m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Większość zabytków Sighișoary skupia się w obrębie Wzgórza Zamkowego (Dealul Cetății), na które najłatwiej dojdziemy z widocznego na zdjęciu Placu Hermanna Obertha (Piață Hermann Oberth) - dawnego targu, a dziś skromnego skweru u jego podnóża. Nazwa placu upamiętnia Hermanna Obertha (1894-1989) austriacko-niemieckiego fizyka i wynalazcę, pioniera techniki rakietowej i wizjonera eksploracji kosmosu. Pochodził on z rodziny Sasów siedmiogrodzkich. Urodził się w Sibiu, a młodość spędził w Sighișoarze. Średniowieczne Wzgórze Zamkowe, wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO, na każdym robi ogromne wrażenie. Nieprzypadkowo właśnie tutaj odbywa się co roku w lipcu słynny festiwal średniowieczny. Otoczona murami i zdominowana przez charakterystyczną Wieżę Zegarową starówka bywa nazywana rumuńskim Carcassonne, ale częściej po prostu Perłą Transylwanii. Kolorowe kamieniczki przy Placu Hermanna Obertha i ulicy Wieżowej (Strada Turnului). Widok z Placu Hermanna Obertha na ulicę Oktawiana Gogi (Strada Octavian Goga) u stóp Wzgórza Zamkowego, wznoszącego się na wysokość 425 m n.p.m. Najbardziej charakterystycznym obiektem i symbolem miasta jest wysoka na 64 m Wieża Zegarowa (Turnul cu Ceas), położona we wschodniej części twierdzy (Cetate) na Wzgórzu Zamkowym. Wzniesiono ją w XIV wieku nad główną bramą broniącą dostępu do twierdzy i do 1556 roku pełniła ona rolę ratusza, dlatego też bywa czasem nazywana Wieżą Rady. Oryginalny kształt wieży to efekt przebudowy z XVI wieku.Dziś w Wieży Zegarowej mieści się Muzeum Historyczne (Muzeul de Istorie), założone przez miejscowego fizyka Josefa Bacona (1857-1941) w 1898 roku. Krótki spacer z Placu Hermanna Obertha wyprowadza nas na ulicę Wieżową, którą dojdziemy na Wzgórze Zamkowe.
Dostępu do Wzgórza Zamkowego bronił podwójny barbakan, w którym umieszczono, między innymi, sale tortur i cele dla skazańców, oczekujących na wykonanie wyroku śmierci. Przejście przez podwójny barbakan i pod Wieżą Zegarową zostało zbudowane w XVIII wieku. Na początku XVII wieku wmontowano zegar z dwiema tarczami - jedną od strony Wzgórza Zamkowego, drugą od strony Dolnego Miasta (Orașul de Jos). Zegar został przebudowany w 1648 roku przez Johanna Kirschla. Obecny mechanizm zegara został wykonany przez szwajcarską firmę Fuchs i zainstalowany w 1906 roku, zaś w 1964 roku zamontowano do niego napęd elektryczny. Na wieży umieszczono także figurki z drewna lipowego, poruszane przez mechanizm zegarowy. Iglica wieży jest zakończona małą złotą kulą, a na szczycie znajduje się kurek, obracający się pod wpływem wiatru. Po zniszczeniu przez wielki pożar w 1676 roku dach Wieży Zegarowej został odbudowany przez rzemieślników Veita Grubera z Tyrolu i Philipa Bonga z Salzburga, później też był wiele razy naprawiany i zmieniany - ostatni raz w 1894 roku, kiedy pokryto go glazurowanymi dachówkami. Cztery wieżyczki u podstawy spadzistego dachu wieży pomyślane były pierwotnie jako symbol niezależności Sighișoary posiadania przez miasto ius gladii, czyli prawo karania śmiercią. Z czasem jednak wieżyczki te stały się jedną z wielu ozdób.. Figurki na Wieży Zegarowej od strony Wzgórza Zamkowego przedstawiają personifikację Pokoju z gałązką oliwną, a obok niej dobosza wybijającego godziny na swym brązowym bębnie. Nad nimi  umieszczono figurki symbolizujące Sprawiedliwość (trzymająca wagę) i Prawo (dzierżąca miecz) w towarzystwie dwóch aniołów, przedstawiających dzień i noc. O godzinie 6 rano, pojawia się anioł symbolizujący dzień, a o godzinie 6 wieczorem anioł symbolizujący noc wychodzi niosąc dwie palące się świece. Od strony Dolnego Miasta na Wieży Zegarowej można zobaczyć siedem figurek, z których każda przedstawia bóstwo, uosabiające dzień tygodnia: Dianę (poniedziałek), Marsa (wtorek), Merkurego (środa), Jowisza (czwartek), Wenus (piątek) Saturna (sobota) i Słońce (niedziela).
Widok Wieży Zegarowej. Widok Dolnego Miasta z okolic Wieży Zegarowej. Po przejściu pod Wieżą Zegarową wychodzimy na Plac Muzealny (Piață Muzeului). Niedaleko od Wieży Zegarowej stoi dawny kościół klasztorny dominikanów p.w. NMP (Biserica Manastirii Dominicane Sf. Maria). Po raz pierwszy wymieniony w dokumentach w 1298 roku, jako część zespołu klasztornego dominikanów, kościół stał się w roku 1556 główną świątynią luterańską. W roku 1888 zabudowania klasztorne dominikanów zostały rozebrane, a ich miejsce zajął obecny budynek ratusza (żółty gmach widoczny na zdjęciu). Stary nagrobek przy dawnym kościele klasztornym dominikanów.
Kościół klasztorny dominikanów został zbudowany w stylu późnogotyckim, typowym dla kościołów halowych. Został odnowiony w XV i ponownie w XVII wieku po wielkim pożarze z 1676 roku. Ostatnie remonty miały miejsce w 1894 i 1929 roku. Wewnątrz dawnego kościoła dominikanów można podziwiać cenne obiekty artystyczne, takie jak brązowa chrzcielnica z 1440 roku, wykonana przez mistrza Jakuba, kamienny rzeźbiony portal z 1570 roku w stylu renesansu transylwańskiego, dzieło mistrza Tomasza oraz kolekcję XVI- i XVII-orientalnych dywanów, barokowe organy i ołtarz z 1680 roku, rzeźbione przez Johanna Westa i malowane przez Jeremiasa Stranoviusa. Dawny kościół klasztorny dominikanów ma  długość 44.5 m i szerokość 12.6 m. Oprócz spełniania funkcji sakralnych jst też wykorzystywany do organizowanych koncertów muzyki klasycznej i barokowej. Katedra Prawosławna p.w. św. Trójcy (Catedrala Ortodoxă Sf. Treime), położona na Dolnym Mieście, widziana ze Wzgórza Zamkowego. Została zbudowana w stylu neobizantyjskim w latach 1934-1937. XV-wieczny Dom Drakuli (Casa Vlad Dracul) i pochodzący z XVII wieku tzw. Dom Wenecki (Casa Venețiană). Dawny kościół klasztorny dominikanów p.w. NMP na Wzgórzu Zamkowym. Wybudowany jako świątynia halowa składa się z trzech jednakowej wysokości naw i kwadratowego prezbiterium od strony wschodniej, zamkniętego wielokątną absydą.
Dawny kościół klasztorny dominikanów p.w. NMP na Wzgórzu Zamkowym widziany od strony Placu Muzealnego. Widok ulicy Konwisarzy  (Strada Cositorarilor) sprzed Domu Drakuli. Ulica Konwisarzy. Widok Placu Muzealnego sprzed patrycjuszowskiego tzw. Domu Weneckiego. Żółty dom na pierwszym planie to tzw. Dom Drakuli. Tzw. Dom Drakuli, w którym przyszedł na świat Wład III Palownik zwany Drakulą (Vlad Țepeș, Vlad Drăculea; 1431-1476), hospodar wołoski  z dynastii Basarabów w latach 1448, 1456-1462 oraz w 1476 roku. Stał się on pierwowzorem bohatera książki irlandzkiego pisarza Brama Stokera (1847-1912) „Drakula”, wydanej w 1897 roku. Postać ta stała się symbolem kultury popularnej i została wykorzystana m.in. w licznych filmach. Prawda historyczna była jednak nieco inna... Wład Palownik urodził się jako drugi syn hospodara wołoskiego Włada II Diabła (Vlad Dracul; ok. 1390-1447). Ojciec był członkiem Zakonu Smoka, powołanego przez Zygmunta Luksemburskiego (1368-1437) do obrony chrześcijaństwa przed rosnącym w potęgę Imperium Osmańskim, czemu zawdzięczał swój przydomek („Draco” - „Smok”, przekształcone w „Dracul” - „Diabeł”) - stąd pochodzi przydomek Włada Palownika „Drăculea” („Drakula”), rozpowszechniony potem w legendzie, oznaczający po prostu syna Smoka lub syna Diabła.
W wieku 11 lat Wład został pojmany przez Turków wraz z ojcem i młodszym bratem Radu III Pięknym (1437-1475), a gdy sułtan Murad II (1404-1451) uwolnił ojca, jego synowie pozostali na tureckim dworze jako zakładnicy. Drakula spędził w Turcji siedem lat, po części na dworze sułtańskim w Adrianopolu, po części prawdopodobnie w szkole janczarów w Egregoz w Anatolii. Izba, w której urodził się Wład Palownik. Dość upiorna dekoracja i towarzysząca jej muzyka stwarzają odpowiedni nastrój... Ale wróćmy do prawdziwej historii Drakuli. Po śmierci Włada Diabła sułtan postanowił osadzić go na tronie wołoskim. Węgry zareagowały na to wysłaniem na Wołoszczyznę swych wojsk, a Drakula zbiegł do Mołdawii. Ponieważ Władysław II Dan, osadzony na tronie wołoskim przez Węgrów, prowadził politykę proturecką, zaczęli oni myśleć o zastąpieniu go kimś bardziej lojalnym. Wybór padł na Drakulę. Dzięki ich militarnemu wsparciu po pokonaniu przez Jana Hunyadego (ok. 1387-1456) Turków pod Belgradem Drakula w 1456 roku ponownie został hospodarem. Panowanie zainaugurował krwawą zemstą na bojarach winnych zamordowania jego ojca i brata Mirczy. Część z nich kazał wbić na pale, pozostałym nakazał iść bez odpoczynku z Târgovişte do Poienari. Ci, którym udało się przeżyć marsz, zostali zmuszeni do budowy zamku. Wład dążył do wzmocnienia swojej pozycji ograniczając potęgę i samowolę bojarów. Wspierał natomiast mieszczaństwo i kupców wołoskich, między innymi poprzez ograniczenie wstępu zagranicznym kupcom na jarmarki. To spowodowało konflikt z kupcami siedmiogrodzkimi (przeważnie Sasami), którzy zaczęli dążyć do obalenia Włada. Wówczas, za cichym przyzwoleniem króla Węgier Macieja Korwina (1443-1490), Drakula najechał Braszów, spustoszył jego okolice i wbił na pale mieszczan, którzy mu wpadli w ręce. Początkowo Wład utrzymywał dobre stosunki z Turcją. W 1459 roku zaprzestał jednak płacenia haraczu. W 1461 roku na jego dwór przybył poseł sułtana, z żądaniem, by Wład stawił się w Stambule z zaległym haraczem. Drakula udał, że przystaje na to i zaoferował, że odprowadzi posła do granicy. Niedaleko Giurgiu znienacka pojawił się oddział turecki bega Hamza Paszy. Okazało się jednak, że za Drakulą podążała wołoska armia - Turcy zostali pojmani i zabrani do Târgovişte, gdzie nadziano ich na pale. Jak głosi legenda, Wład kazał „uhonorować” posła i bega palami wyższymi od pozostałych. Tymczasem Wład nie zwlekając przekroczył Dunaj i błyskawicznymi atakami zaczął zdobywać tureckie twierdze i miasta na pograniczu. Atakował błyskawicznie, pozostawiając po sobie krew i zgliszcza. Sułtan Mehmed II (1432-1481) pospiesznie zebrał armię i ruszył na Wołoszczyznę. Wład dzięki pospolitemu ruszeniu rozbił armię wezyra Mahmud Paszy, ale wobec ogromnej przewagi wroga przegrał bitwę z głównymi siłami Mehmeda II. Po tym wydarzeniu, oczekując na wsparcie ze strony króla węgierskiego Macieja Korwina, rozpoczął działania o charakterze partyzanckim.
Turcy jednak nieubłaganie posuwali się naprzód, aż wreszcie stanęli pod Târgovişte, siedzibą Włada. Tu Drakula zgotował sułtanowi makabryczne powitanie, które do historii przeszło pod nazwą „Lasu Pali”. Turcy w swym marszu napotkali przerażającą „dekorację”, składającą się z jeńców tureckich nabitych na pale i ustawionych w szpaler szeroki na kilometr i długi na trzy. Samych pali miało być dwadzieścia tysięcy (tę liczbę należy jednak potraktować jako mocno zawyżoną). Sułtan, widząc swoją armię głodną, spragnioną, wyczerpaną i podupadłą na duchu, zarządził odwrót. Emisariusze polityczni sułtana nawiązali kontakty z wołoską opozycją i wysunęli jako kandydata do tronu młodszego brata Drakuli, Rada III Pięknego (ok. 1437-1475). Wład został schwytany i wydany Węgrom w listopadzie 1462 roku. Tam wrogowie Drakuli fałszywie oskarżyli go o antywęgierskie knowania i doprowadzili do jego uwięzienia. Drakula w niewoli, a potem na wygnaniu spędził czternaście lat. Odmiana jego losu nastąpiła w 1476 roku, gdy Maciej Korwin, planując wojnę z Turcją, uznał, że przywrócenie Drakuli tronu wołoskiego zapewni wsparcie jego planów ze strony tego kraju. Drakula powrócił na tron wołoski jesienią 1476 roku. Jednak na przełomie lat 1476 i 1477 podróżując z niewielkim oddziałem jazdy, wpadł niedaleko Bukaresztu w zasadzkę i zginął raniony w zamieszaniu przez jednego ze swoich żołnierzy. Jego uciętą głowę, zakonserwowaną w miodzie, wysłano do Stambułu, zaś ciało pochowano, wedle legendy, w monasterze Snagov. Z małżeństwa z Justyną Szilágvi de Horogszeg Wład Palownik pozostawił dwóch nieznanych z imienia synów. Taka jest - w dużym skrócie - jego historia.
Dziś w rodzinnym domu Drakuli mieści się widoczna na zdjęciu restauracja.
Piață Cetății. Ten niewielki kwadratowy plac leży w samym sercu Cytadeli. W dawnych czasach kupcy i rzemieślnicy handlowali tu swoimi towarami, odbywały się tu także procesy czarownic i publiczne egzekucje. Tylko złotnicy, krawcy, stolarze i dekarze mogli mieć swoje gildie i warsztaty wewnątrz Cytadeli . Z tego placu jest bardzo blisko do wszystkich najważniejszych zabytków Sighișoary. Gildie rzemieślnicze działały tu do roku 1875. Przy Piață Cetății ulokowało sie wiele przytulnych knajpek, pensjonatów i sklepów z pamiątkami. Na zdjęciu widoczny jest tzw. Dom Na Skale, który powstał na przelomie XVII i XVIII wieku. Kamieniczki przy Piață Cetății - dawnym rynku.
Na Piață Cetății. Jedna ze staromiejskich uliczek Sighișoary. Jedna ze staromiejskich uliczek Sighișoary. Jedna ze staromiejskich uliczek Sighișoary. Wieża Szewców (Turnul Cizmarilor). Została zbudowana w XVI wieku na planie sześciokąta. Pierwsza wzmianka o niej pojawia się w 1521 roku. Przebudowano ją w 1650 roku i odnowiono w 1681 roku. Miała dawniej bastion artyleryjski, który został rozebrany w 1846 roku. W niebieskim domu XVII-wiecznego kronikarza Georgiusa Kraussa (Casa Cronicarului Georgius Krauss) mieści się dziś stylowy pensjonat. Pomieszczenia zdobią freski i antyczne meble z litego drewna. Jest tu też restauracja dużym wyborem  pysznych potraw.
Uliczka w sąsiedztwie rzymsko-katolickiego kościoła p.w. św. Józefa (Biserica Romano-Catolică Sf. Joseph). Eklektyczną świątynię zbudowali Węgrzy w 1894 roku na miejscu dawnego kościoła franciszkanów. Wnętrze rzymsko-katolickiego kościoła p.w. św. Józefa. Kościół został odnowiony po pożarze z 1983 roku. Obecne organy, zaprojektowane przez Karla Einschenka w 1908 roku, zostały sprowadzone z jednego z okolicznych saskich kościołów.

najbliższe galerie:

 
Sighisoara- bajkowa starówka
1pix użytkownik marianna_p odległość 0 km 1pix
Rumunia: Starówka Sighisoary
1pix użytkownik magdalena odległość 0 km 1pix
Transylwania 2016 - Sighisoara (3)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Rumunia cz.  4 - Shigisoara.
1pix użytkownik wmp57 odległość 0 km 1pix
Transylwania 2016 - Sighisoara (4)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Sighişoara
1pix użytkownik patryk80 odległość 0 km 1pix

komentarze do galerii (10):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4818) dodano 30.05.2016 15:49

Paweller75 - oczywiście, zachęcam! Na pewno znajdziesz tu wiele ciekawych miejsc. Pozdrawiam. :)

Patryk80 - co racja, to racja. Pozdrawiam.:)

Klavertjevier - mnie właśnie te galerie narobiły apetytu na Rumunię w ogóle, a Sighisoarę w szczególności. Pozdrawiam. :)

patryk80 użytkownik patryk80(wpisów:4757) dodano 27.05.2016 23:56

Byłem i muszę się zgodzić, że to zacne miasto

paweller75 użytkownik paweller75(wpisów:7160) dodano 27.05.2016 23:25

Bardzo zacne to miasteczko, podobnie jak Braszow ..., zachęcasz do odwiedzin Rumunii, super wycieczka;)
Pozdrawiam:)

klavertjevier użytkownik klavertjevier(wpisów:2700) dodano 26.05.2016 22:50

Achernar, masz rację miasto cudownej urody!
Widzialam już kilka galerii z tego miasta, ale pomimo tego wciąż zachwyca!

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4818) dodano 24.05.2016 23:03

Lucy56, AK, Kabaczek, Romana - dziękuję za odwiedziny i komentarze. Pozdrawiam. :)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4818) dodano 24.05.2016 23:01

Jestem pewien, że Sighisoara by Ci sie spodobała, bo miasto jest naprawdę urocze. Pozdrawiam. :)

romana użytkownik romana(wpisów:5222) dodano 24.05.2016 08:38

Tu to by mi się bardzo podobało. Uwielbiam takie klimatyczne starówki z kolorowymi kamieniczkami, ciasne uliczki i różnie zakamarki.
Pozdrawiam :)

ak użytkownik ak(wpisów:5878) dodano 23.05.2016 18:11

Wspaniałe klimaty , dużo szczegółu no i jak zwykle wyczerpujący opis , super :)

kabaczek użytkownik kabaczek(wpisów:809) dodano 23.05.2016 17:40

Co prawda mam duże zaległości w oglądaniu Twojej Rumunii, ale myślę, że dzięki Twoim zdjęciom grono zafascynowanych tym pięknym krajem szybko się powiększy.
Pozdrawiam.

lucy56 użytkownik lucy56(wpisów:2648) dodano 23.05.2016 11:34

Jak zawsze solidne relacje 😊. Pozdrawiam serdecznie.

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!