m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Likawitos (Λυκαβηττός) to najwyższe wzniesienie (277 m n.p.m.) Aten. W starożytności na szczycie znajdowała się niewielka świątynia poświęcona Zeusowi. Dzisiaj stoi tam biały kościółek p.w. św. Jerzego (εκκλησία του Αγίου Γεωργίου) oraz restauracja, otoczona tarasem widokowym. Ze wzgórza rozciąga się wspaniała panorama Aten. Na Likawitos można dostać się na piechotę, albo kolejką linowo-szynową. Jedna z ateńskich ulic w pobliżu stacji metra Keramejkos (Κεραμεικός). Licząca blisko 4 mln mieszkańców aglomeracja ateńska jest dziesiątym co do wielkości zespołem miejskim w Unii Europejskiej. Sympatyczny mural na jednej z ateńskich ulic. Keramejkos (Κεραμεικός) to dzielnica, która została rozdzielona Murami Temistoklesa na Keramejkos wewnętrzny i Keramejkos zewnętrzny. Zamieszkiwana była przez producentów ceramicznych naczyń, a glinę do ich produkcji dostarczała przepływająca tu rzeczka Eridanos. W Keramejkos zewnętrznym, za Podwójną Bramą (Δίπυλο), znajdował się Cmentarz Dipyloński ze słynnymi nagrobkami. Nekropolia, datowana jest na VIII-I wiek p.n.e. Odkryto na jej terenie wazy w stylu geometrycznym oraz dobrze zachowane stele nagrobne. Na terenie wykopalisk w dzielnicy Keramejkos znajdują się również pozostałości dwóch antycznych bram miejskich - Świętej Bramy, wychodzącej na drogę do Eleusis, a z drugiej strony - na Świętą Drogę na Akropol, oraz tzw. Podwójnej Bramy (Dipylon), wychodzącej na drogę do Pireusu i Koryntu. Na początki IV wieku p.n.e. między bramami wzniesiono tzw. Pompejon - budynek, w którym przygotowywano procesje panatenajskie. Na tzw. Peripatos  (Περίπατος) spacerowej drodze wokół Akropolu. W jej dolnej części jest wiele restauracji, barów, sklepów i straganów z pamiątkami.
Kwitnąca agawa przy drodze prowadzącej na Akropol. Obszar pomiędzy wzgórzami Areopag i Pnyks znany był jako teren wykopalisk Dörpfelda, W miejscu tym niemiecki archeolog Wilhelm Dörpfeld (1853-1940) prowadził poszukiwania w latach 1892-1898. Odkrył on m. in. pozostałości domów z okresu greckiego i rzymskiego z okresu od IV wieku p.n.e. do IV wieku n.e. W niektórych z nich zachwały się mozaiki, zdobiące podłogi. Mozaikę widoczną na zdjęciu można oglądać z drogi spacerowej, wiodącej wokół Akropolu. Kościół p.w. św. Zofii (Ιερος Ναος Αγια Σοφιας) przy ulicy Dionizego Areopagity u stóp Akropolu. Jego budowę zainicjował w 1919 roku arcybiskup Aten Chryzostom I (1868-1938). Świątynię otwarto w roku 1926. Kościół został zbudowany na miejscu starożytnej świątyni Ateny. Podczas prac zostały odkryte mozaiki, posąg Ateny i inne przedmioty. Pomnik Ioannisa Makryiannisa (1797-1864). Był on kupcem, wojskowym, pisarzem i politykiem. Zasłużył się w walce o niepodległość Grecji jako generał, który odniósł wiele zwycięstw w walce z Turkami. W niepodległej Grecji miał duży wkład w opracowanie pierwszej konstytucji kraju. Konflikt z królem i elitami politycznymi doprowadził do oskarżenia go o spisek i skazania na śmierć, jednakże został on ułaskawiony. Jest autorem pamiętników, uważanych za wybitne dzieło prozy greckiej.  Na ulicy Dionizego Areopagity (οδός Διονυσίου του Αρεοπαγίτη). Nazwa ulicy upamiętnia pierwszego biskupa Aten, nawróconego przez św. Pawła po jego mowie na Areopagu. Dionizy jest wymieniony w Dziejach Apostolskich. Był męczennikiem i jest świętym Kościoła katolickiego i prawosławnego. Pomnik Marii Amalii Mercouri (1920-1994), znanej jako Melina Mercouri,  Była znaną piosenkarką, aktorką i politykiem. Jako aktorka znana jest z filmu Nigdy w niedzielę, w którym śpiewała utwór Manosa Hadjidakisa (1925-1994) Dzieci Pireusu. Za tę rolę kobiecą była nominowana do Oscara w 1961 roku. Oscara natomiast otrzymała za Dzieci Pireusu w kategorii najlepsza piosenka filmowa. Za rządów junty wojskowej w 1967 roku była zmuszona wyjechać na emigrację do Francji. Po upadku dyktatury w 1974 roku powróciła do Grecji. W latach 1981-1989 i w roku 1993 była ministrem kultury Grecji.
Świątynia Zeusa Olimpijskiego, zwana Olimpejonem. Według legendy powstała w pobliżu miejsca, gdzie spłynęły ostatnie wody potopu. Tę monumentalną świątynię wzniósł król Syrii Antioch IV Epifanes w 175-164 p.n.e. w miejscu archaicznej z ok. 515-510 p.n.e. Wykończona została, za czasów cesarza Hadriana w latach 124-131 n.e. Wspomniany władca w jej wnętrzu kazał umieścić dwa posągi, Zeusa oraz jego samego. Niestety oba posągi zaginęły. Do dzisiejszych czasów zachowało się jedynie 15 z jej 104 monumentalnych kolumn. Łuk Hadriana znajduje się obok Olimpejonu. W okresie antyku był punktem oddzielającym Ateny greckie od rzymskich. Gładka ściana łuku zbudowana z bloków marmuru pentelickiego przecięta jest sklepionym przejściem, po bokach którego stały niegdyś kolumny korynckie. Wyżej wznosi się portyk zwieńczony profilowanym belkowaniem, pośrodku którego znajduje się niewielki fronton. Łuk został zbudowany z okazji wizyty cesarza Hadriana (76-138) w 130 roku. Pozostałości łaźni z okresu rzymskiego, z czasów cesarza Hadriana (76-138), odkryte podczas budowy metra ateńskiego. W centrum Aten, w pobliżu wejścia do Ogrodów Narodowych, ustawiono pomniki trzech wybitnych tragików greckich - Ajschylosa z Eleusis (525-456 p.n.e.), uważanego za za rzeczywistego twórcę tragedii greckiej, autora m.in. Persów, Orestei, Siedmiu przeciw Tebom i Prometeusza w okowach... ... Sofoklesa z Kolonos (496-406 p.n.e.), autora ponad 120 sztuk, m.in. Antygony, Elektry, Króla Edypa, Ajasa i Filokteta... ... oraz Eurypidesa z Salaminy (480-406 p.n.e.), autora m.in. Medei, Ifigenii w Aulidzie, Orestesa, Trojanek.
Plac Syntagma (Πλατεία Συντάγματος) leży w centrum Aten. Jego nazwa wywodzi się od greckiego słowa sindagma, które oznacza konstytucję i nawiązuje do wydarzeń z 1843 roku, kiedy król Otton ogłosił z balkonu pałacu Parlamentu pierwszą grecką Ustawę Zasadniczą. Plac ten jest centrum politycznym miasta, gdzie odbywają się różne demonstracje, protesty jak również kampanie przedwyborcze różnych partii. Plac Syntagma jest miejscem gdzie łączą się najważniejsze linie komunikacyjne miasta. Po wschodniej stronie Placu Syntagma znajduje się Grecki Parlament Narodowy (Βουλή των Ελλήνων). Jest to budowla neoklasycystyczna powstała w latach 1836-1843. Została wzniesiona dla pierwszego greckiego monarchy, bawarskiego króla Ottona I Wittelsbacha (1815-1867). Głównym architektem pałacu był Friedrich Wilhelm von Gärtner (1791-1847). Grecki Parlament Narodowy jest jednoizbowy i liczy 300 deputowanych, wybieranych na 4-letnią kadencję. Obok gmachu znajduje się Grób Nieznanego Żołnierza (Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη), przy którym pełnią wartę elitarni żołnierze tzw. ewzoni. Grób powstał w latach 1930-1932, a jego autorem jest rzeźbiarz Fokion Rok (1891-1945). Ewzoni (εύζωνες  = piękne pasy) to grecka reprezentacyjna formacja wojskowa. Najczęściej mianem tym określano oddziały elitarnej piechoty lekkiej albo górskiej. Nazwa ta pierwszy raz pojawiła się już w twórczości Homera. Obecnie ewzonami określa się żołnierzy służących w Gwardii Prezydenckiej. Ewzoni, wybrani spośród najprzystojniejszych, rosłych poborowych, pełnią wartę honorową przed Grobem Nieznanego Żołnierza oraz przed pałacem prezydenckim przy pobliskiej ulicy Irodou Atikou. Podczas pełnienia honorowej straży stoją nieruchomo, a zmiana pozycji przysługuje ewzonowi co pół godziny. Ewzoni są odpowiednikami angielskich wartowników sprzed Buckingham Palace i podobnie jak w tamtym przypadku, zarówno sami żołnierze, jak i zmiana warty, są atrakcją turystyczną. Ceremonia zmiany warty na placu odbywa się o pełnych godzinach, przez całą dobę.
Ewzoni ubrani są w plisowane krótkie spódniczki, tzw. fustanelle, zaprasowane w 400 fałd upamiętniających 400 lat niewoli tureckiej. Na głowie noszą czerwone czapki z frędzlami na wzór turecki. Na nogach mają białe getry z doczepionymi za kolanami pomponami. Podczas wojny z Turcją pompony były miejscem chowania małych noży. Pompony zdobią również caruchi, podkute czerwone trzewiki. Ważnym elementem ubioru są szerokie skórzane pasy. Przypominają, że w górach pas był symbolem męskości i pełnił jednocześnie funkcję schowka na pieniądze, do niego przypinano szablę i za niego wtykano pistolety. Każdy element stroju ma swoją symbolikę, a ruchy żołnierzy są tak zaplanowane, by maksymalnie eksponować poszczególne części stroju. Paradny krok też ma swoją symbolikę, a zwłaszcza ruch podniesionej do góry nogi, komunikujący kopniaka skierowanego w stronę dawnego tureckiego najeźdźcy, zakończonego „strzepnięciem wroga z buta”. Nad prawidłowym przebiegiem ceremonii czuwa oficer dyżurny, który każdorazowo po zmianie warty poprawia ubiór nowego gwardzisty, wygładza frędzle na jego czapce i plisy na spódniczce a następnie przekazuje ustne wskazówki. Podczas warty gwardziści stoją nieruchomo, patrząc przed siebie, gdzieś ponad głowami turystów. Specjalnie szkolenie pozwala im zapanować nad emocjami, a służba w Greckiej Gwardii Prezydenckiej to niewątpliwy zaszczyt dla każdego żołnierza, a także dla całej jego rodziny. Męskość gwardzistów poddawał w wątpliwość m.in. Hemingway, ale tak naprawdę, tworzą oni prawdziwie elitarne oddziały, w których służbę mogą pełnić tylko żołnierze wysokiego wzrostu i odpowiedniej wagi - dawniej trafiali do nich niemal wyłącznie poborowi z górskich wiosek. Restauracja w pobliżu Placu Syntagma, do której poszliśmy na wczesną kolację. Zamówiliśmy sałatkę grecką, półmisek mięs i dzban wina... ... ale rozmiar porcji zaskoczył nas całkowicie. Udało się nam zjeść zaledwie połowę. Resztę zabraliśmy do hotelu. Wino było smaczne i odpowiednio schłodzone. Za całą tę iście królewską ucztę zapłaciliśmy nieco ponad 30 €.
Plaka (Πλάκα) jest dzielnicą u stóp Akropolu, w której znajduje się wiele zabytkowych obiektów malowniczo wkomponowanych w sieć ulic i uliczek. W tym obszarze miasta ruch kołowy jest nieduży, dlatego można spokojnie spacerować wspomnianymi uliczkami, gdzie oprócz zabytków znajdują się liczne sklepy, restauracje, kawiarnie, tawerny i skwery pełne zieleni. Niegdyś Plaka była dzielnicą, gdzie znajdowały się tandetne nocne kluby i liczne dyskoteki. Większość z nich zlikwidowano, a dzielnica została odnowiona i odzyskała dawny wygląd. Zachodni skraj Plaki wyznacza Plac Katedralny (Πλατεία Μητροπόλεως), nazywany tak, ponieważ stoją przy nim dwie ateńskie katedry. Większa z nich, p.w. Zwiastowania Matki Bożej (Καθεδρικός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου) - widoczna na zdjęciu - nazywana jest Wielką Katedrą. Wielką katedrę wzniesiono w latach 1842-1862. Świątynia jest mieszaniną stylów architektonicznych, wśród których dominuje neoklasycyzm. Jej wnętrze zdobią freski w stylu bizantyjskim. Są tu przechowywane relikwie dwojga świętych - zamordowanej w 1589 roku współpatronki Aten Filotei, która wykupywała kobiety z tureckich haremów, oraz patriarchy Konstantynopola Grzegorza V (1746-1821), który został powieszony w bramie patriarchatu z rozkazu sułtana Mahmuda II (1785-1939) w odwecie za wybuch powstania greckiego. Dekoracje rzeźbiarskie przy wejściu do Wielkiej Katedry. Kościół jest trójnawową bazyliką, z kopułą. Jej budowę rozpoczęto w Boże Narodzenie 1842 roku z inicjatywy króla Ottona I von Wittelsbacha (1815-1667) i królowej Amelii Marii Fryderyki von Oldenburg (1818-1875). Prócz ułożenia kamienia węgielnego, fundatorzy zadecydowali o zniszczeniu 72 świątyń bizantyjskich, używając ich elementów do budowy katedry - miejsca przyszłych uroczystości koronacyjnych i pogrzebowych władców. Projekt katedry jest dziełem czterech architektów. Byli to: Duńczyk Theophil  Edvard von Hansen (1813-1891), Francuz François-Louis-Florimond Boulanger (1807-1875) oraz Grecy Dimitrios Zezos (?-1857) i Panagis Kalkos (1818-1875). Jest to największy nowoczesny kościół w Atenach, mający wymiary: 40 m x 20 m x 24 m. Dekoracje malarskie we wnętrzu są dziełem S. Yalinasa i A. M. Seitza. Front świątyni ozdobiony jest współczesnymi mozaikami. Katedra jest siedzibą biskupa Aten. Fragment przedsionka Wielkiej Katedry. We wnętrzu, niestety, nie można robić zdjęć.
Tuż obok stoi tzw. Mała Katedra, nie pokazana w tej galerii, p.w. Matki Bożej Szybko Wysłuchującej Modlitwy i św. Eleuteriusza (Θεοτόκου Γοργοεπήκοος και Άγιος Ελευθέριος). Ten skromny jednonawowy kościół został wzniesiony w drugiej połowie XII wieku na ruinach antycznej świątyni i już w XIII wieku zaczął pełnić funkcję ateńskiej katedry, gdy łacinnicy usunęli prawosławnego biskupa Aten z Akropolu. Na Placu Katedralnym stoi też pomnik arcybiskupa Aten Damaskinosa - Dimitriosa Papandreou (1891-1949), w latach 1941-1949 zwierzchnika Greckiego Kościoła Prawosławnego, w latach 1944-1946 regenta Grecji i premiera w 1946 roku. Mimo że w czasie okupacji rozmawiał z władzami niemieckimi, to nie zgadzał się z hitlerowską polityką wobec Grecji. Polecił prawosławnemu duchowieństwu i klasztorom ukrywanie Żydów i swej działalności nie zaprzestał nawet wówczas, gdy hitlerowskie władze zagroziły mu śmiercią. W czasie greckiej wojny domowej w latach 1944-1945 nawoływał walczące strony do pokoju. Na Placu Katedralnym ustawiono również pomnik Konstantyna XI Paleologa (1404-1453), ostatniego cesarza bizantyjskiego, uznawanego powszechnie za świętego prawosławnego, choć jego oficjalnej kanonizacji nigdy nie przeprowadzono. Z Plaki udaliśmy się w kierunku dzielnicy Monastiráki (Μοναστηρακί). Na zdjęciu jedna z kamienic przy ulicy Christopoulou (οδός Χριστοπούλου) na granicy obu dzielnic. Przy Placu Kapnikareas (πλατεία Καπνικαρέας) w dzielnicy Monastiráki mieści się jeden z najstarszych zachowanych ateńskich kościołów -  Kościół Panagia Kapnikarea (Εκκλησία της Παναγίας Καπνικαρέας). Wybudowany został prawdopodobnie w połowie XI wieku na miejscu wcześniejszej świątyni, poświęconej Atenie lub Demeter. Tradycja przypisuje jednak założenie świątyni bizantyjskiej cesarzowej Irenie Sarantapechaina (ok. 752-803). Po wzniesieniu kościoła dodano, przylegającą od północy, kaplicę p.w. św. Barbary oraz egzonarteks (zewnętrzny kryty przedsionek), dobudowany po  stronie zachodniej. Portyk z kolumnami dodano w XII wieku. Pochodzenie nazwy Kapnikarea pozostaje do dziś niepewne. Według większości źródeł pochodzi ona od fundatora, poborcy podymnego (kapnikareas).
Kościół został zbudowany na planie krzyża z trzyczęściowym i nakryty kopułą w stylu ateńskim. Dolną część ścian zbudowano z pozbawionych zdobień, surowych bloków kamiennych. Górną ich część pokrywają płaskorzeźby z czasów starożytnej Grecji, Rzymu, wczesnego chrześcijaństwa i Bizancjum. Starożytne płyty z wyrytymi scenami tworzą fryz obiegający całą bryłę kościoła. Chrześcijanie, pragnąc schrystianizować pogańskie płaskorzeźby, dodali symbol krzyża na wielu z nich. Wewnątrz można zobaczyć też ciekawe freski z XX wieku z czasów restauracji świątyni. Monastiráki (Μοναστηρακί) to niewielka, fascynująca i tętniąca życiem dzielnica handlowa - jedna z najstarszych w Atenach. Jej wąskie, nieregularnie przecinające się uliczki każdej niedzieli zamieniają się w niezwykle popularny pchli targ. Plac Monastiráki (Πλατεία Μοναστηρακίου) to serce dzielnicy, której nazwa oznacza mały klasztor i pochodzi od stojącego tu niegdyś monastyru, po którym pozostał jedynie XVII-wieczny katolikon, czyli kościół klasztorny p.w. Matki Boskiej Królowej Świata (Παναγία Παντάνασσα), widoczny na zdjęciu. Przy placu Monastiráki wznosi się także Meczet Tzistarakisa (Τζαμί Τζισταράκη), ufundowany w 1759 roku przez ottomańskiego gubernatora Aten Mustafę Aghę Tzistarakisa. Świątynia znana była także jako Meczet Dolnej Fontanny (Τζαμί του Κάτω Σιντριβανιού) lub Meczet Dolnego Rynku (Τζαμί του Κάτω Παζαριού). Po odzyskaniu niepodległości przez Grecję zburzono minaret meczetu, a budowlę zamieniono w więzienie. W roku 1915 meczet został częściowo odbudowany pod nadzorem architekta i historyka sztuki Anastasiosa Orlandosa (1887-1979). Obecnie mieści się tu oddział Muzeum Greckiej Sztuki Ludowej. Tuż za meczetem znajdują się pozostałości monumentalnej Biblioteki Hadriana (Βιβλιοθήκη του Αδριανού), wzniesionej w roku 132. Zachował się jedynie fragment jej fasady. Domy przy ulicy Miaouli (οδός Μιαούλη).
Domy przy ulicy Miaouli (οδός Μιαούλη). Domy przy ulicy Miaouli (οδός Μιαούλη).

najbliższe galerie:

 
Greckie wakacje 2017 - Ateny (3)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Greckie wakacje 2017 - Ateny (1)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Grecja - Ateny -film
1pix użytkownik filmdil odległość 1 km 1pix
ATENY - TROCHĘ HISTORII,  TROCHĘ ROZRYWKI
1pix użytkownik afrodyta odległość 1 km 1pix
AKROPOL ATEŃSKI
1pix użytkownik wo odległość 1 km 1pix
Ateny(1) - trochę historii
1pix użytkownik perelka odległość 1 km 1pix

komentarze do galerii (9):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4546) dodano 06.10.2017 21:50

Paweller75 - my w Atenach byliśmy na zakończenie podróży i był to jedyny dzień z pochmurnym popołudniem i temperaturą poniżej 30 stopni. Było "tylko" 28-29 stopni, ale do spacerów i zwiedzania miasta - w sam raz. Pozdrawiam. :)

paweller75 użytkownik paweller75(wpisów:7142) dodano 06.10.2017 13:00

Zmianę warty pamiętam, gorąco było strasznie, ludzie się chowali gdzie się dało ..., po tym mieliśmy jeszcze objazd autokarem po mieście i powrót do Paralii:)
Pozdrawiam:)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4546) dodano 05.10.2017 22:37

Afrodyta - dziękuję. My w Atenach byliśmy w niedzielę i poniedziałek, ale nie załapaliśmy się na tę najbardziej uroczystą zmianę warty, jako że do Aten przyjechaliśmy wczesnym popołudniem... Pozdrawiam. :)

afrodyta użytkownik afrodyta(wpisów:3864) dodano 05.10.2017 18:24

Pamiętam jak byłam w Grecji wiele, wiele lat temu i poszłyśmy z koleżanką na spacer. To był chyba luty, padał deszcz. Evzones (żołnierz gwardii)wywalił się, robiąc przy tym taki rumor, jak by się coś waliło.W tych drewniakach łatwo wpaść w poślizg na suchej nawierzchni, a co dopiero w deszcz.
Super galeria. Pozdrawiam :)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4546) dodano 05.10.2017 17:42

Tereza - mnie też udało się powrócić do Aten po 37 latach, bowiem po raz pierwszy byłem w stolicy Grecji w 1980 roku... Pozdrawiam. :)

tereza użytkownik tereza(wpisów:3736) dodano 04.10.2017 18:05

Miło powspominać.Byłam w Atenach przed laty.
Miasto historia,które warto odwiedzić.
Pozdrawiam:)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4546) dodano 04.10.2017 17:37

AK - dzięki. Pozdrawiam. :)

Barbara_31 - Ateny to moloch. Są tam i piękne miejsca i zaniedbane, zaśmiecone zakątki. Ale warto tam z pewnością pojechać. Pozdrawiam. :)

barbara_31 użytkownik barbara_31(wpisów:791) dodano 04.10.2017 11:32

A ja się Atenami rozczarowałam. Nie Twoją galerią tylko miastem ;) Ale zmianę warty widziałam, a marzyłam o tym od dłuższego czasu.
Pozdrawiam

ak użytkownik ak(wpisów:5613) dodano 04.10.2017 07:18

super przekrój historyczny, no i nie zabrakło kamyków ! :)

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!