m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Wejście na stację metra Centrum. Pałac Kultury i Nauki został zbudowany w latach 1952-1955 wg projektu Lwa Rudniewa (1885-1956). Ma wysokość 230,68 m i jest najwyższym budynkiem w Polsce. Został wzniesiony jako dar narodu radzieckiego dla Polski, a pomysłodawcą projektu był Józef Wissarionowicz Stalin (1878-1953), którego imię Pałac otrzymał. Przy budowie pracowało ok. 3.500 robotników rosyjskich. W 2000 roku na szczycie PKiN odsłonięty został drugi co do wielkości w Europie zegar, jego cztery tarcze mają średnice po 6 metrów. Jest to zarazem najwyżej położony zegar wieżowy na świecie. Widok PKiN od strony ulicy Emilii Plater. Po prawej stronie pałacu widoczna jest Sala Kongresowa. Odbywają się w niej największe uroczystości, gale i imprezy. Cechuje się dobrą akustyką. Zachowała oryginalny wystrój i wyposażenie wnętrz, głównie w stylu socrealistycznym, choć niektórzy historycy sztuki znajdują tu też elementy art déco. Przed Muzeum Techniki w PKiN. Muzeum Techniki i Przemysłu powstało w Warszawie już w 1929 roku. Wówczas było zlokalizowane w dwóch miejscach: przy Krakowskim Przedmieściu i Tamce. Po wojnie zostało reaktywowane w 1952 roku, a w 1955 roku otrzymało obecną siedzibę w Pałacu Kultury i Nauki im. Józefa Stalina. Muzeum Techniki w nawiązaniu do tradycji Muzeum Techniki i Przemysłu organizuje wystawy, gromadzi zbiory z zakresu historii techniki i jej rozwoju, a także zbiory z wybranych dziedzin nauki. Prowadzi też działalność oświatową. W salach Muzeum mieści się także niewielkie planetarium. Wieżowce w rejonie ulic Świętokrzyskiej i Emilii Plater. Wieżowce w rejonie ulic Świętokrzyskiej i Emilii Plater.
Ulica Pańska, biegnąca od Emilii Plater do Towarowej, z przerwą na wysokości Alei Jana Pawła II, jest położona na terenie dwóch dzielnic - Śródmieścia i Woli. Na zdjęciu widoczny jest jej śródmiejski odcinek. Ulica została wytyczona około 1757 roku na terenie jurydyki Bielino. Początkowo nazywana była Nową bądź Wspaniałą, jednak w 1770 roku nadano jej oficjalną nazwę Pańska. Nazwę tę wiąże się z osobą marszałka wielkiego koronnego Franciszka Bielińskiego (1683-1766) - „pana” na Bielinie, albo ze wspaniałą ówczesną zabudową ulicy. Wieżowce na rogu ulic Śliskiej i Emilii Plater. Wieżowce na rogu ulic Śliskiej i Emilii Plater. Miejsce znane wszystkim miłośnikom jazzu - klub Akwarium przy ulicy Emilii Plater. Został założony w 1970 roku przez PSJ (Polskie Stowarzyszenie Jazzowe) i gościł głównie (choć nie tylko) krajowych jazzmanów, organizował cotygodniowe jam sessions. W 1988 roku klub przejął Mariusz Adamiak. Otworzył klub znacznie szerzej na świat. W 2000 roku klub zamknięto, a na jego miejscu wybudowano wieżowiec Inter Continental. Po kilkuletniej przerwie, w roku 2007 klub Akwarium ponownie otwarto w kompleksie Złote Tarasy. To zdjęcie starego, dobrego Akwarium zrobiłem jesienią 1992 lub 1993 roku. Budynek PAST przy ulicy Zielnej, wzniesiony w latach 1907-1910 przez Bronisława Wawrzyńca Brochwicz-Rogoyskiego (1861-1921) i szwedzkiego architekta Isaka Gustafa Clasona (1856-1930) dla towarzystwa telefonicznego Cedergren, przejęty w 1922 roku przez Polskę Akcyjną Spółkę Telefoniczną (PAST) był pierwszym wysokościowcem w Warszawie. Budynek PAST podczas powstania warszawskiego po wielu szturmach został zdobyty 20 sierpnia 1944 przez Batalion Kiliński. Od roku 2000 budynkiem administruje Fundacja Polskiego Państwa Podziemnego. Neorenesansowy kościół p.w. Wszystkich Świętych przy Placu Grzybowskim. Plany ufundowania kościoła w jurydyce Grzybów zrodziły się już za panowania Michała Korybuta Wiśniowieckiego (1640-1673). Jednak dopiero w XIX wieku przystąpiono do ich realizacji. W 1856 roku hrabina Gabriela Zabiełło przekazała swą posiadłość na rzecz Zgromadzenia Księży Misjonarzy i ofiarowała pieniądze, umożliwiające rozpoczęcie budowy wg projektu Henryka Marconiego. Kościół konsekrował arcybiskup Wincenty Teofil Popiel-Chościak (1825-1912) już w 1883 roku, lecz jego budowę ukończono 10 lat później.
Jeden z wieżowców położonych w rejonie Alei Jana Pawła II na północ od ulicy Świętokrzyskiej. Synagoga im. Zalmana i Rywki Małżonków Nożyków. Synagoga powstała dla tzw. baalej-batim - posiadaczy domów, sklepów, właścicieli warsztatów rzemieślniczych i małych fabryczek, stąd też uczęszczali do niej głównie bogatsi Żydzi, którzy mieli wykupione tu stałe miejsca. Komitet opiekujący się budynkiem zapewniał również bezpłatne miejsca do biednych Żydów, ale tylko podczas modlitwy porannej, w dniach, kiedy urządzenie podwójnego nabożeństwa było możliwe. W okolicach Placu Grzybowskiego - na Gnojnej, Twardej, Bagnie, Granicznej i Grzybowskiej -znajdowały się liczne domy modlitwy. Koncepcja budowy nowej ortodoksyjnej synagogi narodziła się w 1892 roku. Wówczas to, warszawski kupiec galanteryjny Zalman Nożyk (1846-1903), nabył od Jana Teodora Engelberta Zembrzuskiego (1840-?) parcelę przy ulicy Twardej. Nożyk zamówił projekt synagogi u znanego architekta Karola Kozłowskiego (1847-1902), Wiosną 1898 roku oficjalnie rozpoczęto budowę synagogi, którą w całości sfinansowało małżeństwo Nożyków. Uroczyste otwarcie odbyło się 12 maja 1902 roku w święto Lag ba-Omer (w roku 5662 według kalendarza żydowskiego). Jesień w Ogrodzie Saskim, założonym na przełomie XVII i XVIII wieku przez Augusta II Mocnego (1670-1733) jako ogród w stylu francuskim. Jest zarazem częścią barokowego założenia urbanistycznego znanego jako Oś Saska. Kształt ostateczny osiągnął w latach 1730-1740. W 1727 roku został udostępniony dla publiczności. W roku 1748 August III Sas (1696-1763) wzniósł tu Opernhaus, pierwszy w Polsce wolno stojący budynek teatru. W 1816 roku rozpoczęto realizację projektu Jamesa Savage’a (1779-1852), przekształcającego ogród w park krajobrazowy. Po II wojnie światowej zniszczony park odtworzono. Jesień w Ogrodzie Saskim. Zajmujący powierzchnię 15,5 ha park jest popularnym miejscem spacerów warszawiaków. Kościół p.w. św. Antoniego Padewskiego przy ulicy Senatorskiej, widziany od strony Ogrodu Saskiego. Pierwszy kościół w tym miejscu ufundował Zygmunt III Waza (1566-1632) jako wotum za zdobycie Smoleńska. Data tego wydarzenia,13 czerwca 1611 roku, zasugerowała wybór patrona świątyni. Uchwałą sejmu powierzono ją zakonowi reformatów. Wkrótce zbudowano klasztor i mały kościół, konsekrowany w 1635 roku przez biskupa Johanna Balthasara Liescha von Hornau (1592-1661). Kościół ten został zniszczony w roku 1657 przez wojska księcia Siedmiogrodu Jerzego II Rakoczego (1621-1660).
Z fundacji sekretarza królewskiego, kasztelana Stanisława Leszczyc-Skarszewskiego (1602-1685) w latach 1668-1680 wzniesiono nowy kościół. W roku 1679 kościół, wybudowany prawdopodobnie wg projektu Józefa Szymona Bellottiego (?-1708), konsekrował biskup poznański Stefan Wierzbowski (1620-1687). Bywał on wtedy często odwiedzany przez króla Jana III Sobieskiego. W latach 1734-1735, za sprawą króla Augusta III Sasa, po prawej stronie prezbiterium wybudowano lożę dla niego i jego małżonki. Rzeźby we wnętrzu kościoła zostały stworzone przez Jana Jerzego Plerscha (1704-1774). Kościół św. Antoniego Padewskiego jest pierwszym warszawskim barokowym kościołem z prostą fasadą. W latach 1767-1781 zbudowano kaplicę Matki Boskiej, a w roku1792 roku do krużganka dobudowano boczne ramiona. W roku 1850 umieszczono obraz Matki Boskiej w tympanonie frontonu, a w rok później ustawiono przed kościołem jej figurę wykonaną przez Antoniego Messinga (1820-1867). Zniszczony przez wojska niemieckie podczas walk powstańczych w 1944 roku został odbudowany w latach 1950-1956 według projektu Karola Szymańskiego. Kościół należy do najpiękniejszych świątyń reformackich w Polsce. Kościół p.w. św. Antoniego Padewskiego posiada jednonawowe, prostokątne wnętrze i dwie kaplice boczne. Kruchta oddzielona jest kratą (z XVIII wieku). W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy świętego Franciszka i świętego Antoniego z Padwy namalowane przez Rafała Hadziewicza (1803-1886), a także obraz zdjęcia Chrystusa z Krzyża pędzla Annibala Vinici. Na uwagę zasługuje także także epitafium dwóch żon marszałka nadwornego Jerzego Augusta Wandalina Mniszcha (1715-1778), Mechtyldy z Szembeków (?-1747) i Amalii z Bruhlów (1736-1772), przypisywane Janowi Jerzemu Plerschowi. We wnętrzu krużganków kościoła p.w. św. Antoniego Padewskiego znajdują się epitafia zasłużonych osób, m.in. pisarki Klementyny z Tańskich Hoffmanowej (1798-1845), malarza Rafała Hadziewicza, poety Stanisława Jachowicza (1796-1857), prezydenta Wilna Wiktora Maleszewskiego (1883-1941), Stanisława Englerta (1891-1940), a także poległych podczas II wojny światowej, zmarłych w hitlerowskich obozach koncentracyjnych i polskich żołnierzy walczących w obronie kraju. Pałac Mniszchów przy ulicy Senatorskiej wzniósł marszałek wielki koronny Józef Wandalin Mniszech (1670-1747). Budową kierował Burchard Christoph von Münnich (1683-1767), zapewne projektodawca. Przed rokiem 1762 pałac przebudowano wg projektu Pierre'a Ricaud de Tirregaille (1725 - po 1772). W początkach XIX wieku mieściła się tu sala koncertowa. W roku 1829 pałac stał się własnością Resursy Kupieckiej i został przebudowany przez Adolfa Schucha (1792-1880). Po ostatniej wojnie zniszczony pałac odbudowano wg projektu Mieczysława Kuźmy (1907-1983) na siedzibę ambasady belgijskiej. Figura z 1731 roku przy ulicy Senatorskiej, niedaleko Placu Bankowego, przedstawiająca św. Jana Nepomucena.
Plac Bankowy powstał w 1825 roku jako plac reprezentacyjny, przy którym mieściły się ważne instytucje. Na zdjęciu widoczny jest budynek dawnej Giełdy i Banku Polskiego, zbudowany wg projektu Antonio Corazziego (1792-1877) w 1828 roku. Bank Polski był bankiem emisyjnym i kredytowym, działającym w latach 1828-1885. Założony został przez księcia Ksawerego Druckiego-Lubeckiego (1778-1846). W roku 1869 został podporządkowany rosyjskiemu Ministerstwu Skarbu, a w roku 1870 pozbawiony został prawa emisji banknotów. W 1886 roku został zlikwidowany, a jego majątek przejął Bank Państwowy Rosji. Przed II wojną światową w obecnej zachodniej części placu Bankowego istniała osobna ulica Rymarska, przy której mieścił się Pałac Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Powstał on w latach 1650-1654 i pierwszym właścicielem obiektu był kanclerz wielki koronny, wojewoda krakowski, poznański i łęczycki Jan Leszczyński (1603-1678). W 1825 roku Antonio Corazzi gruntownie przebudował i zmodernizował budynek. W roku 1830 pracował tu jako aplikant Juliusz Słowacki (1809-1849). Obecnie mieści się tu Ratusz m. st. Warszawy, znajdują się tu również biura Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego. Między Bankiem Polskim a Pałacem Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu stoi też dawny Pałac Ministra Skarbu. Obecnie stoi przed nim pomnik Juliusza Słowackiego. Po przeciwnej stronie placu znajdował się także Pałac Mniszchów z otaczającymi go terenami zielonymi. Po ich rozparcelowaniu wschodnią pierzeję placu zabudowano kamienicami, a sam Pałac Mniszchów znajduje się dziś poza placem. W latach 1950-1951 odbudowano pałace: Ministra Skarbu oraz Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Na placu Bankowym umieszczono pomnik Feliksa Dzierżyńskiego (1877-1926) i sam plac nazwano jego imieniem. W 1989 roku usunięto pomnik Feliksa Dzierżyńskiego i przywrócono historyczną nazwę Plac Bankowy. Zamiast Dzierżyńskiego na placu stanął Juliusz Słowacki. Pomnik został odsłonięty 29 września 2001 roku. Figurę poety odlano w brązie na podstawie zachowanego w zbiorach Muzeum Narodowego modelu wykonanego w 1932 roku z myślą o pomniku dla Lwowa. Autorem pomnika jest Edward Wittig (1879-1941). Pomnik Stefana Starzyńskiego (1893-1943) na Placu Bankowym jest jednym z dwóch warszawskich pomników upamiętniających dawnego, komisarycznego prezydenta Warszawy. Znajduje się po zachodniej stronie Błękitnego Wieżowca, naprzeciwko ratusza. Pomnik, wykonany z brązu oraz granitu, odsłonięto 10 listopada 1993 roku, w setną rocznicę urodzin prezydenta. Przedstawia on Starzyńskiego pochylonego nad mapą Warszawy. Autorem monumentu jest Andrzej Renes. Blue Tower Plaza, czyli tzw. Błękitny Wieżowiec. Stoi w miejscu Wielkiej Synagogi, zwanej (od nazwy sąsiedniego zaułka) synagogą na Tłomackiem, wysadzonej w powietrze przez Niemców po stłumieniu powstania w getcie w maju 1943 roku. Koncepcję budowy wieżowca wysunięto w latach 50. XX wieku, jednak budowa rozpoczęła się w latach 70. i zawieszono ją. Mówiono, że to klątwa za to, że budowę rozpoczęto w miejscu dawnej synagogi. Było w tym trochę prawdy, bo organizacje żydowskie sprzeciwiały się budowie. Zezwolono na nią pod warunkiem, że w gmachu znajdzie się miejsce na izbę pamięci żydowskiej.
Arsenał Królewski przy ulicy Długiej. Wzniesiony został w latach 1638-1643 z rozkazu Władysława IV Wazy (1595-1648). Budową kierowali generałowie artylerii Paweł Grodzicki (? - 1645) i Krzysztof Arciszewski (1592-1656). W nocy z 29 na 30 listopada 1830 roku ludność Warszawy zdobyła budynek, wspierając rozpoczynające się powstanie listopadowe, zaś 26 marca 1943 roku miała tu miejsce akcja Szarych Szeregów, odbicia przewożonego z siedziby Gestapo na Pawiak Jana Bytnara ps. Rudy (1921-1943) oraz innych więźniów. Od 1958 roku budynek jest siedzibą Państwowego Muzeum Archeologicznego. Demonstracja, a raczej happening pod hasłem Cała Polska goli Siarę! pod Arsenałem. Jedno z wejść na stację metra Ratusz-Arsenał. Dalej widoczna jest wieża kościoła ewangelicko-reformowanego (kalwińskiego) przy Alei Solidarności, zbudowanego w latach 1886-1880 w stylu neogotyckim. według projektu Adolfa Loewe (1811-1885). Wieża kościoła wzorowana jest na wieży katedry we Fryburgu Bryzgowijskim. Kościół uległ uszkodzeniu w czasie wojny, w 1944 roku. Po wojnie - odbudowany. Pomnik, upamiętniający słynną akcję pod Arsenałem Grup Szturmowych Szarych Szeregów (operację o kryptonimie Meksyk II) z 26 marca 1943 roku, w trakcie której uwolniono harcmistrza Jana Bytnara Rudego (1921-1943) oraz 25 innych więźniów politycznych, przewożonych z siedziby gestapo przy Alei Szucha na Pawiak. Akcją dowodził Stanisław Broniewski Orsza (1915-2000), a bezpośrednio atakiem - Tadeusz Zawadzki Zośka (1921-1943). W akcji został ciężko ranny Maciej Aleksy Dawidowski Alek (1920-1943). Widok spod Arsenału (budynek po lewej) w kierunku Placu Bankowego i tzw. Błękitny Wieżowiec (Blue Tower Plaza). Pałac Mostowskich. Ok. roku 1735 stanął tu dwór Paców i architekta Jana Zygmunta Deybla von Hammerau (1685/1690-1752). Po roku 1750 dwór - należący do biskupów wileńskich -  przekształcono w pałac. W 1762 roku, kupił go Jan August Hilzen (1702-1767), a następnie odziedziczyli - małżonkowie - Anna Rozalia z Hilzenów (1740-1791) i Paweł Michał Mostowski (ok. 1721-1781). Kupiony przez rząd w 1823 roku mieścił różne instytucje, podobnie jak w latach międzywojennych. Odbudowany po ostatniej wojnie pałac mieścił Komendę MO, a od 1990 roku jest siedzibą Komendy Stołecznej Policji.
Więzienie śledcze, zwane Pawiakiem (od ulicy Pawiej, przy której znajdowała się brama wjazdowa), zostało zbudowane w latach 1830-1836 wg projektu Henryka Marconiego (1792-1863). Od 1863 roku było więzieniem politycznym z oddziałami męskim i kobiecym. W latach zaborów więzieni tu byli członkowie Rządu Narodowego, powstańcy 1863 roku, tysiące działaczy partii robotniczych, narodowych i ludowych. Więzieniem śledczym, zarówno kryminalnym jak i politycznym, był Pawiak do końca panowania rosyjskiego w Królestwie, taki też charakter zachował w Polsce niepodległej. Prostokątny plac pod więzienie zajmował obszar o powierzchni 1,5 ha. Otoczony był murem z dwiema wieżami strażniczymi od strony ulicy Dzielnej i jedną od ulicy Pawiej. Gmach główny, mieszczący więzienie męskie, składał się z czterech kondygnacji. Budynek więzienia kobiecego, oddział zwany Serbią, mieścił się w dwupiętrowym budynku dawnego szpitala wojskowego. W kompleksie znajdowały się też powstałe w różnym czasie zabudowania towarzyszące m.in.: magazyny, warsztaty więzienne, kuchnia, depozyty, łaźnia, pralnia, kotłownia, kartoflarnia. W czasie okupacji niemieckiej do marca 1940 roku, więzienie podlegało Wydziałowi Sprawiedliwości Urzędu Generalnego Gubernatorstwa. Później Pawiak stał się więzieniem śledczym Policji Bezpieczeństwa i Służby Bezpieczeństwa Dystryktu Warszawskiego, a szczególnie jej Wydziału IV - Tajnej Policji Państwowej (Gestapo). Szacuje się, że z około 100 tys. więźniów, którzy przeszli przez Pawiak w latach 1939-1944 - 37 tys. zginęło w egzekucjach, zostało zamordowanych w czasie przesłuchań w siedzibie Sicherheitspolizei na Szucha lub w celach, albo zmarło w szpitalu więziennym. Nie da się ustalić ilu Żydów w latach 1939-1944 przeszło przez Pawiak i Serbię. Stwierdzono, że szczególnie dużo było ich po zamknięciu getta w listopadzie 1940 roku, a także w czasie pierwszej akcji likwidacyjnej w lipcu-sierpniu 1942 roku. Około 60 tys. więźniów Pawiaka wywieziono do do Auschwitz-Birkenau, a także do Ravensbrück, Gross-Rosen, Majdanka, Stutthofu, Sachsenhausen, Treblinki i Buchenwaldu. Więźniowie, po wcześniejszym pobycie w tych obozach osadzani byli także w Mauthausen-Gusen, Dachau, Flossenburgu i Bergen-Belsen. Upamiętniają ich tablice, ustawione obok murów Pawiaka. Masowe zbrodnie na Pawiaku w maju 1943 roku wstrząsnęły Warszawą. Na murach domów, tablicach ogłoszeniowych, nawet chodnikach pojawiły się napisy Pawiak pomścimy. Od października 1943 roku w Warszawie odbywały się jawne egzekucje na ulicach miasta, mające na celu zastraszenie mieszkańców stolicy. Na Pawiak przywożono wówczas masę ludzi, schwytanych w ulicznych łapankach i obławach. 21 sierpnia 1944 roku opustoszałe zabudowania Pawiaka i Serbii zostały wysadzone w powietrze przez Niemców. Ocalał prawy słup bramy (widoczny na zdjęciu) i wiąz szypułkowy, który rósł tuż obok niej po wewnętrznej stronie muru więziennego. Do drzewa tego, rodziny pomordowanych przez Niemców więźniów mocowały tabliczki z ich nazwiskami. Wiąz jednak usechł w 2004 roku, dlatego pracownicy Gliwickich Zakładów Urządzeń Technicznych (GZUT) wycięli go, zdjęli z niego formę i wykonali odlew brązowy, ustawiony na tym samym miejscu w 2005 roku (widoczny na poprzednim zdjęciu).
Ulica Mordechaja Anielewicza na terenie byłego getta warszawskiego. Przed 1953 rokiem nosiła ona miano Gęsiej. Przy jej zbiegu ze Smoczą zbudowano w latach 1785-1789 koszary Artylerii Koronnej, a po roku 1794 stajnie Kawalerii Narodowej. W 1826 roku wybudowano tu - wg. projektu Antonio Corazziego - Szkołę Rabinów i Nauczycieli. W latach okupacji hitlerowskiej gmach koszar Artylerii Koronnej (zamieniony w XIX wieku na więzienie) pełnił rolę obozu dla Żydów, szerzej znanego jako Gęsiówka, Obecna ulica nie zachowała niczego ze swojego przedwojennego klimatu, ani żadnych reliktów architektury. Tablica upamiętniająca zdobycie Gęsiówki przez Harcerski Batalion Szturmowy AK Zośka w dniu 5 sierpnia 1944 roku w czasie powstania warszawskiego i uwolnienie blisko 350 więzionych Żydów. Większość uwolnionych wstąpiła w szeregi AK. Gęsiówka była początkowo Aresztem Centralnym Getta, a od 1943 roku funkcjonowała jako obóz koncentracyjny. Więźniowie pochodzili z wielu krajów. W styczniu 1945 roku Gęsiówka stała się obozem NKWD dla m.in. żołnierzy AK i członków podziemia niepodległościowego. Obecnie w tym miejscu znajduje się park. Tablica ku czci poległych polskich Żydów i gmach nowo otwartego Muzeum Historii Żydów Polskich Polin. Dzięki funduszom otrzymanym głównie od osób prywatnych i fundacji z USA, Niemiec, Wielkiej Brytanii i Polski możliwe stało się opracowanie projektów przyszłego Muzeum i zgromadzenie unikatowej dokumentacji o polskich judaikach na świecie. Pierwszym dyrektorem muzeum był Jerzy Halbersztadt, który przyczynił się w istotny sposób do powstania Muzeum Historii Żydów Polskich i do opracowania koncepcji wystawy głównej. Muzeum Historii Żydów Polskich Polin. Pomnik Bohaterów Getta w okolicach ulic Zamenhofa i Anielewicza na Muranowie - odsłonięty w kwietniu 1948 roku, w piątą rocznicę wybuchu powstania w getcie warszawskim. Pomnik jest dziełem żydowskiego rzeźbiarza Natana Jakowa Rapaporta (1911-1987). Pomnik Bohaterów Getta odsłonięty w kwietniu 1948 roku, w piątą rocznicę wybuchu powstania w getcie warszawskim. Centralna część pomnika przedstawia grupę bojowników żydowskich, w której główną postacią (wg niektórych) jest dowódca Żydowskiej Organizacji Bojowej Mordechaj Anielewicz (1919/1920-1943). Dziwi zupełne pominięcie w symbolice bojowników drugiej, znacznie większej i istniejącej dłużej niż ŻOB organizacji - prawicowego Żydowskiego Związku Wojskowego, kierowanego przez Pawła Frenkela (1920-1943) i Dawida Moryca Apfelbauma (?-1943).
Kamienną płytę przed Pomnikiem Bohaterów Getta zdobią dwie wykonane z brązu menory (na zdjęciu widoczna jest jedna z nich, umieszczona od strony południowej). Pomnik Umschlagplatz przy zbiegu ulic Stawki i Dzikiej. Stoi w pobliżu nieistniejącej dziś rampy kolejowej, z której hitlerowcy wspomagani przez kolaboracyjną policję żydowską wywieźli do Treblinki ponad 300 tysięcy Żydów z getta warszawskiego. Pomnik został wybudowany w 1988 roku wg projektu Hanny Szmalenberg i Władysława Klamerusa (1956-1992). Ma formę muru, otaczającego niewielki placyk. Nad wejściem znajduje się półokrągły czarny blok, przypominający macewę, wykuty ze szwedzkiego sjenitu, podarowany przez społeczeństwo Szwecji.

najbliższe galerie:

 
ZWIEDZAMY WARSZAWĘ 10
1pix użytkownik afrodyta odległość 0 km 1pix
WARSZAWA - TROCHĘ HISTORII
1pix użytkownik afrodyta odległość 0 km 1pix
OGRÓD SASKI W WARSZAWIE [lata 2009-2013]
1pix użytkownik afrodyta odległość 0 km 1pix
Warszawskie kreskówki
1pix użytkownik mieczysaw odległość 0 km 1pix
Pomniki warszawskie cz. 1
1pix użytkownik foto-jaro odległość 1 km 1pix
Warszawa... jest kobietą!
1pix użytkownik porzeczka odległość 1 km 1pix

komentarze do galerii (6):

 
u-optymisty użytkownik u-optymisty(wpisów:792) dodano 12.03.2018 18:51

Przypomniałeś mi Warszawę zarówno tą, którą znam jak i miejsca, które ominąłem. Ale stolicy nie da się dokładnie zwiedzić nawet w tydzień i nie wiem czy miesiąc by starczył. Pozdrawiam :)

tereza użytkownik tereza(wpisów:3846) dodano 10.03.2018 16:15

Bardzo interesująca galeria.Pozdrawiam:)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:4991) dodano 09.03.2018 01:39

Licja - nie obrażam się, bo niby za co? Po pierwsze każda ocena jest subiektywna i wyraża odbiór oglądającego, po drugie - jest to swoista zabawa. Byłbym natomiast bardzo wdzięczny za podanie tych niedokładności, chętnie je skoryguję. Pozdrawiam. :)

Pisanka - dzięki. Pozdrawiam. :)

AK - dziękuję. Pozdrawiam. :)

licja użytkownik licja(wpisów:434) dodano 08.03.2018 13:29

Witaj! Tylko z góry się nie obrażaj!!!! Dałam w ocenie 8 pkt. Twoje komentarze są długie, trudno się je czyta. Zawierają też kilka... hm... niedokładności... Ale pozdrawiam, MIŁEGO DNIA XDDDDD

pisanka użytkownik pisanka(wpisów:313) dodano 07.03.2018 17:21

Swietnie opisana prezentacja. Bywalem wielokrotnie w stolicy , lecz nie potrafilem nigdy wszystkich tych miejsc polaczyc z historia co Tobie sie swietnie udao. Tylko pogoda troche nie dopisala. Pozdrawiam

ak użytkownik ak(wpisów:5964) dodano 07.03.2018 07:02

Najbardziej mi pasi "jesień w Ogrodzie Saskim" :)

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!