m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Siedziba starostwa starogardzkiego w centrum miasta. Dawniej w budynku tym mieściła się fabryka wyrobów tytoniowych A.Goldfarb, a następnie - zakład przemysłu obuwniczego. Neogotycka synagoga z 1849 roku. Zbudowana na miejscu dawnego dworu krzyżackiego. Z zewnątrz jest pozbawiona ozdób i charakterystycznych dla synagog cech stylowych. Wewnątrz w sali głównej znajdował się bogato zdobiony aron ha-kodesz. Ściany pokrywały freski, przedstawiające m.in. zwierzęta, biblijne stwory czy znaki zodiaku. Przed arką stały dwa wielkie świeczniki, a z sufitu zwisało osiem żyrandoli. W 1939 roku, Niemcy zdewastowali synagogę i urządzili w niej areszt śledczy. Obecnie mieści się tu dom handlowy. Dawniej przed synagogą stały również budynki szkoły żydowskiej i dom rabina. Jedna z kamienic w centrum miasta. Średniowieczny układ urbanistyczny z jednym z ładniejszych rynków Polski Północnej, przetrwał w swoim kształcie do dnia dzisiejszego. Jednak jedną z najbardziej charakterystycznych cech miasta, ze względu na podmokły teren, jest jego niska zabudowa. Kamieniczki przy zachodniej pierzei rynku. Pośrodku starogardzkiego rynku wznosi się ratusz z początku XIX wieku. Posadowiony został na fundamentach gotyckich, pozostałości dawnego ratusza zniszczonego w pożarze z 1484 roku i przebudowanego w XVIII wieku po zniszczeniach wojennych. W 1893 roku został ostatecznie przebudowany. Jest to budynek piętrowy o dwuspadowym dachu i neorenesansowych elewacjach okien. Na dachu jest sygnaturka z datą 1339 r, tj. datą otrzymania przez Starogard pieczęci miejskiej. W zwieńczeniu północnym są herby miasta i Pomorza. Do 1975 roku budynek był siedzibą władz miejskich. Obecnie mieści się tu USC.
Z magistratem wiążą się legendy. Jedna z nich mówi o pięknej, ale kapryśnej córce burmistrza, która chciała wyjść za mąż tylko za tego, który objeżdżając na koniu mury miejskie, nie spadnie z nich do wody. Znalazł się jednak śmiałek, któremu się to udało. W dniu zaślubin, ku zaskoczeniu wszystkich, oświadczył on jednak burmistrzance ,,Niestety, z małżeństwa nic nie będzie. gdyż jestem żonaty, a wyczynu dokonałem tylko po to,by zapobiec dalszym tragediom. Burmistrzanka nie była w stanie przeżyć upokorzenia. Wyrwała się z grona weselników, pobiegła do baszty i skoczyła z niej do rzeki. Rynek wraz z zabytkowymi kamienicami. Choć są one posadowione na średniowiecznych fundamentach i piwnicach, to pochodzą z głównie XIX i XX wieku. Kamieniczki przy wschodniej pierzei rynku. Fragment elewacji jednej z kamieniczek, stojących przy rynku. Fragment elewacji jednej z kamieniczek, stojących przy rynku. Kamieniczki przy północnej pierzei rynku i gotycki kościół farny p.w. św. Mateusza.
Kamieniczki przy Rynku i wieża kościoła p.w. św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Budowla kościoła doskonale uzupełnia zabudowę rynku stając się jej dominantą. Kościół p.w. św. Katarzyny usytuowany jest w północno-wschodnim narożniku starogardzkiego rynku. Pierwszy gotycki kościół w tym miejscu zbudowany był w XV wieku. Od 1577 roku użytkowali go luteranie. Został zniszczony w 1659 roku podczas wypędzania z miasta Szwedów. Kolejna świątynia spłonęła podczas pożaru całego miasta w 1792 roku. Obecny kościół wybudowano w 1802 roku, a wieżę w 1873 roku. Od 1945 roku należy do katolików. Kościół ma trzy nawy i strzelistą wieżę, a jego halowe wnętrze wypełnia w większości oryginalne wyposażenie. Wnętrze świątyni posiada typowy układ dla kościołów ewangelickich z tamtego okresu, z balkonami usytuowanymi wzdłuż nawy oraz na jej końcu. Jeden z witraży we wnętrzu kościoła p.w. św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Fragment wieży kościoła p.w. św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Ta pięciokondygnacyjna wieża jest charakterystycznym elementem jego architektury i najwyższą budowlą na starogardzkiej starówce. Jej obecny hełm jest nieco niższy od pierwotnego.
Kamieniczki przy północnej pierzei rynku. Kamieniczki przy południowej pierzei rynku. Rynek. Jego okolice stanowią najstarszy fragment miasta. Po tej stronie Wierzycy istniał ongiś folwark i wieś należąca do Piotra Święcy. W 1305 roku ten teren wykupili Krzyżacy, którzy wkrótce przystąpili do wytyczenia obszaru pod zabudowę osady warownej. Pracami budowlanymi kierował Teodot z Florencji, któremu Starogard zawdzięcza ukształtowanie przestrzenne z regularną siecią ulic rozchodzących się od centralnie położonego rynku, który - wyznaczony kwadratem 107×107 m - przewyższa obszarem Rynek Starego Miasta w Warszawie. Gotycki kościół farny p.w. św. Mateusza o układzie bazylikowym pochodzi z XIV wieku i jest najstarszym zachowanym kościołem w mieście. Według starych przekazów, kościół powstał na miejscu pogańskiej świątyni Swaroga. Legenda głosi, że stojącą w południowej kruchcie kamienną kropielnicę wykuto z ogromnego posągu Swaroga. Historia kościoła farnego wpisała się w burzliwe dzieje miasta. Wprawdzie najstarsza świątynia na tym terenie powstała na włościach rycerskiego zakonu joannitów po prawej stronie Wierzycy już około XII wieku, ale to fara pozostała do dziś „matką kościołów” starogardzkich. Jej budowę rozpoczęto po osiedleniu się rycerzy zakonu krzyżackiego na lewym brzegu Wierzycy, które to ziemie nabyli od Święców w 1305 roku. Natychmiast przystąpili oni od obwarowania osady i wzniesienia w obrębie murów obronnych gotyckiej świątyni o bazylikowym układzie architektonicznym. Prace nad budową kościoła trwały najprawdopodobniej od 1309 roku i w ich efekcie powstała najstarsza część kościoła (obecnie prezbiterium). Trzynawową budowlę ukończono około 1350 roku. Zwarty czteroprzęsłowy korpus ceglany opięty został łukami odporowymi i oflankowany przyporami, a zachodnią skarpę uformowano w wieżę schodową.
Warunki terenowe nie pozwoliły na wzniesienie typowej dla kościołów gotyckich wieży, toteż przez wszystkie wieki dzwony kościelne umieszczano w stojących osobno przy kościele dzwonnicach. Obecną zbudowano w 1996 roku, przenosząc na jej szczyty zabytkowy wiatrowskaz z 1645 roku. Do XVIII wieku kościół był otoczony cmentarzem. Kościół farny pierwotnie nosił wezwanie Najświętszej Maryi Panny, jednak w okresie reformacji zagarnęli go protestanci, trzymając do 1599 roku, kiedy to biskup Hieronim Rozrażewski odzyskał świątynię dla katolików. Wtedy już nosiła ona wezwanie św. Mateusza. Ozdobą ceglanej budowli są okazałe szczyty zdobione ażurowymi prześwitami, sterczynami i maswerkami. - zwartą bryłę kościoła urozmaicają dwie boczne kaplice wzniesione w XVII wieku: południowa z 1650 roku ku czci Przemienienia Pańskiego i północna z 1658 roku p.w. św. Barbary. W historii kościoła p.w. św. Mateusza najdramatyczniejszy okres wiąże się z potopem szwedzkim, kiedy to w 1655 roku ucierpiał on od najeźdźców, a w samym mieście całkowitemu zniszczeniu uległy pozostałe kościoły i kaplice. Szczególnie wzniosłe chwile świątynia przeżyła podczas obrad w Starogardzie konfederatów pomorskich, którzy w świątyni zaprzysięgli akt konfederacji w 1769 roku. Nieomal cudem kościół ocalał podczas wielkiego pożaru miasta w 1792 roku. Po regotyzacji świątyni na przełomie XIX i XX wieku i dobudowaniu neogotyckiej kruchty zachodniej, jej kształt zachował się bez zmian. Pomnik papieża Jana Pawła II przy kościele farnym p.w. św. Mateusza. W cegłach zewnętrznego muru kościoła zachowały się charakterystyczne okrągłe wgłębienia, pochodzące z czasów krzesania ognia na potrzeby kultowe. Po południowej stronie znajduje się XIX-wieczne kamienne epitafium Fabiana Legendorfa-Mgowskiego, zmarłego w 1483 roku starosty starogardzkiego i wojewody pomorskiego. Świątynia zachowała gotycki kształt architektoniczny, ale na jej zachowane wyposażenie złożyły się dzieła z różnych epok. Najstarszą część stanowi prezbiterium, oddzielone od nawy głównej łukiem tęczowym. Ozdabia go wielki XV-wieczny fresk, przedstawiający scenę Sadu Ostatecznego, odkryty w 1957 roku. Całą przestrzeń wschodniej ściany wypełnia monumentalny, późnobarokowy drewniany ołtarz główny z I połowy XVIII wieku, polichromowany i obficie złocony, którego architektoniczną nastawę z dwukondygnacyjnym rozplanowaniem wypełnia obraz, przedstawiający Chrzest Jezusa w Jordanie. Obecne wyposażenie kościoła reprezentuje głównie sztukę baroku i rokoka. Jednakże zachowały się  także nieliczne dzieła snycerki gotyckiej. W 1930 roku odkryto unikalną drewnianą rzeźbę Chrystusa Starogardzkiego, datowaną na około 1320 rok, obecnie eksponowaną w Muzeum Diecezjalnym w Pelplinie. Jej replika zdobi szczyt południowej kruchty kościoła. Rokokowa ambona o efektownym wystroju, została ufundowana przed 1780 rokiem przez Józefa Grąbczewskiego. Dekoruje ją zwłaszcza wysmukły baldachim z ażurowym prześwitem, zwieńczony postacią siedzącego aniołka pośród obłoków.
Krzyżacy rozbudowali kościół o trzy nawy, rozmieszczone symetrycznie na osi wschód-zachód i rozdzielone filarami. W nawach zachowało się gotyckie sklepienie gwiaździste. Starogardzka fara, jako jedna z nielicznych świątyń na Pomorzu, otrzymała układ bazylikowy. Na przestrzeni dziejów kościół nękały pożary, od których największe szkody poniósł w 1461, 1484 i 1655 roku, najprawdopodobniej wtedy tracąc bezpowrotnie ceglane sklepienie prezbiterium i nawy głównej. W latach 1988-2000 kościół został w całości gruntownie odrestaurowany. Przy filarach w obu nawach mieszczą się mniejsze ołtarze boczne. Najokazalszy z nich to ołtarz Krzyża św. z II połowy XVIII wieku z rzeźbiarską sceną opłakiwania ukrzyżowanego Jezusa przez Maryję i św. Jana. Jeden z filarów daje oparcie dla ołtarza św. Jakuba z II połowy XVIII wieku z cenną gotycką figurą świętego. Po zakończeniu II wojny światowej w 1945 roku ks. Paweł Wiecki rozpoczął systematyczne prace przy odbudowie zniszczeń kościoła, jakie powstały w lutym i marcu tego roku, podczas nalotów bombowych i ostrzału artyleryjskiego w czasie walk frontowych. Główne prace renowacyjne w latach 1954-1958 i 1988-2000 pozwoliły odkryć w pełnym wymiarze piękno najstarszego zabytku w Starogardzie. Na żywy w parafii starogardzkiej od wieków kult św. Jana Nepomucena wskazuje umieszczona w kruchcie zachodniej drewniana figura świętego - dzieło ludowego twórcy z terenu Kociewia. Muzeum Ziemi Kociewskiej. Zostało powołane w 1980 roku, nie mniej już od lat 60. XX wieku gromadzone były zbiory związane z historią i kulturą Kociewia. Od 1973 roku istniała Stacja Upowszechniania Wiedzy o Regionie, która podjęła współpracę z Towarzystwem Miłośników Ziemi Kociewskiej. Wspólne działania obu podmiotów doprowadziły do powstania Muzeum.
Siedzibą Muzeum Ziemi Kociewskiej są dwie z baszt, stanowiących pozostałość systemu dawnych murów miejskich: Narożna i Gdańska. W 2001 roku oddano do użytku widoczny na zdjęciu nowy budynek muzeum, sąsiadujący z Basztą Narożną, którego budowa została sfinansowana przez miasto. Czworoboczna, ceglana Baszta Gdańska (Szewska) powstała około 1325 roku. Stoi nad kanałem Wierzycy - dawnej fosy. Służyła do obrony i strzegła bezpieczeństwa wjazdu do miasta przez Bramę Gdańską. Brama była broniona przez cech szewców, stąd jej druga nazwa - Szewska. W XVIII wieku baszta służyła za kaplicę, w XIX wieku - pruskie więzienie, przed II wojną światową była policyjnym aresztem, a w czasie wojny więzieniem Gestapo. Była wielokrotnie przebudowywana, m.in. w 1893 roku zwężono jej dolną część, by poszerzyć ulicę. Obecnie mieści część ekspozycji Muzeum Ziemi Kociewskiej. Tablica umieszczona na murze Baszty Gdańskiej przez Suwerenny Rycerski Zakon Szpitalników Świętego Jana, z Jerozolimy, z Rodos i z Malty, znany bardziej jako kawalerowie maltańscy lub   joannici. W 1198 roku książę świecki Grzymisław nadał ziemię starogardzką właśnie joannitom. Obecnie katolickie stowarzyszenia joannitów są oficjalnie częścią Zakonu, zaś protestanckie działają niezależnie, ale współpracują z katolickimi. Katolicka część Zakonu liczy ok. 10 tys. członków, zrzeszonych w 6 wielkich przeoratach, 4 subprzeoratach i 45 związkach narodowych. 160 członków jest Polakami. Budynek w sąsiedztwie dawnych murów obronnych. Ich budowę rozpoczął w latach 1309-1310 brat zakonny Teodot z Florencji na polecenie wielkiego mistrza krzyżackiego Siegfrieda von Feuchtwangena. Zewnętrzny mur powstał w latach 1313-1320 i otoczył teren 8,4 ha. Mur posadowiono na fundamencie kamiennym, z bastionami w narożnikach i fosą. Potem rozpoczęto budowę bram z basztami, które ukończono w latach 1338-1340. Większość murów obronnych rozebrano za czasów pruskich. Najlepiej zachowane fragmenty osiągają wysokość do 5 m, przy szerokości sięgającej prawie 2 m. Most nad Wierzycą. Ta przepływająca przez Starogard rzeka, nazywana dawniej też też Wierzyszą, Werysą, Verissą, Wierzësą, lub Ferse jest lewym dopływem dolnej Wisły. Ma źródła na Pojezierzu Kaszubskim, a jej długość wynosi ponad 150 km. Urządzenia mostu nad Wierzycą, służące do podnoszenia i opuszczania przegrody, spiętrzającej wodę.  W biegu Wierzycy znajdują się liczne elektrownie wodne. Rzeka uchodzi do Wisły w okolicach Gniewa. Nazwa rzeki Wierzyca bywa mylona z nazwą kilku szczytów o nazwie Wieżyca. Tymczasem pochodzi ona od słowa ver - wilgoć i przyrostka issa - typowego dla języka Wenedów przybyłych na te tereny w II w. p.n.e. Po raz pierwszy nazwa Verissa pojawiła się w dokumentach w XII wieku.
Domy nad jedną z odnóg Wierzycy. Warto zaznaczyć, że rzeka na niektórych odcinkach meandruje i stanowi atrakcyjny szlak kajakowy. Jedna z kamienic w pobliżu rynku. Kamieniczki przy ulicy Tadeusza Kościuszki. W centrum miasta na skrzyżowaniu Alei Jana Pawła II i ulicy Tadeusza Kościuszki. Więzienie zostało wybudowane w latach 1893-1912. W okresie międzywojennym obiekt był więzieniem karno-śledczym dla więźniów skazanych na karę do 1 roku więzienia oraz osadzonych w areszcie zapobiegawczym. W latach 1939-1945 funkcjonowało jako areszt sądowy, a po wojnie znowu jako więzienie karno-śledcze. W latach PRL było zakładem karnym z oddziałem dla tymczasowo aresztowanych i oddziałem leczniczo-wychowawczym dla recydywistów. Obecnie Areszt Śledczy w Starogardzie Gdańskim jest jednostką penitencjarną wchodząca w skład Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w Gdańsku. Galeria Neptun to najnowocześniejszy trzypoziomowy obiekt handlowo-rozrywkowy w Starogardzie Gdańskim. Na klientów czeka szeroka oferta marek odzieżowych i obuwniczych. Ponadto w ofercie galerii dostępne są kawiarnie i punkty gastronomiczne, a także wiele innych punktów zakupowych i usługowych.
W lipcu 2015 roku w Galerii Neptun zostało otwarte 6-salowe kino Cinema City, w sierpniu zaś Sala Zabaw Honolulu. Dziękuję za uwagę i pozdrawiam.

najbliższe galerie:

 
Starogard Gdański-widok z okna
1pix użytkownik pawelpz odległość 0 km 1pix
Starogard - moje miasto
1pix użytkownik liquid odległość 1 km 1pix
Stolica Kociewia-Starogard Gdański
1pix użytkownik olazim odległość 5 km 1pix
zamek Malbork
1pix użytkownik violeta odległość 8 km 1pix
Najstarszy w Polsce Leśny Ogród Dendrologiczny - WIRTY
1pix użytkownik anusia_osia odległość 11 km 1pix
Wirty-Arboretum i Ogród Dendrologiczny
1pix użytkownik olazim odległość 11 km 1pix

komentarze do galerii (10):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4256) dodano 17.06.2017 00:40

Kabaczek, Marcin1980, Śnieżka i Tereza - dziękuję za wizytę i komentarze. Pozdrawiam. :)

tereza użytkownik tereza(wpisów:3675) dodano 16.06.2017 18:24

Kociewie zupełnie mi nieznane,a Starogard Gdański
całkiem ładne miasto i z ciekawą historią.
Ładna prezentacja.Pozdrawiam:)

sniezka użytkownik sniezka(wpisów:2912) dodano 16.06.2017 15:30

Bardzo ładne miasto, z piękną i zadbaną architekturą. Ciekawa prezentacja.
pozdrawiam:)

marcin1980 użytkownik marcin1980(wpisów:1737) dodano 16.06.2017 10:33

Przyjemnie się spacerowało.

kabaczek użytkownik kabaczek(wpisów:673) dodano 15.06.2017 22:15

Uświadomiłeś mi, że muszę nadrobić zaległości, bo turystycznie to w Starogardzie nie byłem.
Pozdrawiam.

popekpawel użytkownik popekpawel(wpisów:3046) dodano 15.06.2017 22:04

Ładne miasteczko, którego nie dane było mi zobaczyć.

ak użytkownik ak(wpisów:5106) dodano 15.06.2017 21:41

jak już jest opis to warto czytać :P
też pozdrawiam :)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4256) dodano 15.06.2017 21:34

AK - opisu nie musisz czytać, ale uznałem, że może warto przybliżyć i dzieje i poszczególne miejsca. A miasto jest warte odwiedzin. Pozdrawiam. :)

mocar użytkownik mocar(wpisów:2465) dodano 15.06.2017 21:34

Widziałem to miasto tylko z okien pociągu podczas postoju na dworcu. Dzięki za prezentację.
Pozdrawiam:)

ak użytkownik ak(wpisów:5106) dodano 15.06.2017 21:25

umęczyłeś mnie tym opisem ale foty i wędrówka fajna :)

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!