m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Katedra p.w. NMP - detale architektoniczne. Katedra p.w. NMP - widok od strony Alkazaru Królewskiego. Budynki przy Avenida de la Constitución. Główne Archiwum Indii (Archivo General de Indias) utworzono w 1785 roku z woli króla Karola III (1716-1788), w celu zgromadzenia w jednym miejscu dokumentów dotyczących hiszpańskich kolonii, rozproszonych w trzech miastach: Simancas, Kadyksie i Sewilli. Za realizację projektu odpowiedzialny był minister ds. kolonii José de Gálvez y Gallardo (1720-1787), który na głównego wykonawcę wyznaczył historyka Juana Bautistę Muñoza. Na Plaza del Triunfo, położonym pomiędzy Głównym Archiwum Indii i Alkazarem Królewskim. Nazwa placu nawiązuje do barokowej kaplicy obok Głównego Archiwum Indii, zwanej Świątynią Triumfu BM Patronki (Templete del Triunfo de Nuestra Señora del Patrocinio), zbudowanej w 1756 roku i mieszczącej wewnątrz obraz Madonny z Dzieciątkiem. Jedna z popularnych sewilskich bryczek, których wiele czeka na turystów w okolicach katedry i alkazaru.
El Patio de Banderas między Plaza del Triunfo i Alkazarem Królewskim. Nazwa dziedzińca pochodzi stąd, że gdy król przybywał do alkazaru na dziedzińcu tym wywieszano jego flagi (banderas). Budynki przy Patio de Banderas. W okresie panowania muzułmanów, pierwszy kalif kordobański Abd ar-Rahman ibn Muhammad (891-961), bardziej znany jako Abderrahman III, w X wieku zabudował tę przestrzeń, wznosząc pałac Dar Al-Imara. Budynki przy Patio de Banderas. W roku 1729, Filip V (1683-1746) polecił przekształcić to miejsce w arsenał (o czym informuje tablica pamiątkowa). Patio de Banderas. W 1816 roku zainstalowano tu ławki i fontanny w centrum placu, a całość otoczono drzewami, w 1857 roku zdemontowano ławki, po kilku latach drzewa zastąpiono drzewkami pomarańczowymi. Na Patio de Banderas. Na Patio de Banderas.
Blisko katedry znajduje się Alkazar - imponujący zespół królewskich pałaców (El Real Alcázar de Sevilla). Decyzje o jego budowie podjął w 913 roku Abd ar-Rahman III an-Nasir (889-961), emir i kalif Kordoby, a zarazem najwybitniejszy przedstawiciel dynastii Umajjadów kordobańskich. Od tego czasu przebudowywany był przez okres ok. 500 lat przez dynastie mauryjskie, a potem przez władców chrześcijańskich (od XIII wieku). Stopiły się tu przez wieki różne style: arabski, gotycki i mudéjar. Do Alkazaru Królewskiego wchodzimy do przez Puerta de León, czyli Lwią Bramę, oczywiście po odstaniu przynajmniej 30-40 minut w długiej kolejce, widocznej na poprzednim zdjęciu. Lwia Brama pełniła funkcję fortyfikacyjną. Powstała w XII wieku za panowania Almohadów. Na ceramicznej tablicy pyszni się ukoronowany lew. Sewilski alkazar zawiera wiele sal, patios i ogrodów. Bogactwo ornamentyki, dekoracji ceramicznych i komnat sprawia, że zalicza się on do najwspanialszych kompleksów pałacowych w Hiszpanii. Pierwsze wrażenia po przekroczeniu bramy nasuwają skojarzenie z arabskim stylem Pałaców Nasrydów w Alhambrze. Jednakże to nie do końca tak. Pałac nie powstał dla mauretańskich władców, a na zlecenie katolickiego króla Kastylii, Piotra I Kastylijskiego (1334-1369), zwanego Okrutnym, który to chciał tu sprowadzić swoją kochankę Marię de Padilla (1334-1361). Początki budowli sięgają jednak XI wieku, fundamenty pałacu kryją w sobie ślady zabudowy z czasów Rzymian oraz Maurów, co jest dowodem na to, że owo miejsce od bardzo dawna wybierano na siedzibę władców. Późniejsi królowie po Piotrze I kontynuowali rozbudowę, zmieniając budowlę według swoich upodobań i potrzeb. Głównym budynkiem kompleksu jest Pałac Mudéjar (Palacio Mudéjar), który został w latach 1364-1366 zbudowany dla wspomnianego Piotra I Kastylijskiego przez muzułmańskich kamieniarzy i stolarzy z wykorzystaniem specyficznych dla nich, acz nietrwałych materiałów jak ceramika, gips, drewno. Jest on doskonałym przykładem korzystania przez władców chrześcijańskich z piękna architektury islamskiej. Szczęśliwie późniejsze zmiany nie unicestwiły dawnego charakteru przynajmniej części obiektu.
Pałac Mudéjar był następnie przebudowany przez Królów Katolickich - Izabelę I Kastylijską (1451-1504) i Ferdynanda II Aragońskiego (1452-1516) na przełomie XV i XVI wieku. Ich wnuk, cesarz Karol V (1500-1558) jeszcze rozszerzył budowlę. To nie był koniec modernizacji. Swoje trzy grosze dorzucił Filip V (1683-1746) w XVIII wieku, który był jednocześnie pierwszym z dynastii Burbonów na tronie hiszpańskim. Dekoracje w Pałacu Mudéjar. Warto wspomnieć, że pierwszy zamek w tym miejscu powstał za sprawą Abd ar-Rahmana III w X wieku. Wykorzystał on istniejące tu gruzy rzymskich budowli. Fasada Palacio Mudéjar, widziana od strony Patio de Monteria. Jakoś nie przeszkadzały Pedrowi I - katolikowi - dekoracje w formie motta dynastii Nasrydów z Granady Tylko Allach zwycięża. W późniejszych wiekach dodano do nich dwugłowe orły cesarza Karola V i rozmaite herby z lwami i zamkami. Patio de Monteria to dziedziniec, na którym zbierał się dwór przed wyprawą na polowania. W czasach mniej odległych odbył się tam bankiet z udziałem 1200 gości, wydany z okazji zamążpójścia infantki Eleny, córki obecnej pary królewskiej. Fragment Alkazaru Królewskiego. Fragment Alkazaru Królewskiego.
Fragment Alkazaru Królewskiego. Alkazar zawiera wiele sal, ganków i przepięknych ogrodów. Można tu spędzić co najmniej pół dnia, bo pałac jest ogromny, a ogród jeszcze większy. Podczas upałów to dobra kryjówka, bo w środku jest znacznie chłodniej niż na zewnątrz. Grube mury chronią przez żarem lejącym się z nieba, a wielość basenów i fontann przyjemnie odświeża oraz schładza powietrze. Wspaniałym renesansowym wkładem, wzbogacającym sewilski Alkazar Królewski, jest godny podziwu ołtarz wykonany w 1504 roku przez Francisco Niculoso Pisano, zdobiony płytkami azulejos, znajdujący się w oratorium Królów Katolickich. Warto też zwrócić uwagę na dekoracje malarskie w Sali Admiralskiej (Cuarto del Almirante) widocznej na zdjęciu. Renesansowy blask jaśnieje również w tak zwanych salonach Karola V (Salones de Carlos V), do których wchodzi się przez monumentalny portal, wybudowany przez flamandzkiego architekta Sebastiana van der Borcha po trzęsieniu ziemi w Sewilli w 1755 roku. W Sali Audiencyjnej (Sala de Audiencias) znajduje się widoczny na zdjęciu ołtarz MB Dobrych Wiatrów (Virgen del Buen Aire) lub MB Żeglarzy, dzieło z 1535 roku, którego autorem jest Alejo Fernández (ok. 1475 - ok. 1545).  Pochodzi on z Domu Handlowego (Casa de Contratación), a wykonany został w 1535 roku przez Alejo Fernándeza (1475-1545). Oczywiście, w całym zespole Alkazaru nie brakuje też dekoracji i motywów arabskich. Patio de las Doncellas to prostokątny dziedziniec, do którego wchodzimy przez bramę Pałacu Mudéjar. Ostateczny kształt uzyskało ono w XVI wieku, w czasach Karola V, gdy otoczono je galerią i dobudówkami.
Patio de las Doncellas, czyli Dziedziniec Panien, jest otoczone dwoma poziomami łuków na marmurowych kolumnach, a przez jego środek przebiega uroczy basen. Patio de las Doncellas wzięło swą nazwę od daniny w postaci stu panien, składanej corocznie władcom mauretańskim. W sewilskim alkazarze podejmowano w epoce wielkich odkryć geograficznych decyzje o wysyłaniu ekspedycji, m.in. Ferdynanda Magellana (1480-1521), a Krzysztof Kolumb został tu przyjęty przez Izabelę I Kastylijskąi Ferdynanda II Aragońskiego po swej podróży do Ameryki. Ornamentyka w Alkazarze Królewskim, nawiązująca do stylu mauretańskiego. Ornamentyka w Alkazarze Królewskim, nawiązująca do stylu mauretańskiego. Alcázar, którego początki sięgają okresu, gdy Sewilla była stolicą taify, a następnie siedzibą kalifatu Almohadów, jest najstarszym w Europie pałacem królewskim, nieprzerwanie zajmowanym przez władców Hiszpanii. Także obecnie górne piętra pozostają do dyspozycji rodziny królewskiej.
Dziedziniec Rejsu (Patio del Crucero) jest położony w części Alkazaru, zwanej Pałacem Gotyckim (Palacio Gótico), zbudowanej przez króla Alfonsa X Mądrego (1221-1284) w 1254 roku i służącej jako miejsce sądów królewskich. Po trzęsieniu ziemi w 1755 roku, pałac przebudowano, nadając mu barokowy wygląd. Dziedziniec jest niemal kwadratowy, z dwoma bocznymi portykami. Fasada na Dziedzińcu Rejsu jest dziełem flamandzkiego architekta Sebastiana van der Borchta. XVIII-wieczna kaplica w Pałacu Gotyckim jest dziełem Diego de Castillejo. Na uwagę zasługuje tu ołtarz MB z Antiguy (Virgen de la Antigua). Ściany dekorowane są płytkami azulejos, których autorem jest  Cristóbal de Augusta. Azulejos w Pałacu Gotyckim. Azulejos w Pałacu Gotyckim. Ciąg sal na I piętrze, z rzeźbionymi stropami z XVII wieku i flamandzkimi i francuskimi tapiseriami na ścianach nazywany jest Pałacem albo Apartamentami Karola V. Część dekoracji nawiązuje do epoki wielkich odkryć geograficznych. Fragment wystroju jednej z sal Alkazaru Królewskiego.
Monarchowie z dynastii Bourbonów w XIX wieku pozostawili również silne piętno na alkazarze, przebudowując pomieszczenia na najwyższym piętrze i dekorując je gobelinami, kryształowymi żyrandolami, zegarami, meblami i bogatą kolekcją obrazów.
Świetnym miejscem w kompleksie Pałaców Królewskich są tutejsze ogrody, czyli Jardines de Alcazar. To ponad 170 gatunków drzew i krzewów. Krzewy mirtowe, cedry i tuje tworzą istny labirynt, do którego chętnie zaglądają nie tylko dzieci, ale także dorośli. A do tego jeszcze fontanny, oczka wodne i pięknie przycięte rośliny. Coś pięknego! Staw i Ogród Merkurego (Jardin y Estanque de Mercurio) jest częścią monumentalnego kompleksu Alkazaru Królewskiego. Nazwę bierze od figurki boga Merkurego, umieszczonej pośrodku stawu. Autorem rzeźby Merkurego jest Diego de Pesquera, a jej odlew wykonał Bartolomé Morel (1504-1579) w 1576 roku. Dziełem tych samych autorów są również poręcze, tarcze z lwami i 18 kul z końcówkami piramidalnymi, otaczające staw. Wszystkie te fragmenty były pierwotnie pozłocone. Za nimi rozciąga się dekoracyjna galeria, do zbudowania której wykorzystano fragment dawnego muru z czasów Almohadów. Jego transformacji w punkt widokowy dokonał Vermondo Resta (1555-1625) w 1612 roku. Dekoracja malarska pochodzi z XVII wieku, a jej autorem jest Diego de Esquivel. Staw Merkurego w Alkazarze Królewskim. Łaźnie Marii de Padilla (Baños de Doña Maria de Padilla), kochanki Piotra I Okrutnego, żyjącej w latach 1334-1361, to dawna cysterna pod Patio de Crucero. Konstrukcja jest datowana na czasy Alfonsa X, który wybudował Pałac Gotycki. Choć prawowitą małżonką Piotra I była Blanka de Borbón (1339-1361), król zlecił jej zabójstwo, by ożenic się z Marią de Padilla. Maria zmarła jednakże w tym samym roku 1361, prawdopodobnie na dżumę. Została pochowana w Królewskim Klasztorze św. Klary w Astudillo, lecz wkrótce potem jej szczątki zostały przeniesione do Kaplicy Królewskiej w katedrze w Sewilli. W ogrodach Alkazaru Królewskiego.
Alkazar Królewski - detal architektoniczny. Alkazar Królewski - obraz, dekorujący jedną z sal.

najbliższe galerie:

 
Andaluzja 2016 - Sewilla (4)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Baśniowa Andaluzja
1pix użytkownik migawka odległość 0 km 1pix
Andaluzja 2016 - Sewilla (1)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Andaluzja 2016 - Sewilla (5)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Andaluzja 2016 - Sewilla (3)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Sewilla cz.  II
1pix użytkownik magdus odległość 1 km 1pix

komentarze do galerii (2):

 
voyager747 użytkownik voyager747(wpisów:4525) dodano 29.03.2017 14:35

piękne miejsce

lucy56 użytkownik lucy56(wpisów:2449) dodano 14.11.2016 14:40

Nie byłam, więc zajrzałam.Pałac i otoczenie robią wrażenie.Pozdrawiam.

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!