m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Największą atrakcją turystyczną jest Białowieski Park Narodowy, reprezentujący najlepiej zachowany w Europie nizinny las naturalny (grąd, ols, bór). Stwierdzono w nim 806 gatunków roślin naczyniowych (w tym 24 gatunki drzew), ponad 3 tys. gatunków grzybów, 200 gatunków mchów, 283 gatunki porostów. Odnotowano 120 gatunków ptaków gniazdujących, 52 gatunki ssaków i ponad 10 tys. gatunków bezkręgowców (w większości owadów). Dla zwiedzających jest dostępny 4-kilometrowy pieszy szlak wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem. Pierwsze plany utworzenia parku narodowego na terenie Białowieży powstały w 1916 roku, głównie z inicjatywy gdańskiego botanika i jednego z twórców ruchu ochrony przyrody, doktora Hugo Wilhelma  Conwentza (1855-1922). Nie zyskały one wówczas dużego poparcia. Idea ochrony chociaż części puszczy powróciła w 1919 roku, podczas liczenia białowieskich żubrów. Jej orędownikami byli wtedy polski botanik, profesor UJ, Władysław Szafer (1886-1970), profesor Eugeniusz Kiernik (1877-1921) oraz inżynier Jan Kloska (1886-1945). Wysiłki te, tak jak i poprzednie, okazały się bezowocne. Park narodowy został utworzony jako Park Narodowy w Białowieży dopiero w 1932 roku. Po wojnie został reaktywowany w 1947 roku i odtąd jest znany jako Białowieski Park Narodowy. Znany jest z ochrony najlepiej zachowanego fragmentu Puszczy Białowieskiej, ostatniego w Europie fragmentu lasu pierwotnego oraz liczącej kilkaset sztuk, największej na świecie wolnościowej populacji żubra. W skład BPN wchodzą trzy jednostki administracyjne: Obręb Ochronny Orłówka, Obręb Ochronny Hwoźna i Ośrodek Hodowli Żubrów (z trzema rezerwatami hodowlanymi i Rezerwatem Pokazowym Żubrów). Obszar Ochrony Ścisłej Białowieskiego Parku Narodowego w 1979 roku z racji dużego znaczenia dla kultury i dziedzictwa ludzkości, wpisano na prestiżową Listę Dziedzictwa Kulturowego UNESCO. W 1992 roku UNESCO rozszerzyło status obiektu dziedzictwa światowego na przylegający doń od wschodu, liczący 4500 ha,  fragment białoruskiego parku narodowego „Bieławieżskaja Puszcza”, podlegający ochronie ścisłej. W ten sposób powstał w Puszczy Białowieskiej jeden z siedmiu na świecie i trzech w Europie transgraniczny obiekt dziedzictwa światowego. Puszcza Białowieska jest najlepiej zachowanym lasem naturalnym na Nizinie Wschodnioeuropejskiej. Ponad 2/3 powierzchni parku zajmują lasy liściaste. Największą powierzchnię zajmują lasy grądowe (dębowo-grabowe), które rosną na najżyźniejszych glebach puszczy. W miejscach zalewanych przez kilka miesięcy wodą, rosną olsy i łęgi, składające się głównie z olszy czarnej i jesionu. W suchszych miejscach rosną natomiast bory sosnowe, świerkowe i mieszane. Występuje tu 20 zespołów leśnych. Ogólnie flora parku liczy ponad 1000 gatunków roślin. Bogactwo puszczy najlepiej widać w piętrowości lasów grądowych. Najwyższe piętro zajmują, przekraczające 50 m wysokości, pojedyncze świerki. Niższe (40-44 m) są dęby, lipy i jesion. Klon nie dochodzi do 40 m. Najniżej, bo do 30 m, dorastają graby. BPN charakteryzuje się dużą ilością tzw. martwego drewna. W obszarze ochrony ścisłej zajmuje ono około 25% masy wszystkich drzew. Dzięki rozkładowi do gleby wracają substancje odżywcze, przywracające jej żyzność. Ponadto, martwe drewno jest siedliskiem dla niezliczonej ilości organizmów saproksylicznych - grzybów, bakterii i bezkręgowców.
Puszcza Białowieska jest środowiskiem życia dla olbrzymiej liczby gatunków zwierząt. Poczynając od bezkręgowców: pierwotniaków, płazińców, obleńców, brzuchorzęsków, mięczaków, dżdżownic, niesporczaków, pająków, roztoczy, wijów, owadów i wielu innych, aż po kręgowce: ryby, płazy, gady, ptaki i ssaki - dotychczas stwierdzono w Puszczy obecność ponad 12 tys. gatunków zwierząt. W całej Polsce jest ich około 35-40 tys. Szacuje się, że puszczańska fauna jest rozpoznana w około 50%, a więc rzeczywista liczba gatunków zamieszkujących ten masyw leśny może liczyć około 25 tys. Symbolem Parku jest żubr, gdyż właśnie tu ocalono od zagłady to zwierzę. Żubry wyginęły prawie całkowicie już w XVIII wieku. Nieliczne populacje przeżyły jedynie na Kaukazie i w Puszczy Białowieskiej. W 1919 roku zabity został ostatni osobnik w Puszczy Białowieskiej. Wyginęła również populacja kaukaska. Do Białowieży zaczęto ściągać osobniki z ogrodów zoologicznych. Początkowo hodowane były na osobnym dziedzińcu. Dopiero w 1952 roku pierwsze okazy zostały wypuszczone na wolność. Obecnie w Białowieskiej Puszczy żyje na wolności około 950 żubrów (z czego około 510 po stronie polskiej). Prawie połowa osób odwiedzających Białowieżę, w tym prawie wszyscy cudzoziemcy, nastawieni są na turystykę przyrodniczą. Główną atrakcją jest Rezerwat Pokazowy Żubrów, zaś dla przyrodników - żubry na wolności i rzadkie ptaki Puszczy Białowieskiej, których nie można już spotkać w innych częściach kraju, a tym bardziej za granicą, oraz jezioro Siemianówka. Obręb Ochronny Hwoźna, który w 1996 roku dołączono do Białowieskiego Parku Narodowego, jest dostępny zarówno do turystyki pieszej jak i rowerowej. Znajduje się tam ponad 20 km szlaków pieszych oraz 14 km szlaków rowerowych. Po szlakach można poruszać się nieodpłatnie bez przewodnika. Szlaki są oznakowane i zaopatrzone w liczne wiaty, kładki, punkty widokowe oraz wieżę widokową. Jeden z żubrów w rezerwacie pokazowym, który w istocie jest swoistym ogrodem zoologicznym, położonym w puszczańskiej scenerii. W Białowieży warto też odwiedzić Muzeum Przyrodniczo-Leśne BPN. Jest to najnowocześniejsze muzeum przyrodnicze w Polsce. W dwóch salach wystawowych prezentowana jest przyroda i historia Białowieskiego Parku Narodowego i całej Puszczy Białowieskiej oraz wielowiekowa działalność człowieka na tym terenie. Zgodnie z najnowszymi trendami, treści prezentowane są blokami problemowymi, eksponowanymi w formie dioram, co pozwala wykorzystać środki ekspresyjnego przekazu - światło, dźwięk, przestrzeń.
Obecny Rezerwat Pokazowy Żubrów o powierzchni 27,9 ha powstał w 1937 roku i początkowo był miejscem restytucji tarpana leśnego. Od chwili zaniechania prac nad restytucją tarpanów i utworzenia w 1955 roku zagrody dla żubrów spełnia on rolę obiektu turystycznego. W 1951 roku zbudowano nowy rezerwat, przylegający do pokazowego, o powierzchni 43,12 ha, stanowiący jego zaplecze. Funkcjonowanie rezerwatu przerwał na około 10 lat remont kapitalny. Ponownie rezerwat pokazowy został udostępniony turystom w grudniu 1988 roku. Zwierzęta w rezerwacie pokazowym eksponowane są w warunkach półnaturalnych, 
w dużych zagrodach pokrytych naturalną roślinnością, mogą więc nie być widoczne przez cały czas. Ze względu na naturalny sposób karmienia zwierząt kopytnych (pastwisko), zagrody użytkowane są naprzemiennie, stąd w części z nich nie ma zwierząt, aby trawa mogła odrosnąć. Rezerwat Pokazowy Żubrów położony jest przy szosie Hajnówka-Białowieża, ok. 3 km przed Białowieżą. W warunkach zbliżonych do naturalnych, prezentowane są wszystkie gatunki ssaków kopytnych żyjących w Puszczy Białowieskiej, m. in. grupa żubrów, złożona z dorosłego samca, kilku żubrzyc oraz ich potomstwa. W zagrodach żyją również łosie, jelenie, sarny, dziki. Atrakcję stanowi także możliwość zobaczenia watahy wilków i rysia. W Rezerwacie prezentowana jest także grupa koników typu tarpana, złożona z ogiera, kilku klaczy i młodych. Kościół p.w. św. Teresy od Dzieciątka Jezus to parafialna świątynia rzymskokatolicka. Od XVI wieku Białowieża należała do parafii w Kamieńcu Litewskim. Po utworzeniu w 1778 roku ośrodka duszpasterskiego w Narewce, jako filii parafii w Narwi, Białowieża znalazła się w tej filii. W roku 1866, po zabraniu przez władze kościoła w Narewce na cerkiew, Białowieża została włączona do parafii w Szereszowie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości utworzono parafię w Białowieży. Pierwszym miejscowym duszpasterzem i organizatorem parafii był od 1924 roku ks. Józef Dowgwiłło. 15 sierpnia 1926 roku biskup sufragan wileński Kazimierz Mikołaj Michalkiewicz (1865-1940), sprawujący wówczas funkcję wikariusza kapitulnego archidiecezji wileńskiej, erygował parafię w Białowieży. Początkowo nabożeństwa odbywały się w kaplicy, urządzonej w dawnej sali jadalnej pałacu carskiego. Budowę neorenesansowego kościoła parafialnego według projektu Borysa von Zinserlinga (1889-1961) rozpoczęto w 1927 roku. Świątynię p.w. św. Teresy od Dzieciątka Jezus konsekrował 15 października 1934 roku arcybiskup wileński Romuald Jałbrzykowski (1876-1955). Z powodu braku finansów, świątynia przez dłuższy czas nie była wykończona. W latach 70. XX wieku miały miejsce prace wykończeniowe i remontowe. Wnętrze kościoła ozdobiono elementami rogów, korzeni i fragmentów drzew. W roku 2007 zainstalowano w świątyni 17-głosowe organy. W kościele znajduje się kaplica św. Huberta - patrona myśliwych i leśników.
Budynek parafialny naprzeciw kościoła p.w. św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Białowieży. Jeden z domów, stanowiących typową zabudowę Białowieży. Prawosławna cerkiew parafialna p.w. św. Mikołaja Cudotwórcy w Białowieży z lat 1894-1897. Zastąpiła ona poprzednią, drewnianą świątynię z I połowy XIX wieku, którą przeniesiono Trześcianki i która funkcjonuje do dziś jako kaplica cmentarna. Jej fundatorem był car Aleksander III Romanow (1845-1894). Budowlę wzniesiono z czerwonej cegły, którą na miejscu wyrabiał Juliusz Karol Miller - Niemiec sprowadzony z Górnego Śląska. Bryłę zwieńczają dwie kopuły. We wnętrzu umieszczono, sprowadzony z Petersburga, ikonostas z kolorowej chińskiej porcelany - jedyny tego typu zabytek w Polsce. Pochodzący z czasów carskich budynek poczty w Białowieży wchodził niegdyś w skład zabudowań pałacu carskiego. Na jego górnym piętrze znajduje się dzisiaj miejscowy dom dziecka. Budynek znajduje się w centrum miejscowości przy ul Parkowej, przy wschodnim wejściu do Parku Pałacowego i naprzeciwko cerkwi prawosławnej p.w. św. Mikołaja Cudotwórcy. Wejście do Parku Pałacowego w Białowieży. Do czasów wybudowania pałacu carskiego pod koniec XIX wieku, znajdował się tu ogród króla Augusta III Sasa (1696-1763). Niestety brak jest zapisków o tym, jak był urządzony park królewski. Razem z budową pałacu carskiego został założony park pałacowy, którego architektem był Walerian Kronenberg (1859-1934). Park urządzony jest w stylu ogrodu angielskiego. Na terenie parku znajduje się Muzeum BPN z wieżą widokową, najstarszy zachowany budynek w Białowieży oraz inne zabudowania z czasów rezydencji carskiej, takie jak stajnia czy brama pałacowa. Mimo, że było chłodno i wietrznie to takie obrazki świadczyły o tym, że jest już wiosna...
Wracając z Białowieży do Sokółki, zajechaliśmy do Wasilkowa. Miasto leży w dolinie  Supraśli, w odległości 3 km od Białegostoku. Powstało na polecenie Zygmunta II Augusta (1520-1572) w 1566 roku. W roku 1568 starostą został Hiob Bretfus (?-1571), a w roku 1576 humanista, pisarz i poeta Łukasz Górnicki (1527-1603). W 1795 roku Wasilków włączony został do Prus, a w 1807 roku do zaboru rosyjskiego. W czasie II wojny światowej był okupowany przez Rosjan, a następnie przez Niemców. W 1941 roku Niemcy utworzyli tu getto, którego mieszkańcy zostali wymordowani w Treblince. Prawosławna cerkiew parafialna p.w. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Wasilkowie. Pierwsze wzmianki o jeszcze drewnianej cerkwi pochodzą z 1669 roku. Obecna murowana została wybudowana w 1853 roku w stylu bizantyjsko-ruskim. Wewnątrz znajduje się zabytkowy ikonostas z 1836 roku. Budynek wasilkowskiej cerkwi postawiono na podmokłym terenie, dlatego grunt umocniono drewnianymi palami i kamieniami na zaprawie wapiennej. 20 lat po postawieniu cerkwi zbudowano późnoklasycystyczną bramę o unikalnej architekturze, będącą jednocześnie cerkiewną dzwonnicą. Poświęcenie cerkwi przez biskupa litewskiego i wileńskiego Józefa (1798-1868) miało miejsce 22 maja 1853 roku. W roku 1866 w cerkwi umieszczono kopię cudownej ikony Matki Bożej ze Świętej Wody, zwaną też Matką Boską Wasilkowską. W 1867 roku  cerkiew w Wasilkowie uległa częściowemu spaleniu, a rok później - wskutek uderzenia pioruna - spłonęła doszczętnie. Ogień był tak gorący, że stopił nawet kościelne dzwony. W 1871 roku  był gotowy projekt nowej cerkwi. Odbudowa zakończyła się w roku 1875, a jej poświęcenie miało miejsce 8 września tegoż roku. Wzgórze z krzyżami wotywnymi obok Sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej w Świętej Wodzie koło Wasilkowa. Pierwsze udokumentowane uzdrowienie miało tu miejsce w 1719 roku, kiedy to ówczesny dzierżawca supraskiej papierni Bazyli Samotyja-Lenczewski za sprawą wody z cudownego źródła został uzdrowiony ze ślepoty. W akcie wdzięczności uzdrowiony szlachcic ufundował nad źródłem drewnianą kaplicę, którą w roku 1719 za błogosławieństwem metropolity unickiego arcybiskupa Leona Kiszki (1668-1728) poświęcił opat supraskich bazylianów.
Kaplicą od chwili poświęcenia opiekowali się pustelnicy bazyliańscy. Doniosłym wydarzeniem w rozwoju kultu w Świętej Wodzie było nadanie przywileju odpustowego w dniu 18 stycznia 1778 roku przez Stolicę Apostolską, oraz kolejnego w dniu 21 czerwca 1815 roku przez unickiego biskupa brzeskiego Jozafata Bułhaka (1758-1838). W 1839 roku synod połocki, którego decyzje potwierdził następnie car Mikołaj I Romanow (1796-1855), zlikwidował Kościół unicki na terenach Imperium Rosyjskiego (poza diecezją chełmską). Wpisywało się to w trwającą od kilku dziesięcioleci politykę rosyjską wobec unitów, jak również miało związek z represjami po powstaniu listopadowym. Wskutek tego Święta Woda, podobnie jak pobliski klasztor w Supraślu, zostały przekazane duchowieństwu prawosławnemu, a kult Matki Boskiej Bolesnej ustał, jako niezgodny z kanonami rosyjskiej Cerkwi. W czasie I wojny światowej  duchowni i część prawosławnej ludności opuścili tereny Polski, udając się w głąb Rosji (tzw. bieżeństwo), wywożąc ze sobą między innymi obraz Matki Boskiej Bolesnej. Po odzyskaniu niepodległości, od roku 1921 nad miejscem kultu w Świętej Wodzie opiekę sprawuje Kościół. rzymskokatolicki. W roku 1876 w Świętej Wodzie w miejsce drewnianej kaplicy unickiej została wzniesiona kaplica prawosławna, przejęta przez Kościół rzymskokatolicki w 1921 roku. Kaplica ta uległa zniszczeniu podczas II wojny światowej. Została ona odbudowana w roku 1949 przez ks. Wacława Rabczyńskiego. Wnętrze obecnego kościoła p.w. Matki Boskiej Bolesnej w Sanktuarium w Świętej Wodzie. W dniu 27 sierpnia 2006 roku została dokonana intronizacja obrazu Matki Bożej Bolesnej. Dekoracja malarska wewnątrz kościoła.
W roku 1953 ks. Wacław Rabczyński wybudował w Świętej Wodzie grotę nad cudownym źródełkiem na wzór groty z Lourdes. W roku 2003 w 25-lecie pontyfikatu Jana Pawła II, w Drugiej Pielgrzymce Rowerowej do Rzymu, grupa pątników przekazała Ojcu Świętemu miniaturę groty świętowodzkiej. Ks. abp metropolita białostocki Stanisław Szymecki w roku 1997 ustanowił w Świętej Wodzie sanktuarium, a 23 grudnia 1998 roku erygował parafię, wydzielając ją z parafii Przemienienia Pańskiego w Wasilkowie. Pierwszym kustoszem sanktuarium, a także proboszczem został mianowany ks. Alfred Butwiłowski. Zespół sanktuaryjny w Świętej Wodzie składa się z kościoła, groty, Wzgórza Krzyży, cudownego źródełka i kaplic Dróżek Siedmiu Boleści Matki Bożej, rozmieszczonych na Błoniach Jana Pawła II. Znajdują się tutaj jeszcze: sadzawki Betsaida i Siloe, ciasna brama oraz kapliczki różańcowe, a także ołtarz polowy. Przy cudownym źródełku. W roku jubileuszowym na wzgórzu obok kościoła zaczęto stawiać krzyże wotywne i dziś już w krajobraz wpisane jest „Wzgórze Krzyży”. Natomiast krzyże pobłogosławione przez Jana Pawła II w dniu 6 marca i 4 października 2000 roku w Watykanie, znajdują się wewnątrz świątyni. Wzgórze Krzyży w Świętej Wodzie przypomina nieco podobne sanktuarium na Litwie (Kryžių kalnas), położone  kilkanaście kilometrów na północ od Szawli, w pobliżu miasteczka Meszkucie. Tę litewską Górę Krzyży pokazałem w swojej galerii: http://obiezyswiat.org/index.php?gallery=24673
Miejsce to przypomina także nieco prawosławne sanktuarium na Świętej Górze Grabarce koło Siemiatycz, gdzie pątnicy również umieszczają krzyże wotywne. Wzgórze Krzyży w Świętej Wodzie. Dzwonnica na Wzgórzu Krzyży w Świętej Wodzie. 14 kwietnia 2013 roku na Wzgórzu Krzyży odsłonięto Krzyż Smoleński poświęcony ofiarom katastrofy polskiego samolotu prezydenckiego Tu-154M w Smoleńsku. Wzgórze Krzyży w Świętej Wodzie. Jubileuszowy Krzyż Pielgrzymów o wysokości 25 m na Górze Krzyży w Świętej Wodzie.
Organizator parafii w Świętej Wodzie, ks. Alfred Butwiłowski, w latach następnych, odnowił kościół i pobudował plebanię oraz Dom Pielgrzyma - Centrum Pielgrzymkowo-Turystyczne. Stary budynek w pobliżu sanktuarium w Świętej Wodzie.

najbliższe galerie:

 
KOŚCIOŁY I ŚWIĄTYNIE POLSKI 1
1pix użytkownik afrodyta odległość 0 km 1pix
BIAŁOWIEŻA
1pix użytkownik afrodyta odległość 1 km 1pix
BIAŁOWIESKI PARK NARODOWY
1pix użytkownik afrodyta odległość 1 km 1pix
Białowieża
1pix użytkownik dispar odległość 1 km 1pix
Białowieża
1pix użytkownik robertno1 odległość 1 km 1pix
PUSZCZA OPOWIADA – CZŁOWIEK z WIEWIÓRKĄ
1pix użytkownik przemyslaw odległość 1 km 1pix

komentarze do galerii (7):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4254) dodano 10.05.2017 19:53

Lucy56 - miło mi, że przemierzasz ją raz jeszcze wirtualnie, choć w paru miejscach (Białystok, Wasilków, Świeta Woda) byliśmy w tym roku niemal jednocześnie. Pozdrawiam. :)

Iwonka55 - my też chcieliśmy mieć bazę w Białowieży, ale już miesiąc wcześniej nie było miejsc w hotelach. Ale, z drugiej strony w okolicach Sokółki też jest wiele ciekawych miejsc. Pozdrawiam. :)

Charlie - najbardziej znane takie sanktuarium jest koło Szawli na Litwie, ale to w Świętej Wodzie i na Świętej Górze Grabarce w Polsce też robią spore wrażenia. Pozdrawiam. :)

Tereza, AK - dziękuję, że wpadliście i że się podobało. Pozdrawiam. :)

U-optymisty - dziękuję za uzupełnienie relacji. To prawda, że dziś populacja żubrów odradza się i w innych miejscach Polski. Pozdrawiam. :)

u-optymisty użytkownik u-optymisty(wpisów:243) dodano 09.05.2017 17:30

nie byłem fizycznie ale już byłem z Tobą wirtualnie - dziękuję. A co do populacji żubrów to pomału się odradza również w innych rejonach Polski m.in. Pokazowa Zagroda Żubrów koło Międzyzdrojów na terenie Wolińskiego Parku Narodowego http://www.turystykapolska.entro.pl/wolinski_pn-920-p.html - pozdrawiam

tereza użytkownik tereza(wpisów:3675) dodano 09.05.2017 13:30

Ładna galeria z ciekawym komentarzem.Pozdrawiam:)

ak użytkownik ak(wpisów:5012) dodano 09.05.2017 13:23

i tym razem bardzo fajna wędrówka

charlie użytkownik charlie(wpisów:1962) dodano 09.05.2017 11:48

Niesamowity widok robią te setki krzyży na Wzgórzu Krzyży. Nigdy nie byłam w takich okolicznościach, ale myślę że taki widok z bliska, potrafi postawić człowieka do pionu.
Żubry świetne :-)
Pozdr.

iwonka55 użytkownik iwonka55(wpisów:547) dodano 09.05.2017 10:43

piękna podróż i relacja, Podlasie jest piękne i ciekawe.
My mieliśmy noclegi i bazę wypadową właśnie w Białowieży.

lucy56 użytkownik lucy56(wpisów:2260) dodano 09.05.2017 08:29

Nie raz przemierzałam"Twoją"trasę a w Świętej Wodzie byliśmy dzień wcześniej w tych samych godz.😊.Pozdrawiam serdecznie.

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!