m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Akropol ateński (Ακρόπολη Αθηνών) to największa atrakcja turystyczna Grecji. Dawny ośrodek władzy i kultu religijnego od tysiącleci pozostaje prawdziwym sercem Aten, podziwianym każdego roku przez miliony turystów. Skaliste wzgórze Akropolu było zamieszkane już w neolicie. Pierwszymi osadnikami byli Pelazgowie, a później Jonowie. Obwarowanie wzgórza zwanego wcześniej Kekropią przypisuje się Kekropsowi, mitycznemu królowi Attyki. Niemal 3,5 tysiąca lat temu wzniesiono tu mykeński pałac, a teren otoczono murami. Sławę temu miejscu przyniosły jednak arcydzieła, wybudowane tu dopiero tysiąc lat później. Zmiana roli Akropolu nastąpiła pod koniec VI wieku p.n.e., gdy wyrocznia delficka zdecydowała, że wzgórze powinno stać się domeną bogów. Z tego powodu na szczycie Akropolu wznoszono jedynie obiekty sakralne. Najbardziej efektowną budowlą na stokach Akropolu jest bez wątpienia Odeon Heroda Attyka. Zbudowany został na południowo-zachodnim stoku wzgórza w 161 roku n.e. przez Heroda Attyka (101-177), który w ten sposób uczcił pamięć ukochanej małżonki, Aspasii Annii Regillii (125-160). Fundator był sławnym mówcą, działaczem politycznym, nauczycielem Marka Aureliusza (121-180) oraz konsulem Rzymu. Teatr posiadał 32 rzędy widowni, gdzie mogło zasiąść od 5 do 6 tysięcy widzów. Scena o szerokości 35 m miała trzy kondygnacje. Okrągła orchestra o średnicy ok. 19 m wyłożona była szachownicą z białego i czarnego marmuru. Cały budynek, dla lepszej akustyki, przykryty był dachem z drewna cedrowego. W starożytności odbywały się w nim konkursy muzyczne i rozmaite przedstawienia. W budowli dostrzec można połączenie elementów teatru greckiego i rzymskiego. Jego plan przypomina teatry greckie, natomiast wysoka, ozdobiona łukami i niszami fasada jest charakterystyczna dla teatrów rzymskich. Widownię, wznoszącą się pionowo na stoku Akropolu, wzmacnia mur oporowy otaczający górny rząd ław. Za półokrągłą orchestrą wyłożoną marmurem, wznosi się skene, które zamyka wysoka ściana. Mur ten służył jednocześnie za kulisy i fasadę budynku. W latach 1848-1858 obiekt był poddany renowacji, po okresie okupacji tureckiej, gdy przebudowano go na warowny fort. Ponownie wyłożono marmurem ławy dla widzów oraz uzupełniono zniszczone łuki górnych pięter fasady.  Znakomita akustyka Odeonu Heroda Attyka wykorzystywana jest i współcześnie. Corocznie odbywają się tutaj spektakle i koncerty w ramach Festiwalu Ateńskiego, przyciągającego artystów z całego świata. Występowali tu m.in.: Montserrat Caballé, Luciano Pavarotti, Plácido Domingo, Maria Callas, a z polskich artystów - Zbigniew Preisner z prapremierą Requiem dla mojego przyjaciela oraz norweski jazzman polskiego pochodzenia Jan Garbarek z zespołem. Poza koncertami odeon jest zamknięty.
W VI wieku p.n.e. Solon i Pizystrat zainicjowali na wzgórzu prace budowlane. Powstała m.in. świątynia Ateny (Hekatompedon) i Propyleje. Jednakże te najstarsze budowle w 480 roku p.n.e. zostały zniszczone przez Persów. Ich odbudowę Ateńczycy rozpoczęli w 449 roku p.n.e. Świątynie wznoszono od podstaw, by stały się symbolem siły i pozycji Aten. Prace nadzorowała komisja Fidiasza, którego współpracownikami zostali Iktinos, Kallikrates i Mnesikles. Środki na budowę pochodziły ze składek innych miast na rzecz Ateńskiego Związku Morskiego. Wykorzystano też srebro ze złóż w Laurionie. Starożytni Grecy oddzielali teren miasta od miejsc kultu. Wejście do sanktuariów prowadziło zazwyczaj przez bramę - przekraczając ją, porzucało się wszelkie codzienne myśli. Przykładem takiej bramy sa właśnie Propyleje (Προπύλαια). W niczym nie przypominają jednak one drewnianych drzwi. To monumentalna marmurowa budowla, która kryła w sobie jedyną bramę, prowadzącą do świętego Akropolu. Propyleje (Przedsionki) znajdują się przy wejściu na Akropol. Budowę Propylejów rozpoczęto w 437 roku p.n.e. i przerwano po pięciu latach. Wzniósł je Mnesikles w porządku doryckim, z marmuru. Część główna budynku miała dwie bramy (większą i mniejszą), poprzeczną ścianę z pięcioma przejściami oraz dwa skrzydła. Fasady budynku głównego miały po sześć kolumn. Dwie środkowe kolumny zewnętrznej fasady były od siebie nieco bardziej oddalone, jako że przebiegała między nimi tzw. Święta Droga, wykorzystywana w czasie procesji panatenajskiej. Do wejścia prowadziły schody. Propyleje miały dwa skrzydła. W lewym, północnym, znajdowała się sala, w której mogli odpoczywać pielgrzymi. Była to tzw. Pinakoteka, która ozdobiona była obrazami Polignota, Aglaofona i Timajnetosa. W starożytności za najstarszą i najsławniejszą pinakotekę uważano właśnie Pinakotekę Ateńską. Prawe skrzydło Propylejów jest mniejsze, prawdopodobnie nie zostało dokończone, pełniło więc funkcję dekoracyjnego portyku przed wejściem do świątyni Ateny Nike. Część zachodnia podzielona była na trzy nawy dwoma rzędami kolumn w porządku jońskim. Mimo że budowla była niedokończona, stała się wzorcem dla podobnych konstrukcji w całym świecie greckim i w czasach późniejszych. W IX wieku w Propylejach urządzono siedzibę biskupa Aten. W XIII wieku władca Księstwa Aten przekształcił Propyleje w ufortyfikowaną rezydencję, w której później stacjonował turecki garnizon
Tuż przed Propylejami, po prawej stronie stoi sanktuarium Ateny Nike. Określenie Nike nie było imieniem osobnej bogini, lecz funkcjonowało jako przydomek Ateny. Pierwotnie świątynię poświęcono Atenie Nike, czyli Atenie Zwycięskiej. Z czasem posąg znajdujący się w przybytku zaczęto nazywać Nike Apteros, czyli Nike Bezskrzydłą. Według legendy Ateńczycy oderwali bogini 
skrzydła, aby pozostała na zawsze w mieście. W miejscu, gdzie postawiono świątynię, pierwotnie znajdował się dawny bastion mykeński (z XIII wieku p.n.e.). Ok. 550 roku p.n.e. oddawano tam kult Atenie Zwycięskiej. Za czasów Pizystrata wzniesiono skromne sanktuarium, które w 480 roku p.n.e. zburzyli Persowie. Odbudowa świątyni Ateny Nike zaczęła się w 478 roku p.n.e. od postawienia ołtarza. W 448 roku p.n.e. cypel, na którym stała świątynia, obudowano porosem (rodzajem wapienia). Wkrótce prace wstrzymano, a cały wysiłek budowlany przerzucono na Partenon i Propyleje. W 445 roku p.n.e. taras świątynny obniżono do poziomu Propylejów i pokryto płytami. Ok. 432 roku p.n.e. prace wznowiono. Budowę samej świątyni zakończono w roku 421 p.n.e., prace zdobnicze trwały jeszcze do 413 roku p.n.e. Świątynię zaprojektował zapewne Kallikrates w porządku attycko-jońskim, jako czterokolumnowy amfiprostylos (świątynię z kolumnadą). Posiada ona trzystopniową marmurową krepidomę (najniższą część, pełniącą też funkcję fundamentu), a z tarasu obok niej można podziwiać widok na Morze Egejskie. Być może to z tego miejsca rzucił się w przepaść zrozpaczony król Egeusz, gdy ujrzał czarne żagle na okrętach swego syna Tezeusza. Młodzieniec wracał z wyprawy na Kretę, gdzie pokonał Minotaura, lecz upojony radością zapomniał, zgodnie z wcześniejszą umową, zmienić żagle na białe, oznaczające zwycięstwo. W XIV wieku Nerio I Accioiuoli, władca Księstwa Aten, wykorzystując część Propylejów i część światyni Nike, wybudował wysoką, kwadratową wieżę zwaną Wieżą Franków. Wieża ta stanęła obok pałacu w stylu włoskim, w który przekształcone zostały Propyleje. W XVIII wieku, z powodu budowy przez Turków bastionu na Akropolu, świątynię całkowicie rozebrano. Odbudowano ją w 1835 roku przy użyciu oryginalnych elementów i materiałów. W latach 1936-1940 dokonano gruntownej naprawy fundamentów, przy okazji ponownie rozbierając i dokładniej niż poprzednio rekonstruując samą świątynię. Przed Propylejami stoi po lewej stronie wysoki marmurowy cokół. W II wieku p.n.e. ustawiono na nim brązową rzeźbę rydwanu z postaciami króla Eumenesa II (221-159 p.n.e.) z Pergamonu i jego brata Attalosa II (220-138 p.n.e.), którzy zwyciężyli w wyścigu podczas Wielkich Panatenajów. W 27 roku p.n.e. cokół ozdobiono posągiem rzymskiego polityka Marka Wipsaniusza Agrypy (63-12 p.n.e.), od którego pochodzi dzisiejsza nazwa monumentu. Figurę Agrypy usunięto prawdopodobnie w czasach Justyniana I Wielkiego (483-565), gdy wiele posągów z Akropolu zostało wywiezionych do Konstantynopola. Choć mocno uszkodzone, Propyleje nadal robią ogromne wrażenie na zwiedzających. Warto zwrócić uwagę na pozostałości kasetonowego, wykutego z marmuru sklepienia. Dzisiaj białe, w przeszłości było pomalowane na niebiesko i ozdobione złotymi gwiazdami.
Mniej więcej w tym miejscu za Propylejami ustawiony był posąg Ateny Promachos (Ateny prowadzącej do boju), dłuta Fidiasza. Wykonany był z brązu i liczył ok. 7 m wysokości. Stanowił wotum za zwycięstwo nad Persami i powstał w latach 460-450 p.n.e. Wyobrażał boginię, stojącą z tarczą, z prawą ręką wspartą na włóczni, której szczyt, połyskujący w słońcu, był widoczny dla okrętów zbliżających się do Pireusu. W średniowieczu posąg wywieziono do Konstantynopola, gdzie w 1203 roku został zniszczony przez zabobonny tłum, który stwierdził, że to bogini sprowadziła wojska krzyżowców pod mury miasta. Kolumny Propylejów. Główne obiekty Akropolu połączone są Świętą Drogą, która prowadzi od monumentalnych Propylejów, widocznych na zdjęciu, aż do Partenonu. Wzdłuż Świętej Drogi ustawiano posągi bogów i herosów. Ateński Akropol znany jest na całym świecie. Jednak w starożytności własny akropol miało także wiele innych greckich miast. Bowiem akropol (ἀκρόπολις) to po prostu górne miasto. Było to zazwyczaj ufortyfikowane wzgórze, gdzie podczas najazdów wrogów mieszkańcy znajdowali bezpieczne schronienie. W czasie pokoju akropol stanowił zazwyczaj siedzibę władców. Wznoszono tu też świątynie poświęcone bogom. W najwyższym punkcie świątynnego wzgórza wznosi się Partenon (Παρθενώνας). Jest to najokazalsza budowla Akropolu - symbol bogactwa i potęgi starożytnych Aten. Potężna świątynia Ateny, uznawana za szczytowe osiągnięcie greckiej architektury, powstała w latach 447-438 p.n.e. Po jej ukończeniu na wzgórzu postawiono kolejne obiekty: monumentalną bramę - Propyleje, niewielką świątynię Ateny Nike oraz unikalny w swoim kształcie Erechtejon. Marmurowe budowle przetrwały niemal nietknięte przez blisko tysiąc lat. Partenon był świątynią w stylu doryckim. Jego długość wynosi 70 m, a szerokość 30 m. Perystyl, czyli kolumnada zewnętrzna, otaczał budowlę wewnętrzną zwaną cellą, mieszczącą budynek, w którym znajdował się olbrzymi posąg Ateny Partenos, wykonany ze złota i kości słoniowej. Wysoki na ok. 11 m sięgał niemal sklepienia. Bogini stała wyprostowana, z hełmem na głowie i lewą dłonią wspartą na włóczni. W prawej trzymała prawie 2-metrową figurkę Nike. Posąg był dziełem Fidiasza. Nie zachował się, ale w Narodowym Muzeum Archeologicznym można obejrzeć jego mniejszą kopię z czasów rzymskich.
Perystyl miał 46 kolumn, z których 8 było widocznych z przodu świątyni, a 17 po bokach. Każda kolumna była żłobkowana i złożona z masywnych bębnów. Kolumny były marmurowe, podobnie jak frontony i belkowania. Dach był drewniany, lecz pokryty marmurową dachówką. Partenon pokazuje w kamieniu całą elegancję inżynierii budowlanej. Lecz prostota linii i formy jest myląca. Iktinos, który zaprojektował świątynię wspólnie z Kallikratesem, był prawdziwym mistrzem perspektywy i obliczył dokładnie, jaki kształt musi mieć budowla, jeżeli ma sprawić przyjemność ludzkiemu oku wpatrzonego w nią z dołu. W istocie, Partenon jest cały powyginany, oczywiście w odpowiednich miejscach. Kolumny zewnętrzne są lekko odchylone od pionu do wewnątrz, co równoważy efekt rozjeżdżania się budowli ku górze i poprawia jej stabilność. Narożne kolumny mają większą średnicę, mniejsze są też odstępy pomiędzy nimi i sąsiednimi filarami. Gdyby wszystkie kolumny miały tę samą średnicę, te narożne wydawałyby się cieńsze. Wszystkie kolumny są lekko wybrzuszone i zwężają się ku górze, dzięki czemu wydają się smuklejsze. Stopnie po bokach i podłoga są lekko wybrzuszone, co niweluje efekt zapadania się środka budowli. Autorem zewnętrznych dekoracji Partenonu był Fidiasz. Tympanony wieńczące fasady były pokryte płaskorzeźbami, ukazującymi bogów i herosów. Sceny przedstawiały mityczne narodziny Ateny i jej spór z Posejdonem o panowanie nad miastem. Fidiasz ozdobił także wszystkie 92 metopy światyni, które składały się na dorycki fryz, biegnący między kolumnami i dachem budowli. Fidiasz fryzem ozdobił także zewnętrzne ściany celli. Był to słynny fryz partenoński, którego znaczną część wywiózł do Londynu lord Thomas Bruce Elgin (1766-1841). Okalał on zewnętrzne  ściany celli na wysokości ok. 12 m. Partenon zbudowano na fundamentach wcześniejszej świątyni Ateny,  Hekatompedonu (nazwa pochodzi od tego, że świątynia miała 100 stóp długości), zniszczonego przez Persów. Po wojnie, na polecenie Peryklesa, ze starej świątyni odbudowano tylko cellę  W Partenonie w pomieszczeniu, zwanym opistodomosem, znajdował się skarb państwowy zgromadzony przez Ateński Związek Morski. Partenon był początkowo pomalowany bardzo kolorowo. W VI wieku przekształcono go w kościół, w 1209 roku w katolicką katedrę, a w XV wieku w meczet. W 1687 roku Turcy urządzili tam skład prochu, a oblegającym miasto wojskom weneckim udało się go wysadzić, w wyniku czego budowla została zniszczona. W XIX wieku zdecydowano się na częściową rekonstrukcję świątyni. Do spinania bloków marmuru użyto wówczas stalowych klamer, które z czasem zaczęły korodować, rozsadzając marmur. Z tego powodu, w XX wieku rozpoczęto ponowne prace restauracyjne, które trwają do dziś. Choć może się to wydać zaskakujące, najważniejszą budowlą Akropolu wcale nie był Partenon - największy i najbardziej efektowny obiekt na wzgórzu. Głównym miejscem kultu był Erechtejon (Ερέχθειο), w którym cześć oddawano nie tylko Atenie, lecz także Posejdonowi, Zeusowi i Hefajstosowi. Świątynia położona jest na północ od Partenonu. Została wybudowana przez Peryklesa na cześć Erechteusza, jednego z pierwszych królów ateńskich.
Erechtejon posiadał dwupoziomowy układ. Tworzyły go trzy połączone ze sobą bryły na planie prostokąta. Do każdej prowadziło osobne wejście. Od strony północnej znajdowały się schody, od których na dole prowadziła droga wzdłuż muru północnego świątyni. Na jego końcu znajdował się portyk przed wejściem do sanktuarium Ateny. Zadaszenie mniejszego, południowego portyku oparto na sześciu kariatydach (słynny Ganek Kor). Jest to najsłynniejszy element Erechtejonu. Obecnie portyk podpierają kopie starożytnych rzeźb. Oryginały można obejrzeć w Muzeum Akropolu oraz (jeden posąg) w British Museum. Portyki Erechtejonu były przykryte stropem ozdobionym kasetonami. Zewnętrzne ściany budowli posiadały efektowne zdobienia. Na płyty z niebiesko-szarego marmuru eleuzyńskiego przytwierdzono figury wycięte z białego marmuru pentelickiego. Wierzono, że pod świątynią znajduje się grota, w której żyje święty wąż Ateny. Był on uważany za symbol mitycznego króla Erechteusza. Miał on córki o imionach: Prokris, Orejtyja, Chtonia i Kreuza. Gdy na Ateny napadł Eumolpos, syn Posejdona, Erechteusz za radą wyroczni delfickiej postanowił dla ratowania kraju złożyć w ofierze jedną z córek; wówczas wszystkie dobrowolnie poniosły śmierć. Erechteusz zabił Eumolposa, a za to Zeus na prośbę Posejdona zabił piorunem Erechteusza. Druga wersja głosi, że Erechteusz to przydomek Posejdona, któremu jest poświęcona centralna część tej świątyni. Oczywiście, starożytni mieli niezbite dowody na potwierdzenie tych mitów - ślad gromu Zeusa i wbitego trójzębu Posejdona, słone źródełko i stare drzewko oliwne, które rosło obok świątyni. Erechtejon został zbudowany w stylu jońskim w latach 420-406 p.n.e. i ma konstrukcję dość skomplikowaną, ponieważ wchodziło się do niego poprzez różne poziomy. Pod portykiem północnym mieścił się grób wspomnianego króla Erechteusza, a w zachodniej części budynku znajdowało się sanktuarium poświęcone jego osobie. Z prawej strony, w narożniku między murem wspierającym fundamenty starej świątyni Ateny, zwanej Hekatompedonem (Εκατόμπεδος) a zachodnią ścianą Erechtejonu, znajduje się prostokątne zagłębienie, które jest przykryte masywnym blokiem marmurowym. W tym miejscu mieści się grób i sanktuarium pierwszego, legendarnego króla Attyki, Kekropsa, a teren ten od jego imienia nazwano Kekropejonem.
Erechtejon pełnił funkcję greckiej świątyni do VI wieku, kiedy to został przekształcony w kościół chrześcijański. W XIII wieku stał się świątynią katolicką, zaś w XV wieku Turcy przeznaczyli go na harem. Erechtejon należy do najciekawszych rozwiązań architektonicznych. Jest szczytowym osiągnięciem architektury jońskiej w Attyce. Główny, środkowy budynek to świątynia z fasadą zwrócona w kierunku wschodnim. Przed fasadą umieszczono sześć jońskich kolumn. Po wschodniej stronie wzgórza stało kilka świątyń, po których dzisiaj nie ma już prawie śladu. Obok Erechtejonu mieścił się Pandrosejon. Pandrosos, w mitologii greckiej, była jedną z córek Kekropsa, mitycznego założyciela Aten, czczona wraz z siostrą Herse jako bogini rosy. Do nich zanoszono modły w czasie suszy. Przy świątyni znajdowało się drzewo oliwne, które Ateńczykom podarowała Atena. Stała tam także świątynia Ateny Polias, świątynia Zeusa oraz rzymska świątynia Romy i Augusta. Obecnie znajduje się tu punkt widokowy, z którego rozciąga się ładna panorama miasta. Flaga Grecji, powiewająca nad Akropolem. W starożytności na szczyt Akropolu, wznoszący się na względną wysokość 90 m, prowadziła tylko jedna droga. Dostęp do wyższych partii wzgórza zagradzała widoczna na zdjęciu wschodnia brama, tzw. Brama Beulégo, wzniesiona dopiero w 267 roku jako część murów miejskich. Jej nazwa pochodzi od nazwiska francuskiego archeologa Charlesa Ernesta Beulégo (1826-1874), który odkrył jej pozostałości. Dziś przez tę bramę turyści opuszczają Akropol. Areopag, czyli Pole Aresa, to jakby odpowiednik rzymskiego Campus Martius. W Atenach było to wzgórze na zachód od Akropolu, poświęcone Aresowi i Eryniom, których sanktuarium, leżące u stóp wzgórza, służyło jako azyl dla zabójców. Na Areopagu obradowało najstarsze zgromadzenie Ateńczyków, będące pierwotnie ciałem politycznym, ale i sądowniczym. Od nazwy wzgórza wzięła nazwę sama rada, organ strzegący praw, obyczajów i moralności. To tutaj przemawiał św. Paweł ok. 50 roku, gdy przybył do Aten, oraz jego uczeń, Dionizy, pierwszy biskup Aten, któremu nawet nadano przydomek Areopagita.
Na południowych zboczach Akropolu znajduje się Teatr Dionizosa. Był to najsłynniejszy teatr grecki, gdzie wystawiano dramaty Sofoklesa, Ajschylosa, Eurypidesa, czy Arystofanesa. Teatr zbudowano w okresie od VI do IV wieku p.n.e. W tym czasie kwitł w Atenach kult Dionizosa, wprowadzony przez Pizystrata (608-527 p.n.e.). Rokrocznie w czasie święta Wielkich Dionizji odbywał się tu festiwal tragedii. Półkolistą orchestrę zamyka niewysoka skene, która za panowania Nerona została ozdobiona płaskorzeźbami. Już z końcem IV wieku p.n.e. na widowni mogło zasiąść blisko 17 tys. widzów.  Niegdyś do Teatru Dionizosa przylegał kryty portyk. Wybudował go Eumenes II, brat króla  Pergamonu Attalosa II w II wieku i służył on jako schron przed deszczem. Gdy powstał widoczny na zdjęciu Odeon Heroda Attyka, portyk był używany jako dogodne przejście z jednego teatru do drugiego. Do dzisiejszych czasów zachowały się jedynie jego resztki tzw. Stoa Eumenesa. Portyk miał 2 poziomy, 62 kolumny doryckie wzdłuż fasady i 32 jońskie w środku. Agora była miejscem, gdzie koncentrowało się życie społeczne, kulturalne, polityczne i handlowe Aten. Był to centralny plac, na którym znajdowały się najważniejsze społeczne instytucje miasta i obradowało Zgromadzenie Ludowe. Od czasów mykeńskich do VII wieku p.n.e. tereny te mieściły nekropolię, zaś w agorę zostały przekształcone przez Solona (640-558 p.n.e.), na początku VI wieku p.n.e. Nie mieli tam wstępu oskarżeni o zabójstwo i poważne przestępstwa. Nie miały też tam wstępu kobiety. Na rynku znajdowały się tzw. stoa - zadaszone kolumnady, chroniące przed deszczem lub słońcem. Hefajstejon to świątynia poświęcona Hefajstosowi i Atenie, znajdująca się ponad Agorą na wzniesieniu Kolonos. Została zbudowana w porządku doryckim ok. 445-425 p.n.e. Przez długi czas świątynię opisywano i znano jako Thesejon lub Tezejon. Pomyłka była spowodowana dekoracją świątyni - jej metopy ozdobione zostały scenami ilustrującymi czyny Heraklesa i Tezeusza. W czasach starożytnych ściany świątyni zdobił ciągły fryz joński ukazujący walki Lapitów. Wewnątrz celli, w części zachodniej umieszczono posąg Ateny i Hefajstosa wyrzeźbiony przez ucznia Fidiasza, Alkamenesa. Agora od południa przylega do podnóża Areopagu, od zachodu graniczy z niewysokim wzgórzem Kolonos Agorajos, na którym to mieści się Świątynia Hefajstosa. Wschodnią granice wyznacza budynek Muzeum Agory czyli dawna stoa Attalosa II pochodząca z II w. p.n.e. Natomiast część północna rynku została zniszczona podczas budowy linii kolejowej Ateny-Pireus. Pierwotnie Agora miała kształt prostokąta, który otoczony był świątyniami i budynkami użyteczności publicznej. Po przekątnej rynku przebiegała Drogą Panatenajską. Widok z Akropolu na świątynię Zeusa Olimpijskiego (Ναός του Ολυμπίου Διός), zwaną Olimpejonem.
Stadion Panatenajski (Παναθηναϊκό Στάδιο) na zboczu wzgórza Ardettos, w miejscu stadionu z czasów Likurga (IV wieku p.n.e.). Odbywały się na nim zawody panatenajskie. Przebudowany w II w. n.e. przez Heroda Attyka i zrekonstruowany na pierwsze nowożytne igrzyska olimpijskie w 1896 roku. Może pomieścić ok. 60.000 osób. Znany jest też jako Kalimarmaro (Καλιμάρμαρο), czyli Wykonany z dobrego marmuru. Muzeum Akropolu, usytuowane u ponóża wzgórza. Poprzednio mieściło się ono na samym wzgórzu, przy jego wschodnim krańcu. Z założenia nowy obiekt ma pomieścić też tzw. Marmury Elgina, czyli fragmenty fryzu partenońskiego, znajdujące się obecnie w kolekcji British Museum. W muzeum prezentowane są makiety przedstawiające etapy zabudowy Akropolu oraz znaleziska z jego sanktuariów, m.in. rzeźby z Partenonu, posągi kor (kariatyd) z Erechtejonu oraz fryz ze ścian świątyni Ateny Nike. Kolekcja obejmuje też rzeźby, dary wotywne, przedmioty codziennego użytku, biżuterię oraz wyroby ceramiczne.

najbliższe galerie:

 
Greckie wakacje 2017 - Ateny (2)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Greckie wakacje 2017 - Ateny (3)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
ATENY - TROCHĘ HISTORII,  TROCHĘ ROZRYWKI
1pix użytkownik afrodyta odległość 1 km 1pix
Grecja - Ateny -film
1pix użytkownik filmdil odległość 1 km 1pix
ATENY - UROKI MIASTA
1pix użytkownik afrodyta odległość 1 km 1pix
Ateny(1) - trochę historii
1pix użytkownik perelka odległość 1 km 1pix

komentarze do galerii (9):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4560) dodano 04.10.2017 17:28

Barbara_31 - ja wiem, czy mało ludzi? Zależy do czego porównać... Gdy byłem na Akropolu 37 lat temu w grudniu to wtedy było naprawdę mało ludzi... Pozdrawiam. :)

barbara_31 użytkownik barbara_31(wpisów:791) dodano 04.10.2017 11:37

Jak mało ludzi. My jak byliśmy w Atenach to trafiliśmy na pierwszy od trzech miesięcy deszcz. A jak byliśmy na Akropolu to akurat była burza i wszyscy zaczęli uciekać :)Ale podobało mi się tam bardzo.
Pozdrawiam

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4560) dodano 03.10.2017 20:15

Voyager747 - to prawda, mojej zonie Akropol ateński podobał się najbardziej ze wszystkich greckich zabytków...

AK, Agra60, Afrodyta, Andred - miło że wpadliście, i że się podobało...

Iwonka55 - dziekuję za komentarz. Partenon jeszcze bez rusztowań mam w swojej greckiej galerii z 1980 roku...

Wszystkich serdecznie pozdrawiam. :)

iwonka55 użytkownik iwonka55(wpisów:584) dodano 03.10.2017 17:14

jak zwykle, u Ciebie, ciekawa relacja i dużo szczegółów w opisach. Widzę, że Partenon jak był w remoncie w 1981 roku, tak jest nadal....i końca nie widać.

andred użytkownik andred(wpisów:4560) dodano 03.10.2017 13:43

Ja tak jak Agra60 i Afrodyta - świetnie opisane i z takimi szczegółami, że nie zapamiętam wszystkiego. Jak będę jechał na Akropol to sobie skopiuje Twoje opisy i przeczytam jeszcze raz na miejscu ;-)
Pozdr,
andred

afrodyta użytkownik afrodyta(wpisów:3908) dodano 03.10.2017 13:08

W 100% popieram to co napisał agra60 : wspaniale opracowana galeria. Jestem Ci wdzięczna, że zabrałeś mnie do Grecji :) :) :)
Serdecznie pozdrawiam.

agra60 użytkownik agra60(wpisów:1175) dodano 03.10.2017 08:45

Ładnie opracowana galeria - twoja galeria to lepiej jak przewodnik .Dwa razy byłem w Atenach -raz w latach 90-drugi raz w Sylwestra zeszłego roku -w porównaniu kryzys dał popalić Grekom co odczuwaliśmy w hotelu na 6 pięter dwa zajmowali uchodzcy -podczas śniadań żebrzące dzieciaczki , nabardziej znanym mzeum o skai światwowej archeologicznym jedna druga zbiorów nie udostępniona bo brak obsługi-oszczędzali-mimo że między swiętami i Nowym Rokiem turystów z całego świata masę -może więcej jak latem .Pozdrawiam

ak użytkownik ak(wpisów:5637) dodano 03.10.2017 08:41

wspaniały opis, z którym przyjemnie można podziwiać antyczne kamyki :)

voyager747 użytkownik voyager747(wpisów:4525) dodano 03.10.2017 00:10

to jest kawał historii

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!