m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Cerkiew p.w. św. Michała Archanioła w Trześciance. Trześcianka to urokliwa wieś w dolinie rzek Rudnia i Małynka. Pierwotnie miejscowość nazywała się Trościanica. Tę historyczną nazwę zniesiono i zastąpiono Trześcianką dopiero w 1967 roku. Pierwsze informacje o miejscowości pochodzą z końca XV wieku, kiedy to istniał dwór Trościanica, położony przy szlaku z Litwy do Korony. Zbudowany został on między 1494 a 1504 rokiem, a obok niego osiedlono przed 1541 rokiem chłopów królewskich starostwa bielskiego, których osada dała początek dzisiejszej wsi. Pierwsza cerkiew prawosławna w Trześciance istniała w XVI wieku, jednak jej położenie jest niemożliwe do ustalenia. W I połowie XVIII wieku była ona już świątynią unicką. Dokument z 1773 roku mówi o drewnianej świątyni p.w. Apostołów Piotra i Pawła. Planując stopniową likwidację Kościoła unickiego i przejście jego wiernych do Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej, biskup wileński Józef Siemaszko (1798-1868) wytypował w 1834 roku w każdym dekanacie najznaczniejsze i najzamożniejsze świątynie tego wyznania. Cerkiew w Trześciance zaliczono do szesnastu takich świątyń w obwodzie białostockim. Jednak rok później budowla sakralna uległa zniszczeniu wskutek pożaru. Nie odbudowano jej, a parafię zlikwidowano, przyłączając wyznawców do parafii w Puchłach. W 1864 roku zakończono zbiórkę pieniędzy na odbudowę cerkwi. Prace budowlane trwały trzy lata,  zaś w roku 1884 teren cerkiewny otoczono murem z polnego kamienia. Odbudowana świątynia status cerkwi parafialnej odzyskała jednak dopiero w 1895 roku. Historia budowy cerkwi w Trześciance wiąże się z następującą legendą, która została niemal całkowicie zapomniana. Otóż, pewien mężczyzna kupił u Żyda drewno, a dokładniej belki pod budowę domu. Gdy jedną z nich przerąbał na wpół z belki wysypały się złote monety, które przeznaczył na budowę cerkwi. To właśnie dzięki niemu i ze składek parafian zbudowano piękną cerkiew, którą możemy podziwiać po dzień dzisiejszy. Niegdyś na dzwonnicy cerkiewnej znajdował się zegar, który wskazywał ponoć zawsze godzinę dziewiątą. W XIX wieku wieś znana była jako prężnie działający ośrodek oświaty cerkiewnej. W pobliskim uroczysku Stawok mieścił się kompleks słynnego Seminarium im. Świętych Cyryla i Metodego. Placówka działała do wybuchu I wojny światowej. W samej Trześciance działała jednoklasowa szkoła cerkiewno-parafialna z kursem rękodzielnictwa dla dziewcząt z prawosławnych, chłopskich rodzin. Placówki działały przy protekcji i nadzorze biskupa wileńskiego i litewskiego Aleksego (1829-1890), Diecezjalnej Rady Szkolnej w Wilnie oraz Rady Szkolnej przy Świątobliwym Synodzie w Sankt Petersburgu.
Cerkiew w Trześciance jest budowlą drewnianą, o konstrukcji zrębowej. Jest to budowla trójdzielna, z przedsionkiem, jedną nawą oraz zamkniętym prostokątnie prezbiterium, do którego przylegają dwie przybudówki. Nad przedsionkiem wznosi się wieża z dachami namiotowymi, zwieńczona baniastym hełmem, natomiast nad centralną częścią nawy - ośmioboczna wieża z cebulastym hełmem. Wejście główne oraz dwa boczne dekorują daszki wsparte na słupach.  We wnętrzu znajduje się trzyrzędowy ikonostas. W drugiej dekadzie XXI wieku przeprowadzono remont cerkwi, ukończony w 2015 roku - odnowiono elewację (zmieniając jej kolor na zielony), wzmocniono konstrukcję, wymieniono pokrycie dachu oraz zamontowano nowe kopuły. W czasie prac odnaleziono kamień z inskrypcją wskazującą rok 1864 jako moment rozpoczęcia budowy. W 2015 roku na ścianie cerkwi odsłonięto tablicę z okazji 150. rocznicy wzniesienia budynku. Obok świątyni odsłonięto też pomnik upamiętniający 100-lecie bieżeństwa (ewakuacji ludności prawosławnej podczas I wojny światowej w głąb Rosji, przez wkroczeniem Niemców). Trześcianka, oraz sąsiednie wsie - Soce i Puchły leżą na szlaku, zwanym Krain Otwartych Okiennic. Specyfiką zabudowań tych miejscowości są kunsztowne zdobienia drewnianych domów. Bogato dekorowane i malowane jaskrawymi kolorami są okiennice, wiatrownice, narożniki, a także elewacja i szczyty. Ornamentyka ta jest niespotykana w innych regionach Polski i nawiązuje do zdobnictwa stosowanego w rosyjskim budownictwie ludowym. Elementy architektoniczne domu, charakterystyczne dla Krainy Otwartych Okiennic. Zamieszkująca te tereny ludność prawosławna białoruskiego pochodzenia kultywuje swój folklor. Zachowała się tu jeszcze specyficzna gwara o cechach ukraińskich, a także tradycje i obrzędy ludów pogranicza. Jadąc z Trześcianki do Hajnówki, postanowiliśmy odwiedzić prawosławny skit (pustelnię) p.w. św. św. Antoniego i Teodozjusza Pieczerskich w Odrynkach. Po drodze spotkaliśmy takiego oto łosia.
Zwierzę spokojnie przeszło przez drogę i w niewielkiej odległości od nas zajęło się ucztowaniem na pobliskich polach. Po dalszych 2-3 kilometrach dotarliśmy do wsi Odrynki. Niestety, droga do skitu okazała się nieprzejezdna z uwagi na szeroko rozlane wody Narwi. Przejazd samochodem nie wchodził w grę, a brak odpowiedniego obuwia i ekwipunku uniemożliwił nam dwukilometrowe przedzieranie się takimi drogami. Ale i tak było pięknie... Na rozlewiskach Narwi pod Odrynkami. Na rozlewiskach Narwi pod Odrynkami.
Na rozlewiskach Narwi pod Odrynkami. Na rozlewiskach Narwi pod Odrynkami. Jeśli ktoś jest zawiedziony tym, że nie pokazałem wspomnianego wcześniej skitu, to zapraszam do relacji z mojej poprzedniej podróży w to miejsce: http://obiezyswiat.org/index.php?action=editgallery&gallery=33113 Wróciliśmy do głównej drogi i po kilkunastu minutach dojechaliśmy do wsi Narew, gdzie obejrzeliśmy (niestety, tylko z zewnątrz) kościół parafialny p.w. Wniebowzięcia NMP i św. Stanisława Biskupa Męczennika, zbudowany w latach 1738-1748, w miejscu poprzedniej świątyni, którą ufundowali w 1528 roku król Zygmunt I Stary (1467-1548) i jego żona Bona Sforza d'Aragona (1494-1557). Jest on jednym z nielicznych zabytków katolickiego drewnianego budownictwa sakralnego na Podlasiu. Niektórzy historycy są zdania, że świątynia ta mogła być wzniesiona w oparciu o niezrealizowany projekt kościoła w Surażu, opracowany przez Jakuba Fontanę (1710-1773). W Narwi obejrzeliśmy także (również tylko z zewnątrz) prawosławną cerkiew p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego. Prawosławna cerkiew w Narwi odnotowywana jest w źródłach w XVI wieku. Po zawarciu unii brzeskiej miejscowa parafia przyjęła jej postanowienia najpóźniej w 1635 roku. Najstarsza świątynia parafialna funkcjonowała do II połowy XVIII wieku, gdy z powodu bardzo złego stanu technicznego wzniesiono na jej miejscu nową. Wyposażenie unickiej cerkwi w Narwi było w tym okresie poważnie zlatynizowane. Zachowane opisy inwentarzowe wskazują, że w świątyni nie było ikonostasu, wstawiono do niej ołtarze boczne, a w ołtarzu głównym znajdował się typowo zachodni wizerunek Matki Boskiej Bolesnej.
Elementy łacińskie wyposażenia cerkwi unickiej w Narwi, o których wspomniałem, pozostały w niej także po roku 1839, gdy na mocy postanowień synodu połockiego przeszła ona, razem z całą diecezją, do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Ikonostas został wstawiony do narewskiej świątyni dopiero w 1868. Utrzymywał się również kult obrazu Matki Boskiej Bolesnej. Pounicka cerkiew została w latach 80. XIX wieku przeniesiona na cmentarz w Narwi, zaś na jej miejscu zbudowano w latach 1882-1885 nową świątynię. Budowę nowej świątyni prawosławnej rozpoczął proboszcz ks. Antoni Kuźmiński, a po jego śmierci ukończył nowy proboszcz, ks. Jan Kłoczkowski. Działalność parafii zamarła w 1915 roku wskutek tzw. bieżeństwa. Ewakuowani ze wsi w głąb Rosji prawosławni mieszkańcy zabrali ze sobą szczególnie czczone w świątyni wizerunki, które nigdy nie wróciły do Narwi. 12 kwietnia 1990 roku pożar zniszczył wnętrze świątyni. W pożarze spłonął m.in. XVIII-wieczny wizerunek maryjny. Do pożaru doszło w Wielki Czwartek, podczas nabożeństwa czytania ewangelii pasyjnych. W pożarze zginęła jedna osoba - wierny, który próbował wynieść z cerkwi krzyż ołtarzowy. Część elementów wyposażenia została uratowana przez parafian zgromadzonych w świątyni. Wnętrze cerkwi następnie odrestaurowano, wstawiając nowe ikony i ikonostas. 25 września 1994 roku cerkiew została konsekrowana przez metropolitę warszawskiego i całej Polski Bazylego (1914-1998). Cerkiew p.w. Podwyższenia Krzyża Pańskiego jest budowlą drewnianą, orientowaną, na planie krzyża łacińskiego, na fundamencie kamienno-cementowym. Budynek posiada konstrukcję wieńcową, szalowaną. Szerokość transeptu jest równa szerokości nawy. Dach nad nawą jest dwuspadowy, nad pomieszczeniem ołtarzowym - trójspadowy, nad dzwonnicą - czterospadowy, a wyżej ośmiospadowy. Na skrzyżowaniu nawy głównej i bocznej znajduje się kopuła wsparta na bębnie, z dachem wielospadowym. Z pomieszczeniem ołtarzowym cerkwi łączy się absyda i dwa pastoforia (małe pomieszczenia w prezbiterium przylegające symetrycznie do boków absydy). Do prostokątnego przedsionka przylegają dwa boczne pomieszczenia. Wejścia do obiektu - frontowe i przez nawę boczną - zdobione są portykami z sześcioma kolumnami każdy. Ciekawostką jest, że niemal identyczna pod względem architektonicznym świątynia znajduje się na Białorusi i jest nią cerkiew p.w. Świętego Łukasza w Domaczewie (tuż przy granicy polskiej).
Brama, prowadząca na teren cerkwi p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego. Więcej informacji na temat Narwi i jej zabytków podałem w relacji z poprzedniej podróży w te okolice: http://obiezyswiat.org/index.php?gallery=25664# Dojeżdżając do Hajnówki mijamy miejscowość Dubiny. Jest to jedna z najstarszych wsi na zachodnim skraju Puszczy Białowieskiej. Powstała w 1639 roku, jako wieś królewska ekonomii brzeskiej. W 1775 roku należała do Straży Hajnowskiej.W XVII i XVIII wieku doznała wielu zniszczeń, spowodowanych przez wojska szwedzkie, saskie, polskie, litewskie i moskiewskie. Obecnie Dubiny maja raczej charakter podmiejskiej dzielnicy Hajnówki. Warto zatrzymać się, by rzucić okiem na widoczną na zdjęciu cerkiew p.w. Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy. Murowana parafialna cerkiew prawosławna p.w. Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy  cerkiew została zbudowana na placu, otrzymanym od właściciela dworu dubińskiego - p. Klimańskiego w 1872 roku. Świątynia powstała na miejscu starej cerkwi, zbudowanej w XVIII wieku, która została przeniesiona do Rogacz. Kamień węgielny został położony 15 sierpnia 1867 roku, zaś poświęcenie cerkwi nastąpiło 23 listopada 1872 roku. Świątynia jest wyposażona w ikonostas dębowy, rzeźbiony, ufundowany przez proboszcza Parteniusza Bazylewskiego. W 1900 roku cerkiew ogrodzono parkanem z kamienia. Po II wojnie światowej została ona bogato wyposażona w obramowanie ikon przez miejscowego rzeźbiarza Michała Ochrymiuka. Do parafii dubińskiej należą dwie kaplice cmentarne: św. Eliasza z 1975 roku i św. Tomasza z 1897 roku oraz położona w Puszczy Białowieskiej, zbudowana w 1848 roku, cerkiew św. św. Braci Machabeuszów, zwana Krynoczką. Sobór p.w. Świętej Trójcy w Hajnówce to prawosławna cerkiew parafialna, zbudowana w latach 1981-1983 według projektu Aleksandra Grygorowicza. Współprojektantem świątyni był Jerzy Nowosielski (1923-2011). Dwupoziomowa świątynia może pomieścić 5 tys. wiernych, co czyni ją jedną z największych w kraju. Od 1983 roku odbywały się tutaj koncerty Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Cerkiewnej „Hajnówka”, a od 2002 roku mają miejsce przesłuchania konkursowe i koncerty w ramach Międzynarodowego Festiwalu „Hajnowskie Dni Muzyki Cerkiewnej”. Hajnowski sobór p.w. Świętej Trójcy to jeden z najciekawszych przykładów współczesnej architektury sakralnej w Polsce. Dach świątyni tworzą przenikające się nieregularnie betonowe łupiny.
Wnętrze soboru p.w. Świętej Trójcy zachwyca niezwykłą polichromią i wystrojem. Ikonostas oraz niektóre ikony są dziełem greckiego malarza Dimitriosa Andronopulasa. Sobór odwiedzali zwierzchnicy Cerkwi lokalnych - patriarcha Moskwy i Wszechrusi Cyryl I (w 2012 roku) oraz patriarcha Antiochii Jan X (w 2016 roku). Przy soborze działają trzy chóry - katedralny, młodzieżowy i dziecięcy. Prawosławna cerkiew parafialna p.w. św. Dymitra z Salonik w Hajnówce, wybudowana w latach 1995-2007 według projektu Michała Bałasza. Dzieli się na cerkiew górną i dolną. W dolnej cerkwi znajduje się ołtarz poświęcony św. Serafimowi z Sarowa. W górnej - ołtarz główny św. Dymitra i boczny Włodzimierskiej Ikony Matki Bożej. Ikonostas został wykonany przez artystów ukraińskich w latach 2005-2006. W parafii św. Dymitra działają dwa chóry: parafialny i dziecięco-młodzieżowy, a od 2003 roku funkcjonuje Bractwo Młodzieży Prawosławnej. Monaster Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy w Zwierkach koło Zabłudowa jest jednym z pięciu prawosławnych klasztorów żeńskich w Polsce. Jego przełożoną jest ihumenia Anastazja. W 2016 roku w monasterze zamieszkiwało 31 sióstr. Monaster jest kontynuatorem tradycji klasztoru w Krasnymstoku (obecnie Rożanystok), założonego w 1901 roku przez ihumenię Helenę który działał przed I wojną światową. W czasie I wojny światowej monaster został ewakuowany w okolice Moskwy. Ihumenia Helena wraz z grupą sióstr wróciła w 1921 roku do Różanegostoku, lecz ich obiekty zostały w międzyczasie przejęte przez salezjanów, siostry przebywały więc kolejno w różnych miejscowościach. Nową kartę w historii monasteru otwierają dwie nowicjuszki Anna Charkiewicz i Anna Dziemiach, które okres nowicjatu odbywały w monasterze Opieki Matki Bożej w Bussy-en-Othe w Burgundii. Przygotowywały się tam do założenia w ojczystym kraju wspólnoty zakonnej, która będzie kontynuacją krasnostockiego monasteru. Po powrocie do Polski młode mniszki, które przyjęły imiona Anastazji (Anna Charkiewicz) i Atanazji (Anna Dziemiach) zamieszkały przy soborze p.w. św. Mikołaja w Białymstoku. Dekretem arcybiskupa Sawy z 1993 roku został powołany Prawosławny Żeński Dom Zakonny Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy. Mieścił się on początkowo w Białymstoku-Dojlidach, a w 2008 roku został ostatecznie przeniesiony do Zwierek, gdzie budowano cerkiew p.w. św. Męczennika Gabriela, ukończoną w 2012 roku. Polichromię wewnątrz świątyni wykonali ikonografowie z Moskwy pod kierunkiem Władimira Szczerbinina. Kościół p.w. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Zabłudowie, położonym około 20 km na południowy wschód od Białegostoku. Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1805-1840 w stylu klasycystycznym. Ufundowała ją hrabina Demblińska. W 1840 roku, świątynię poświęcił ksiądz Franciszek Piotrowski, natomiast w 1856 roku konsekrował ją biskup wileński Wacław Żyliński (1803-1863). Nabożeństwa zaczęto odprawiać w kościele w 1850 roku.
W ołtarzu głównym zabłudowskiego kościoła umieszczony jest obraz Apostołów Piotra i Pawła, dzieło Antoniego Kollberga, powstałe w Berlinie w 1840 roku. W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy św. Michała Archanioła i Zwiastowania NMP. W 1913 roku kościół otrzymał pneumatyczne organy o 14 głosach, wykonane przez warszawską firmę A. Szymańskiego oraz nowe stacje Drogi Krzyżowej. Kolejne remonty kościoła miały miejsce w okresie międzywojennym oraz w końcu XX i na początku XXI wieku. Historia miasta sięga początków XVI wieku. Puszczę Błudowską otrzymał przed 1525 rokiem z nadania króla Zygmunta I Starego (1467-1548) Aleksander Chodkiewicz (?-1549). W roku 1550 istniał już dwór zabłudowski. Miasto zostało lokowane w 1553 roku dzięki staraniom hetmana wielkiego litewskiego Grzegorza Chodkiewicza (ok. 1513-1572) i zgodą Zygmunta II Augusta (1520-1572). W 1563 lub 1567 roku Grzegorz Chodkiewicz ufundował w Zabłudowie kościół parafialny i cerkiew prawosławną. Zabłudów wcześnie stał się ważnym ośrodkiem reformacji. W 1567 roku założono tu drukarnię, służącą też ewangelikom. Po Grzegorzu Chodkiewiczu dobra zabłudowskie przeszły na jego synów -  Andrzeja, podstolego litewskiego, a następnie na Aleksandra, starostę grodzieńskiego i mohylowskiego. Po bezpotomnej śmierci Aleksandra w 1578 roku połowę dóbr przejęła jego siostra Anna, żona wojewody Pawła Paca. Część majątku przejęli wtedy Sapiehowie, a w roku 1580, na mocy testamentu Pawła Sapiehy - przejęli tę część Sanguszkowie. Około 1600 roku Zabłudów nabył hetman polny i wojewoda wileński Krzysztof Radziwiłł „Piorun” (1547-1603), po którym miasto przejął jego syn Krzysztof II Radziwiłł (1585-1640). Ufundował on i uposażył zbór kalwiński. Po roku 1622 miasto zostało otoczone wałami obronnymi. W 1638 wydano Żydom zgodę na budowę w mieście bożnicy. Przed rokiem 1655 przy cerkwi Zaśnięcia Matki Bożej powstał monaster pod tym samym wezwaniem - fundacja Janusza (1612-1655) i Marii (1625-1660) Radziwiłłów. W 1659 roku miasto zostało spalone przez wojska moskiewskie Iwana Chowańskiego (?-1682). Około roku 1748 Radziwiłłowie wznieśli obszerny, murowany pałac (rozebrany w II połowie XIX wieku), a układ miasta uległ regulacji i barokowej rozbudowie. W 1795 roku Zabłudów znalazł się w zaborze pruskim, zaś w 1807 roku został włączony do zaboru rosyjskiego. W 1856 roku dobra zakupił Aleksander Kruzensztern, a po bezpotomnej śmierci jego syna dobra zabłudowskie odziedziczyła jego siostrzenica Zofia z Rudigerów Manteuffel-Szoege, która pozostawała ich właścicielką do 1944 roku. W XIX wieku nastąpiło gwałtowne zwiększenie ilości ludności żydowskiej w mieście, która pod koniec wieku stanowiła już 60% mieszkańców. Od 1918 Zabłudów znajdował się w niepodległej Polsce, a w latach 1939-1941 pod okupacją sowiecką, a następnie niemiecką, podczas której Niemcy wymordowali ludność żydowską. Podczas wojny miasto zniszczono w 50%. W 1941 spalono m.in. najcenniejszy zabytek Zabłudowa - unikatową wielką drewnianą synagogę z 1646 roku. W 1944 miasto zostało zajęte przez Armię Czerwoną.
Widoczna na tym i dwóch poprzednich zdjęciach cerkiew parafialna p.w. Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy w Zabłudowie została wybudowana w latach 1847-1855. Posiada elementy architektury ruskiej. Wewnątrz znajduje się ikonostas, wykonany w 1979 roku. Parafia prawosławna została utworzona w Zabłudowie w 1507 roku. W roku 1567 powstał tu męski monaster p.w. Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy, który istniał do 1824 roku. Parafia zabłudowska jako jedna z nielicznych na Białostocczyźnie nie przyjęła postanowień unii brzeskiej z 1596 roku, tj. nieprzerwanie pozostawała prawosławną.

najbliższe galerie:

 
Podlaskie wędrówki - Narew i skit w Odrynkach
1pix użytkownik achernar-51 odległość 11 km 1pix
Bieńdziuga czerwiec
1pix użytkownik sunduk odległość 13 km 1pix
Bieńdziuga
1pix użytkownik sunduk odległość 14 km 1pix
Wojszki   - Podlaskie koronki
1pix użytkownik gimper odległość 16 km 1pix
Białystok i Sejny : Kęs Podlasia...c.d.n
1pix użytkownik pinia1a odległość 18 km 1pix
Podlaskie wędrówki - na obrzeżu Puszczy Białowieskiej
1pix użytkownik achernar-51 odległość 23 km 1pix

komentarze do galerii (13):

 
irena2005n użytkownik irena2005n(wpisów:2941) dodano 04.06.2017 19:03

Pięknie tam -też lubię Podlasie. Pozdrawiam serdecznie

iwonka55 użytkownik iwonka55(wpisów:558) dodano 09.05.2017 21:51

Podlasie jest piękne, polecam gorąco. Galeria ciekawa.

popekpawel użytkownik popekpawel(wpisów:3176) dodano 09.05.2017 11:44

Achernar. Oczywiście, że chodziło mi o mnie :) Nie ośmiełbym się uogólniać :)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4401) dodano 08.05.2017 23:56

PopekPaweł - czy nieznana? Niektóre części są dość dobrze znane. Ale z - drugiej strony - jeśli nie miałeś okazji poznać tej krainy, to z pewnością jest ona dla Ciebie nieznana, tak jak dla mnie np. Pomorze Zachodnie. A co do klimatu - zgadzam się w 100%. Pozdrawiam. :)

Licja - życzę Ci, byś pojechała tam jak najszybciej. Pozdrawiam. :)

Satan - skoro nie byłeś na Podlasiu, to gorąco zachęcam do wizyty w tym regionie. Na pewno się nie rozczarujesz. Pozdrawiam.:)

Tereza - ja też bardzo lubię Podlasie i staram się tam wracać. Pozdrawiam. :)

Voyager747 - to prawda. Zwłaszcza, że wiele tych cerkiewek w ostatnich latach odnowiono. Pozdrawiam. :)

Halszka - zapraszam! Pozdrawiam. :)

Kordula157 - pięknych cerkiewek jest na Podlasiu całkiem sporo. Najczęściej jednak można je oglądać tylko z zewnątrz (chyba, że trafi się na nabożeństwo lub sprzątanie). A łoś, faktycznie był miłą niespodzianką - po raz pierwszy widziałem z tak bliska to zwierzę na wolności. Pozdrawiam. :)

Lucy56 - fajnie. Ja też lubię odnajdywać w galeriach Obieżyświatów znane mi miejsca. Pozdrawiam. :)

AK - trochę puszczy będzie w następnej galerii. Pozdrawiam. :)

popekpawel użytkownik popekpawel(wpisów:3176) dodano 08.05.2017 22:19

Kraina nieznana. Wiele miejsc znanych z netu. Podlasie ma świetny klimat.

licja użytkownik licja(wpisów:335) dodano 08.05.2017 20:25

Łał!!!! Kiedy ja tam pojadę??? Piękne, gratuluję. Uwielbiam takie galerie. Pozdrawiam :)

satan użytkownik satan(wpisów:2914) dodano 08.05.2017 19:37

Podlasie jest ciekawe i warte odwiedzin. Ja niestety jeszcze tam nie byłem... :-(
Te cerkiew urocze, domki i okiennice jeszcze bardziej. A łoś?! Hit wycieczki?

Pozdrawiam ;-)

tereza użytkownik tereza(wpisów:3713) dodano 08.05.2017 19:14

Niektóre miejsca są mi znane.
Bardzo ciekawy region Polski.
Lubię tam wracać.Pozdrawiam:)

voyager747 użytkownik voyager747(wpisów:4021) dodano 08.05.2017 13:22

Kolorki mają niezłe.

halszka użytkownik halszka(wpisów:2542) dodano 08.05.2017 10:42

Co jedna galeria z Podlasia to ciekawsza i ładniejsza:) Piękne te zielone i błękitne cerkiewki:) Zauroczyły mnie:)
Wrócę tu wieczorem i doczytam wszystkie opisy. Te Twoje galerie to kompendium wiedzy:) Pozdrawiam!

kordula157 użytkownik kordula157(wpisów:5265) dodano 08.05.2017 10:35

Cudne cerkiewki, przepiekna okolica i na dodatek trafił CI sie łoś)
KOniecznie trzeba sie tam wybrac:)) POzdrawiam:)

lucy56 użytkownik lucy56(wpisów:2394) dodano 08.05.2017 07:55

Śledzę Twoje wędrówki po Podlasiu😊.Widzę wiele znanych miejsc.Pozdrawiam serdecznie.

ak użytkownik ak(wpisów:5533) dodano 08.05.2017 07:53

no to wrota są , teraz czekam na puszczę :)

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!