m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Pomnik Jana Kilińskiego w Warszawie przy ulicy Podwale. Monument upamiętnia szewca, radnego Warszawy i pułkownika powstania kościuszkowskiego Jana Kilińskiego (1760-1819). Pomnik powstał według projektu Stanisława Jackowskiego (1887-1951), a odlany został w 1935 roku w firmie „Bracia Łopieńscy”. Odsłonięto go na placu Krasińskich 19 kwietnia 1936 roku. Cokół pomnika został wykonany przez firmę kamieniarską Jana Fedorowicza z granitu finlandzkiego pochodzącego z rozebranego soboru św. Aleksandra Newskiego na placu Saskim. Na Podwalu pomnik ustawiono w 1959 roku. Kamienica na rogu ulic Rycerskiej i Piekarskiej. Ulica Rycerska od XIV wieku służyła jako przejście dla straży miejskiej patrolującej mury obronne. W roku 1560 ulicę określano mianem sub muro (przy murze). Na początku XVIII wieku w ubogich, drewnianych domach mieszkali rzemieślnicy, przeważnie szewcy. W pierwszej połowie XVII wieku w istniejącej tu wówczas baszcie Czerwonej mieszkał kat, utrzymujący też dom publiczny. W drugiej połowie XVIII i na początku XIX wieku wybudowano tu kamieniczki, mieszczące liczne fryzjernie i domy publiczne. Zabudowa została całkowicie zniszczona w 1944 roku. Restauracja „Pod Zegarem” przy ulicy Piekarskiej. Ulica ta biegnie od ulicy Piwnej do linii murów obronnych i ulicy Podwale. Po raz pierwszy została wzmiankowana w 1435 roku jako Platea Pistorum - miano, jakie otrzymała z racji zamieszkiwania przy niej piekarzy. Pierwotnie ulica zaczynała swój bieg na Rynku Starego Miasta. Od roku 1770 do dziś, ten odcinek ulicy nosi nazwę Zapiecek. Niegdyś kończyła się na murach obronnych; połączenie z ulicą Podwale otrzymała dopiero po ich częściowej rozbiórce w 1772 roku. Cała zabudowa ulicy została zniszczona w 1944 roku. Wyjście z ulicy Zapiecek na ulicę Świętojańską. Zapiecek to niewielka uliczka, łącząca ulice Świętojańską i Piwną. Pierwotnie była ona fragmentem ulicy Piekarskiej, po 1743 roku pojawia się jej osobna nazwa - Poprzeczna. Obecną nazwę, mającą charakter  nadano w 1770 roku. W XIX wieku na Zapiecku odbywał się popularny w Warszawie targ gołębi i ptaków śpiewających. W 1944 roku cała zabudowa ulicy została zniszczona. Na rogu Zapiecka i ul. Piwnej umiejscowił po wojnie książkową Cafe pod Minogą Stefan Wiechecki (1896-1979) - dziś w tym miejscu znajduje się Restauracja Zapiecek. Pierzeja Rynku Starego Miasta, zwana Stroną Dekerta. Dawniej nazywana była miejską. Jest to pierzeja północna, położona pomiędzy Kamiennymi Schodkami a Wąskim Dunajem. Nazwa upamiętnia Jana Dekerta (1738-1790) - prezydenta Warszawy, działacza mieszczańskiego i kupca. Ulica Nowomiejska prowadząca z Rynku Starego Miasta do Barbakanu - fortyfikacji wzniesionej około roku 1548 w pasie warszawskich murów obronnych, na przejściu ze Starego do Nowego Miasta. Projektantem budowli był architekt Jan Baptysta Wenecjanin. Zniszczony podczas powstania warszawskiego, został odbudowany w latach 1952-1954.
Kamienice Starego Miasta widziane z Międzymurza Jana Zachwatowicza. Obszar pomiędzy murami upamiętnia Jana Zachwatowicza (1900-1983) - architekta, profesora Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, znawcę historii architektury polskiej i Generalnego konserwatora zabytków w latach 1945-1957. Ulica Mostowa - pierwotnie droga wiodącą do przeprawy i przystani na Wiśle. W XVI stuleciu zwana Waliszewem lub ulicą Przewoźną. Obecna nazwa pochodzi od mostu Zygmunta Augusta, zbudowanego w latach 1568-1573  z fundacji króla i istniejącego do roku 1603, kiedy to został zniesiony przez krę. Dzięki istnieniu mostu ulica Mostowa otrzymała poza nazwą częściowo brukowaną nawierzchnię - ułożoną już w roku 1595. W dolnej części ulicy widoczny jest gmach Teatru Stara Prochownia przy ulicy Boleść na Nowym Mieście. Zrekonstruowane dawne mury obronne, oddzielające Stare i Nowe Miasto oraz Barbakan widziane z Międzymurza Jana Zachwatowicza. Ulica Krzywe Koło biegnąca od Rynku Starego Miasta do ul. Nowomiejskiej. Jej nazwa wynika z załamania, wymuszonego przebiegiem murów obronnych. Wytyczona około 1300 roku i wzmiankowana jako Curvae Rotae lub Curva Rota, była początkowo uliczką gospodarczą. Jej mieszkańcami w średniowieczu byli rzemieślnicy. Na przełomie XVIII i XIX wieku mieściły się tu liczne drukarnie, a w XIX wieku znaczny odsetek ludności ulicy stanowili Żydzi. W latach 1955-1962 przy ulicy działał dyskusyjny Klub Krzywego Koła mający charakter wolnomyślicielski i krytyczny względem władz komunistycznych. Pierzeja Rynku Starego Miasta zwana Stroną Kołłątaja.  Dawniej nazywana była lewą. Jest to pierzeja zachodnia, pomiędzy Zapieckiem a Wąskim Dunajem. Nazwa upamiętnia Hugona Stumberga Kołłątaja (1750-1812) - oświeceniowego polityka, publicystę, pisarza politycznego, księdza katolickiego, satyryka, poetę, geografa i historyka. Jeden z lokali na Rynku Starego Miasta na tzw. Stronie Barssa, nazywanej pierwotnie wchodową lub prawą. Jest to pierzeja wschodnia, od strony Wisły pomiędzy ulicami Kamienne Schodki i Celną. Nazwa upamiętnia Franciszka Barssa (1760-1812) - palestranta (adwokata) warszawskiego, publicystę, tłumacza i dyplomatę emigracyjnego.
Restauracja i kawiarnia „U Barssa” na Rynku Starego Miasta. Ulica Dawna biegnąca od ulicy Brzozowej do ulicy Jezuickiej została wytyczona zapewne pod koniec XVI wieku. Po raz pierwszy zoztała wzmiankowana w roku 1743 jako między tyłami Kanoniów y Szkołami Jezuickimi na Gnojową Górę idąca, obecna nazwa została jej nadana w roku 1772. W XVIII wieku teren ulicy Dawnej był przedmiotem sporu, gdy kapituła kolegiaty św. Jana samowolnie zabudowała ulicę domem proboszcza. Rozstrzygnięciem sporu było wydzierżawienie ulicy kanonikom z zastrzeżeniem, że muszą udostępniać przejście przez bramę pod arkadą, jednak w późniejszych latach była ona ślepym zaułkiem: po roku 1831 koniec ulicy zajęły budynki gospodarcze, zaś na początku XX wieku arkada była zabudowana pomieszczeniem mieszczącym sklep. W roku 1944 cała zabudowa ulicy została spalona; wszystkie domy odbudowano w latach 1958-1960. Dom na skarpie wiślanej poniżej ulicy Brzozowej. Ulica ta biegnie od ulicy Celnej i dochodzi do ulicy Mostowej. Ulica Brzozowa istnieje od XV wieku. Nazwa, nadana oficjalnie w 1770 roku, pochodzi najprawdopodobniej od brzóz rosnących na cmentarzu szpitala św. Łazarza istniejącym dawniej u zbiegu z Mostową. Dawniej była zwana też Podwalną, ze względu na jej położenie pod murami obronnymi miasta, oraz Między Spichlerzami - od spichlerzy znajdujących się po jej stronie parzystej. Są i takie miejsca... Nomen omen zdjęcie zrobiłem na punkcie widokowym na tzw. Górze Gnojnej - stromej skarpie na końcu ulicy Celnej i Brzozowej. Na górę do około 1774 wywożono z miasta wszelkie nieczystości. Skarpa pełniła funkcję wysypiska śmieci przez około 400 lat, do czasu, gdy osiągnęła krytyczną wielkość, omal nie przewracając okolicznych zabudowań. Mocno dawał się również we znaki fetor unoszący się znad wysypiska oraz stada zamieszkujących je szczurów. Po zamknięciu stok został obłożony ziemią. Wysypisko zamknięto ostatecznie w 1844 roku. Zabytkowa Kamienica Bornbachów przy ulicy Brzozowej. Pierwszą zabudową były budynki gospodarcze, powiązane z dużo starszą kamienicą przy Rynku Starego Miasta, wzniesioną około roku 1451. Tylna część posesji rodziny Bornbachów, została zabudowana dopiero w początkach XVI wieku. Być może w roku 1626 budynek ten został przebudowany na kamienicę mieszkalną. Po roku 1752 kamienica została częściowo rozebrana i odbudowana dla Jana Ciecierskiego, regensa konwiktu Collegium Nobilium. Z tego okresu pochodzi barokowa elewacja od strony ulicy Brzozowej oraz trzecie, dobudowane piętro.
Szyld restauracji „Bazyliszek” na Rynku Starego Miasta, na Stronie Zakrzewskiego, zwanej wcześniej zamkową lub czwartą. Jest to pierzeja południowa, od strony Zamku Królewskiego i katedry św. Jana, pomiędzy ulicami Celną a Zapieckiem. Nazwa upamiętnia Ignacego Wyssogotę Zakrzewskiego (1745-1802) - pierwszego prezydenta Warszawy, chorążego, stolnika i podczaszego poznańskiego, posła na Sejm Czteroletni. Kamienice na Rynku Starego Miasta, na Stronie Kołłątaja. Rynek Starego Miasta powstał na przełomie XIII i XIV wieku. Do XVIII wieku był najważniejszym placem Warszawy. Podczas powstania warszawskiego kamienice okalające Rynek zostały zrównane z ziemią. Odbudowano je w latach 1949-1953. Uliczna kapela grająca na ulicy Świętojańskiej. Ulica została wytyczona już w początkach XV wieku i stanowiła główny szlak komunikacyjny Starej Warszawy, biegnąc od Bramy Krakowskiej i Placu Zamkowego do Rynku Starego Miasta. Początkowo zwana była Grodzką, później Zamkową, zaś jej obecna nazwa ustaliła się w początkach XVIII wieku. Bazylika archikatedralna p.w. św. Jana Chrzciciela przy ulicy Świętojańskiej. Jest jedną z najstarszych świątyń Warszawy. Pierwotnie nosiła wezwanie Ścięcia św. Jana Chrzciciela, obecnie Męczeństwa św. Jana Chrzciciela. Pierwszą świątynią w miejscu dzisiejszego prezbiterium była wybudowana na przełomie XIII i XIV wieku drewniana kaplica zamkowa. Kaplica ta w początkach XIV wieku została kościołem parafialnym. W roku 1406 kościół farny stał się kolegiatą. W 1798 roku po utworzeniu godności biskupa warszawskiego kolegiata otrzymała tytuł katedry, a w roku 1818 stała się archikatedrą. Bazylika archikatedralna p.w. św. Jana Chrzciciela. W ciągu wieków świątynia była wielokrotnie przekształcana. W latach 1837-1842 dokonano jej gruntownej przebudowy w stylu neogotyku angielskiego wg projektu Adama Idźkowskiego (1798-1879). W latach 1901-1903 miała miejsce kolejna renowacja fasady według projektu Hugona Kudery. Świątynia została niemal całkowicie zniszczona przez Niemców w 1944 roku. Zrekonstruowano ją w latach 1948-1956 wg projektu Jana Zachwatowicza oraz Marii i Kazimierza Piechotków. Powojenna fasada została zbudowana w stylu tzw. gotyku nadwiślańskiego. Renesansowy kościół p.w. Matki Bożej Łaskawej Patronki Warszawy przy ulicy Świętojańskiej jest najwyższą budowlą Starego Miasta. Stoi tuż obok bazyliki archikatedralnej p.w. św. Jana Chrzciciela. Do inicjatorów jego budowy należał ksiądz Piotr Skarga, a finansował ją między innymi król Zygmunt III Waza. Początkowo kościół nosił imię Narodzenia NMP i św. Ignacego. W czasie powstania warszawskiego kościół został doszczętnie spalony. Odbudowa trwała do 1957 roku.
Restrykcje na ulicy Świętojańskiej... Plac Zamkowy, wytyczony w latach 1818-1821 wg projektu Jakuba Kubickiego, to dawny teren zamku książęcego i obszar znajdujący się poza murami Starej Warszawy. Powstał w wyniku wyburzenia zabudowań gospodarczych Zamku Królewskiego, Bramy Krakowskiej oraz kilku kamienic. Zabudowa placu została zniszczona w latach 1939 i 1944. Został on odbudowany w latach 1949-1958 w jednolitym stylu architektonicznym. Wschodnią pierzeję placu stanowi fasada Zamku Królewskiego. Na placu zaczyna się Trakt Królewski. Wejście na dziedziniec Zamku Królewskiego. O historii Zamku pisałem więcej w jednej z poprzednich warszawskich galerii. Zabytek został całkowicie zniszczony podczas II wojny światowej. Jego rekonstrukcją, przeprowadzoną w latach 1971-1984, kierował Obywatelski Komitet Odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie. W 1980 Zamek Królewski wraz ze Starym Miastem został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO, a w 1994 roku wraz z historycznym zespołem miasta z Traktem Królewskim i Wilanowem Królewskim został uznany za pomnik historii. Po wkroczeniu Niemców do Warszawy we wrześniu 1939 roku zapadła decyzja o wysadzeniu zamku, w którego miejsce, w ramach Planu Pabsta, miała powstać hala widowiskowa Volkshalle. Na przełomie 1939 i 1940 roku wywiercono w zamku 10 tysięcy otworów pod materiały wybuchowe. Zamku nie wysadzono jednak wtedy, gdyż fala uderzeniowa mogłaby zniszczyć Most Kierbedzia, który był niezbędny dla przerzutu wojsk niemieckich na wschód. Zamek wysadzono po powstaniu warszawskim w 1944 roku. Obecnie coraz mniej ludzi uświadamia sobie, że Zamek, który dzisiaj oglądamy to budynek właściwie zbudowany ponownie od podstaw. Po II wojnie światowej ze starego zamku niewiele pozostało, zaledwie około 2% materiałów użytych w jego odbudowie pochodzi ze starego zamku. Na zdjęciach z 1945 roku widnieją jedynie sterczące na tle nieba niewielkie fragmenty jego ścian. Wśród zbiorów zrabowanych i wywiezionych z polskich muzeów są też wybitne dzieła sztuki z kolekcji króla Stanisława Augusta, w tym bezcenne zabytki z przedwojennego wyposażenia Zamku Królewskiego w Warszawie. Odbudowany Zamek Królewski mieści obecnie muzeum będące Pomnikiem Historii i Kultury Narodu Polskiego. Starannie odrestaurowane wnętrza udostępnione zostały do zwiedzania, obok wystaw stałych prezentowane są tu ekspozycje czasowe, przygotowane we współpracy z najlepszymi muzeami europejskimi. Odbywają się tutaj ważne wydarzenia państwowe oraz uroczystości i spotkania o charakterze komercyjnym (koncerty, bankiety, zjazdy, sympozja, itd.).
Spodziewane niedługo rozpoczęcie prac nad rekonstrukcją dawnego kształtu Ogrodu Dolnego stanowić będzie zwieńczenie dzieła odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie. Zamek co roku odwiedza około 500 tys. gości z kraju i zagranicy. Oprócz zwiedzania pieczołowicie odtworzonych wnętrz historycznych biorą oni także udział w licznych wydarzeniach o charakterze edukacyjno-kulturalnym. Kościół akademicki p.w. św. Anny widziany od strony Zamku Królewskiego. Świątynia jest mieszanką różnych stylów architektonicznych: jej prezbiterium jest gotyckie, wnętrze - barokowe, fasada - barokowo-klasycystyczna, zaś dzwonnica zbudowana jest w stylu późnorenesansowym. O historii kościoła pisałem już w jednej z wcześniejszych warszawskich galerii. Widok z południowej bramy wiodącej na dziedziniec Zamku Królewskiego. Herb Rzeczypospolitej Obojga Narodów z czasów Stanisława Augusta Poniatowskiego (1732-1798), umieszczony w południowej bramie Zamku Królewskiego. Kościół akademicki p.w. św. Anny. Wolno stojąca obok świątyni dzwonnica powstała w latach 1578-1584 z fundacji królowej Anny Jagiellonki (1523-1596). Na jej szczycie mieści się taras widokowy, z którego można podziwiać piękną panoramę miasta. Na zdjęciu widoczny jest też tunel Trasy W-Z. Kolumna Zygmunta III Wazy pochodzi z 1644 roku i jest najstarszym świeckim pomnikiem w Warszawie. W swoim czasie wywołało to niemałe oburzenie ze strony duchowieństwa, gdyż wcześniej miejsca na wysokich postumentach zarezerwowane były wyłącznie dla świętych.
Kamienice po północnej stronie Placu Zamkowego, usytuowane pomiędzy ulicami Piwną i Podwale. Uliczny artysta na Placu Zamkowym. Rokokowa kamienica Johna przy Placu Zamkowym u wylotu na Krakowskie Przedmieście. Pierwsza kamienica powstała tu w 1654 roku. Około roku 1754 została gruntownie przebudowana wg projektu Jana Zygmunta Deybla von Hammerau (1685/1690-1752). W 1909 roku kupił ją adwokat Aleksander John, ojciec architekta i grafika Edmunda Johna (1894-1989). Obecnie jest siedzibą Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, PEN Clubu i Związku Literatów Polskich. Fasadę z 1768 roku odtworzono na podstawie obrazu Canaletta. Na Placu Zamkowym. Kolumna Zygmunta III Wazy została wzniesiona z fundacji jego syna Władysława IV Wazy (1595-1648). Koncepcję architektoniczną pomnika opracowali Agostino Locci (1601-1660) i Constantino Tencalla (1610-1647), zaś posąg króla wykonał bolończyk Clemente Molli (?-1678), a odlew z brązu - królewski ludwisarz Daniel Tym. Pomnik został zniszczony przez Niemców we wrześniu 1944 roku, a po wojnie został zrekonstruowany w latach 1948-1949. Na Placu Zamkowym. W wyniku prowadzonych od 1977 roku prac archeologicznych ustalono przebieg murów obronnych i fosy w rejonie placu, a w 1983 roku udostępniono  widoczne na zdjęciu relikty gotyckiego mostu przedbramia nieistniejącej już Bramy Krakowskiej.
Jedna z knajpek przy Placu Zamkowym. Fragment dekoracji fasady kościoła p.w. św. Marcina przy ulicy Piwnej. O dziejach tego zabytku też pisałem w jednej z poprzednich warszawskich galerii. Godło zdobiące elewację jednej z kamieniczek przy ulicy Piwnej. Fasady kamieniczek przy ulicy Piwnej. Wytyczona na przełomie XIII i XIV wieku ulica Piwna jest najdłuższą ulicą Starego Miasta, liczącą 260 m długości. Biegnie od Placu Zamkowego do Wąskiego Dunaju. Początkowo, swą obecną nazwę nosiła jedynie na odcinku między ulicami Wąski Dunaj i Piekarską, pozostały fragment - do Placu Zamkowego nazywano Platea S. Martini, Mnichów, św. Marcina lub Marcinkańską. Wspólna nazwa dla całej ulicy ustaliła się dopiero w roku 1743. Restauracja „Rycerska” przy Szerokim Dunaju - niewielkim placyku, będącym zaułkiem ulicy Wąski Dunaj, kończącym się na uliczce pod murami, nie mającej nazwy. Do połowy XIX wieku, Wąski i Szeroki Dunaj występowały pod jedną wspólną nazwą Dunaj, pochodzącą od nazwy strumienia, który miał tutaj swe źródło. Od roku 1631 na Szerokim Dunaju sprzedawano ryby, po roku 1800 - warzywa i kwiaty. W roku 1632 północną stronę Szerokiego Dunaju zabudowano jatkami rzeźniczymi przylegającymi do murów obronnych przy Bramie Rzeźniczej, a w późniejszym okresie jatki zostały zastąpione kamienicami.
Przy ulicy Podwale, biegnącej wzdłuż murów staromiejskich od Placu Zamkowego do ulicy Nowomiejskiej. Początkowo ulica nosiła nazwę Zawalnej. W miarę powiększania się miasta budowane tu były kamienice. Wraz z odsłonięciem i rekonstrukcją umocnień ulica zyskała swój obecny wygląd. Klimatyczny „Podwale Bark & Books” przy ulicy Podwale.

najbliższe galerie:

 
Pomniki warszawskie cz. 1
1pix użytkownik foto-jaro odległość 0 km 1pix
Warszawa - Mglista i mokra
1pix użytkownik pipol odległość 0 km 1pix
Warszawa - po drugiej stronie bramy
1pix użytkownik marioli odległość 0 km 1pix
Warszawa i jeszcze trochę
1pix użytkownik greta odległość 0 km 1pix
Warszawa - Pół żartem, pół serio...
1pix użytkownik marioli odległość 0 km 1pix
WARSZAWA - SYMBOLE
1pix użytkownik afrodyta odległość 0 km 1pix

komentarze do galerii (4):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4546) dodano 06.10.2017 21:53

Ogi, Paweller75, Jasko227 - dziękuję za wizytę i komentarze. I jeśli sie podobało, to zapraszam do innych warszawskich galerii. Pozdrawiam. :)

ogi użytkownik ogi(wpisów:78) dodano 06.10.2017 11:46

Świetnie opowiedziane i oryginalnie pokazane.
Pozdrawiam

paweller75 użytkownik paweller75(wpisów:7142) dodano 06.10.2017 11:24

Taras widokowy na dzwonnicy fajna sprawa ..., jak byłem w Wa-wie to to był właściwie pierwszy i ostatni punkt mojego zwiedzania starówki:)
Pozdrawiam:)

jasko227 użytkownik jasko227(wpisów:623) dodano 06.10.2017 09:05

fajnie opowiedziałeś i pokazałeś ... pozdrawiam serdecznie !!

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!