m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (47):

 
Kościół p.w. św. Michała Archanioła. Został wzniesiony w latach 1686-1692 z fundacji Zofii Sieniakowskiej wg projektu Jana Michała Linka. Kościół p.w. św. Michała Archanioła został zbudowany dla sióstr benedyktynek. Obecnie pełni funkcje kościoła seminaryjnego. Kościół p.w. św. Michała Archanioła poprzedza niewielki ogródek, oddzielony od ulicy ogrodzeniem i kazalnicą. Oryginalna reklama galerii w zabudowaniach klasztornych przy kościele p.w. św. Michała Archanioła. Zespół pobenedyktyński przy kościele p.w. św. Michała Archanioła jest znakomitym przykładem sztuki barokowej architektury klasztornej w Polsce. Od 1903 roku mieści się tutaj Wyższe Seminarium Duchowne.   Dzwonnica przy kościele p.w. św. Michała Archanioła.
Kościół p.w. św. Michała Archanioła jest świątynią jednonawową, nakrytą sklepieniami kolebkowo-krzyżowymi, podtrzymywanymi przez zdwojone, jońskie pilastry. We wnętrzu kościoła p.w. św. Michała Archanioła, częściowo zniszczonym przez pożar w 1966 roku, zachowana jest piękna rzeźbiona ambona z XVII wieku. W sąsiadującym z kościołem klasztorze zachował się bardzo bogaty zespół tkanin z XVII-XVIII wieku. Kościół p.w. św. Michała Archanioła - jeden z obrazów, zdobiących wnętrze świątyni. Kościół p.w. św. Michała Archanioła - jeden z obrazów, zdobiących wnętrze świątyni. Kościół p.w. św. Michała Archanioła - fragment dekoracji we wnętrzu. Kościół p.w. św. Michała Archanioła - fragment wnętrza.
Kościół p.w. św. Michała Archanioła. Kamienne portale i szczyty zwieńczone posągami tworzą bogatą architekturę budowli. Widok ulicy Opatowskiej na Starym Mieście z tarasu na szczycie Bramy Opatowskiej. Widok kościoła p.w. św. Michała Archanioła i zespołu klasztornego z tarasu na szczycie Bramy Opatowskiej. Widok z tarasu na szczycie Bramy Opatowskiej. Widok z tarasu na szczycie Bramy Opatowskiej. Widok z tarasu na szczycie Bramy Opatowskiej.
Widok Gór Pieprzowych i doliny Wisły z tarasu na szczycie Bramy Opatowskiej. Widok Starego Miasta z tarasu na szczycie Bramy Opatowskiej. Widok z tarasu na szczycie Bramy Opatowskiej. Na tarasie widokowym na szczycie Bramy Opatowskiej. Pod Bramą Opatowską. Zawichost. Kościół p.w. św. Jana Chrzciciela, zbudowany w latach 1244-1257 wraz z klasztorem w stylu wczesnogotyckim dla zakonu klarysek z fundacji księcia Bolesława Wstydliwego, jako wiano dla swojej siostry Salomei (1211/1212-1268). W 1255 roku książę Bolesław ufundował przy klasztorze szpital św. Franciszka, który obsługiwał zakon franciszkanów. W kościele w 1258 roku została pochowana księżna krakowska Grzymisława (?-1258). W 1264 klaryski przeniosły się do klasztoru w Skale koło Krakowa i w Zawichoście pozostali jedynie zakonnicy franciszkańscy.
Kościół p.w. św. Jana Chrzciciela w Zawichoście. Zabudowania spłonęły w 1353 roku podczas najazdu Litwinów. W 1412 roku klasztor został częściowo rozebrany przez kasztelana sandomierskiego Michała Czyżowskiego, który wykorzystał uzyskany materiał na budowę zamku w Czyżowie. W 1548 roku dzierżawiący miasto dysydent Stanisław Dębiński zniszczył grób księżnej Grzymisławy oraz wnętrza klasztoru. W latach 1600-1633 odrestaurowano zniszczony klasztor i kościół, nadając mu formę barokową i zdobiąc fasadę figurami św. Franciszka i św. Jana Chrzciciela (obecnie na placu przed kościołem). Kościół p.w. św. Jana Chrzciciela w Zawichoście.W 1628 roku odnowiono kaplicę Matki Boskiej Różańcowej. W 1752 roku od strony północnej wybudowano barokową kaplicę Matki Boskiej Szkaplerznej. W związku ze złym stanem klasztoru odrestaurowano go w 1841 roku. W 1864 roku po kasacie zakonu, franciszkanie musieli odejść z klasztoru, w którym umieszczono szkołę. W latach 30. XX wieku klasztor wyremontował i rozbudował architekt Kazimierz Skórewicz (1866-1950). W dniu 28 lipca 1944 roku zabudowania kościoła i klasztoru zostały zbombardowane przez wojska radzieckie, w wyniku czego pożar wypalił wnętrze, stropy i dachy. Ocalało jedynie sklepienie prezbiterium. Po zniszczeniach wojennych kościół regotyzowano w latach 1945-1949 pod kierunkiem Józefa Jamroza, usuwając naleciałości barokowe. Kolejne prace konserwatorskie przeprowadzono w latach 80. XX wieku. Kościół p.w. św. Jana Chrzciciela w Zawichoście posiada jedną nawę przykrytą stropem i wydłużone XIII wieczne prezbiterium ze sklepieniem krzyżowo-żebrowym i późniejszym XV wiecznym sklepieniem gwiaździstym w przęśle zachodnim. Po lewej stronie prezbiterium znajduje się sakramentarium z 1542 roku wykonane przez Szymona Pencza oraz fragment polichromii z XVI wieku, natomiast po prawej widoczna jest wczesnogotycka wnęka siedziska zamknięta trzema ostrołukowymi arkadami Na wysokiej skarpie nad brzegiem Wisły w pobliżu kościoła p.w. św. Jana Chrzciciela i dawnego klasztoru. Kościół p.w. św. Jana Chrzciciela w Zawichoście. Zakrystia po lewej stronie prezbiterium posiada sklepienie z lat 1620/1630, a pomieszczenie obok kartusze z herbem Pomian biskupa Macieja Łubieńskiego (1572-1652) i Rawicz biskupa Pawła Wołuckiego (1560-1622). Pomiędzy prezbiterium i nawą znajduje się ślad po istniejącym dawniej w tym miejscu lektorium w formie trójarkadowego sklepionego portyku.
Od północy do kościoła p.w. św. Jana Chrzciciela przylegają kościoła pozostałości zabudowań klasztoru franciszkanów, a od południa - dzwonnica. Zabudowania klasztorne przy kościele p.w. św. Jana Chrzciciela w Zawichoście. Po prawej stronie nawy kościoła p.w. św. Jana Chrzciciela znajduje się nagrobek zmarłych w 1629 roku Stanisława Opockiego z Opoki i jego żony Anny z Miłoszowa Opockiej, którzy ufundowali barokową przebudowę znajdującej się obok kaplicy. Nagrobek ten ufundował w 1672 roku kasztelan wiślicki Piotr Opocki z Opoki. Po przeciwnej stronie znajduje się nagrobek Zofii Słupeckiej z Bobrka z 1633 roku. Kościół parafialny p.w. Wniebowzięcia NMP. Pierwotnie stała tu romańska kolegiata, wzniesiona na planie krzyża z transeptem wyposażonym w apsydę, wzmiankowana po raz pierwszy w 1148 roku. Kościół p.w. Wniebowzięcia NMP w Zawichoście. Po zniszczeniu pierwotnej świątyni na jej miejscu zbudowany został barokowy kościół, konsekrowany w 1744 roku i przebudowany w XIX wieku. Podczas I wojny światowej został on częściowo zniszczony w 1914 roku. Ponownie spłonął podczas II wojny światowej w dniu 28 lipca 1944 roku. Wnętrze kościoła p.w. Wniebowzięcia NMP w Zawichoście. W podziemiach kościoła znajdują się pozostałości romańskiej świątyni. Obok kościoła mieści się plebania z XIX wieku i dzwonnica murowana, pochodząca z połowy XVIII wieku.
Widok doliny Wisły z tarasu koło kościoła p.w. Wniebowzięcia NMP w Zawichoście. Kościół p.w. św. Joachima i św. Anny w Annopolu. Jest to miasto w powiecie kraśnickim, na skraju Małopolskiego Przełomu Wisły. Annopol powstał na byłych gruntach wsi Rachów, notowanej od XV wieku, która była w XVI i XVII wieku własnością szlacheckich rodzin Rachowskich, Czyżowskich, Morsztynów i Tymińskich. W roku 1415 był własnością szlachecką Jana Dłuto ze Słupia. W następnych stuleciach powstał port rzeczny na Wiśle. Wykorzystując ten fakt właściciele lokowali tutaj miasto. Kościół p.w. św. Joachima i św. Anny w Annopolu. Jan Tomasz Morsztyn w roku 1740 na gruntach wsi Rachów założył miasto. Postanowił wybudować także kościół, który był filią parafii świeciechowskiej archidiakonatu zawichojskiego. Już w XVIII wieku przy kościele przybywał kapelan, organista i kościelny, istniało również bractwo NMP Niepokalanej uposażone przez Morsztyna. W roku 1886 nastąpiła erekcja parafii annopolskiej na mocy dekretu administratora diecezji lubelskiej ks. Franciszka Jaczewskiego. W 1761 roku Antoni Jabłonowski wystawił dokument, którym nadał miastu, na cześć swej żony Anny, nazwę Annopol. Jednakże nowa nazwa nie od razu się przyjęła. Wielokrotnie, jeszcze w drugiej połowie XVIII wieku, nazywano miasteczko Rachowem. W 1781 roku po raz pierwszy w spisach oficjalnych odnotowano Annopol. W 1790 roku w spisach ponownie widnieje Rachów. W 1792 roku miasto zwano Hannopol, zaś w wizytacji kościelnej z 1806 roku zapisano obydwie nazwy „oppidum Annopol seu Rachów”. Od 1827 roku używano już nazwy Annopol. Kościół p.w. św. Joachima i św. Anny w Annopolu został w 1741 roku poświęcony przez bpa Michała Kunickiego. Jest to kościół drewniany, konstrukcji zrębowej, oszalowany, jednonawowy,  wyposażony w trzy ołtarze barokowe. W ołtarzu głównym kościoła p.w.  św. Joachima i św. Anny w Annopolu znajduje się obraz św. Anny, w bocznym, po lewej obraz M.B. Różańcowej, a po prawej św. Jana i św. Tomasza. Kościół nie pełni dziś dawnej funkcji świątyni parafialnej.
Obok starego kościoła w Annopolu stoi nowy pod tym samym wezwaniem (św. Joachima i Anny). W latach 20. XX wieku postanowiono zbudować nową świątynię wg projektu Józef Pius Dziekońskiego (1844-1927). Miała to być świątynia neogotycka, jednak biskup lubelski projekt odrzucił. Nowy projekt wykonał lubelski architekt Stanisław Fertner, a w roku 1936 rozpoczęto budowę. Kościół uroczyście poświęcony w 1966 roku przez bpa lubelskiego Piotra Kałwę posiadał tylko surowe mury i prowizoryczny ołtarz. Wielkie zasługi w budowaniu nowego kościoła mieli: ks. Władysław Kossarzecki i ks. Władysław Kieszek, a dzieła dokończył ks. Antoni Bezpalko. Godne zauważenia są w świątyni: witraże Stolone-Dobrzańskiego z Krakowa, metaloplastyka Hessa z Lublina - ambona i obraz Matki Bożej Kijowskiej (potocznie zwanej Cygańską). Nowy kościół p.w.  św. Joachima i św. Anny w Annopolu. Po powstaniu styczniowym, decyzją władz rosyjskich z lat 1868-1870 Annopol stracił prawa miejskie, które odzyskał dopiero w 1996 roku. Nowy kościół p.w.  św. Joachima i św. Anny. W 1914 roku w pobliżu Annopola przeprawiły się przez Wisłę oddziały Legionów Polskich oraz oddziały 12 Dywizji Piechoty armii austriackiej, które stoczyły pod miastem 23 sierpnia 1914 bój z Rosjanami. Obszerny opis walk znalazł się w pamiętnikach gen. Tadeusza Jordana Rozwadowskiego (1866-1928), dowodzącego austriacką artylerią. W XVII i XVIII wieku w Annopolu zaczęli osiedlać się Żydzi, którzy w 1921 roku stanowili 72,9% ogółu ludności. Annopolscy Żydzi zajmowali się głównie handlem zbożem i bydłem, propinacją alkoholu, dzierżawą karczm, składów solnych i sadów, a także rzemiosłem i lichwą. Podczas okupacji niemieckiej utworzono getto, którego mieszkańców wywieziono w 1942 roku częściowo do obozów pracy przymusowej, a częściowo do getta w Kraśniku i potem do obozu w Bełżcu, gdzie zostali zamordowani. Żydzi w Annopolu mieli dwie synagogi - starą i nową i dwa cmentarze - stary i nowy.

najbliższe galerie:

 
Sandomierz (1)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Sandomierz - tam gdzie zacumowano niebo
1pix użytkownik pesteczka123 odległość 0 km 1pix
Sandomierz
1pix użytkownik dispar odległość 0 km 1pix
Stary  Sandomierz
1pix użytkownik czupur odległość 0 km 1pix
Sandomierz
1pix użytkownik glockerka odległość 0 km 1pix
Polska - Sandomierz
1pix użytkownik maria37 odległość 0 km 1pix

komentarze do galerii (2):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5163) dodano 09.12.2015 17:27

Sandomierz polecam, może kiedyś pokaże więcej, bo i okolice są fajne... Pozdrawiam: )

ak użytkownik ak(wpisów:6100) dodano 09.12.2015 00:04

Bardzo ciekawe zabytki. Fajna galeria. Pozdrawiam :)

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!