m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (49):

 
Pałac Branickich to jedna z najlepiej zachowanych rezydencji magnackich epoki saskiej na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej. Wybudowany w stylu późnobarokowym, określany jest mianem „Wersalu Podlasia”, „Wersalu Północy”, a także „Polskiego Wersalu”. Początki pałacu sięgają XVI wieku. Murowany zamek w stylu gotycko-renesansowym został zbudowany przez królewskiego architekta Hioba Bretfusa (?-1571), znanego z budowy Zamku Dolnego w Wilnie, dworu królewskiego w Knyszynie, oraz modernizacji i rozbudowy Starego Zamku w Kamieńcu Podolskim czy zamku w Tykocinie. Pałac został kompletnie przebudowany w stylu późnobarokowym przez trzech architektów: Tylmana z Gameren (1632-1706), Jana Zygmunta Deybla (1685/1690-1752) i Jakuba Fontanę (1710-1773). Pałac został zniszczony w 1944 roku, odbudowany w latach 1946-1960. Od końca II wojny światowej mieściła się w nim Akademia Medyczna, a obecnie jest siedzibą władz Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. W XVI wieku znajdował się tu prawdopodobnie dwór sekretarza królewskiego Mikołaja Raczkowicza, po którego śmierci jego żona Katarzyna Wołłowiczówna wniosła go do majątku swojego drugiego męża Piotra Wiesiołowskiego (?-1621). Na jego też polecenie budowniczy królewski Hiob Bretfus wzniósł w Białymstoku murowany gotycko-renesansowy zamek. Posiadał on dwie kondygnacje, a dostępu do niego broniła fosa i umocnienia ziemne. Syn Piotra - Krzysztof Wiesiołowski (?-1637) został marszałkiem wielkim litewskim. Przed bezpotomną śmiercią, zapisał swoje dobra skarbowi Rzeczypospolitej. Za zasługi położone przez Stefana Czarnieckiego (1599-1665) w wojnie ze Szwedami, Sejm Rzeczypospolitej nadał mu dobra białostockie. Czarniecki przekazał następnie Białystok wraz z zamkiem swojej córce Katarzynie Aleksandrze, żonie Jana Klemensa Branickiego (1624-1673), stolnika koronnego. Od tego czasu zamek stał się siedzibą rodu Branickich herbu Gryf. Stefan Mikołaj Branicki (ok. 1640-1709), ojciec hetmana wielkiego koronnego Jana Klemensa Branickiego (1689-1771), zlecił przekształcenie zamku Wiesiołowskich w barokową rezydencję Tylmanowi z Gameren (1632-1706). Trwająca w latach 1691-1697 przebudowa zmieniła całkowicie oblicze budowli. Między innymi jedna z baszt została wykorzystana jako klatka schodowa. W drugiej baszcie usytuowano komnaty. Podczas kolejnej przebudowy podwyższono boczne oficyny, postawiono jońską kolumnadę, wiele rzeźb. Z dawnej wojennej przeszłości zamku obecnie widoczne są jedynie zarysy bastionu nieopodal stawu. Istnieje także legenda o podziemnym przejściu między zamkiem i wieżą stojącego w pobliżu kościoła farnego, który w XVII wieku również był przystosowany do obrony. Dalszej rozbudowy pałacu dokonano na polecenie Jana Klemensa Branickiego i jego żony Izabeli. Od 1728 roku pracami budowlanymi kierował Jan Zygmunt Deybel (1685/1690-1752). Pod jego kierunkiem dodano jedną kondygnację, tympanon od strony fasady i hełmy na wieżach z czasów Tylmana z Gameren. Deybel jest też autorem elewacji od strony dziedzińca. Następnie, w miejscu wcześniejszych alkierzy i oficyn, Deybel zbudował na wzór francuski skrzydła boczne, aby objąć podkową dziedziniec - cour d’honneur, na który prowadziła brama zbudowana w 1758 roku przez Jana Henryka Klemma (?-1777).
Po śmierci Deybla, w latach 1750-1771 prace przy przebudowie pałacu prowadził Jakub Fontana (1710-1773) i on też ukształtował ostateczną bryłę pałacu, westybul i rokokowe wnętrza. Ich wystrój był dziełem sztukatorów Samuela Contesse i Antoniego Vogta, malarzy takich jak Szymon Czechowicz (1689-1775), Louis Marteau, Augustyn Mirys (1700-1790), Jean Pillement i twórców fresków takich jak Georg Wilhelm Neunhertz i Antoni Herliczka. Nieznany jest dotąd twórca monumentalnej w swym barokowym klasycyzmie fasady ogrodowej pałacu. Park Branickich ze względu na nierówną rzeźbę terenu usytuowany jest na dwóch poziomach: górnym i dolnym. Część górna ogrodu ma kształt regularnego czworoboku i styka się bezpośrednio z pałacem. Liczne fontanny, klomby, nadają jej wygląd i charakter ogrodu francuskiego. Część dolna, o typie angielskim, obfitowała w altanki, pawilony, belwedery i promenady, aktualnie noszące nazwy Bulwarów Kościałkowskiego i Kielanowskiego. Oprócz ogrodu głównego do parku należało kilka drobniejszych ogrodów kwiatowych oraz sadów. Wśród ozdób parkowych znajdowały się pomniki, posągi, figury, wodospady, sadzawki, a także dwie oranżerie. Przeznaczone były dla egzotycznych roślin. Park i poszczególne ogrody urządzało wielu inżynierów i ogrodników, między innymi planista ogrodu wersalskiego André Le Nôtre (1613-1700), jak również Pierre Ricaud de Tirregaille (1725- po 1772). Podział parku na ogród górny i dolny, z rozwiniętym systemem wodnym oraz zespołem kamiennych rzeźb zachował się do dziś. W czerwcu 2011 roku ukończono rekonstrukcję Pawilonu pod Orłem, który dawniej pełnił rolę woliery. Aktualnie trwają prace rekonstrukcyjne ogrodów barokowych, by przywrócić je do stanu z XVIII wieku. Osią kompozycji parkowej jest aleja główna, wzdłuż której urządzono osiem bukszpanowych, strzyżonych parterów dywanowych, wysypywanych białym i czerwonym piaskiem. Wzdłuż alei ustawione są na postumentach kamienne rzeźby, naprzemiennie - rzeźby figuralne (Diana I, Diana II, Wenus, Flora, Akteon, Adonis, Apollo, Bachus) i wazony. Braniccy skupili wokół siebie wielu artystów, poetów, ludzi nauki. Tu przez wiele lat przebywała poetka okresu baroku Elżbieta Drużbacka (1695/1699-1765), tu tworzył poeta Franciszek Karpiński  (1741-1825). Działał też teatr, orkiestra dworska i zespół baletowy. Na dworze gościli August II Mocny (1670-1733), August III Sas (1696-1763), książę Karol Krystian Józef Wettyn (1733-1796), biskup Ignacy Krasicki (1735-1801), Stanisław August Poniatowski (1732-1798), cesarz Józef II Habsburg (1741-1790), wielki książę Paweł Romanow (1754-1801), późniejszy car, król Ludwik XVIII (1755-1824).
W 1754 roku hetman założył przy pałacu pierwszą w Polsce uczelnię wojskową - Wojskową Szkołę Budownictwa i Inżynierii. Następnie mieściła się tu Szkoła Akuszeryjna, a w 1773 roku Komisja Edukacji Narodowej utworzyła tu Szkołę Akademicką Zgromadzenia Białostockiego. Według testamentu hetmana Branickiego, jego żona Izabela miała być w posiadaniu pałacu dożywotnio, potem miał on przejść w ręce Potockich. Jednakże w wyniku upadku Rzeczypospolitej spadkobiercy sprzedali w 1802 roku rezydencję królowi pruskiemu, z zastrzeżeniem, że nie może go przejąć za życia Izabeli. Po traktacie w Tylży w 1807 roku pałac przeszedł w ręce cara Rosji Aleksandra I Romanowa(1777-1825). W okresie zaboru rosyjskiego pałac został gruntownie rozgrabiony z wyposażenia. Drzewa i krzewy wywieziono do rezydencji carskich, a ponad dwadzieścia rzeźb z ogrodu do Petersburga. W 1826 roku skuto rzeźby zdobiące attykę, zlikwidowano rokokowe ornamenty na fasadzie i zrzucono z dachu barokowe hełmy. Po adaptacji pomieszczeń, ukazem carskim umieszczono tu w 1841 roku pensję dla panien z wyższych sfer rosyjskich - Instytut Dobrze Urodzonych Panien. I wojnę światową pałac przetrwał bez większych zniszczeń. Po wojnie był siedzibą urzędu wojewódzkiego i rezydencją wojewody. Przez krótki okres podczas wojny polsko-bolszewickiej pałac był także siedzibą Tymczasowego Komitetu Rewolucyjnego Polski (tzw. Polrewkomu). W 1944 roku pałac został w 70 procentach zburzony przez wycofujących się Niemców. Dużą część z tego, co pozostało, zniszczyła w tym samym roku Armia Czerwona. Pałac odbudowano w latach 1946-1960 pod kierunkiem inż. Stanisława Bukowskiego (1904-1979) i inż. Władysława Paszkowskiego, nawiązując do stanu z XVIII wieku. Zespół Bazyliki Archikatedralnej p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Białymstoku to zespół świątynny, złożony z dwóch połączonych ze sobą budynków kościelnych: starego (z początku XVII wieku) oraz nowego (z początku XX wieku). Stary Kościół Farny, późnorenesansowy, zbudowany w latach 1617-1625, murowany. Został wzniesiony z fundacji Piotra Wiesiołowskiego (?-1621), ukończony przez jego syna Krzysztofa (?-1637). Pierwotnie świątynia miała charakter późnogotycki z elementami renesansu mazowiecko-litewskiego. Kościół stanowił mauzoleum rodzinne rodu Gryfitów-Branickich. Wewnątrz Starego Kościoła Farnego znajduje się późnobarokowe wyposażenie, ufundowane przez hetmana Jana Klemensa Branickiego (1689-1771). Ściany pokryte są polichromią Antoniego Herliczki z 1751 roku. Drewniany ołtarz główny pokryty jest białą polichromią ze złoceniami. Nad nim wisi obraz Wniebowzięcia NMP, namalowany przez nadwornego artystę Branickich, Augustyna Mirysa (1700-1790). Nad obrazem widnieje oko Opatrzności Bożej. Po obu stronach ołtarza głównego znajdują się rzeźby św. Piotra i Pawła z 1751 roku autorstwa  Jakuba Fontany (1710-1773) lub Jana Jakuba Plerscha.
Krucyfiks i polichromie w kruchcie Starego Kościoła Farnego. W kościele tym znajduje się nagrobek serca hetmana Jana Klemensa Branickiego, a w krypcie pochowana jest jego małżonka Izabella Elżbieta z Poniatowskich Branicka (1730-1808). Wieża Starego Kościoła Farnego. Wieże Starego Kościoła Farnego i sąsiedniej neogotyckiej archikatedry p.w. Wniebowzięcia NMP. Wierni dostali od władzy carskiej zgodę tylko na rozbudowę istniejącego kościoła ufundowanego przez Wiesiołowskich, ponieważ w ramach polityki rusyfikacji ludności polskiej nie pozwalano na budowę nowej świątyni. Jednak przybudówka, powstająca w miejscu prezbiterium Starego Kościoła, rozrosła się i to pod okiem władzy, w dużej mierze korumpowanej przez mieszkańców. Bezpośrednim wzorcem stał się kościół św. Floriana na warszawskiej Pradze, którego budowę rozpoczęto w 1888 roku. Białostocka bazylika archikatedralna została wzniesiona w latach 1900-1905 według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego (1844-1927) w stylu neogotyku nadwiślańskiego. Ma długość 90 m, a jej wieże wznoszą się na wysokość na 72,5 m. Bazylika archikatedralna jest budowlą trzynawową z jednonawowym transeptem, rozplanowaną na motywie krzyża łacińskiego. Korpus główny dzieli się na cztery przęsła poprzeczne. Dodatkowe przęsło jest w części prezbiterialnej. Prezbiterium o szerokości nawy głównej jest zamknięte pięciobocznie. Po obu stronach prezbiterium bazyliki archikatedralnej znajdują się zbudowane na planie kwadratu kaplica i zakrystia, które zostały przedłużone poprzecznie w stosunku do osi głównej kościoła i zamknięte trójbocznymi apsydami. Na osi naw bocznych znajdują się wieże a w ich przyziemiu - przedsionek wejściowy. Przedsionki wejściowe znajdują się również na styku naw bocznych i transeptu.
Witraż w neogotyckiej archikatedrze p.w. Wniebowzięcia NMP. Wejście do bazyliki archikatedralnej p.w. Wniebowzięcia NMP. Klasztor Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego to późnobarokowy budynek z dwoma portykami, wzniesiony w 1769 roku z fundacji hetmana Jana Klemensa Branickiego. Założenie klasztorne składało się z budynku głównego oraz stajni, wozowni, spichlerzy i ogrodu. Obiekt został zniszczony w czasie II wojny światowej i odbudowany w latach 1944-1949 według projektu Stanisława Bukowskiego (1904-1979). Pomnik marszałka Józefa Klemensa Piłsudskiego, zaprojektowany przez Jana Wakulińskiego, a zrealizowany przez jego syna Stanisława (1923-2013). Od 2008 roku stoi przed budynkiem dawnego cekhauzu w centrum Białegostoku. Białystok może pochwalić się nietypowym, bo założonym na planie zbliżonym do trójkąta,  rynkiem miejskim, ukształtowanym w czasach, gdy właścicielami miasta byli Braniccy. Dziś Rynek Kościuszki jest reprezentacyjną promenadą położoną w centrum Białegostoku. Kamieniczki przy Rynku Kościuszki. Elewacje zdobione są przez dekoracje wykonane techniką sgraffito. Obok elementów roślinnych, wizerunków zwierząt, postaci muz są umieszczone portrety ludzi zasłużonych dla regionu.
Fontanna zaczęła zdobić Rynek Kościuszki w 1892 roku. Jest dziełem inżyniera Michała Ałtucha. Wodotrysk stanął u wylotu ulicy Mikołajewskiej, czyli dzisiejszej Sienkiewicza. Około 1900 roku przyozdobiono ją rzeźbami trzech młodzieńców. Jeden to symbol muzyki, drugi - rolnictwa, a trzeci - rybołówstwa. Fontanna stała tak do 1962 roku, kiedy to została przeniesiona na skwerek przed ratuszem. Ciekawostką jest, że w 1996 roku ktoś ukradł rzeźby zdobiące fontannę. Obecne są ich kopiami. Po remoncie rynku, fontanna powróciła na swoje pierwotne miejsce. Siedziba Banku PKO przy Rynku Kościuszki. Późnobarokowy ratusz z wieżą zegarową, stojący na Rynku Kościuszki. Zbudowany został w latach 1745-1761  z fundacji Jana Klemensa Branickiego według projektu Jana Henryka Klemma. Wieża, rozebrana w czasie II wojny światowej przez okupantów sowieckich, którzy zamierzali postawić w tym miejscu pomnik Stalina, zrekonstruowana została w latach 1954-1958 według projektu architekt Krystyny Chojnackiej. Budynek nigdy nie był siedzibą władz miasta. Pierwotnie pełnił funkcje handlowe - mieściły się tu kramy, wnętrze ratusza było wykorzystywane jako hala targowa. W pobliżu stał budynek wagi miejskiej. Wieża była wykorzystywana przez strażaków, którzy obserwowali z niej teren miasta. Obecnie ratusz jest siedzibą Muzeum Podlaskiego. Pomnik Podróż Michała Jackowskiego przy ulicy Lipowej. Rzeźba w kształcie koła wykonana jest z brązu i ma ponad cztery metry długości. Waży około tony. Swoim wyglądem nawiązuje do białostockich tradycji lalkarskich, dlatego jej uroczyste odsłonięcie poprzedzone było przedstawieniem. 

Pałac Nowika - rezydencja białostockiego fabrykanta kapeluszy i sukna Chaima-Hersza Nowika, znajdująca się przy ulicy Lipowej. Został wybudowany w latach 1910-1912. Jest to eklektyczny pałac z charakterystyczną rotundą w narożniku. Wewnątrz zachowała się oryginalna, secesyjna polichromia. Obecnie mieści się tu WKU Białystok.
Parafialny kościół p.w. św. Rocha widziany od strony ulicy Lipowej. Zbudowany w latach 1927-1946 wg projektu profesora Politechniki Warszawskiej, Oskara Wiktora Sosnowskiego (1880-1939), pomyślany jako wotum za odzyskanie niepodległości. Poprzednio w miejscu tym stała kapliczka cmentarna także p.w. św. Rocha, ufundowana w 1748 roku przez hetmana Jana Klemensa Branickiego. Zwieńczony wieżą z 3-metrową figurą Matki Boskiej kościół jest najwyższą budowlą Białegostoku. Zabytkowa Kamienica Ginzburga, wybudowana przed 1906 rokiem. Mieści się przy ul. Krakowskiej naprzeciwko kościoła św. Rocha. Należała do żydowskiego kupca Szeftela Ginzburga. W okresie międzywojennym Chinka Ginzburg, wdowa po Szeftelu, prowadziła w budynku Hotel Metropol, będący w rzeczywistości największym domem publicznym w Białymstoku. Funkcjonował on z przerwami, wynikającymi z interwencji policyjnych w latach 1922-1923. W kamienicy Ginzburga w różnych okresach mieściły się kawiarnia, herbaciarnia oraz gabinet ginekologiczny prowadzony przez Karola Ginzburga, dziedzica budynku i syna Szeftela. Po wojnie kamienicę przeznaczono na cele mieszkalne. Kościół p.w. św. Rocha. Jest to jeden z pierwszych na świecie kościołów modernistycznych. Budowę poprzedziło ogłoszenie konkursu na projekt „Świątyni Opatrzności Bożej w Białymstoku” w 1926 roku. Wpłynęło ponad 70 projektów. Do realizacji przeznaczono wyróżniony projekt Oskara Wiktora Sosnowskiego.  W chwili wybuchu wojny kościół był gotowy w stanie surowym, z zamontowaną kopułą i ukończoną wieżą. W czasie wojny, jako jeden z nielicznych w Polsce obiektów nie uległ zniszczeniu, a prace budowlane przy nim były kontynuowane. Na suficie kościoła p.w. św. Rocha znajduje się witraż-rozeta, przedstawiający symbole św. Ducha i Ewangelistów (projektu Placydy Siedleckiej-Bukowskiej). Monumentalny kościół p.w. św, Rocha wybudowano z wykorzystaniem nowego materiału - żelbetu i z zastosowaniem nowej techniki, bez której niemożliwym byłoby osiągnięcie efektów przestronności i lekkości wnętrza oraz realizacja wysmukłej, ażurowej wieży. Ołtarz główny wykonany został przez Antoniego Masłonia.
We wnętrzu kościoła p.w. św. Rocha. We wnętrzu kościoła p.w. św. Rocha. We wnętrzu kościoła p.w. św. Rocha. Jedna z kamienic przy ulicy Lipowej. Jest to reprezentacyjna ulica centrum Białegostoku. Jej nazwa pochodzi od rosnącego tu szpaleru lip w XVIII-XX wieku. Na przestrzeni lat ulica ta przybierała różne nazwy: Choroska, Nowolipie, Lipowa, Józefa Piłsudskiego, Józefa Stalina, Adolfa Hitlera, ponownie Józefa Stalina, aby ostatecznie po II wojnie światowej wrócić do swej pierwotnej nazwy. Willa pod Kariatydami przy ulicy Lipowej. Została zbudowana w końcu XIX wieku. Należała m.in. do fabrykantów oraz do samorządu powiatowej szlachty. W okresie międzywojennym mieściła się tu żeńska szkoła, a po wojnie szkoła podstawowa. W latach 90. XX wieku budynek przeszedł gruntowny remont. Współcześnie mieści się w nim bank. Domy przy ulicy Lipowej.
Galeria i sklep Pod Aniołami  przy ulicy Lipowej oferuje pamiątki, artystyczne rękodzieło m.in.ceramikę i biżuterię autorską.

najbliższe galerie:

 
Białystok
1pix użytkownik tereza odległość 0 km 1pix
Podlaskie wędrówki - Białystok (2)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Białystok - Pałac Branickich.
1pix użytkownik wmp57 odległość 0 km 1pix
Podlasie - Pałac Branickich w Białymstoku
1pix użytkownik zibid odległość 0 km 1pix
Białystok
1pix użytkownik dispar odległość 1 km 1pix
Obuwik pospolity
1pix użytkownik wmp57 odległość 2 km 1pix

komentarze do galerii (11):

 
lucy56 użytkownik lucy56(wpisów:2232) dodano 12.05.2017 00:51

Moje rodzinne miasto ale Ty to Wiesz😊. Widzę,że w pobliżu bylam w tym czasie.Każde miejsce,budynek dobrze mi znane.I chociaz większość żywota poza nim często wracam...jak te ptaki do swych gniazd.Powinnam dawno je pokazać ale jak zrobię lepsze zdjęcia...bo ostatnie też wyszły kiepsko.Fajnie ujrzeć je w innym obiektywie (jak i wcześniejsze galerie na OŚ).Pozdrawiam serdecznie.

charlie użytkownik charlie(wpisów:1951) dodano 08.05.2017 11:32

Nie byłam, a chciałabym kiedy dotrzeć, choćby ze względu na pałac.
A poza tym, jak widzę tu u Ciebie, sporo innych ciekawych obiektów w Białymstoku się znajduje :-)
Pozdr.

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4213) dodano 07.05.2017 11:11

Marcin1980 - na pewno warto! Pozdrawiam. :)

marcin1980 użytkownik marcin1980(wpisów:1713) dodano 07.05.2017 10:29

Warto się wybrać jak widać.

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4213) dodano 06.05.2017 23:21

Agra60 - myślę, że skoro nigdy nie byłeś w Białymstoku, to jest to niezły pomysł na kolejny dłuższy weekend. Bo i do innych ciekawych miejsc Podlasia jest stąd stosunkowo blisko. Ja tzw. "Ścianę Wschodnią" mam w dużym stopniu "zaliczoną" (choć zawsze lubię tam wracać). Myślę, że przy kolejnej okazji wybiorę się na drugi, tym razem zachodni, kraniec Polski. Pozdrawiam. :)

Tylko_oglądam - zgadzam się w 100%. Nasz kraj jest piękny. Pozdrawiam. :)

AK - dzięki! Pozdrawiam. :)

Snieżka - też tak myślę. Chociaż wnętrza pałacu nieco rozczarowują... Pozdrawiam. :)

U-optymisty - z pewnością warto uwzględnić Białystok i Podlasie w podróżniczych planach. Pozdrawiam. :)

Kabaczek - zapraszam i pozdrawiam. :)

kabaczek użytkownik kabaczek(wpisów:630) dodano 06.05.2017 17:18

Ciekawie... Ponieważ i tam mnie ciągnie, to na pewno wrócę do Twojej prezentacji.
Pozdrawiam.

u-optymisty użytkownik u-optymisty(wpisów:184) dodano 06.05.2017 15:07

byłem tam raz służbowo jeszcze w ub. wieku i nie miałem czasu na spacer po tym mieście - może zdążę to jeszcze nadrobić - widzę, że warto zaplanować sobie tam pobyt - dziękuję :)

sniezka użytkownik sniezka(wpisów:2825) dodano 06.05.2017 14:46

Pałac z ogrodem przepiękny. Nie znam Białegostoku, ale widzę, że by mi się tam spodobało. Pozdrawiam:)

ak użytkownik ak(wpisów:4917) dodano 06.05.2017 14:11

w pełni zgadzam się z opinią agra60.
Pozdrawiam :)

tylko_ogladam użytkownik tylko_ogladam(wpisów:24) dodano 06.05.2017 12:50

Białystok pięknieje z roku na rok. Polska ma tyle ciekawych miejsc do obejrzenia. Jednak nie wszyscy potrafią to docenić. Super, że można obejrzeć tu takie galerie.

agra60 użytkownik agra60(wpisów:1003) dodano 06.05.2017 06:15

Wiesz -bardzo chciałem podczas tej majówki zawitać do Białystoku w którym nigdy nie byłem a jest bardzo chwalony -ale stwierdziłem że połączę z czymś innym. Twoje galerie to takie kompedium wiedzy- chyba masz taką pasje -doskonale łączysz to co oglądasz z wiadomościami o obiekcie.U Ciebie to coś więcej niż przekopiowanie z wikpedii -jak zawsze Tobie daję 10 to uważam że czystym sumieniem- naprawdę gotowiec dla przyszłego turysty do tego miasta.Pozdrawiam

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!