m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Widok Dziedzińca Lwów (Patio de los Leones) w Pałacu Lwów w Alhambrze. Dziedziniec Lwów był pod wieloma względami dla władców muzułmańskich oraz wizytujących ich dostojników uosobieniem ziemskiego raju. Za czasów ich panowania dodatkowej magii nadawała obecna tutaj zielona roślinność czyniąca zeń otoczony murem rajski ogród. Symbolem jego czterech rzek były zbiegające się u stóp fontanny ze czterech stron świata małe strumyki. Zdobienia w Pałacu Lwów. Fontanna Lwów (Fuente de los Leones) na Dziedzińcu Lwów. Jak już wspominałem, fontanna jest starsza od pałacu i pochodzi z domu XI-wiecznego żydowskiego wezyra Yusufa Ibn Naghreli (1035-1066). Zachował się opis fontanny, sporządzony przez XI-wiecznego poetę Salomona ben Jehuda ben Gabirola (1021/1022-1070), na Zachodzie znanego jako Awicebron, mówiący, że lwy przedstawiają 12 plemion Izraela  (שבטי ישראל - szewtej Israel). Dwa z nich mają z przodu trójkąt, wskazujący dwa wybrane plemiona - Judy i Lewiego. Pod kolumnadą przy Dziedzińcu Lwów. Dziedziniec otacza galeria, wsparta na 124 marmurowych, pięknie zdobionych kolumnach. Dziedziniec został zbudowany na polecenie Abu Abd Allaha Muhammada Ibn Yusufa - Muhammada V (1338-1391). Przez zwieńczone łukami okna z wielu sal Alhambry rozpościera się przepiękny widok na Granadę. Pałac Lwów (Palacio de los Leones) ze słynną fontanną. Nie bez znaczenia jest liczba lwów symbolizująca ilość znaków zodiaku oraz miesięcy, a według innych badaczy - liczbę plemion Izraela. Misę fontanny zdobią strofy poety Ibn Zamraka: Niech będzie błogosławiony Ten, który podarował Imanowi Mohammedowi rezydencję, wyróżniającą się spośród wszystkich innych swoją doskonałością; czyż bowiem te komnaty nie kryją w sobie cudów, które z woli Bożej są nieosiągalne w swej piękności.
Jedno z wyjść na Dziedziniec Lwów. Ciekawostką jest, że budowę Alhambry oparto na prostej zależności matematycznej. Podstawą wszystkich elementów (budynków, elewacji) jest kwadrat oraz kolejno tworzone prostokąty o podstawie równej bokowi kwadratu i wysokości równej przekątnej poprzedniej figury. Wysokości kolejnych figur tworzą wtedy ciąg a, a√2 , a√3, a√4... Wiele ścian Pałacu Lwów zdobią typowe dla sztuki arabskiej motywy geometryczne, w które wplecione są wersety Koranu. Architekci Alhambry postawili sobie za cel pokrycie ornamentami każdej wolnej powierzchni, niezależnie od jej wielkości. Elementów dekoracyjnych nigdy nie było dość. Większość łuków we wnętrzu budowli ma li tylko dekoracyjny charakter, nie są one elementami konstrukcyjnymi. Ściany pokryte są piękną i bogato zdobioną ceramiką lub sztukaterią. Elementy drewniane wyróżniają się znakomitą snycerką. Mirador de Daraxa (Belweder Daraxa). To pomieszczenie z wysokimi oknami jest częścią tzw. Sali Dwóch Sióstr (Sala de las Dos Hermanas) w Pałacu Lwów. Roztaczają się stąd piękne widoki na leżący w dole ogród i okolicę. Nazwa w języku hiszpańskim (Mirador Lindaraja lub Mirador de Daraxa) pochodzi od arabskiego Ayn Dar Aisha, znaczącego Oczy domu Aiszy. W czasach panowania Nasrydów ta część pałacu służyła za strażnicę z widokiem na okolicę. Została ona odrestaurowana przez Rafaela Contrerasa w latach 1879-1884. Fragment tzw. Sali Dwóch Sióstr z pięknym sklepieniem, utworzonym z ponad 5 tysięcy małych komórek lub zachodzących na siebie plastrów. Sala jest zwana tak z powodu dwóch jednakowych płyt marmurowych w podłodze. Sala została zbudowana w XIV wieku na polecenie Muhammada V i służyła za mieszkanie żony emira i jej rodziny. Po oddaleniu jej przez męża, zamieszkiwała tam też z dziećmi Aisza al-Horra, matka Abu Abdallaha Muhammada XII (ok. 1460-1533), ostatniego muzułmańskiego władcy Granady, znanego bardziej jako Boabdil. Dekoracje w Sali Dwóch Sióstr. W ornamenty, podobnie jak w wielu innych miejscach Alhambry, wplecione są wersety z Koranu. Elementy dekoracyjne bardzo często wykorzystują też arabeski, stylizowane motywy roślinne, przeplatające się motywy geometryczne i siatki rombów. Dziedzińce Alhambry okolone są cienistymi kolumnadami. Znajdziemy tu wiele chłodnych zakątków, ogródki z płynącą wodą, na zewnątrz zaś balkony, z których roztaczają się piękne widoki. Na zdjęciu widoczne są tzw. Ogrody Daraxa (Jardines de Daraxa), zwane także Ogrodem Pomarańczowym (Jardín de los Naranjos) i Ogrodem Marmurowym (Jardín de los Mármoles).
Widok z jednego z balkonów. Widok z jednego z balkonów. Patio de la Reja (Dziedziniec Kraty), zwane także Patio de los Cipreses (Dziedzińcem Cyprysów). Nazwa pochodzi kutej kraty, umieszczonej w latach 1654-1655 u góry południowej ściany, która zabezpieczała przejście w korytarzu pomiędzy pokojami. Sam dziedziniec został zbudowany za czasów Karola V (1500-1558). Pośrodku dziedzińca ustawiona jest niewielka kamienna fontanna, w w czerech jego rogach rosną stuletnie cyprysy. Fontanna w Ogrodach Daraxa. Ogrody powstały w latach 1526-1538, w tym samym czasie co Pokoje Cesarza Karola V (Habitaciones de Carlos V). Rosną w nich cyprysy, akacje, drzewka pomarańczowe i krzewy. Pośrodku umieszczona jest duża marmurowa fontanna, pochodząca z 1626 roku. O dawnej świetności Alhambry przypominają doskonale zachowane sale audiencyjne, komnaty, dziedzińce, krużganki, ogrody, baseny i szemrzące fontanny. Ludność korzystała z rozmaitych budynków użyteczności publicznej takich jak meczety, szkoły, łaźnie czy rozmaite warsztaty. Doskonalona przez 250 lat Alhambra przetrwała do 1492 roku, czyli do czasu poddania ostatniego muzułmańskiego bastionu w chrześcijańskiej Europie, jakim była nasrydzka Granada. Napotkane tam piękno było tak ujmujące, że nawet katoliccy monarchowie Hiszpanii nie odważyli się na jej zdewastowanie. Ogrody Partal (Jardines del Partal) zajmują przestrzeń pomiędzy wyjściem z Wieży Rauda (Torre de Rauda) i esplanadą, przy której wznosi się Wieża Dam (Torre de las Damas). Również w dawnych wiekach w miejscu tym były ogrody, otaczające pałace władcy. Wznosiły się tu też liczne rezydencje magnatów, związanych z dworem emira. 
Wieża Dam (Torre de las Damas) jest najważniejszym z budynków należących do magnatów, żyjących w epoce muzułmańskiej w otoczeniu władcy. Elementy jej dekoracji należą do najstarszych w Alhambrze. Budynek w ciągu wieków nosił różne nazwy. Początkowo był on nazywany Partal (co oznacza portyk), ponieważ jego portyk tworzyło pięć łuków, które wspaniale odbijają się w wodzie położonego na wprost nich prostokątnego stawu. W końcu XVIII wieku utrwaliła się jego obecna nazwa - Wieża Dam. Budynek był wielokrotnie przebudowywany, a jego restauracja zakończyła się w 1924 roku. Wieża Dam składa się z portyku, kwadratowej sali i schodów, wiodących na platformę z widokiem na dolinę rzeki Darro. Pięć łuków portyku, z których oryginalnym jest jedynie łuk środkowy, spoczywa na marmurowych kolumnach, choć wcześniej oparciem dla nich były filary z cegły. Na lewo od Wieży stoją trzy małe domy arabskie. W jednym z nich odkryto fragmenty malowideł, które uważane są za unikalne świadectwo kultury muzułmańskiej Hiszpanii, choć powstały już po rekonkwiście.   Przedstawiają one sceny polowań, zwierzęta, mężczyzn i kobiety w otoczeniu muzyków, a także oddział wojska. Platforma widokowa w Wieży Dam. Choć po przejęciu Granady przez chrześcijan, przeprowadzono wiele prac remontowych, a największe zmiany miały miejsce za czasów Karola V Habsburga (1500-1558), gdy do istniejących pałaców dobudowano nowe pokoje, a także wzniesiono nowy pałac noszący jego imię (Palacio de Carlos V), to Alhambra zachowała swój muzułmański styl. Widok spod jednego z  łuków portyku Wieży Dam. W Ogrodach Partal. W Ogrodach Partal.
W Ogrodach Partal. Pałace mauretańskie to prawdziwe oazy w spalonych słońcem, kamiennych andaluzyjskich miastach. Wewnętrzne ogrody, fontanny i sadzawki są trochę jak przedsmak opisanego w Koranie, porosłego bujną roślinnością raju. Większość plemion podbijających Hiszpanię pochodziło z gorących terenów pustynnych, zatem przyjemny chłód ciągnący od wody i jej kojący szum były dla nich luksusem. W wypełnionych spokojną wodą basenach odbija się błękit nieba i soczysta zieleń roślin, zieleń czyli kolor islamu. W Ogrodach Partal. Powiadają, że jeśli nie widziało się Granady, nie widziało się niczego, a jeśli miałoby się odwiedzić tylko jedno jedyne miasto w Hiszpanii - powinna to być Granada.  W Ogrodach Partal. Trzypiętrowa Wieża Blanków (Torre de los Picos) bierze swą nazwę od tego elementu architektonicznego, którym zwieńczone jest jej ostatnie piętro. Została ona zbudowana w stylu gotyckim w końcu XIII lub na początku XIV wieku. Służyła ona do obrony jednego z wejść do twierdzy, połączonej z Generalife. Korytarzem można dojść z wieży do koszar i bastionu, które były częścią struktur obronnych twierdzy. Wieża Branki (Torre de la Cautiva). Jej nazwa wiąże się z tym, że mieszkała tu Isabel de Solís, córka szlachcica Sancho Jiméneza de Solís, porwana w czasie jednej z wojen. Została ona niewolnicą, a później - ulubioną żoną emira Abu l-Hasan Alego (?-1485), znanego jako Muley Hacén. Oddalił on pierwszą żonę Aiszę al-Horra. Po konwersji na islam Isabel przyjęła imię Soraya lub Zoraya. Oddalenie Aiszy wywołało wojnę domową, a De Solís została branką Aiszy. Darowano jej życie, gdyż Abu l-Hasan Ali oddał tron synowi Aiszy, Boabdilowi. Wieżę odrestaurowano w latach 1873-1876. Kościół NMP w Alhambrze (Iglesia de Santa María de la Alhambra) zbudowany w latach 1581-1618 na miejscu Wielkiego Meczetu Alhambry. Świątynia została ukończona przez architekta Ambrosio de Vico (ok. 1555-1623). Zbudowany na planie krzyża łacińskiego kościół, kryje we wnętrzu piękny barokowy ołtarz główny i kilka kaplic bocznych. Godne uwagi są w nim rzeźby Alonso de Mena y Escalante (1587-1646) i rzeźba MB Bolesnej, autorstwa Torcuato Ruiza del Peral (1708-1773), która tradycyjnie jest obnoszona w uroczystej procesji wielkanocnej. Niestety, wewnątrz nie można robić zdjęć.
W pobliżu kościoła NMP zachowały się częściowo dawne arabskie łaźnie z czasów Nasrydów. Jedne z arabskich łaźni na terenie Alhambry. Plac Cystern (Plaza de los Aljibes) bierze swą nazwę od podziemnych zbiorników na wodę, które zbudował Íñigo López de Mendoza y Quiñones (1440-1515), hrabia Tendilla w 1494 roku w wąwozie pomiędzy Alcazabą i pałacami Alhambry. Owe zbiorniki, mające 34 m długości, 6 m szerokości i 8 m wysokości, stały się po ich zasypaniu obecnym placem. Plac jest obszerną esplanadą pomiędzy basztami i fortyfikacjami Alcazaby - z jednej strony, oraz z Bramą Wina (Puerta del Vino), pałacami Nasrydów i pałacem Karola V - z drugiej strony. Forteca Alcazaba wraz ze Szkarłatnymi Wieżami (Torres Bermejas) jest najstarszą częścią Alhambry. Pierwsza historyczna wzmianka o istnieniu Alcazaby pochodzi z IX wieku i uważa się, że została ona zbudowana przez Sawwara ben Hamduna podczas walk Arabów z muwalladami (chrześcijanami, nawróconymi na islam). Obecny kompleks został zbudowany przez Muhammada ibn Yusufa ibn Nasra (1194-1273), założyciela dynastii Nasrydów, znanego jako Muhammad I. Otoczył on murami dawną twierdzę, wzniósł nowe budowle obronne i trzy nowe wieże: Złamaną (Torre Quebrada), Hołdu (Torre del Homenaje) i Strażniczą (Torre de la Vela), dzięki czemu Alcazaba przekształciła się w prawdziwą cytadelę i rezydencję władcy. Jego syn Abu Abd Allah Mohammed ben Mohammed (1235-1302), znany jako Muhammad II miał tu również swą rezydencję do czasu ukończenia budowy pałaców. Od tego czasu, Alcazaba pełniła tylko funkcje militarne. Po przejęciu Granady przez chrześcijan, przeprowadzono przebudowę i wykonano wiele prac naprawczych w Alcazabie. W późniejszych wiekach pełniła też funkcję więzienia państwowego, nawet podczas okupacji francuskiej w epoce napoleońskiej. Podobnie jak reszta Alhambry, Alcazaba została porzucona na długie lata, a prace nad jej restauracją podjęto dopiero w końcu XIX wieku. 
Alcazaba stoi wysoko na górskiej ostrodze Sabika nad rzeką Darro. Widoczna na zdjęciu Wieża Strażnicza (Torre de la Vela) Alcazaby jest zbudowana na planie kwadratu o boku 16 m i wznosi się na wysokość 26,8 m. Ma ona masywną podstawę i cztery piętra. Jej blanki zostały zniszczone w roku 1522 przez trzęsienie ziemi. Przez pewien czas w wieży znajdowały się pomieszczenia mieszkalne. Ze szczytu wieży roztacza się wspaniały widok na miasto, ośnieżone szczyty łańcucha Sierra Nevada, dolinę rzeki i okoliczne wioski. Dzwon na zachodniej fasadzie Wieży Strażniczej został ustawiony w 1840 roku. W roku 1882 został on odrestaurowany po zniszczeniach, których doznał w wyniku uderzenia pioruna. Dzwon jest ważnym elementem tej wieży. Dawniej jego bicie obwieszczało okolicznym rolnikom porę nawadniania pól, ostrzegał on też mieszkańców przed niebezpieczeństwem. Istnieje też tradycja, że jeśli niezamężna dziewczyna uderzy w dzwon 2 stycznia (w rocznicę zdobycia Granady przez Królów Katolickich), to wyjdzie za mąż do końca roku. Gotycko-renesansowa Katedra Najświętszej Maryi Panny od Wcielenia (Catedral de Santa María de la Encarnación) widziana z Wieży Strażniczej Alcazaby. Plac Broni (Plaza de Armas) był początkowo wejściem do Alcazaby. Mieścił się tu kompleks budowli, wykorzystywanych na potrzeby mieszkańców. Do dziś zachował się tam duży zbiornik na wodę deszczową, który od XVII wieku była zasilany wodą z systemu irygacyjnego Alhambry. Zachowały się też pozostałości łaźni. Pośrodku placu i w części murów archeolodzy odkryli fundamenty domów arabskich, w których zamieszkiwała ludność cywilna pracująca na rzecz cytadeli. Niemal u podnóża Złamanej Wieży (Torre Quebrada) mieściło się duże podziemne więzienie. Wieża Broni (Torre de las Armas) widziana z góry. Była ona tak nazywana już przez Arabów. Jest ona położona po północnej stronie murów obronnych. Wejście do wieży tworzy łuk w kształcie podkowy, wykonany z cegły i kamienia, ozdobiony festonem z kawałkami białego, czarnego i zielonego szkła. Widok z Alcazaby na knajpkę w dzielnicy Albaycin, w której poprzedniego dnia raczyliśmy się tapas i piwkiem...
Widok z Wieży Strażniczej Alcazaby na fortyfikacje i Plac Broni. W pobliżu Alcazaby. Król Hiszpanii i cesarz rzymski Karol V Habsburg (1500-1558) postanowił wznieść swój pałac w pobliżu Alhambry, której był admiratorem. Budowę zlecił architektowi Pedro Machuca (1490-1550), zakochanemu w sztuce renesansu. Po jego śmierci prace kontynuowali m. in. Juan de Orea (?-1581) i Juan de Minjares.  Budowę rozpoczęto w roku 1527, a ukończono dopiero w 1957 roku. Pałac zbudowano na planie kwadratu, Główna fasada ma 63 m szerokości i 17 m wysokości. Wewnątrz znajduje się unikalne w swoim rodzaju okrągłe patio, uważane za najwspanialsze renesansowe dzieło architektoniczne w Hiszpanii. Pałac i Ogrody Generalife położone są na stokach Wzgórza Słońca (Cerro del Sol), z którego roztacza się widok na całe miasto i doliny rzek Genil i Darro. Istnieje kilka wersji odnośnie pochodzenia nazwy Generalife (Jannat al-'Arif), która oznaczać miałaby: Ogród Gubernatora, Ogrody Najwyższego Architekta, Ogrody Rajskich Rozkoszy, Ogrody Biesiadne itd. Ogrody Generalife stały się miejscem odpoczynku i relaksu władców Granady. Dziedziniec Długiego Stawu (Patio de la Acequia) ma długość 48,7 m i szerokość 12,8 m i jest najważniejszą częścią Generalife, choć wygląd otaczających go budynków i ogrodów zmienił się od czasów arabskich. Pośrodku przebiega kanał, dzielący patio wzdłuż, zasilany wodą z sieci irygacyjnej Alhambry. Otacza go wiele małych fontann, a na jego końcach umieszczone są kamienne czasze. Pozostałą część patio zajmują różne gatunki roślin, które zmieniały się, stosownie do panującej w różnych okresach mody. Obecnie są to krzewy mirtu, drzewka pomarańczowe, cyprysy i róże. Od północy i południa dziedziniec zamknięty jest dwoma pawilonami. Tu widoczne jest wejście do pawilonu południowego. Pawilon północny, widoczny na poprzednim zdjęciu, był  od niego niższy, lecz w roku 1494 dobudowano dwa piętra i inne konstrukcje. Jego portyk ma pięć łuków i prowadzi do sali przez trzy bogato zdobione łuki, spoczywające na kolumnach ze stalaktytowymi kapitelami. wewnątrz po obu stronach mieszczą się sypialnie, a na ścianie frontowej znajdują się trzy łuki.
Po lewej stronie zdjęcia Patio de la Acequia widoczna jest gruba ściana z 18 ostrymi łukami, wykonanymi ok. 1670 roku, gdy podczas przebudowy przekształcono tę część w chrześcijańską kaplicę. Obecnie, łuki prowadzą do galerii, która otwiera się na dolne ogrody Generalife. Po drugiej stronie patio podobny łuk prowadzi do  górnych ogrodów. Na zdjęciu - widok spod jednego z łuków na patio. Fragment Ogrodów Dolnych (Jardines Bajos). Prace nad urządzeniem tej części ogrodów rozpoczęły się po przejęciu Generalife przez państwo w 1921 roku. Teren obecnych Ogrodów Dolnych został podzielony na trzy części. W 1931 roku zrealizowano ogród-labirynt z zasadzonymi różami i cyprysami. W 1951 roku został on powiększony pod kierunkiem architekta Francisco Prieto-Moreno Pardo (1907-1985). Alejki wyłożono otoczakami, układającymi się we wzory mozaikowe. Białe kamienie pochodzą z rzeki Darro, zaś czarne z rzeki Genil. Z tej części ogrodów możemy podziwiać piękną panoramę Alhambry i miasta.

najbliższe galerie:

 
Andaluzja 2016 - Granada (1)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Andaluzja 2016 - Granada (4)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Andaluzja 2016 - Granada (2)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Hiszpania.  Grenada - Alhambra
1pix użytkownik strabsenfilm odległość 0 km 1pix
Granada - Alhambra
1pix użytkownik piotr odległość 0 km 1pix
Hiszpania - Grenada - Część I
1pix użytkownik kryjan odległość 1 km 1pix

komentarze do galerii (5):

 
voyager747 użytkownik voyager747(wpisów:4614) dodano 24.03.2017 15:50

można się też nie zgodzić :)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4695) dodano 24.03.2017 15:47

Wypada mi się tylko zgodzić z Twoją opinią. :)

voyager747 użytkownik voyager747(wpisów:4614) dodano 22.03.2017 21:28

niesamowite miejsce

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4695) dodano 17.10.2016 18:30

Charlie - dziękuję. A z tym pałacem Karola V (swoją drogą, jako król Hiszpanii był on Karolem I) to sam byłem zaskoczony, że budowę ukończono tak późno - faktem jest, że to co najważniejsze wybudowano jeszcze w XVI wieku. Pozdrawiam. :)

charlie użytkownik charlie(wpisów:2052) dodano 17.10.2016 10:36

Mimo że jeszcze nie dotarłam ciałem do Granady i Alhambry, to po Twojej galerii (i poprzedniej też), mam wrażenie jakbym właśnie stamtąd wróciła :-)
Jesteś świetnym przewodnikiem.
Zaskoczyłeś mnie trochę tym pałacem Karola z 45. Myślałam, że (jak do tej pory), najdłużej powstającą budowlą w Hiszpanii jest Sagrada de Familia. A tu się okazuje, że nie. Świątynia powstaje dopiero jakieś... 120 lat. A pałac Karola V powstawał... 430 lat. I to jest dopiero WOW :-)
Pozdr.

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!