m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Jeden z zaułków w dawnej arabskiej dzielnicy Albaycin. Albaycin to dzielnica, gdzie można poczuć atmosferę w licznych barach i na tarasach kafejek, a następnie oglądać czerwony zachód słońca nad Alhambrą. Nas skusiła mała knajpka, w której zamówiliśmy tapas i zimniutkie piwo.  Chwila relaksu w jednej z licznych knajpek w Albaycin. Tapas to przekąski, podawane zazwyczaj do napojów. Mogą być serwowane na ciepło lub na zimno i przyjmować różne formy. Przyrządza się je z rozmaitych składników: warzyw, mięs, owoców morza, jajek itp. Tapas można jeść przy stoliku lub na stojąco przy barze. Spożywa się je zazwyczaj z alkoholem (np. czerwonym winem, sherry lub piwem). Nazwa tapas (od tapa - przykrywka, wieczko) wiąże się z tym, że Andaluzyjczycy pijąc wino, przykrywali szklankę plasterkiem suchej kiełbasy, aby chronił ją przed muchami. Z czasem zaczęto dodawać cienką kromkę chleba z różnymi dodatkami. Okno z jednego domów w Albaycin. Tradycyjnym typem budynku mieszkalnego w tej dzielnicy jest tzw. carmen, składający się z wolnostojącego domu, otoczonego wysokim murem, który oddziela go od ulicy i obejmuje również niewielki sad lub ogród. Albaycin oferuje zaskakujące widoki na okolicę i niezapomniany klimat. Kilkaset metrów dalej, na wzgórzu Sacromonte mieści się pełna uroku i specyficznego klimatu cygańska dzielnica, gdzie zatrzymał się czas. Mieszkają tutaj Cyganie wciąż żyjący, jak przed wiekami, w malutkich domkach częściowo wykutych w skale (zwanych cuevas, czyli groty). Wieczorem można zobaczyć pełne ekspresji tańce flamenco wykonywane przez cygańskie tancerki.
Ulica w Albaycin nad brzegiem rzeki Darro. Jeden z domów w Albaycin. XVII-wieczny kościół i klasztor p.w. św. Antoniego (Iglesia y convento de San Antón) na skrzyżowaniu ulic Recogidas i San Antón w pobliżu Puerta Real. Wnętrze przykryte jest sklepieniem kolebkowym z lunetami i kopułą w stylu churrigueryzmu (odmiana baroku hiszpańskiego). W ołtarzu głównym znajduje się wizerunek Ukrzyżowanego, którego autorem jest  Pablo de Rojas (1549-1611). Godne uwagi są także rzeźba świętego Franciszka z Asyżu - dzieło Pedro de Mena (1628-1688), jak również obrazy Juana de Sevilla Romero (1643-1695). Jeden z bocznych ołtarzy w kościele p.w. św. Antoniego. Pomnik królowej Izabeli I Kastylijskiej (Izabeli Katolickiej) i Krzysztofa Kolumba na placu, noszącym imię królowej (Plaza de Isabel la Católica). Z tego placu kursują mikrobusy, którymi można dojechać do Alhambry. Po dotarciu na wzgórze al-Sabika i odebraniu kupionych z dużym wyprzedzeniem za pośrednictwem internetu biletów, ruszyliśmy na zwiedzanie słynnego kompleksu, wpisanego w 1984 roku na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO. Wielki poeta muzułmański Ibn Zamrak (1333-1393)  tak opisywał to miejsce: al-Sabika jest koroną na czole Granady, a Alhambra (niech Allah ma ją w swojej opiece) jest rubinem na szczycie tej korony.
Cały obiekt składa się z kilku części. Otoczony murami główny kompleks Alhambry to stara twierdza Alcazaba, pałace Nasrydów i pałac Karola V. Nieco dalej poza murami i nieco wyżej znajduje się zespół ogrodowy i pałac Generalife. Warowny zespół pałacowy Alhambra (z arabskiego al-hamra, dosł. czerwona) został zbudowany w latach 1232-1273 i był rozbudowywany do XIV wieku. Rozbudowa trwała za panowania emirów z dynastii Nasrydów - głównie Yusufa I Mądrego (1318-1354) i Muhammada V (1338-1391). Alhambra jest arcydziełem architektury arabskiej w Hiszpanii. Cechuje ją niezwykłe bogactwo dekoracji wnętrz, m.in. arkadowe galerie kolumnowe, stalaktytowe sklepienia, ściany wykładane płytkami azulejos i barwnymi stiukami z ornamentem oraz malowidła ścienne. Patio del Cuarto Dorado (Dziedziniec Sali Złotej). Wyjście na dziedziniec prowadzi przez ganek z trzema łukami, wspartymi na kolumnach z pięknymi kapitelami, nawiązującymi do tradycji almorawidzkiej. Na dziedzińcu tym władca przyjmował poddanych, podczas specjalnych audiencji. Pośrodku patio znajduje się dokładna kopia stojącej tu wcześniej fontanny, wykonana w 1943 roku. Oryginalna fontanna znajduje się obecnie w Ogrodach Daraxa, także w Alhambrze. Południowa ściana Cuarto Dorado niemal w całości pokryta jest filigranową sztukaterią w kolorze złota, skomponowaną z paneli pokrytych geometrycznymi, roślinnymi i epigraficznymi zdobieniami. Z dołu ogranicza ją rząd barwnych płytek ceramicznych, a od góry fryz oraz dachowy okap. Fragment wnętrza Cuarto Dorado.
Widok miasta z jednej z sal Alhambry. Powiadają, że matka ostatniego emira Granady Muhammada XII (Boabdila), dowiedziawszy się, że syn prowadzi negocjacje z chrześcijanami o poddaniu miasta powiedziała do niego: Popatrz, co oddajesz i zapamiętaj, że wszyscy twoi przodkowie umierali jako królowie Granady, a teraz królestwo umiera w tobie. Inna anegdota mówi, że gdy Boabdil zapłakał po przejęciu Granady przez Królów Katolickich, jego matka zganiła go słowami: Nie płacz jak kobieta za tym, czego nie potrafiłeś utrzymać jak mężczyzna... W pałacach Nasrydów (Palacios Nazaríes) można wydzielić trzy odrębne zespoły: Mexuar, w którym rozpatrywano sprawy sądowe i państwowe, Pałac Comares (Palacio de Comares), który był oficjalną rezydencją władcy oraz Pałac Lwów (Palacio de los Leones), który byl prywatnym pałacem, w którym mieścił się również harem. Części te różniły się nie tylko pełnionymi funkcjami, lecz także stylem artystycznym. Na zdjęciu widoczne jest wejście do Cuarto Dorado. Podczas gdy z biegiem lat zmieniali się kolejni arabscy monarchowie Alhambra była stale przebudowywana i upiększana. Była magicznym miejscem, w którym rozkwitała nauka, religia, poezja oraz muzyka. Równolegle zapadały tutaj ważne decyzje polityczne, w jego zaułkach powszechne były rozmaite dworskie intrygi. Elementy architektoniczne w portyku Cuarto Dorado. Pozostając wiernymi Koranowi, architekci starali się nie przedstawiać wizerunków ludzi i zwierząt. Ograniczano się więc do ornamentów roślinnych, inskrypcji koranicznych, geometrycznych wzorów i mozaik z różnokolorowych fajansowych płytek o nasyconych barwach. Naprzeciwko Sali Złotej wznosi się imponująca fasada pałacu Comares (Palacio de Comares), zbudowana przez Muhammada V dla upamiętnienia zdobycia Algeciras w 1368 roku. Umieszczono tam też inskrypcję z wierszem poety Ibn Zamraka, odnoszącym się do tego wydarzenia. Tutaj znajdowało się wejście do mieszkalnej części pałacu. W górnej części mieściły się mieszkania kobiet, których okna przesłonięte były żaluzjami dla zachowania prywatności.
Budowę pałacu rozpoczął Ismail I (1297-1325), kontynuował Yusuf I Mądry, a ukończył jego syn Muhammad V w 1370 roku. Jest to najważniejszy pałac Alhambry, który był oficjalną rezydencją władcy. Mieściła się tu sala tronowa. Wyjście na Patio de los Arrayanes (Dziedziniec Mirtów) z Palacio de Comares. Jego obecna nazwa pochodzi od krzewów mirtu, otaczających centralny staw. Dawniej był on  także nazywany Dziedzińcem Stawu (Patio del Estanque) lub Dziedzińcem Basenu (Patio de la Alberca). Na Dziedzińcu Mirtów. Jest to klasyczny dziedziniec stylu arabsko-andaluzyjskim, z dwoma gankami na krótszych bokach i dużym (34,0 x 7,1 m) basenem pośrodku, w którym odbijają się otaczające patio budynki. Obok basenu i budynków rosną krzewy mirtów. Ganek zamknięty jest siedmioma półkolistymi łukami wspartymi na kolumnach o sześciennych kapitelach, ozdobionych napisami, wielbiącymi Boga. Większość inskrypcji, które znajdziemy na Dziedzińcu Mirtów wyraża uwielbienie Boga i chwałę emira. Sala Ambasadorów (Salón de Embajadores) to dawna sala tronowa. Mieści się ona w Wieży Comares (Torre de Comares), najwyższej wieży warowni (45 m). Było to symboliczne centrum władzy Nasrydów, co ma odzwierciedlenie w wyrafinowaniu i przepychu dekoracji. W sali tej zbierała się Wielka Rada pod przewodnictwem władcy, w której uczestniczyli wezyrowie, ulemowie, burmistrz i dowódcy wojskowi. Służyła także za miejsce audiencji posłów i innych osobistości. Powiadają, że posiedzenie Rady, na którym podjęto decyzję o poddaniu Granady Królom Katolickim odbyło się właśnie w Wieży Comares. Piękne dekoracje wewnątrz jednej z sal Palacio de Comares w Alhambrze. Nazwa pałacu pochodzi od licznych okien witrażowych zwanych comarías, które oświetlały wewnętrzne pomieszczenia. Muhammad ibn Yusuf ibn Nasr (1194-1273) - Muhammad I był pierwszym władcą, który zaczął rezydować w Alcazabie, ale do czasów Abu al-Walida Ismaila (1279-2325) - Ismaila I, piątego władcy z dynastii Nasrydów, nie ma żadnych zapisów o budowie pałacu. Pałac zbudowany przez niego był położony w pobliżu Wielkiego Meczetu (Gran Mezquita), lecz do dziś jedynym zachowanym jego fragmentem jest Mexuar, gdyż reszta została całkowicie rozebrana przez Abu al-Hachchacha Yusufa Ibn Ismaila (1318-1354) - Yusufa I.
Yusuf I rozpoczął przebudowę Wieży Comares (Torre de Comares), Dziedzińca Mirtów (Patio de los Arrayanes) oraz Łaźni (Baños). Przebudowa ta została ukończona przez Abu Abd Allaha Muhammada Ibn Yusufa (1338-1391) - Muhammada V, który zbudował także Pałac Lwów (Palacio de los Leones). Obaj ci władcy najbardziej przyczynili się do budowy, rozbudowy i dekoracji Alhambry.  Detale architektoniczne Palacio de Comares. Bywa, że w perfekcyjnej ornamentyce dostrzeżemy drobne uchybienia. Zachwianą symetrię albo nagłe zerwanie wzoru. To też istota tej architektury. Tylko to co boskie może być doskonałe - twierdzili Arabowie - i w swoich pracach celowo przemycali te niedoskonałości. Detale architektoniczne Palacio de Comares. Architektura arabska Andaluzji powstawała w ścisłym związku z przestrzeganiem zasad Koranu. Z zewnątrz mauretańskie pałace bywają umiarkowanie zachęcające. Dla Arabów fasady są mniej ważne; budowla prawdziwe piękno ma skrywać wewnątrz, co nawiązuje do piękna ludzkiej duszy. W środku czekają na nas wspaniale ozdobione komnaty i charakterystyczne dziedzińce z fontannami. Palacio de Comares widziany z Dziedzińca Mirtów. Alhambra była ostatnim punktem oparcia Arabów w Hiszpanii. Do roku 1492, w którym została zdobyta, była siedzibą emirów Grenady. Przez długi czas służyła za więzienie, później (w XIX wieku) została odbudowana z zachowaniem pierwotnego stylu. 15 września 1890 roku w Alhambrze wybuchł trzeci, a zarazem największy w historii pożar. Dzięki zaangażowaniu lokalnego malarza Manuela Gómeza-Moreno Gonzáleza (1836-1918) pałac Comares, który ucierpiał w pożarze udało się odrestaurować. Niektórzy z XIX-wiecznych pisarzy mieli szczęście spędzić trochę czasu w Alhambrze. Należą do nich Washington Irving (1783-1859) - autor Opowieści z Alhambry (tales of Alhambra), George Henry Borrow (1803-1881) - autor Biblii w Hiszpanii (The Bible in Spain), czy Richard Ford - autor Przewodnika dla podróżujących po Hiszpanii (Hand-Book for Travellers in Spain).
Palacio de los Leones (Pałac Lwów) zachwyca wyjątkową pięknością i architektoniczną harmonią. Światło, woda, koloryt i znakomity wystrój sprawiają, że ten pałac ten jest wspaniałą ucztą dla zmysłów. W stosunku do obiektów z poprzedniego okresu bardziej abstrakcyjna i geometryczna ornamentyka ustąpiła  tu bardziej naturalistycznym dekoracjom z pewnością pod wpływem chrześcijaństwa, jako że późniejszy emir Granady Muhammad V utrzymywał przyjacielskie stosunki z Piotrem I Okrutnym (1334-1369), chrześcijańskim królem Kastylii i Leónu. Pałac składa się z centralnego dziedzińca, tzw. Dziedzińca Lwów (Patio de los Leones), otoczonego - na wzór chrześcijańskiego klasztoru - galeriami kolumn, a dziedziniec umożliwia dostęp do różnych pomieszczeń. Nie ma on okien wychodzących na zewnątrz, ale posiadał - na miejscu dzisiejszego patio - wewnętrzny ogród, odpowiadający muzułmańskiemu wyobrażeniu raju. Z każdego otaczającego dziedziniec pomieszczenia spływają do środka patio cztery strumienie, symbolizujące cztery rzeki raju. Smukłe kolumny mają w górnej części pierścienie i sześcienne kapitele z wyrzeźbionymi inskrypcjami. Kolumny są połączone ściankami o ażurowej konstrukcji, przepuszczającej światło słoneczne. Ołowiane szare płytki pełnią rolę poduszek amortyzujących wstrząsy na wypadek trzęsienia ziemi. Cała galeria jest przykryta kasetonowym stropem z maswerkiem, a dwa pawilony po przeciwnych stronach dziedzińca, zbudowane na planie kwadratu przypominają namioty beduinów. Architektura z czasów Nasrydów stanowi zwieńczenie epoki rozkwitu, zapoczątkowanej w umajjadzkiej Kordobie w VIII wieku. Styl architektów kordobańskich nie miał jednak dużego wpływu na architektów nasrydzkich budujących Alhambrę, aczkolwiek i tu znajdziemy elementy typowe dla arabskiej architektury andaluzyjskiej, takie jak szerokie podkowiaste łuki z alfizami (kwadratowymi obramowaniami), charakterystyczne kapitele kolumn i inne. Jeśli spotkasz niewidomego żebraka, to daj mu jałmużnę kobieto, bo nie ma nic gorszego, niż być ślepym w Granadzie - napisał poeta Francisco Asís de Icaza y Beña (1863-1925). Z całą pewnością, pisząc te słowa miał na myśli cuda Alhambry, takie jak Pałac Lwów.
W Pałacu Lwów przy wyjściu na Dziedziniec Lwów. Alhambra wygląda niczym baśniowy pałac dzięki jej wszechobecnym i pełnym kunsztu elementom dekoracyjnym. Widać to między innymi na zdobionych, marmurowych kolumnach niespotykanych w żadnych innych budowlach tego typu. Urzekają delikatnością swoich kształtów, harmonią i złożonością zdobień kapiteli. Ujrzawszy Alhambrę, Władcy Katoliccy wiedzieli, że dobrze postępują, usuwając szkody po podboju w 1492 roku, a następnie korzystając z niej podczas pobytu w mieście. Bo czyż można być obojętnym i nieczułym na jej piękno? Na zdjęciu - fragment Pałacu Lwów. W Pałacu Lwów. W Alhambrze zastosowano unikalne kolumny, których nie spotkamy w innych obiektach. Kolumny są bardzo cienkie, ich podstawa ma duży wklęsły profil, zaś w górnej części są one ozdobione pierścieniami. Kapitel jest podzielony na dwie części, z których pierwsza, cylindryczna, ma bardzo prostą dekorację, zaś nad nią umieszczona jest druga część o kształcie pryzmatu z narożami zaokrąglonymi u podstawy, ozdobiona jest arabeskami o motywach roślinnych. Pośrodku Dziedzińca Lwów stoi tzw. Fontanna Lwów (Fuente de los Leones), starsza od samego pałacu. Najnowsze badania dowodzą, że lwy zdobiące fontannę pochodzą z domu żydowskiego wezyra Yusufa Ibn Naghreli (1035-1066). Nie wiadomo, czy sama fontanna została zbudowana przed jego śmiercią. Kompleks pałacowy Nasrydów zachwyca lekkością i jednocześnie bogactwem. Dziesiątki sal, komnat, przejść i odgrywających centralną rolę w andaluzyjskich pałacach dziedzińców, zdobią baśniowe rzeźbienia, ornamenty i mozaiki. Z daleka wydaje się, że rzeźbienia kolumn wykonane są z najprawdziwszej koronki. To sztuka mauretańska w najlepszym wydaniu. Największym celem architektów Alhambry było pokryć każdą, najmniejszą nawet przestrzeń dekoracjami. Nigdy nie uważano, by było ich zbyt wiele. Ściany są pokryte pięknymi i bogato zdobionymi wyrobami ceramicznymi oraz odlewami gipsowymi. Oprawy mają wspaniałe wyrzeźbione drewniane ramy.
Wielką rolę w estetyce pałaców odgrywały przestronne dziedzińce otoczone przypominającymi baldachimy kolumnadami. W ich centrum znajdowały się najczęściej piękne fontanny. Przykładem takim jest słynny Dziedziniec Lwów, pochodzący z czasów panowania Muhammada V. Znajdującą się pośrodku jego fontannę podtrzymuje dwanaście lwów, z których pysków tryska woda we wszystkie strony świata. Kopuła Sali Abencerragów (Sala de los Abencerrajes) w Pałacu Lwów. Legenda mówi, że w sali tej ostatni muzułmański władca Granady Boabdil zabił 36 tzw. Abencerragów, będących uosobieniem rycerstwa i szlachetności. Choć prawdopodobnie historia ta nie jest prawdziwa, na podłodze można dostrzec czerwone ślady, podobne do krwi. Ściany zdobią stiuki i XVI-wieczne płytki azulejos, a kopułę tzw. muqarbas - pionowe łuki i pryzmaty, dające magiczne i urokliwe oświetlenie. Na podłodze pośrodku sali znajduje się mała fontanna, z której odchodzi wąski kanał, odprowadzający wodę do Fontanny Lwów.

najbliższe galerie:

 
Andaluzja 2016  - Granada (3)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Hiszpania.  Grenada - Alhambra
1pix użytkownik strabsenfilm odległość 0 km 1pix
Andaluzja 2016 - Granada (1)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Andaluzja 2016 - Granada (4)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Granada - Alhambra
1pix użytkownik piotr odległość 0 km 1pix
Hiszpania - Grenada - Część I
1pix użytkownik kryjan odległość 1 km 1pix

komentarze do galerii (8):

 
voyager747 użytkownik voyager747(wpisów:2171) dodano 16.01.2017 20:35

Tłumy są zawsze tam gdzie jest coś fajnego, my byliśmy w 2007 r. i też były tłumy

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4135) dodano 16.01.2017 20:26

To prawda, jeszcze, żeby nie było tam takich tłumów, to byłoby jeszcze fajniej...Pozdrawiam. :)

voyager747 użytkownik voyager747(wpisów:2171) dodano 16.01.2017 20:21

to jest niesamowite miejsce

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4135) dodano 16.10.2016 22:31

Wszystkim dziękuję za wizytę i komentzrze. Pozdrawiam. :)

marcin1980 użytkownik marcin1980(wpisów:1684) dodano 16.10.2016 09:59

Bardzo ładne architektura.

paweller75 użytkownik paweller75(wpisów:6913) dodano 14.10.2016 22:35

Nigdy tam nie byłem, ale na pewno tak jest jak mówi Klavertjevier ... pozdrawiam:)

klavertjevier użytkownik klavertjevier(wpisów:2448) dodano 14.10.2016 19:28

Alhambra to jedno z piękniejszych miejsc w Andaluzji. Mnie urzekło!
Pozdrawiam.

charlie użytkownik charlie(wpisów:1824) dodano 14.10.2016 10:25

Przepiękne zdobienia, w które można wpatrywać się godzinami. Koronkowa robota :-)
Pozdr.

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!