m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (39):

 
Na przełomie maja i czerwca wybraliśmy się na całodniową wycieczkę na Kociewie. W drodze towarzyszyły nam widoki pól kwitnącego rzepaku. Pomiędzy Iławą i Grudziądzem przejechaliśmy przez niewielkie, liczące ok. 2 tys. mieszkańców miasteczko Kisielice. Podczas II wojny światowej została zniszczona większa część zabudowy starego miasta ówczesnych Kisielic, które nosiły wówczas nazwę Freystadt in Westpreußen. Dlatego też dzisiejsza zabudowa to w większości budynki nowoczesne. Okolice Kisielic to typowy krajobraz rolniczy, a na przełomie maja i czerwca pejzaż upiększają pola kwitnącego rzepaku. Kościół p.w. Matki Bożej Królowej Świata jest w zasadzie jedynym, godnym uwagi  zabytkiem Kisielic. Jest to jednonawowa świątynia gotycka wzniesiona w XIV wieku. W XIX wieku została dobudowana do niej wieża. Od czasu reformacji do 1954 roku był to kościół ewangelicki. Pod koniec II wojny światowej budowla spłonęła. Odbudowa świątyni rozpoczęła się w 1958 roku, natomiast w 1959 roku kościół w stanie surowym został poświęcony przez księdza Eugeniusza Werona, prowincjała ojców Pallotynów z upoważnienia biskupa warmińskiego Józefa Drzazgi (1914-19178). W dniu 28 sierpnia 1960 roku biskup Tomasz Wilczyński (1903-1965) uroczyście poświęcił odbudowaną świątynię. Nowoczesny wystrój wnętrza został zaprojektowany przez tarnowskie artystki Anne i Zofię Pawłowskie. Wykonały one również polichromię wnętrza świątyni, poświęconą w 1970 roku przez biskupa Józefa Drzazgę. W 2011 roku do kościoła zostały wprowadzone relikwie św. Wincentego Pallottiego, które z Rzymu przywiózł ksiądz proboszcz razem z delegacją parafian. Mimo, że w Kisielicach zachowało się niewiele śladów przeszłości, to warto wspomnieć, że miejscowość ma średniowieczny rodowód. XIII-wieczne dokumenty zakonne odnotowują tu pruskie siedlisko o nazwie Kiszelycz, które w 1255 roku, jako Vrienstad staje się własnością biskupią. W roku 1293 Dietrich von Stangen otrzymuje pozwolenie na założenie miasta przy osadzie, a około 1315 roku rodzina von Stangen wystawia dokument lokacyjny dla gminy miejskiej w Vrienstadt.
W roku 1331 rozpoczęto budowę kościoła, zaś w połowie XIV wieku w miejscowości istniał już trójkątny rynek z murowanym ratuszem, a miasto otoczone było murami i posiadało trzy bramy. W roku 1397 Katarzyna von Stangen sprzedała miasto biskupowi pomezańskiemu Janowi I Moenchowi. Po pokoju toruńskim w 1466 roku Kisielice pozostały na terenie Prus Zakonnych. W czasie reformacji ówczesny biskup kwidzyński, przyjął luteranizm, a za nim musiała pójść także i ludność Kisielic. Protestanci przejęli tutejszy kościół w 1576 roku. Pierwszym pastorem był Paweł Suchodolski, przybyły z Polski. O charakterze polskim ówczesnej ludności Kisielic świadczy między innymi płyta nagrobna pod dzwonnicą z roku 1596, z epitafium w języku polskim, poświęcona Albrechtowi Wałdowskiemu ze spolszczonego rodu von Grampner. W 1775 roku Kisielice padły ofiarą wielkiego pożaru, który zniszczył niemal całe miasto. W latach 1856-1857 mieszkańcy Kisielic, wspomożeni finansowo przez króla Fryderyka Wilhelma IV, przywrócili swojemu kościołowi wysoką wieżę. Jest ona jeszcze wyższa niż gotycka poprzedniczka, osiąga aż 45 metrów. Styczniowa ofensywa 2 armii uderzeniowej i 8 samodzielnego korpusu zmechanizowanego 2 Frontu Białoruskiego Armii Czerwonej w 1945 roku wypiera Niemców, ale zarazem powoduje niewyobrażalne straty w Kisielicach i okolicznych miejscowościach. Zaprzepaszczony zostaje dorobek wielu pokoleń i narodowości. Spaleniu ulegają pałace i dwory m in. w Ogrodzieńcu, Łęgowie, Pławtach, Limży. Kisielice wracają do Polski, ale zniszczone, w 1946 roku tracą na 40 lat prawa miejskie. Jedna z ulic w Kisielicach. Zastanawiałem się, kim był ów Mieczysław, ale nic nie przyszło mi do głowy. Pejzaż w okolicach Łasina koło Grudziądza.
Pejzaż w okolicach Łasina koło Grudziądza. Po przeprawieniu się przez Wisłę w Grudziądzu wjechaliśmy na Kociewie i po przejechaniu kilkudziecięciu kilometrów dotarliśmy do Skórcza. Jest to niewielkie miasto w powiecie starogardzkim, położone na północno-wschodniej granicy Borów Tucholskich. Liczy około 3.500 mieszkańców. Jego historycznymi nazwami były kolejno: Schorcz, Scoricz, Schoritz, Schorczk, Skorcz, Skorczke, Skurcz i Skorć. W czasie przynależności do Królestwa Prus, a potem Rzeszy Niemckiej nosiło ono nazwę Skurz. W roku 1929 miejscowość uzyskała miejskie uprawnienia finansowe, a w roku 1934 - prawa miejskie. Znaleziska archeologiczne wykazują, że Skórcz należy do najstarszych osad Pomorza Gdańskiego. Odkryto ślady osady z epoki wczesnego żelaza oraz liczne groby skrzynkowe. W okresie od I do V wieku Skórcz spełniał zapewne rolę faktorii kupieckiej, położonej przy szlaku handlowym z cesarstwa rzymskiego nad Bałtyk. Przyjmuje się, że na jej miejscu powstał we wczesnym średniowieczu gród wyżynny (w widłach Szorycy i Węgiermucy), utożsamiany za Krzyżaków z nazwą Vollwerk. Natrafiono też na ślady drugiego grodziska - nizinnego. Skórcz w 1305 roku, znalazł się w rękach Krzyżaków i podporządkowany został komturstwu w Pokrzywnie. Prawa chełmińskie uzyskał w 1339 roku. Podczas wojny trzynastoletniej, w 1457 roku w pobliżu Skórcza rozegrała się bitwa, w której oddział polskich wojów odniósł zwycięstwo nad częścią krzyżackiej załogi Gniewa. Po traktacie pokojowym w Toruniu w 1466 roku, Skórcz ponownie znalazł się w granicach Polski. Jego przywilej lokacyjny został potwierdzony przez króla Władysława IV w 1645 roku. Jako wieś królewska Skórcz został włączony do pobliskiego starostwa osieckiego. Wojny szwedzkie spowodowały upadek wsi i regres gospodarczy. W czasach zaborów Skórcz znalazł się pod panowaniem pruskim. Ożywienie gospodarcze nastąpiło dopiero w II połowie XIX wieku i wiązało się z rozbudową połączeń komunikacyjnych. W latach zaboru Skórcz był silnym ośrodkiem polskości na Kociewiu i Pomorzu Gdańskim. W 1866 roku powstał tu pierwszy na Pomorzu Polski Bank Ludowy. Świadomość narodową rozbudzał kościół katolicki oraz polskie organizacje społeczne i czasopisma. Szerokim echem na całym Pomorzu odbił się strajk szkolny w obronie języka ojczystego w latach 1906-1907. Wyzwolenie nastąpiło 27 stycznia 1920 roku, gdy oddziały Wojska Polskiego pod dowództwem gen. Józefa Hallera w marszu na Starogard Gdański, przemaszerowały przez . Po wyzwoleniu nastąpił rozkwit oświaty i kultury narodowej. Tworzyli tu znani artyści ludowi A. Eichler i K. Kłopocki, nauczyciel W. Smukała zbierał pieśni i podania ludowe, a kierownik szkoły powszechnej, F. Schornak, etnograf kaszubsko-kociewski, rzeźbiarz ludowy, autor publikacji Kociewie i Kronika miasta Skórcza, założył bibliotekę ludową, dokonał zbioru zabytków sztuki ludowej oraz utworzył mały ogród botaniczny.
Najważniejszym wydarzeniem w historii międzywojennego Skórcza było nadanie mu 15 maja 1934 roku praw miejskich. Znaczne zasługi dla tego ośrodka położył ówczesny wójt, a potem burmistrz Jan Grzankowski (1886-1943). Przypadające na czas wielkiego kryzysu bezrobocie dotknęło także Skórcz, a jego częściowe zmniejszenie nastąpiło dopiero w latach 1936-1939 w związku z realizacją pobliskiego odcinka szosy Toruń-Gdynia. W okresie II wojny światowej miasto zostało tragicznie doświadczone przez Niemców. W pobliskim lesie Zajączek wymordowali oni ok. 150 mieszkańców Skórcza i okolic. Reakcją na te wydarzenia był silny i dobrze zorganizowany ruch oporu, reprezentowany w Skórczu przez Tajną Organizację Wojskową Gryf Pomorski (komendant Leon Held) i oddziały partyzanckie w pobliskich lasach. W dniu 28 stycznia 1945 roku, SS-mani pędzili przez Skórcz ok. 500 kobiet żydowskich, z których ponad 100 rozstrzelano. Kres okupacji niemieckiej położyło zajęcie miasta przez Armię Czerwoną, 4 marca 1945 roku. W pierwszych latach po wojnie część tutejszych oddziałów partyzanckich kontynuowała walkę zbrojną z ludową władzą i oddziałami milicji. 19 maja 1946 roku żołnierze poakowskiego oddziału majora Zygmunta Szendzielarza Łupaszki rozbroili tutejszy posterunek MO. Powojenny rozwój miasta nastąpił dopiero po 1956 roku i zaowocował docelowo powstaniem kilku zakładów przemysłowych, infrastruktury rekreacyjno-sportowej oraz kilku osiedli mieszkaniowych. W 1979 roku założono wodociągi miejskie. Fontanna na skwerze w centrum Skórcza. Według starej legendy, mieszkający w Borach Tucholskich gryf porwał jedno z bawiących się nad rzeką dzieci, a w pogoń za porywaczem udał się szpak. W czasie powietrznej bitwy udało mu się ocalić dziecię, lecz po powrocie na ziemię wykrwawił się z odniesionych ran. Odtąd mieszkańcy przyjęli szpaka (skórca) za swojego patrona i jego imieniem nazwali swoją osadę nad rzeką. Ptak ten widnieje również w herbie miasta. Fontanna na skwerze w centrum Skórcza. 14 maja 2010 roku na Rynku Maślanym w Skórczu odsłonięto pierwszy w Polsce pomnik prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Jest to obelisk z granitową płytą, upamiętniający wizytę prezydenta w maju 2009 roku z okazji 75-lecia nadania Skórczowi praw miejskich. Odsłonięciu pomnika towarzyszyło posadzenie, nieco z tyłu, po lewej stronie, dębu katyńskiego; w uroczystości wzięli udział przedstawiciele Rodzin Katyńskich z Gdyni. Pomnik jest zbiorowym projektem mieszkańców Skórcza. Tablicę pamiątkową umieszczono na dużym głazie narzutowym pochodzącym z pobliskiego pola.
Zespół urbanistyczny Skórcza wpisany jest do rejestru zabytków. Jest to dobrze zachowana, praktycznie nie zmieniona struktura przestrzenna lokowanej w XIV stuleciu wsi. Na zachód od tego układu urbanistycznego znajduje się obszar objęty bezwzględną ochroną archeologiczną. Godnymi uwagi są dwa obiekty architektoniczne usytuowane przy głównej ulicy miasta - Pomorskiej: XIX-wieczny dworek wykonany w konstrukcji zrębowej oraz kamienica z początku XX wieku. Nad zabudową miasta dominuje, niewątpliwie najciekawszy obiekt architektoniczny Skórcza, gotycki kościół p.w. Wszystkich Świętych. Świątynia została ufundowana przez zakon krzyżacki w XIV stuleciu. Jej budowa rozpoczęła się zapewne pomiędzy 1309 i 1327 rokiem. Korpus kościoła p.w. Wszystkich Świętych wybudowano z kamieni polnych i cegieł w połowie XIV wieku, a piękny schodkowy szczyt powstał ok. 1500 roku. Przedsionek powstał w XVII wieku, przysadzista wieża zwieńczona namiotowym dachem w 1883 roku, a w 1927 roku w świątyni dostawiono nawy boczne. W latach 1581-1596 kościół p.w. Wszystkich Świętych należał do protestantów, ale dzięki wstawiennictwu biskupa kujawskiego Hieronima Rozdrażewskiego (1546-1600), został oddany katolikom. W latach 1927-1938 świątynia została gruntownie przebudowana: odnowiono transept razem z kruchtami i zakrystią, zakończono budowę chóru i sklepienia nad prezbiterium a także wymalowano wnętrze. W marcu 1945 roku wieża kościelna została uszkodzona, odbudowano ją w latach 1957-1959. W 1974 roku świątynia została ponownie wymalowana i zostały zamontowane nowe organy. Kolejne prace remontowe prowadzono w latach 80. i 90. XX wieku. W latach 2000-2003 kościół otrzymał iluminację, została wybudowana droga procesyjna razem ze schodami z kostki granitowej, został zamontowany nowy ołtarz razem z amboną z dolomitu na podstawie z granitu. Mury starej części świątyni zostały poddane konserwacji. Z ofiar parafian zostały zamontowane nowe witraże. Jeden z nich ufundował kardynał Johannes Joachim Degenhardt (1926-2002) z niemieckiej archidiecezji Paderborn.
Kościół p.w. Wszystkich Świętych w Skórczu ma w większości wystrój i wyposażenie barokowe i rokokowe z XVII-XVIII wieku, jednak jego najstarszy element - kamienna chrzcielnica zwieńczona figurami aniołów - pochodzi z XIV wieku. Po zwiedzeniu Skórcza ruszyliśmy do stolicy Kociewia - Starogardu Gdańskiego. Ale temu miastu poświęcę odrębną galerię. Tutaj dodam kilka zdjęć z drogi powrotnej, podczas której zahaczyliśmy o Waplewo Wielkie koło Malborka... Waplewo Wielkie to wieś w powiecie sztumskim, w gminie Stary Targ. Znajduje się tu dwór, a właściwie pałac, należący przed II wojną światową do rodziny Sierakowskich. Gościli tu m.in. Fryderyk Chopin i Stefan Żeromski. Dziś w pałacu mieści się Muzeum Tradycji Szlacheckiej, będące oddziałem Muzeum Narodowego w Gdańsku i Pomorski Ośrodek Kontaktów z Polonią. Niestety, gdy przyjechaliśmy do Waplewa muzeum było już zamknięte, więc nie udało się nam obejrzeć wnętrz pałacu. Historia Waplewa Wielkiego sięga początku XIV wieku. W tym to czasie mistrz krajowy zakonu krzyżackiego Konrad Sack nadał Prusowi Thessymowi dobra, stanowiące m. in. kompleks późniejszych dóbr waplewskich. W roku 1323 roku potomkowie Thessyma -
 Glabuno i Wappel otrzymali odnowienie przywileju od Fryderyka von Wildenberga na zamku w Dzierzgoniu. Wappel osiadł w Waplewie i od jego imienia pochodzi nazwa wsi (Waplitz, Grosswaplitz). Pojawia się ona po raz pierwszy w 1376 roku, zapisana jako Vaplis. Od XV wieku zmieniała ona właścicieli (głównie wśród rycerzy zakonu krzyżackiego). Wieś należała m.in. do Segenanda von Waplis. Pod koniec XV wieku władał nią ród Rabe. Następnie przeszła w ręce Cemów, a po nich w Güldensternów. W roku 1641 dobra waplewskie kupił  kasztelan gdański i wojewoda parnawski, Jan Zawadzki herbu Rogala (1575-1645), spokrewniony po kądzieli z Wazami. Postawił on tu murowany dwór, który w swym obrysie zachował się do dnia dzisiejszego. Kolejnymi właścicielami byli Chełstowscy i Bagniewscy, a w XVIII wieku dobra waplewskie odziedziczyła rodzina Sierakowskich. Hrabia Alfons Sierakowski (1816-1886) wraz z rodziną doprowadził majątek do kwitnącego stanu. W roku 1888 jego syn Adam (1846-1912) rozbudował dwór, nadając mu cechy założenia pałacowego. Wcześniej, bowiem w ostatniej ćwierci XVIII wieku, powstał obok pałacu park angielski w stylu krajobrazowym. Wnętrza dworu zdobiły portrety rodzinne i postaci historycznych, płótna mistrzów flamandzkich, włoskich i niemieckich oraz zbiór broni z różnych zakątków świata.
Sierakowscy utrzymali majątek waplewski do II wojny światowej, kiedy to Stanisław Sierakowski (1881-1939), ostatni z Sierakowskich zarządzających Waplewem, prezes Związku Polaków w Niemczech, został bestialsko zamordowany przez Niemców. Po wojnie dwór przeszedł na własność Państwowego Ośrodka Hodowli Zarodowej. Zabytek został zbudowany na planie prostokąta. Do dłuższego boku od strony wschodniej dostawiono dwa skrzydła w formie alkierzy. Od frontu dwór sprawia wrażenie skromnego, parterowego budynku z ryzalitem pośrodku i dwoma niższymi skrzydłami bocznymi. Natomiast tylna część po przebudowie w stylu neoklasycznym nabrała cech antycznej budowli. Nadbudowane piętro zwieńczone zostało trójkątnym naczółkiem wspartym na smukłych kolumnach kryjących balkon. W ramach generalnego remontu przywrócono wnętrza pałacu do stanu z lat 20. XX wieku. W pokojach zrekonstruowano posadzki z kamienia olandzkiego. Odtworzono też sypialnię, gabinet, łazienkę i buduar, a także tzw. Salę Białą, w której w 1827 roku koncertował Fryderyk Chopin. Do odnowionych wnętrz wstawiono zabytkowe meble, a ściany ozdobiono ponad 80 obrazami z dawnej kolekcji malarstwa Sierakowskich, liczącej ponad 450 płócien. Najstarsze zgromadzone dzieła pochodzą z XVI wieku, a większość powstała w wieku XIX.

najbliższe galerie:

 
Odry
1pix użytkownik jules odległość 4 km 1pix
Święta Struga
1pix użytkownik zdem odległość 13 km 1pix
Spływ Wdą
1pix użytkownik gniady odległość 15 km 1pix
Stolica Kociewia-Starogard Gdański
1pix użytkownik olazim odległość 15 km 1pix
Wirty-Arboretum i Ogród Dendrologiczny
1pix użytkownik olazim odległość 15 km 1pix
Najstarszy w Polsce Leśny Ogród Dendrologiczny - WIRTY
1pix użytkownik anusia_osia odległość 15 km 1pix

komentarze do galerii (6):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4404) dodano 13.06.2017 22:26

Dziękuję wszystkim za odwiedziny i komentarze. Na Kociewie na pewno warto się wybrać. Pozdrawiam :)

Agra60 - oczywiście, z Gdańska jest dużo bliżej. Pozdrawiam. :)

agra60 użytkownik agra60(wpisów:1151) dodano 13.06.2017 15:25

Kusisz -dałem Twoją galerię do ulubionych - teraz za dwa dni wybieram się turystycznie do Olsztyna i okolic -myślałem z tamtąd wpadnę na miejsca z Twojej galerii -ale jak oglądam znacznik to lepiej z Gdańska do którego częściej wpadam .Pozdrawiam

popekpawel użytkownik popekpawel(wpisów:3176) dodano 11.06.2017 20:34

Tereny zupełnie mi nieznane. Z tym większą przyjemnością obejrzałem i poczytałem.

kabaczek użytkownik kabaczek(wpisów:697) dodano 11.06.2017 18:03

Jak zawsze u Ciebie: chwila uwagi i solidna porcja wiedzy o miejscu które łatwo byłoby przeoczyć.
Pozdrawiam.

u-optymisty użytkownik u-optymisty(wpisów:469) dodano 11.06.2017 16:22

jeszcze jedną "lekcję" geograficzno - historyczną odrobiłem, do nadrobienia odwiedzenie tamtego regionu. dzb i pozdrawiam

wielkopolanka użytkownik wielkopolanka(wpisów:1677) dodano 11.06.2017 09:39

Lubię podróże po małych miejscowościach....przyjemnie spacerowało się ...pola rzepakowe powalają urodą...
pozdrawiam::)

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!