m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Puerta Real to plac w centrum Granady w pobliżu ulic: Calle Reyes Católicos, Calle Ángel Ganivet, Calle Acera del Darro oraz Calle Recogidas. Nazwa pochodzi od króla Filipa IV (1605-1665), a właściwie od jego wizyty w Granadzie 8 kwietnia 1624 roku, podczas której wjechał on przez specjalnie skonstruowaną bramę, którą ustawiono w tym właśnie miejscu. Na zdjęciu - widok od strony Calle Acera del Darro, przy której mieścił się nasz hotel. Widok z Puerta Real w stronę Calle Acera del Darro. W budynku zwieńczonym kopułką mieści się Hotel NH Collection Granada Victoria. Nazwa ulicy pochodzi od płynącej pod nią rzeczki Darro. Ratusz - El Ayuntamiento de Granada przy Plaza del Carmen w centrum miasta. Mieści się tu także Miejskie Biuro Informacji (Oficina Municipal de Información Turística). Budynek, wznoszony przez ok. 30 lat od końca XVI wieku był niegdyś siedzibą klasztoru karmelitów trzewiczkowych. W 1837 roku budynki przejęło państwo i w 1848 roku przekazało je na potrzeby miasta. Po ich przebudowie i późniejszych remontach pozostały jedynie śladowe fragmenty dawnego klasztoru. Fasadę wieńczy rzeźba jeźdźca, dodana w 2002 roku, będąca alegorią chwili szczęścia, której autorem jest Guillermo Pérez Villalta. Plac Izabeli Katolickiej (Plaza de Isabel la Católica), do którego od Puerta Real dojdziemy ulicą Królów Katolickich (Calle Reyes Católicos). Plac powstał w 1962 roku, po wyburzeniu kilku budynków w celu udrożnienia pobliskiej Gran Vía de Colón i dzielnicy San Matías. Pośrodku placu ustawiono przeniesiony z Paseo del Salón brązowy pomnik królowej Izabeli I Kastylijskiej (Izabeli Katolickiej) i Krzysztofa Kolumba, autorstwa Mariano Benlliure (1862-1947). Rzeźba, wykonana w Rzymie w 1892 roku, przedstawia królową, przyjmującą plany wyprawy do Indii, przedstawione przez Krzysztofa Kolumba. Ładna kamienica przy Calle Gran Vía de Colón tuż przy Placu Izabeli Katolickiej, w której m.in.mieści się sklep Grupy Cortefiel z markową odzieżą. Uliczka na Starym Mieście w okolicach katedry. Budowę katedry zleciła królowa Izabela I Kastylijska (1451-1504) wkrótce po odbiciu Granady z rąk muzułmanów. Świątynię wzniesiono na miejscu dawnego meczetu.
Katedra p.w. NMP od Wcielenia (Catedral de Santa María de la Encarnación). Pierwszy projekt został opracował 1506 roku Enrique Egas (ca 1455-1534), który zaplanował świątynię stylu gotyckim, wzorowaną na katedrze w Toledo. Prace budowlane rozpoczęły się pod kierunkiem samego Egasa po uroczystym wmurowaniu kamienia węgielnego w dniu 25 marca 1523 roku, którego dokonał biskup Fernando de Rojas. Jednakże rada kapituły podjęła decyzję o zmianie planów i przekazała kontynuowanie prac architektowi i rzeźbiarzowi Diego de Siloé (ok. 1495-1563), który podczas podróży do Włoch poznał renesans włoski. We wzniesionej przez Diego de Siloé świątyni dominował już styl renesansowy. Do czasu ostatecznego zakończenia budowy katedry w 1704 roku, następcami Siloé było wielu wybitnych architektów, w tym Alonso Cano (1601-1667), który w roku 1667 ukończył fasadę budynku, mającą już elementy barokowe. Fasada  zachwyca licznymi płaskorzeźbami i rzeźbami, które dają świadectwo bogactwa i potęgi ówczesnych chrześcijan. Katedra to okazały przykład architektury sakralnej. Ma wymiary 67 × 116 m i kryje pięcionawowe wnętrze, bogato zdobione rzeźbami, obrazami i wyposażone w liczne dzieła sztuki. Byłaby ona jeszcze wspanialsza, gdyby wzniesiono dwie planowane wielkie wieże o wysokości 81 m. Projekt nie został jednak zrealizowany z różnych względów, w tym śmierci Alonso Cano w 1667 roku oraz braku wystarczających funduszy. Ostatecznie w końcu w 1684 roku, katedra miała tylko jedną wieżę i 57 m wysokości.  Katedra p.w. NMP od Wcielenia w Granadzie jest pierwszą renesansową katedrą w Hiszpanii, a zarazem druga największą katedrą w kraju. Duże wrażenie na zwiedzających robią surowe białe ściany katedry oraz białe kolumny, które osiągają wysokość 43 metrów i doskonale podkreślają przepych tego miejsca. Jedna z kaplic w katedrze.
W świątyni jest wiele kaplic z różnych epok i stylów, wypełnionymi wyjątkowymi dziełami sztuki, których autorami są Francisco Aguado, José de Mora, Pedro de Mena, José de Bada, Agustín Vera Moreno, Pedro Duque Cornejo, Francisco Alonso Argüello, Gaspar Guerrero, Alonso de Mena, José Risueño, Juan de Sevilla Romero, Miguel Verdiguier, Diego Pesquera, Pedro de Raxis, Luis Sanz, Pedro Atanasio Bocanegra, Carlo Maratta, José de Ribera y Cucó, Alonso Cano, Francisco Romero de Aragón, Juan Adán Morlán, Narciso Miguel Bueno, Manuel González, Jaime Folch,  Vicente Plaza de Loya i inni. Konstruktorem pierwszych organów w katedrze w Granadzie był Bartolomé Alguacil w latach 1520-1522. Obecne, dwuczęściowe barokowe organy są dziełem Leonarda Fernándeza d'Ávila, ukończonym w latach 1744 roku (instrument po stronie lekcji) i 1749 (instrument po stronie ewangelii). Oprócz wykorzystania instrumentu w celach liturgicznych, organy są używane w czasie organizowanych licznych koncertów, również w czasie prestiżowego Międzynarodowego Festiwalu Muzyki i Tańca (Festival Internacional de Música y Danza), który corocznie odbywa się w Granadzie. Wewnątrz świątyni naszym oczom ukazuje się bogactwo dekoracji, dzieł sztuki, rzeźb oraz zdobień. Pozłacane ołtarze, imponujące organy w części przeznaczonej dla chóru i księgi poukładane w gablotach to tylko niektóre z elementów wnętrza budowli, które budują jej specyficzny klimat. Jedna z zabytkowych ksiąg liturgicznych eksponowanych w katedrze. Oleje święte na jednym z ołtarzy w katedrze. Zwiedzając katedrę nie można pominąć także zakrystii i skarbca. Możemy tam podziwiać kolekcję malarstwa flamandzkiego, m.in. dzieła Rogiera van der Weydena (1399/1400-1464) i Hansa Memlinga (ok. 1435-1494), a także rzeźbę MB Niepokalanej autorstwa Alonso Cano (1601-1667) i rzeźbę Chrystusa, wykonaną przez braci Miguela i Jerónimo Francisco García, kanoników kolegiaty św. Zbawiciela w Granadzie.
Fragment zakrystii. Jedna z rzeźb zdobiących katedrę. Jeden z ołtarzy w katedrze. Katedra ma okrągłe prezbiterium (Capilla Mayor), nakryte kopułą z XVI-wiecznymi witrażami ze scenami Męki Pańskiej. Witraż z wyobrażeniem Ducha Świętego. Fragment ekspozycji muzealnej w zakrystii katedry.
W ekspozycji muzealnej w zakrystii możemy obejrzeć szaty liturgiczne, kielichy, krzyże procesyjne i relikwiarze. Jest tam też kolekcja flamandzkich i włoskich gobelinów, a także dzieła Hansa Memlinga, Rogiera van der Weydena oraz Sandro Botticellego. Można też zobaczyć m. in. koronę i berło królowej Izabeli, miecz Ferdynanda oraz flagi wykorzystywane podczas podboju emiratu Granady. Fragment ekspozycji muzealnej w zakrystii katedry. Fragment ekspozycji muzealnej w zakrystii katedry. Fragment ekspozycji muzealnej w zakrystii katedry. Fragment ekspozycji muzealnej w zakrystii katedry. Katedra widziana od zewnątrz.  W dużej części jest ona klasycznym przykładem tzw. stylu izabelińskiego, zaliczanego do późnego gotyku. Styl ten charakteryzował się połączeniem mudejar z dekoracjami flamandzkimi, a także wyraźnymi wpływami gotyku angielskiego i późnego gotyku flamboyant. W stylu izabelińskim nie brak też elementów renesansowych.
Jeden z bocznych portali katedry. Herb królewski, zdobiący jedną z elewacji katedry. Do katedry przylega słynna Capilla Real (Kaplica Królewska), gdzie mieszczą się groby Królów Katolickich wykonane z marmuru kararyjskiego przez florenckiego rzeźbiarza Domenica Fancellego, a także ich córki Joanny Szalonej (1479-1555) oraz jej męża Filipa I Pięknego (1478-1506) z dynastii Habsburgów wyrzeźbione przez Bartolomé Ordoñeza (ok. 1480-1520). Kaplicę Królewską zaprojektował w 1504 roku Enrique Egas, a zbudowano ją w latach 1506-1521, jako miejsce pochówku Królów Katolickich - Izabeli I Kastylijskiej (1451-1504) i Ferdynanda II Aragońskiego (1452-1516). Ponieważ zarówno Izabela, jak i Ferdynand zmarli przed ukończeniem kaplicy, zostali oni pochowani w klasztorze San Francisco w Alhambrze a gdy ukończono budowę Kaplicy, zostali do niej przeniesieni. Niestety, w Kaplicy Królewskiej nie można robić zdjęć i zakaz ten jest rygorystycznie przestrzegany. Ściany Kaplicy Królewskiej zdobią też XV-wieczne obrazy artystów flamandzkich, hiszpańskich i włoskich, pochodzące w większości z osobistej kolekcji królowej Izabeli.
Widok 57-metrowej wieży katedry. Na ulicy dochodzącej do katedry. A to zagadka dla Szanownych Obieżyświatów. Dla ułatwienia dodam, że nie dotyczy ona kynologii, lecz historii kina... Pomnik woziwody (Estatua del Aguador) na Plaza de la Romanilla w centrum miasta. Autorem pomnika z brązu, wykonanego w roku 1997, jest Aurelio Teno Teno (1927-2013). Albaycin to stara arabska dzielnica miasta. To jedno z najbardziej fascynujących miejsc Granady, powstałe z połączenia oryginalnej arabskiej i chrześcijańskiej architektury. Położona jest w dolnej części wzgórza, na którym mieści się słynna Alhambra. Albaycin z wąskimi, wijącymi się uliczkami, przytulnymi placykami i białymi domami leży z dala od zgiełku miasta.
U szczytu świetności u schyłku panowania Nasrydów, dzielnica liczyła ponad czterdzieści tysięcy mieszkańców. Ulice były bardzo wąskie i małe, woda była rozprowadzana do domów rurami z kilkudziesięciu studni, z których niektóre zachowały się jeszcze do dziś. Na terenie Albaycín funkcjonowało około 30 meczetów. Po rekonkwiście bunty muzułmanów sprzeciwiających się konwersji na chrześcijaństwo zmusiły monarchów do wydalenia Arabów. Meczety rozebrano, a na ich miejscu wzniesiono kościoły. Niektórzy lingwiści twierdzą, że nazwa Albaycin pochodzi od arabskiego al-bayyāzīn, czyli dzielnica sokolników. Większość jednak tłumaczy tę nazwę jako dzielnicę ludzi z Baeza. Gdy Maurowie zostali wypędzeni przez chrześcijan z miasta Baeza, niedaleko Jaen, w XIII wieku, uciekli oni do Granady i osiedlili się w północnej części wzgórza, tworząc przedmieście któremu nadano nazwę nawiązującą do ich dawnego miasta. Kościół p.w. św. Gila i św. Anny (Iglesia de San Gil y Santa Ana) jest jedną z wielu świątyń w Granadzie, wzniesionych w stylu mudéjar i renesansowym. Jest położony na skraju dzielnicy Albaycin, u stóp wzgórza, na którym wznosi się Alhambra. Został on zbudowany w 1537 roku jako siedziba parafii o tej samej nazwie, według projektu Diego de Siloé na miejscu dawnego meczetu Almanzora. Wieża kościoła została wzniesiona w latach 1561-1563 przez Juana Castellara. Kościół ma jedną nawę, do której przylega 5 kaplic bocznych, prezbiterium i zakrystia. Dużą wartość artystyczną przedstawia główny portal świątyni, zaprojektowany przez Sebastiána de Alcántara w 1542 roku, ale ukończony przez jego syna Juana de Alcantara w 1547 roku. Na uwagę we wnętrzu zasługuje kasetonowy sufit i bogate dekoracje rzeźbiarskie, autorstwa m. in. José de Mora (1642-1724) i Diego de Aranda (XVI wiek), a także obrazy z XVI i XVII wieku. W zakrystii przechowywany jest kielich z 1568 roku, dzieło Francisco Télleza. W kościele p.w. św. Gila i św. Anny są pochowani XVI-wieczny historyk Francisco Bermúdez de Pedraza (1576-1655), autor Historii kościelnej Granady (Historia eclesiástica de Granada), rzeźbiarz i malarz José Risueno (1665-1732), następca linii artystycznej Alonso Cano i renesansowy poeta i humanista Juan Latino (1518-1596).
Jedna z rzeźb w kościele p.w. św. Gila i św. Anny. Jedna z rzeźb w kościele p.w. św. Gila i św. Anny.

najbliższe galerie:

 
Andaluzja 2016  - Granada (3)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Hiszpania.  Grenada - Alhambra
1pix użytkownik strabsenfilm odległość 0 km 1pix
Andaluzja 2016 - Granada (2)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Andaluzja 2016 - Granada (4)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Granada - Alhambra
1pix użytkownik piotr odległość 0 km 1pix
Hiszpania - Grenada - Część I
1pix użytkownik kryjan odległość 1 km 1pix

komentarze do galerii (8):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4070) dodano 16.10.2016 22:27

Jasko227, Marcin1980 - dziękuję za wizytę i komentarze. Pozdrawiam. :)

marcin1980 użytkownik marcin1980(wpisów:1665) dodano 15.10.2016 09:40

Piękne wnętrza

jasko227 użytkownik jasko227(wpisów:241) dodano 14.10.2016 08:18

miło było obejrzeć znajome miejsca z tak wyczerpującym opisem - ja zamiast słuchać przewodnika latałem z aparatem,a od żony usłyszałem już wersję okrojoną :) Zajrzę teraz do drugiej części ... - pozdrawiam serdecznie :)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4070) dodano 13.10.2016 23:23

Martyna - dzięki! I gratuluję odgadnięcia zagadki - chodziło mi właśnie o film "Pies andaluzyjskie" ("Le chien andalou") z 1929 roku, który był debiutem słynnego hiszpańskiego reżysera Luisa Buñuela. Pozdrawiam. :)

martyna użytkownik martyna(wpisów:834) dodano 13.10.2016 23:02

Leszku,

Chyba zacznę Ci podsyłać moje galerie do opisu ;)))

... a z tym psem... hmm ... to tylko Pies Andaluzyjski mi się kojarzy ;))) pozdrawiam

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4070) dodano 13.10.2016 15:46

Tereza - dziękuję za odwiedziny. I zgadzam się - Granada jest piękna. Podzdrawiam. :)

Charlie - niewątpliwie było ciepło, choć może nie tak, jak w Sewilli. O co chodzi z tym psem, na razie nie zdradzę, bo może jeszcze ktoś zgadnie... Pozdrawiam. :)

tereza użytkownik tereza(wpisów:3562) dodano 13.10.2016 11:47

Granada to ładne miasto.Galeria jak zawsze solidnie przygotowana.Pozdrawiam:)

charlie użytkownik charlie(wpisów:1727) dodano 13.10.2016 09:56

Ha ! Granada, połowa lipca, więc nieźle musiało grzać. Nie dziwię się, że szukaliście chłodu po kościelnych przybytkach ;-)
A z tym psem na 39 to nie kumam. No ale ja z kinem trochę na bakier... ;-)
Pozdr.

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!