przytułek spłonęły. Kilka lat po pożarze ks. Michał Głębicki, wspomagany przez właściciela Markuszowa hr. Tarnowskiego,  zdołał odbudować kościół wraz ze szpitalem. Kolejny pożar w 1892 roku zniszczył bezpowrotnie przytułek i w dużym stopniu kościół. Podjęto kolejną próbę odbudowy świątyni, którą ukończono w 1896 roku. We wrześniu 1939 roku, w wyniku nalotów niemieckich bombowców, uszkodzeniu uległ dach kościoła, który naprawiono w 1942 roku. Aktualnie wygląd kościoła w zasadniczym układzie bryły nie różni się od pierwowzoru.
Markuszów dawniej zwany też Markuszewem to wieś nad rzeką Kurówką, przy szosie Warszawa-Lublin. Nazwa miejscowości pochodzi od rodu Markuszewskich, pierwotnych właścicieli. Wieś wzmiankowana jest w dokumentach z 1317 roku. Już wtedy była ona w posiadaniu protoplastów rodu Firlejów. W roku 1330 została lokowana na prawie magdeburskim, a około roku 1550 uzyskała prawa miejskie. Markuszowska gałąź rodu Firlejów władała Markuszowem do początku XVI wieku, kiedy to po wygaśnięciu tej gałęzi rodowej na Katarzynie Kazanowskiej, sędzinie łukowskiej, majątek przeszedł do głównej linii Firlejów. W XVII wieku powstanie Chmielnickiego, potop szwedzki oraz liczne najazdy tatarskie, przyczyniły się do zrujnowania miasta. Skończyło się też władanie nim przez ród Firlejów. Po kasztelanie lubelskim Janie Firleju właścicielem Markuszowa był sam król Jan III Sobieski. Starał się o to, by miasteczko powróciło do dawnej świetności i dbał o jego rozwój. Po śmierci króla włości markuszowskie należały do jego syna Jakuba, a następnie do córki Jakuba - Marii Karoliny. Po jej śmierci w 1740 roku, włości Sobieskich dostały się w ręce Michała Kazimierza Radziwiłła „Rybeńki. Markuszów należał potem do wielu właścicieli m.in. Humieckich, Małachowskich, Hryniewieckich, Tarnowskich. Miejscowość zaznaczyła swe istnienie podczas wszystkich powstań narodowych. W 1794 roku zgrupował tu wojska powstańcze gen. Józef Zajączek. Gen Józef Dwernicki w 1831 roku rozbił w Markuszowie rosyjski korpus pułkownika Tuchaczewskiego. W czasie powstania styczniowego w okolicy stoczono wiele potyczek. Markuszów ucierpiał też podczas II wojny światowej. Eksterminacji ulegli Żydzi, stanowiący połowę ludności. Na terenie gminy bardzo aktywnie działał ruch oporu, a zwłaszcza BCh i AK. Kopiec Unii Horodelskiej. 10 października 1861 roku pod Horodłem odbyła się patriotyczna manifestacja ludności. Brali w niej udział duchowni obrządku rzymskiego i unickiego. Władze nie wpuściły manifestantów do Horodła, więc zebrali się oni na okolicznych polach i usypali kopiec upamiętniający zawartą tu w 1413 roku unię z Litwą. Po uroczystościach na polecenie władz carskich kopiec zniszczono. W 1924 roku odnowiono go i podwyższono oraz ustawiono na nim metalowy krzyż. Krzyż ma wygląd ściętego pnia drzewa, z którego wyrasta nowa odrośl w postaci krzyża - jest to symbol odrodzonej Polski. Barokowo-klasycystyczny kościół p.w. św. Stanisława Kostki w Hrubieszowie to dawna cerkiew greckokatolicka. p.w. św. Mikołaja. Powstał w latach 1795-1828 wg projektu Losy de Losenau. Położony jest na wzgórzu, opadającym stromą skarpą ku dolinie rzeki Huczwy. Posiada mocno rozczłonkowaną bryłę. Korpus nawowy poprzedzony jest kruchtą. Ściany wsparte są wydatnymi szkarpami. Wnętrze posiada dekorację o żywej kolorystyce. W kościele mieści się Sanktuarium Matki Bożej Sokalskiej  Jest to czwarty obraz maryjny koronowany na ziemiach Rzeczypospolitej, a jego koronacja miała miejsce w roku 1724. Barokowy kościół parafialny p.w. św. Mikołaja w Hrubieszowie, wzniesiony z fundacji Józefa (1690-1742) i Teresy Zuzanny (1700-1759) Kuropatnickich. W XV wieku stał na tym miejscu drewniany kościół p.w. Wniebowzięcia NMP. Obecna świątynia pochodzi z lat 1736-1750. Została konsekrowana w roku 1750 przez biskupa chełmskiego Józefa Eustachego Szembeka. Wnętrze wyposażone jest w liczne dekoracje rzeźbiarskie i malarskie. Obok kościoła znajdują się zabudowania dawnego klasztoru oo. dominikanów.
Drewniany barokowy kościół p.w. Zwiastowania NMP jest najstarszym zabytkiem Tomaszowa Lubelskiego. Został wybudowany w 1627 roku, konsekrowany w roku 1668 i przebudowany w I połowie XVIII wieku. Gruntownie remontowany w roku 1727 staraniem Michała Zdzisława Zamoyskiego, wojewody smoleńskiego. Odnawiany w roku 1788 na koszt Aleksandra Augusta Zamoyskiego. Zwarta bryła kościoła obejmuje trójnawowy, pseudobazylikowy, trójprzęsłowy korpus z trzema parami integralnie z nim związanych kaplic. W przedłużeniu naw bocznych i kaplic znajdują się dwie kwadratowe wieże lekko wysunięte z fasady. Obok kościoła p.w. Zwiastowania NMP w Tomaszowie Lubelskim znajduje się drewniana dzwonnica z XVIII wieku, a na niej trzy dzwony wykonane w firmie ludwisarskiej Eugeniusza Felczyńskiego w Przemyślu w roku 1960. Kościół p.w. Zwiastowania NMP w Tomaszowie Lubelskim posiada zabytkowe wyposażenie. W manierystycznym ołtarzu głównym znajduje się zabytkowy obraz Matki Bożej Szkaplerznej z I połowy XVII wieku. Wnętrze zdobią liczne dekoracje malarskie i rzeźbiarskie, głównie XVIII-wieczne. W Tomaszowie Lubelskim znajduje się także piękna parafialna cerkiew prawosławna p.w. św. Mikołaja Cudotwórcy. Pierwsze wzmianki o cerkwi w mieście pojawiają się w akcie lokacyjnym z 1621 roku. Nie przetrwała ona jednak do naszych czasów. Obecną cerkiew w stylu rosyjsko-bizantyjskim zbudowano w latach 1885-1890 pod nadzorem Konstantego N. Drozdowskiego i Gabriela Arbuzowa. Ikonostas wykonano w pracowni moskiewskiego kupca Kuźmy Morozowa. Cerkiew zamknięto w 1947 roku po akcji Wisła. Świątynia czynna jest ponownie od 1982 roku. Łabunie to stara wieś zlokalizowana przy szosie między Zamościem a Tomaszowem Lubelskim. Pierwsze wzmianki o niej pochodzą z 1428 roku, gdy wieś była własnością Zenka Łabuńskiego. Tutejsza parafia została erygowana w 1435 roku przez biskupa chełmskiego Jana Biskupca (1376-1452). Obecny kościół parafialny p.w. Matki Bożej Szkaplerznej i św. Dominika, wybudowany w stylu renesansu lubelskiego, pochodzi z 1605 roku. Przebudowany został ok/ 1855 roku. Obok kościoła stoi murowana dzwonnica z 1879 roku oraz barokowe ogrodzenie z bramą z 1763 roku, z posągami świętych i narożnymi kaplicami. Na Roztoczu w okolicach Szczebrzeszyna. Roztocze to wyraźnie wypiętrzony wał wzniesień, szerokości 12-32 km i długości około 180 km, przebiegający od Kraśnika do Lwowa. Jego najwyższe wzniesienie osiąga 414 m n.p.m. Najwyższymi wzniesieniami w Polsce są Długi Goraj (391,5 m n.p.m.) i Wielki Dział (390,4 m n.p.m.). Z uwagi na niepowtarzalne walory przyrodnicze utworzono Roztoczański Park Narodowy, parki krajobrazowe oraz rezerwaty.
Kościół parafialny p.w. Przemienienia Pańskiego w Tarnogrodzie. Jest trzecią świątynią na tym miejscu. Pierwszy, kościół p.w. Zwiastowania NMP, św. Anny i św. Wawrzyńca spłonął w 1629 roku, drugi - pod tym samym wezwaniem - zbudowano w latach 1630-1632 i rozebrano przed 1764 rokiem. Budowę obecnego kościoła rozpoczęto po roku 1750 wg projektu Bernarda Meretyna z inicjatywy ks. Józefa Łysakowskiego i z fundacji wojewody lubelskiego Tomasza Antoniego Zamoyskiego. Kościół ukończono po roku 1771 staraniem ks. Baltazara Dulewskiego i przy wsparciu wojewody podolskiego Jana Jakuba Zamoyskiego. Kościół p.w. Przemienienia Pańskiego w Tarnogrodzie jest orientowaną bazyliką w stylu późnobarokowym z rokokową dekoracją wnętrza. XVII-wieczny ołtarz główny jest dziełem Fabiana Möllera, przeniesionym w 1783 roku z kolegiaty zamojskiej. W polu środkowym umieszczono obraz Przemienienia Pańskiego. Zasuwę zdobi obraz Zwiastowanie Bartolomé Estebana Murilla. Po bokach znajdują się dwa oryginalne obrazy Domenica Tintoretta, zamówione w Wenecji i przedstawiające św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelistę; w zwieńczeniu umieszczony jest obraz Boga Ojca. Tabernakulum pochodzi z XVIII wieku. Barokowe i rokokowe ołtarze w nawach bocznych kościoła p.w. Przemienienia Pańskiego w Tarnogrodzie mają bogatą dekorację rzeźbiarską. Jedna z rzeźb w kościele p.w. Przemienienia Pańskiego w Tarnogrodzie. Kościół p.w. Przemienienia Pańskiego w Tarnogrodzie zbudowano z cegły i otynkowano, detale architektoniczne wykonano z piaskowca. W latach 1839 i 1897 kościół był remontowany. Polichromię wykonał w latach 1880-1889 Szymon Zin - dziadek prof. Wiktora Zina. W XX wieku dach kościoła pokryto blachą. W latach 1973-1974 odnowiono polichromię. Na program ikonograficzny polichromii w prezbiterium i nawie składają się sceny z życia Chrystusa natomiast w kaplicy Matki Boskiej - sceny z życia Matki Boskiej. Budynek dawnej synagogi w Tarnogrodzie. Pierwsza drewniana synagoga została zbudowana być może już ok. 1580 roku, a z całą pewnością przed 1627 rokiem. W 1648 roku została ona najprawdopodobniej zniszczona w czasie najazdu wojsk Chmielnickiego, a następnie odbudowana. Ostatecznie spłonęła w 1683 roku, w czasie wielkiego pożaru, który strawił znaczną część miasta. W 1686 roku, na mocy przywileju ordynata Marcina Zamoyskiego wzniesiono nową, murowaną bożnicę w stylu barokowym, widoczną na zdjęciu. Po przebudowach synagoga zyskała cechy klasycystyczne.
Wejście na cmentarz żydowski w Tarnogrodzie. Do roku 1580 miasto objęte było przywilejem „de non tolerandis Judaeis”, zakazującym Żydom osiedlania się oraz budowania i kupowania domów w obrębie murów miejskich. Jednakże przepis ten nie był respektowany. Już w chwili założenia miasta, osiedlili się tu pierwsi Żydzi. W 1589 roku Tarnogród włączono do Ordynacji Zamojskiej, a właściciel miasta - Jan Zamoyski, zezwolił na osiedlenie się potomkom pierwszego żydowskiego mieszkańca: Abrahamowi i Efraimowi Moszkowiczom. Macewy na cmentarzu żydowskim w Tarnogrodzie. Choć pod koniec XVI wieku, ludność żydowska stanowiła zaledwie ok. 1 % ogółu mieszkańców, dzięki dogodnym warunkom umożliwiającym rozwój rzemiosła i handlu, tutejsza gmina żydowska szybko rozwijała się. Pod koniec XVI lub na początku XVII wieku powstały jej najważniejsze instytucje. Przed 1627 rokiem, została tu zbudowana pierwsza drewniana synagoga.. W 1648 roku wojska Chmielnickiego wymordowały niemal wszystkich tarnogrodzkich Żydów. Wkrótce jednak powstała nowa gmina, a w 1686 roku wzniesiono nową, zachowaną do dziś murowaną bożnicę. Na cmentarzu żydowskim. Żydzi tarnogrodzcy prowadzili działalność handlową, a przedstawiciele gminy zajmowali ważną pozycję w organie administracji żydowskiej, jakim był Waad Arba Aracot (Sejm Czterech Ziem). W ciągu XIX wieku, liczba ludności żydowskiej w Tarnogrodzie zwiększała się systematycznie, a w dwudziestoleciu międzywojennym stanowiła ona już blisko 50% populacji Tarnogrodu. W tym czasie w mieście znajdowały się 2 synagogi, 2 domy modlitwy, dom rabina, przytułek i dom pogrzebowy, działały tu także prywatne domy modlitwy i liczne chedery, żydowskie partie i organizacje. Choć przywilej na założenie kirkutu Żydzi tarnogrodzcy otrzymali w 1686 roku, jednakże cmentarz istniał tu już prawdopodobnie od 1588 roku. Został on zdewastowany przez Niemców w czasie II wojny światowej, która przyniosła zagładę ludności żydowskiej. Od maja do listopada 1942 roku istniało tu getto, w którym umieszczono ponad 2.500 osób. Jego likwidacja rozpoczęła się egzekucją ok. 800-1000 mężczyzn, kobiet i dzieci. Pozostali przy życiu mieszkańcy getta zostali przewiezieni do obozu w Bełżcu i tam zamordowani. Zespół klasztorny oo. dominikanów w Krasnobrodzie, składający się zabudowań klasztornych i barokowego kościoła p.w. Nawiedzenia NMP. W ołtarzu głównym znajduje się cudowny obrazek Matki Boskiej Krasnobrodzkiej, a pomiędzy kolumnami cztery postaci świętych: Jacka, Dominika, Wincentego Ferreriusza i Tomasza z Akwinu. Konsekracji kościoła dokonał biskup obrządku ormiańskiego Deodat Naserowicz ze Lwowa. W latach 1767-1769 wzniesiono obecną fasadę, a w 1778 roku dodano kruchtę. Kościół p.w. Nawiedzenia NMP w Krasnobrodzie, wybudowany w latach 1690-1699 wraz z klasztorem z fundacji królowej Marii Kazimiery de La Grange d' Arquien - Marysieńki jako wotum za uzdrowienie. Został zaprojektowany przez nadwornego architekta Zamoyskich - Jana Michała Linka. Od 300 lat jest ośrodkiem kultu maryjnego, odwiedzanym przez licznych pielgrzymów. Szczególną czcią cieszy się obraz MB Krasnobrodzkiej, wykonany w połowie XVII wieku metodą metalorytniczą na papierze mszalnym. Jest on kopią obrazu Madonna w Różanym Ogrodzie, bolońskiego malarza Francesco Raiboliniego (1430-1517).
Zabytkowe kamieniczki na Starym Mieście w Chełmie. XIX-wieczna prawosławna cerkiew p.w. św. Jana Teologa, Apostoła i Ewangelisty w Chełmie. Świątynia została konsekrowana 13 czerwca 1852 roku. Po krótkim okresie funkcjonowania jako obiekt garnizonowy, w 1864 roku cerkiew p.w. św. Jana Teologa została przekształcona w świątynię parafialną. Cerkiew p.w. św. Jana Teologa do dzisiaj pełni rolę centrum prawosławia na ziemi chełmskiej. Po II wojnie światowej przeprowadzano remonty obiektu (w 1949 i 1990 roku) oraz renowację ikonostasu (w latach 1991-1993). Doceniając malowniczość świątyni w 1999 roku władze miasta ufundowały iluminację cerkwi. Kościół p.w. Rozesłania Świętych Apostołów w Chełmie. Pierwsza świątynia powstała tu w XV wieku z fundacji Władysława II Jagiełły. Po jej zniszczeniu w trakcie pożaru w 1585 roku, kolejną ufundował starosta chełmski Jan Łaszcz. Obecny kościół z lat 1753-1763 powstał wg projektu Pawła Antoniego Fontany. Fundatorami byli hetman wielki koronny Wacław Piotr Rzewuski oraz Andrzej i Marianna Wolscy. Budową kierował Tomasz Rezler, a na wystrój wnętrza składają się rzeźby Michała Filewicza, obrazy Szymona Czechowicza oraz polichromia Józefa Mayera, nadwornego malarza króla Augusta III Sasa. Początki Starego Miasta w Chełmie sięgają czasów księcia Daniela Romanowicza Halickiego (1201-1264). Obecnie jego centralnym miejscem jest dawny rynek noszący imię znanego chełmskiego społecznika dr Edwarda Łuczkowskiego. W ostatnich latach rynek został uporządkowany i wyłożony stylową kostką. Przeprowadzone badania archeologiczne pozwoliły odsłonić pozostałości dawnego ratusza, który zniszczony przez liczne pożary, został ostatecznie rozebrany w 1848 roku. Jego miejsce zajął kompleks sklepików żydowskich, zwany potocznie „Okrąglakiem, który istniał do II wojny światowej. Na dawnym rynku na Starym Mieście w Chełmie. Obok pozostałości ratusza i usytuowanej obok kamienicy starosty, warto zwrócić uwagę na zrekonstruowaną studnię miejską oraz Pomnik Poległych za Ojczyznę, ufundowany w 1930 roku i odbudowany po zniszczeniu w latach 80. XX wieku. Ciekawym zabytkiem jest również pochodzący z początków XX wieku drewniany kiosk z gazetami, niegdyś własność żydowskiego kupca Majera Dobkowskiego. Centralnym miejscem Chełma jest tzw Górka Chełmska, w przeszłości zwana Katedralną lub Starościńską. W czasach carskich używano również nazwy Góra Soborowa. Głównym obiektem jest tu późnobarokowa bazylika p.w. Narodzenia NMP, której początki sięgają XIII wieku, gdy książę Daniel Romanowicz Halicki ufundował cerkiew Bogurodzicy. Obecny kościół z lat 1735-1756 powstał wg projektu Pawła Antoniego Fontany. Fundatorem był unicki biskup Felicjan Filip Wołodkowicz, a budową kierował Tomasz Rezler. W 1875 roku kościół zamieniono na sobór prawosławny. W 1919 roku kościół został przekazany katolikom.
Wielka Synagoga Włodawska jest jedną z najpiękniejszych świątyń wyznawców religii mojżeszowej w Polsce. Została zbudowana w latach 1764-1771 dzięki wsparciu rodu Czartoryskich. Autorem projektu był najprawdopodobniej Paweł Antoni Fontana. Synagogę zbudowano w miejscu dawnej, drewnianej bożnicy. Sto lat później dobudowano drugą kondygnację i dwa narożne alkierze. Układ architektoniczny synagogi nie odbiega od innych bożnic typowych dla czasu jej powstania. Utrzymana w stylu późnobarokowym zwraca uwagę ze względu na wyjątkowe rozwiązanie elewacji frontowej, imitującej fasadę pałacową. Wielka Synagoga Włodawska. Sala modlitw, przed wojną była zagłębiona o około 40 cm poniżej poziomu podłogi sieni, jednak wskutek powojennej przebudowy zmniejszono to do 10 cm. Sala nakryta jest dziewięciopolowym sklepieniem kolebkowo-krzyżowym na gurtach, podpartym czterema kolumnami o wysokich cokołach i stylizowanych jońskich głowicach, będącymi pozostałością po zniszczonej bimie. Wielka Synagoga Włodawska. W części środkowej ściany wschodniej zachował się neobarokowy polichromowany aron ha-kodesz z bogatą, stiukową oprawą. Po pożarze z 1934 roku zastąpił on wcześniejszy aron ha-kodesz, datowany na ostatnią ćwierć XVIII wieku. Jest to jeden z niewielu tego typu obiektów na terenach Rzeczypospolitej, które przetrwały II wojnę światową. Wnękę na rodały poprzedza podest, do którego prowadzą dwubiegowe, siedmiostopniowe schody. Pod nim znajduje się genisa - schowek na nieużywane rodały. Całość oflankowana jest dwoma pilastrami, ozdobionymi wicią rośliną i menorami. Przy ścianie wschodniej i aron ha-kodesz Wielkiej Synagogi we Włodawie. Bogate, trzykondygnacyjne obramienie aron ha-kodesz wypełnia całe środkowe pole ściany wschodniej. U dołu, po obu stronach wnęki na rodały znajdują się wizerunki instrumentów muzycznych nawiązujące do służby lewitów w Świątyni oraz cytaty z Psalmu 150: „Chwalcie go zadęciem w róg, chwalcie go na harfie i cytrze”, „Chwalcie go bębnem i tańcem, chwalcie go na strunach i flecie”. Mała Synagoga Włodawska została wybudowana u schyłku XVIII wieku, służąc wspólnocie żydowskiej jako dodatkowa bóżnica, a głównie jako miejsce studiów talmudycznych. W czasie okupacji została zniszczona - Niemcy przeznaczyli ją na sklep i magazyn. Po wojnie funkcjonowała nadal, jako pomieszczenie magazynowe. Prace renowacyjne i gruntowny remont budynku przeprowadzony został w latach 1983-1998. Budynek synagogi nie wyróżnia się walorami architektonicznymi, chociaż widoczne są cechy stylu klasycystycznego. Główną salę modlitw zdobią polichromie z inskrypcjami w języku hebrajskim. Dom pokahalny - dawna siedziba gminy żydowskiej we Włodawie.
Dom Talmudyczny (bejt ha-midrasz) koło Wielkiej Synagogi w Włodawie. Murowany budynek bejt ha-midrasz stanowiący część zespołu synagogalnego został zbudowany w 1928 roku, na planie prostokąta. Wewnątrz znajdują się dwa pomieszczenia, z których jedno było salą modlitw. W czasie II wojny światowej Niemcy zdewastowali budynek. Odremontowany pod koniec lat 80. XX wieku jest obecnie siedzibą Muzeum Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego, wykorzystywany jest, jako pomieszczenia biurowe i magazynowe. Dom pokahalny we Włodawie - wystawa sztuki z rejonu południowego Pacyfiku. W 1939 roku Niemcy nałożyli na gminę żydowską we Włodawie wysoką kontrybucję. Wszystkim Żydom nakazano noszenie na rękawie specjalnych opasek, zabroniono im nawet poruszać się po chodnikach. W latach 1940-1943 zostali oni zapędzeni do obozów pracy, a także stłoczeni w getcie. W 1943 roku getto włodawskie zlikwidowano. Niemcy wywieźli  Zydów do pobliskiego Sobiboru, gdzie ich rozstrzelano lub zagazowano. Pozostała po nich tylko ta wspaniała świątynia, choć zniszczono wówczas niemal całe wyposażenie wewnętrzne. Cerkiew prawosławna p.w. Narodzenia NMP we Włodawie została zbudowana w latach 1893-1895 wg projektu Wiktora N. Syczowa. Możemy podziwiać jej bizantyńsko-klasycystyczną urodę, mając w pamięci, że zły los i tej cerkwi nie oszczędził. W roku 1946 została na dziesięć lat zamknięta po tym, jak wysiedlono stąd Ukraińców, bo to głównie oni byli wyznania prawosławnego. W ostatnich latach kopuła cerkwi została odnowiona i pokryta miedzianą blachą. Krzyż z pisanymi ikonami, stojący na terenie przy cerkwi  prawosławnej p.w. Narodzenia NMP we Włodawie. Kościół parafialny p.w. św. Ludwika we Włodawie. Jego budowę zapowiedział w 1719 roku fundator klasztoru paulinów Ludwik Konstanty Pociej, ale obietnicy nie zdążył już dotrzymać. Jego następca, Antoni Pociej  zamówił  projekt u Pawła Antoniego Fontany. Prace rozpoczęto w roku 1739, ale na dobre budowa ruszyła w roku 1741. W 1745 roku Antoni Pociej sprzedał dobra Jerzemu Detloffowi Flemmingowi, który kontynuował prace. Po jego śmierci ich dokończeniem i wyposażeniem świątyni zajęła się jego córka Izabela z mężem, księciem Adamem Kazimierzem Czartoryskim, Prace ukończono w roku 1784.
Kościół p.w. św. Ludwika we Włodawie to wspaniała świątynia w stylu rokokowym, o charakterystycznym i rzadko spotykanym owalnym korpusie naw bocznych z wieńcem kaplic. Kopułowe sklepienie świątyni wsparte jest od wewnątrz na czterech potężnych filarach; a zamknięte prosto prezbiterium również jest sklepione kopułą. Bogate polichromie we wnętrzu pochodzą z końca XVIII wieku. Bogatą dekorację rzeźbiarską i sztukatorską wykonały warsztaty we Lwowie. Ołtarz główny projektował i wykonał Maciej Polejowski. Konsekracji kościoła dokonał w 1786 roku biskup sufragan łucki Jan Chryzostom Kaczkowski.

najbliższe galerie:

 
Świat zaklęty w soplach lodu
1pix użytkownik caprio72 odległość 7 km 1pix
Niebo w ogniu
1pix użytkownik caprio72 odległość 8 km 1pix
w zgodzie z naturą
1pix użytkownik chipsik odległość 9 km 1pix
Stary Dzików - cerkiew z Katynia A. Wajdy
1pix użytkownik walizka odległość 19 km 1pix
BIŁGORAJ - GŁÓWNIE SACRUM
1pix użytkownik wo odległość 19 km 1pix
Górecko Kościelne
1pix użytkownik rozmusiaki odległość 23 km 1pix

komentarze do galerii (2):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5593) dodano 27.06.2015 14:59

Dopiero jutro po południu wylatujemy do Lizbony, tam nocujemy i w poniedziałek o 10.00 lecimy do Ponta Delgada. Pozdrawiam:)

przemyslaw użytkownik przemyslaw(wpisów:6301) dodano 27.06.2015 14:52

Ty jeszcze nie na Azorach??

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!