m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Bazylika p.w. św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Braniewie. Kościół wybudowany został w miejscu wcześniejszej, drewnianej świątyni, istniejącej od ok. 1280 roku. Wznoszenie obecnego kościoła rozpoczęto w 1343 lub 1346 roku. W roku 1381 ukończona została budowa chóru i korpusu (bez sklepienia). Potężną wieżę wzniesiono w latach 20. XV wieku. Bazylika p.w. św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Braniewie. Początkowo zamierzano realizować koncepcje architektoniczną pseudobazyliki, od której odstąpiono na rzecz układu halowego. Od roku 1399 kościół był już w pełni użytkowany, choć do ostatecznego ukończenia prac miało minąć jeszcze wiele lat. Ostatecznie, prace nad budową braniewskiej świątyni ukończono w 1442 roku. Budowniczymi kościoła byli Heyne i Herman Perkunowie, a po nich Godiko Hamm. Pożar kościoła w roku 1480 spowodował małe zniszczenia, odbudowane do końca stulecia. W 1536 roku podwyższona została wieża, a prace wykonał mistrz Mikołaj (Niklis) z Ornety. W latach 1855-1858 widoczny na zdjęciu wschodni szczyt otrzymał nowy kształt. Bazylika p.w. św. Katarzyny  Aleksandryjskiej jest gotyckim kościołem halowym o długości 61 m (łącznie z prezbiterium i wieżą) i szerokości 25 m. Jego trójnawowe wnętrze tworzy dziesięć ośmiokątnych, masywnych filarów, ustawionych w dwóch rzędach. Absyda bazyliki p.w. św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Ołtarz główny z 1609 roku został w roku 1753 roku przeniesiony do świątyni w Nowym Stawie na Pomorzu Zachodnim.
Ok. 1500 roku z fundacji biskupa Łukasza Watzenrode (1447-1512) obok prezbiterium, na wschodniej stronie północnej nawy bocznej, zbudowano murowaną emporę muzyczną (widoczną na zdjęciu po lewej stronie), zamkniętą od dołu gwiaździstym sklepieniem. Pod emporą muzyczną, zbudowaną ok. roku 1500. W XVII wieku kościół otrzymał bogate wyposażenie wnętrza, obejmujące - oprócz ołtarzy - ozdobne drewniane stalle kapłańskie oraz ławy dla radców miejskich. Fragment dekoracji rzeźbiarskiej we wnętrzu bazyliki p.w. św. Katarzyny Aleksandryjskiej. W kaplicy Ostatniej Wieczerzy znajdował się późnogotycki poliptyk w typie ołtarzy antwerpskich. Z kolei w kaplicy Matki Boskiej znajdował się malowany tryptyk z 1485 roku, ufundowany przez kanonika Tomasza Wernera. Nagrobna płyta biskupa warmińskiego Paulusa Stange de Legendorf (ok. 1415-1467), ufundowana w 1494 roku przez biskupa Watzenrode, obecnie znajduje się w zbiorach Muzeum Warmii i Mazur w Olsztynie. Fragment dekoracji rzeźbiarskiej we wnętrzu bazyliki p.w. św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Fragment neogotyckiej dekoracji rzeźbiarskiej we wnętrzu bazyliki p.w. św. Katarzyny Aleksandryjskiej.
W roku 1726 roku zostały ukończone prace przy montowaniu dużych organów z barokowym obramowaniem, zaś małe organy, znajdujące się na emporze przy prezbiterium, powstały w roku 1725. W latach 1891-1897 miała miejsce gruntowna renowacja świątyni, prowadzona pod patronatem proboszcza i archiprezbitera, ks. Antona Materna według wcześniejszej wizji architekta Ludwiga Persiusa (1803-1845). Dzięki przemyślanej koncepcji wystroju, współpracy ze znanymi artystami oraz wsparciu ze strony zarządu parafialnego, a przede wszystkim prezesa Warmińskiego Towarzystwa Historycznego, ks. prof. Franza Dittricha, udało się przywrócić świątyni artystyczny splendor i blask w modnej wówczas, gotycyzującej postaci. W 1945 roku pod koniec wojny świątynia doznała największych zniszczeń w swojej 600-letniej historii, gdy gotycka wieża kościelna została wysadzona w powietrze przez wojska niemieckie, w wyniku czego zniszczeniu uległa większość kościoła wraz ze sklepieniami. Kościół pozostawał w ruinie aż do roku 1979. Wtedy to rozpoczęła się odbudowa, w finansowanie której włączyli się także katolicy niemieccy, żyjący w Braniewie przed 1945 rokiem. Konsekracja odbudowanej świątyni nastąpiła w 1986 roku. W 2001 roku kościół uzyskał tytuł bazyliki mniejszej. Pomnik bł. Reginy Protmann (1552-1613), pochodzącej z Braniewa założycielki  Zgromadzenia Sióstr św. Katarzyny Dziewicy i Męczennicy (katarzynek). Pochodziła z majętnej rodziny mieszczańskiej. Wychowana została w duchu katolickim, mimo szerzącego się luteranizmu. Dzieciństwo i młodzieńcze lata w zabawach i dostatku nie wskazywały, że obierze stan duchowny. Siostry katarzynki niosły pomoc ofiarom licznych epidemii, zakładały szkoły dla dziewcząt, zwłaszcza ubogich, prowadziły przedszkola oraz sierocińce. Została beatyfikowana w 1999 roku przez papieża Jana Pawła II. Budynek Sądu Rejonowego w Braniewie.
Kolegium Jezuitów w Braniewie (Collegium Hosianum) to jedna z najważniejszych szkół jezuickich w Polsce, założona przez kardynała Stanisława Hozjusza. Zostało otwarte w klasztorze pofranciszkańskim. Na tle innych szkół jezuickich w Polsce kolegium braniewskie, otwarte w 1565 roku wyróżniało się rozszerzonym programem - uczono w nim języka niemieckiego, matematyki, śpiewu i dialektyki. Kolegium zostało zamknięte po zajęciu Braniewa przez króla szwedzkiego Gustawa II Adolfa (1594-1632) w 1626 roku. Otworzono je ponownie dopiero w roku 1637. W 1646 roku kanonik warmiński Maciej Montanus wybudował nowy, obszerny gmach. W wieku XVIII w kolegium wykładano nauki humanistyczne, filozofię, teologię, matematykę, języki grecki i hebrajski. W 1701 roku wniesiono do Rzymu memoriał o przekształcenie kolegium w uniwersytet. W roku 1780, po kasacie jezuitów, kolegium zostało przekształcone przez władze pruskie w Gymnasium Academikum, a od roku 1818 w Królewskie Liceum Hosianum, przemianowane w 1912 roku na Akademię Państwową. W III Rzeszy szkoła nosiła nazwę Hermann-von-Salza-Schule. Obronna baszta murów miejskich, mieszcząca siedzibę Braniewskiego Towarzystwa Historycznego oraz pełniąca funkcje muzealne. Obronna baszta murów miejskich, mieszcząca siedzibę Braniewskiego Towarzystwa Historycznego oraz pełniąca funkcje muzealne. Kamienice przy ulicy Fromborskiej w Braniewie. Parafialna cerkiew prawosławna  p.w. Przemienienia Pańskiego w Braniewie. Należy do dekanatu Gdańsk diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Zlokalizowana jest przy ulicy Wspólnej, w XIX-wiecznej kaplicy ewangelickiej, którą zaadaptowano w 1949 roku na cerkiew. Wewnątrz świątyni mieści się współczesny ikonostas.
Widać, że położone tuż przy granicy miasto odwiedzają licznie sąsiedzi. Bazylika p.w. św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Braniewie. Jedyną pozostałością zamku biskupiego, zbudowanego pod koniec XIII wieku w czasach biskupa Henryka I Fleminga (?-1300) jest trzykondygnacyjna ceglana wieża bramna, prowadząca dawniej na dziedziniec zamkowy. Dolna część wieży została zbudowana w czwartej ćwierci XIII wieku. Nadbudowano ją w latach 1320-1330 umieszczając w nadbudowanej części kaplicę ze sklepieniami. Kaplica została przykryta sklepieniem gwiaździstym, które po zniszczeniach z 1945 roku zostało zrekonstruowane w 1960 roku. Najwyższa kondygnacja wieży pochodzi z XVII wieku, a wieńczące ją gzymsy z lat 1873-1874. Domy przy ulicy Fromborskiej w Braniewie. Młynary (dawniej Mühlhausen) to niewielkie miasto w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim. Zostały założone w 1327 roku. Budynek Poczty Polskiej w Młynarach.
Neogotycki kościół p.w. Niepokalanego Poczęcia NMP w Młynarach, zbudowany w 1857 roku. Posiada obraz przedstawiający Maryję, będący darem papieża Piusa IX. W mieście znajduje się też gotycki kościół p.w. św. Piotra Apostoła z 1327 roku, z barokowym wyposażeniem z XVII wieku. Kamieniczki na rynku w Młynarach. Błudowo koło Młynar (dawniej Bludau) jest wsią, wymienianą w dokumentach już w 1298 roku. Parafia istnieje od 1310 roku, a pierwsze wzmianki o kościele pochodzą z roku 1402. Od roku 1500 wieś należała do kapituły warmińskiej. Kościół p.w. Nawiedzenia NMP jest  murowany z cegły z użyciem kamienia, nie otynkowany, o oszkarpowanej bryle. Szczyty nawy mają barokowe kształty i ozdobione są blendami oraz kolistymi oknami. Od zachodu znajduje się drewniana wieża o bogatym detalu, zwieńczona ośmioboczną izbicą i nakryta gontową iglicą. Wnętrze nakryto drewnianym sklepieniem kolebkowym z lunetami. Barokowy kościół p.w. Nawiedzenia NMP w Błudowie. Budowę obecnego kościoła rozpoczęto pod koniec XV wieku. Gruntowna przebudowa nastąpiła na przełomie XVI i XVII wieku, a świątynia w obecnym kształcie wybudowana została w latach 1703-1718. W 1723 roku konsekrował ją biskup pomocniczy Michał Remigiusz Łaszewski. Kościół posiada wyposażenie z XVIII i XIX wieku. Wewnątrz godny uwagi jest ołtarz główny i ołtarze boczne z połowy XIX wieku z rzeźbami św. Piotra i Pawła i obrazami autorstwa Alberta Renné z Gdańska. Kościół p.w. Nawiedzenia NMP w Błudowie k. Młynar - fragment późnobarokowej ambony z około 1730 roku z rzeźbami Mojżesza, Ojców Kościoła i ewangelistów. Kościół p.w. Nawiedzenia NMP w Błudowie - fragment XIX-wiecznych polichromii, zdobiących świątynię. W kościele znajdują się wybitne dzieła sztuki rzeźbiarskiej: krucyfiks z lat 1626-1650, przypisywany Christophowi Schmidtowi i XVIII-wieczna rzeźba św. Antoniego w ekstazie. Jest tam także bogato rzeźbione baptysterium z początku XVIII wieku oraz chrzcielnica i kropielnica z granitu, pochodzące prawdopodobnie ze średniowiecza. Na wieży zachowały się dwa zabytkowe dzwony: duży z 1636 roku, wykonany przez ludwisarza Michała Dornmanna i mniejszy z 1737 roku, autorstwa Jana Heustera z Elbląga.
Baszta Rybacka we Fromborku była niegdyś częścią średniowiecznych murów miejskich. Znajdujący się w ruinie obiekt został odbudowany w latach 70. XX wieku. Fragment Baszty Rybackiej we Fromborku. Po zakończonej w 2015 roku modernizacji, fromborski rynek symbolizuje Układ Słoneczny. Jego centralnym punktem jest fontanna z podświetlanymi, tryskającymi z posadzki strumieniami wody. W nawierzchni placu odznaczają się łuki z ciemnej granitowej kostki, przypominające orbity. Ustawiono na nich ławki symbolizujące osiem planet. Na trzeciej od centrum umieszczono odlaną z brązu figurę Kopernika, zwróconego twarzą w kierunku Wzgórza Katedralnego. Pomnik Mikołaja Kopernika na fromborskim rynku. Drugi pomnik Astronoma, ustawiony w 1973 roku, stoi u stóp Wzgórza Katedralnego. Do lat 50. XX wieku istniał we Fromborku jeszcze jeden pomnik Kopernika, zbudowany z polecenia cesarza Wilhelma II, który po wojnie rozebrano. XIV-wieczny gotycki kościół p.w. św. Mikołaja do 1945 roku pełnił funkcję fromborskiej fary. Wzniesiono go na planie prostokąta, jako trójnawową halę bez wyodrębnionego prezbiterium. Elewacje korpusu wsparte zostały szkarpami, podzielone ostrołukowymi otworami okiennymi i ozdobione smukłymi ostrołukowymi blendami. Trójkątne szczyty budowli podzielone zostały pięcioma blendami ostrołukowymi. Korpus nawowy przykryto dachem dwuspadowym z dachówki. Został zniszczony w czasie II wojny światowej i nie pełni już funkcji sakralnych. Planuje się utworzenie w nim muzeum diecezjalnego. Południowa brama tzw. Porta Maior, prowadząca na teren Bazyliki Archikatedralnej p.w. NMP i św. Andrzeja we Fromborku.
Fragment murów okalających Bazylikę Archikatedralna p.w. NMP i św. Andrzeja. Ciąg murów obronnych o długości około 510 m otacza Wzgórze Katedralne i łączy dwie bramy, dwie wieże, trzy baszty, pałac biskupi, kapitularz, wikariat i dwie kurie wewnętrzne. Bazylika Archikatedralna p.w. NMP i św. Andrzeja we Fromborku z przylegającą do niej XVIII-wieczną Kaplicą Zbawienia, zwaną także Kaplicą Szembeka. Została ona ufundowana przez Krzysztofa Andrzeja Jana Szembeka (168--1740), pełniącego urząd biskupa warmińskiego w latach 1724-1740.  Bazylika Archikatedralna p.w. NMP i św. Andrzeja we Fromborku - południowa elewacja świątyni. Bazylika Archikatedralna p.w. NMP i św. Andrzeja we Fromborku - zegar na południowej elewacji kościoła. Bazylika Archikatedralna p.w. NMP i św. Andrzeja we Fromborku - fragment wystroju rzeźbiarskiego wnętrza. Bazylika Archikatedralna p.w. NMP i św. Andrzeja we Fromborku - gotycki szczyt zachodniej strony świątyni.
Fromborskie Wzgórze Katedralne, wznoszące się nad brzegiem Zalewu Wiślanego, między rzekami Baudą i Narusą posiada rozbudowany system obronny, mocniejszy niż niejeden zamek. Całe założenie ma kształt nieregularnej figury, zbliżonej do prostokąta. Kilka budynków rozmieszczono przy wysokich, 10-metrowych murach obwodowych, zwieńczonych blankami. Można się w nich doliczyć 8 wież i baszt. Widok tzw. Wieży Radziejowskiego na fromborskim Wzgórzu Katedralnym - dawnej 40-metrowej dzwonnicy, mieszczącej obecnie muzeum i niewielkie planetarium. Jej nazwa upamiętnia Augustyna Michała Stefana Radziejowskiego herbu Junosza (1645-1705) - biskupa warmińskiego w latach 1679-1688, podkanclerzego koronnego w latach 1685-1689, kardynała od 1686 roku, a od roku 1687 - arcybiskupa gnieźnieńskiego i prymasa Polski.

najbliższe galerie:

 
Frombork
1pix użytkownik robert odległość 9 km 1pix
Frombork latem i zimą
1pix użytkownik achernar-51 odległość 9 km 1pix
Frombork
1pix użytkownik piotr odległość 9 km 1pix
Frombork
1pix użytkownik robson odległość 9 km 1pix
Frombork
1pix użytkownik szarykot odległość 9 km 1pix
Frombork
1pix użytkownik sawicz odległość 9 km 1pix

komentarze do galerii (3):

 
marcin1980 użytkownik marcin1980(wpisów:1991) dodano 18.12.2015 16:33

Bardzo przyjemna wycieczka.

lucy56 użytkownik lucy56(wpisów:3079) dodano 15.12.2015 08:45

Kawał lekcji historii zapodajesz ,zwłaszcza dla tych co ją lubią . Kiedyś mi się marzyła przejażdżka wzdłuż naszych granic i zwiedzanie co ciekawszych miejsc. Chyba zacznę realizować ten plan. Pozdrawiam serdecznie.

ak użytkownik ak(wpisów:6305) dodano 14.12.2015 08:26

Bardzo fajnie pokazałeś ... dużo detalu też , fajna galeria . Pozdrawiam :)

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!