m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Ulica Piekarska. Jest to długa na około 120 metrów staromiejska ulica, biegnąca od Piwnej do Podwala. W XV wieku została opanowana przez piekarzy. Od XVI wieku na jej końcu znajdowało się tzw. Piekiełko, czyli miejsce, gdzie wymierzano karę śmierci. Ulica w XVIII wieku była już zabudowana murowanymi kamienicami, natomiast w 1772 roku uzyskała wyjazd na Podwale. Całkowicie zniszczona w 1944 roku, została odbudowana do 1961 roku z dość sporą jednak dowolnością. Przy jej wylocie stanął pomnik Jana Kilińskiego, przeniesiony tutaj z placu Krasińskich. Zapiecek to właściwie nie uliczka, a placyk o długości zaledwie 36 metrów. Powstało to miejsce z dawnej Piekarskiej, gdy zawaliła się kamienica na rogu Świętojańskiej i już jej nie odbudowano. Tak poszerzona Piekarska stała się Zapieckiem. A działo się to w 1831 roku. Nazwę Zapiecek ustalono podobno w 1770 roku, a wszystko przez młodego złodziejaszka, co nocą zakradł się po kiełbasę, a uciekając ze zdobyczą ukrył się na zapiecku domostwa pewnego szewca i przesiedział tam dni parę. W XIX wieku na Zapiecku odbywał się bardzo popularny w Warszawie targ na gołębie i ptaki śpiewające. Wyjście z ulicy Wąski Dunaj na Rynek Starego Miasta. Ta długa na około 150 metrów uliczka łączy Rynek Starego Miasta z Podwalem. Nazwę wzięła od strumienia  Dunaj, uchodzącego do fosy biegnącej wzdłuż Podwala. Wytyczona została pod koniec XIII wieku. U jej wylotu przy murach, mieszkał kat. W pobliżu znajdowała się również pierwsza dzielnica żydowska z mykwą i synagogą. Stąd jedna z wersji mówi, że nazwa Dunaj jest zniekształceniem słowa Adonaj - jednego z określeń Boga Jahwe. Od XVII wieku możliwy był wyjazd poza mury przez Bramę Poboczną, którą rozebrano w 1804 roku. Gospoda Kwiaty Polskie przy ulicy Wąski Dunaj oferuje ciekawy wystrój, miłą obsługę i duże porcje smacznego jedzenia w rozsądnej cenie. Ręcznie malowane stoły i krzesła, różnorodne dekoracje zbierane ze strychów, przetwory poustawiane tak jak w babcinej spiżarni oraz haftowane i szydełkowane dekoracje na ścianach przenoszą gości w swobodną atmosferę, sprzyjającą spotkaniom rodzinnym i towarzyskim. Widok na Stronę Barssa Rynku Starego miasta. Jest to pierzeja wschodnia, od strony Wisły pomiędzy Kamiennymi Schodkami i Celną, pierwotnie nazywana Wchodową lub Prawą. Widoczne są (od lewej) kamienice: Preyssowska, Busserowska, Pod Fortuną, Balcerowska (Winklerowska), Orlemusowska, Kociszewskich, Kupczewiców, Czerskich i Properowska. Nazwa pierzei upamiętnia Franciszka Barssa (1760-1812) - warszawskiego palestranta publicystę, tłumacza i dyplomatę emigracyjnego, który zginął w czasie odwrotu armii napoleońskiej spod Moskwy. Widok z Rynku Starego Miasta w kierunku ulicy Nowomiejskiej. Na wprost widoczne są trzy kamienice - Montelupich, Klemensowska i Kurowskiego - północnej pierzei, zwanej Stroną Dekerta (dawniej Miejską), pomiędzy Kamiennymi Schodkami i Wąskim Dunajem. Jej nazwa upamiętnia prezydenta Warszawy Jana Dekerta (1738-1790). Po lewej widoczne są dwie kamienice - Gizińska i Pod Świętą Anną - zachodniej pierzei, zwanej Stroną Kołłątaja (dawniej Lewą), pomiędzy Zapieckiem i Wąskim Dunajem. Jej nazwa upamiętnia ks. Hugo Stumberga Kołłątaja (1750-1812) - męża stanu, publicystę, poetę, i naukowca.
Widok Rynku Starego Miasta w kierunku Strony Dekerta. Widoczne są kamienice tej pierzei (od prawej): Falkiewiczowska, Kazubowska, Baryczkowska, Kleinpoldowska (Szlichtyngowska), Pod Murzynkiem, Kurowskiego, Klemensowska i Montelupich. Po prawej stronie widoczne są też kamienice Strony Barssa (od prawej): Preyssowska, Busserowska, Pod Fortuną, Balcerowska (Winklerowska), Orlemusowska, Kociszewskich. Fasada XVI-wiecznej kamienicy Pod Lwem (zwanej też Twardostojewską, Wilczkowską lub Erlerowską), ozdobiona częściowo zachowaną, zrekonstruowaną polichromią projektu Zofii Stryjeńskiej (1891-1976) i nowym sgraffitem Edmunda Burke (1912-1999). Jest to narożna kamienica południowej pierzei Rynku Starego Miasta, zwanej Stroną Zakrzewskiego (dawniej Zamkową lub Czwartą), której nazwa upamiętnia pierwszego prezydenta Warszawy Ignacego Wyssogotę Zakrzewskiego (1745-1802). Ulica Świętojańska powstała na przełomie XIII i XIV wieku w oparciu o szlak z Czerska do Zakroczymia. Łączy Rynek Starego Miasta z Placem Zamkowym. Pierwotnie nazywała się Grodzką. Zamieszkiwali ją głównie bogatsi mieszczanie, m.in. złotnicy. Nowa nazwa zaczęła się rozpowszechniać w XVII wieku. Ulica została niemalże całkowicie zniszczona podczas i po powstaniu warszawskim. Odbudowana została w latach 1947-1958. Nazwa ulicy jest nierozerwalnie związana z leżącą przy niej katedrą p.w. św. Jana, której fragment widoczny jest z lewej strony zdjęcia. Na wprost widoczny jest Zamek Królewski. Katedra p.w. św. Jana. Była ona wielokrotnie przebudowywana. Do XIX wieku stanowiła przykład gotyku. Została niemal całkowicie zniszczona w 1944 roku. Zrekonstruowano ją w latach 1948-1956, wzorując się na planach pierwotnego kościoła z XIV wieku, wg projektu odbudowy Jana Zachwatowicza (1900-1983) oraz Marii i Kazimierza (1919-2010) Piechotków. Powojenna fasada jest nową realizacją w historii świątyni. Została zbudowana w tzw. gotyku nadwiślańskim i wzorowana była na fasadzie kościoła dominikanów p.w. św. św. Piotra i Pawła w Chełmnie i kościoła p.w. św. św. Doroty i Wacława we Wrocławiu. Bazylika archikatedralna jest jedną z najstarszych świątyń Warszawy. Pierwotnie nosiła wezwanie Ścięcia św. Jana Chrzciciela, obecnie Męczeństwa św. Jana Chrzciciela. Stanowi jedno z najważniejszych miejsc kultury i tradycji narodowej. Tu wygłaszał kazania ks. Piotr Skarga (1536-1612), Władysław IV Waza (1595-1648) zaprzysiągł tu swoje pacta conventa, tu odbywały się śluby, koronacje dwóch władców Polski, pogrzeby wielu osobistości oraz została zaprzysiężona Konstytucja 3 Maja. Współcześnie odbywają się w niej ważne uroczystości narodowe. We wnętrzu katedry p.w. św. Jana. W świątyni odbyły się koronacje: Cecylii Renaty Habsburżanki (1611-1644), Eleonory Habsburżanki (1653-1697), Stanisława Leszczyńskiego (1677-1766) i jego żony Katarzyny Opalińskiej (1680-1747) oraz Stanisława Augusta Poniatowskiego (1732-1798), a także śluby królewskie: Władysława IV Wazy z Cecylią Renatą Habsburżanką, a później z Ludwiką Marią Gonzagą (1611-1667), Jana II Kazimierza Wazy (1609-1672) z Ludwiką Marią Gonzagą, oraz Jana III Sobieskiego (1629-1696) z Marią Kazimierą d'Arquien (1641-1716). Spoczywa tu też wiele znanych osób.
Wnętrze warszawskiej archikatedry p.w. św. Jana zdobią witraże autorstwa Wacława Taranczewskiego (1903-1987). Widoczny na zdjęciu przedstawia grzech pierworodny. Plac Zamkowy. Jego historię przedstawiłem w skrócie w jednej z wcześniejszych warszawskich galerii. Na zdjęciu z lewej strony widoczny jest kompleks czterech kamienic - pomiędzy ulicami Podwale i Piwną, w skład którego wchodzą (od lewej): kamienica Szpitalna, kamienica Krzysztofowiczów, kamienica Dyndy oraz kamienica Pod Pelikanem. Z prawej strony widoczny jest kompleks trzech kamienic - pomiędzy ulicami Piwną i Świętojańską, w skład którego wchodzą (od lewej): kamienica Kleinpoldowska, kamienica Jeleniowska i kamienica Seminarzystów. Widok Placu Zamkowego od strony Krakowskiego Przedmieścia. Pobernardyński kościół p.w. św. Anny przy Krakowskim Przedmieściu jest głównym ośrodkiem duszpasterstwa akademickiego w Warszawie. Jego dzieje przedstawiłem w jednej z poprzednich warszawskich galerii. Wielokrotnie przebudowywany jest mieszanką różnych stylów architektonicznych: prezbiterium jest gotyckie, wnętrze barokowe, fasada w 1788 roku uzyskała styl klasycystyczny, zaś dzwonnica z 1818 roku zbudowana jest w stylu neorenesansowym. Monogram króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, umieszczony w tympanonie fasady kościoła akademickiego p.w. św. Anny. Barokowe wnętrze kościoła św. Anny. Ołtarz główny z 1728 roku zaprojektował prawdopodobnie Karol Bay (1678-1740). Jego cokół obłożony jest modrzewiowymi filunkami i dekorowany motywami w stylu chińskim. W ołtarzu umieszczono XVI-wieczny obraz św. Anny. Antepedium z czerwonego marmuru, powstało na początku XX wieku, a tabernakulum w 1932 roku wg projektu Stefana Szyllera (1857-1933). Ważnym elementem wyposażenia jest ambona z ok. 1750 roku roku, umieszczona nietypowo, bo po prawej stronie. Polichromie wykonane zostały przez Walentego Żebrowskiego (?-1765) i pochodzą z lat 1743-1750.
Figurka przy skarbonie w kościele p.w. św. Anny, w której składano datki na porzucone dzieci. ... Widok Starego Miasta z Placu Zamkowego. Rzeźba na jednym ze staromiejskich podwórek. Wylot ulicy Koziej na ulicę Senatorską. Kozia jest jedną z bardziej urokliwych uliczek w Warszawie. Powstała w XIV wieku i łączyła ówczesny Trakt Czerski (dziś Krakowskie Przedmieście) z Senatorską. Nazwę swą zawdzięcza nazwisku właściciela posiadłości, które były przy niej położone. Choć pierwotna Kozia, Kozła lub Kozłowa nazywała się też ulicą Do Dworu Księcia Arcybiskupa Gnieźnieńskiego, a także Ku Pałacowi Księdza Prymasa i Junkierską (od szkoły junkrów rosyjskich w latach 1900-1915), to do nazwy Kozia powrócono w 1919 roku. Teatr Wielki został wzniesiony w latach 1825-1833 według projektu Antonia Corazziego (1792-1877). Był potem kilkakrotnie przebudowywany. Podczas oblężenia Warszawy w 1939 roku został zbombardowany i niemal całkowicie zniszczony. W latach 1945-1965 został odbudowany z gruzów i rozbudowany.  Na fasadzie Teatru Wielkiego w Warszawie została zamontowana widoczna na zdjęciu Kwadryga Apollina, którą 3 maja 2002 roku uroczyście odsłonił prezydent Aleksander Kwaśniewski. Twórcami rzeźby są rektor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, prof. Adam Myjak i dziekan Wydziału Rzeźby, prof. Janusz Pastwa.
Położony naprzeciw Teatru Wielkiego Pałac Jabłonowskich, który miałem okazję przedstawić bliżej w jednej z moich poprzednich warszawskich galerii. W roku 1863 Pałac Jabłonowskich uległ pożarowi w czasie powstania styczniowego. Odbudowa w stylu neorenesansowym odbyła się w latach 1864-1869 wg projektu Józefa Orłowskiego (1819-1880), nadając nowy kształt dachu z facjatkami, balkony, nowe skrzydło i charakterystyczną, widoczną na zdjęciu wieżę strażacką z zegarami po jej 3 stronach. Pałac zniszczony podczas II wojny światowej odbudowano w latach 1995-1997. Pomnik Wojciecha Bogusławskiego (1757-1829) został ufundowany przez Związek Artystów Scen Polskich i wzniesiony przed bocznym skrzydłem Teatru Wielkiego na placu Teatralnym od ulicy Wierzbowej. Autorem rzeźby był Jan Szczepkowski (1878-1964). Pomnik odsłonięty został 27 września 1936 roku przez Stefana Starzyńskiego (1893-1939). W 1944 roku został wysadzony w powietrze, a zrekonstruowany w 1964 roku przez autora pomnika. Ponowne odsłonięcie monumentu nastąpiło 17 stycznia 1965 roku. Teatr Żydowski przy ulicy Senatorskiej wystawia sztuki w językach jidysz i polskim. Korzysta też ze sceny Klubu Dowództwa Garnizonu Warszawa w Alei Niepodległości. Jest jedynym teatrem żydowskim w Polsce i jednym z dwóch stałych teatrów w Europie (obok teatru w Bukareszcie), wystawiających sztuki w języku jidysz. Powstał w 1950 roku w Łodzi i Wrocławiu, a w 1955 roku przeniósł się do Warszawy. W latach 1970-2015 mieścił się w budynku przy placu Grzybowskim, który został sprzedany przez Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Żydów w Polsce spółce Ghelamco, która ma wybudować jego nową siedzibę. Ogród Saski to park w Śródmieściu Warszawy. Pierwotnie był geometrycznym ogrodem francuskim, założonym w latach 1724-1748 dla króla Augusta II Mocnego (1670-1733) wg projektu Matthäusa Daniela Pöppelmanna (1662-1737) i Zachariasa Longuelune'a (1669-1748). Został zdewastowany w czasie insurekcji kościuszkowskiej w 1794 roku. W latach 1816-1827 przekomponowany na krajobrazowy ogród angielski wg projektu Jamesa Savage'a (1779-1852). Częściowo zniszczony w czasie powstania warszawskiego, został odtworzony po wojnie. Jest pierwszym publicznym ogrodem miejskim w Polsce. W 1727 roku król udostępnił ogród mieszkańcom Warszawy. Mógł korzystać z niego każdy, kto był porządnie ubrany. Do użytku dworu pozostawiono dwa niewielkie ogródki w części przylegającej do Pałacu Saskiego. W 1748 roku August III Sas (1696-1763) wzniósł w ogrodzie Opernhaus, pierwszy na terenie Polski wolno stojący budynek teatralny. W ogrodzie od XVIII wieku odbywały się występy dworskiej orkiestry janczarskiej, tzw. Koncerty Promenadowe. Były one darmowe, a ich tradycja utrzymała się aż do wybuchu II wojny światowej. W okresie PRL-u nie były organizowane, wznowiono je po 1990 roku.
W Ogrodzie Saskim ustawiono 21 barokowych rzeźb Jana Jerzego Plerscha (1704-1774), przedstawiających muzy i cnoty. Ozdobą jest także empirowa fontanna zbudowana w latach 1853-1855, którą zaprojektował Henryk Marconi (1792-1863). Odlano ją w zakładach Mintera na Solcu, a była ona jedną z części zaprojektowanych Marconiego wodociągów - był to jeden z pięciu wodotrysków w mieście. Czasza fontanny została ozdobiona motywem z głową Meduzy oraz fryzem z ornamentem podwieszonej girlandy, w basenie znalazły się za to cztery rzeźby delfinów wyrzucających strumienie wody ku podstawie kielicha. Jedna z rzeźb autorstwa Jana Jerzego Plerscha, zdobiących Ogród Saski. Wodozbiór, czyli wieża z umieszczonym na jej szczycie zbiornikiem wody to rodzaj wieży ciśnień zlokalizowanej najczęściej na terenie zabudowań pałacowych. Budowla służyła do zaopatrywania w wodę, pod odpowiednim ciśnieniem, fontann, kaskad, zdrojów i innych urządzeń wodnych w parkach lub ogrodach. W nowożytnej architekturze ogrodowej nadawano tym budowlom formy antyczne. W Ogrodzie Saskim ma on kształt rotundy, wzorowany na świątyni Westy w Tivoli i został wzniesiony wg projektu Henryka Marconiego. Zaprojektowany przez Henryka Marconiego wodociąg miejski połączyć miał Ogród Saski z placami Teatralnym i Zamkowym oraz Rynkiem Starego Miasta. Jego elementami miały być 4 wodotryski, 16 zdrojów ulicznych oraz 32 hydranty przeciwpożarowe. Aby zasilić ciąg w wodę, konieczna stała się budowa zbiornika. Ostatecznie na jego lokalizację wybrano Ogród Saski. W latach 1852-1854 usypano kopiec, na którym stanął zbiornik wody. Zagłębienie po wybranej ziemi zamieniono na sadzawkę. W 1862 roku pojawiła się na niej fontanna z rzeźbą chłopca z łabędziem, widoczną na jednym z poprzednich zdjęć. Grób Nieznanego Żołnierza na placu Marszałka Józefa Piłsudskiego, urządzony pod kolumnadą Pałacu Saskiego i odsłonięty w 1925 roku. Jego ideą jest uczczenie pamięci poległych w walce o niepodległość. Umieszczono w nim szczątki bezimiennego żołnierza, sprowadzone podczas specjalnej ceremonii z Cmentarza Obrońców Lwowa. Twórcą grobu był artysta-rzeźbiarz Stanisław Kazimierz Wacław Ostrowski (1879-1947). Grób stanowi trójarkadowy fragment ocalałej kolumnady Pałacu Saskiego. Przy Grobie Nieznanego Żołnierza płonie wieczny znicz i służbę pełni warta honorowa. Zachęta Narodowa Galeria Sztuki prezentuje i promuje sztukę współczesną. Organizuje wystawy artystów polskich i zagranicznych. Gmach w stylu akademickiego renesansu włoskiego z elementami klasycystycznymi, zaprojektowany przez Stefana Szyllera (1857-1933), ozdobiły dekoracje Zygmunta Otto (1874-1944). Budowę rozpoczęto w 1898 roku, a oficjalne otwarcie budynku nastąpiło w 1900 roku. 16 grudnia 1922 roku w gmachu Zachęty został zamordowany pierwszy prezydent RP, prof. Gabriel Narutowicz  (1865-1922). Na zdjęciu widoczna jest też kopuła ewangelickiego kościoła p.w. Świętej Trójcy.
Pomnik Ofiar Katastrofy Smoleńskiej, odsłonięty na Placu Marszałka Józefa Piłsudskiego 10 kwietnia 2018 roku. Autorem pomnika jest Jerzy Kalina. Zdjęcia ofiar katastrofy smoleńskiej, umieszczone na fasadzie gmachu Dowództwa Garnizonu Warszawa od strony placu Marszałka Józefa Piłsudskiego z okazji uroczystości odsłonięcia pomnika w dniu 10 kwietnia 2018 roku. Ozdobna krata w bramie Pałacu Potockich - siedziby Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego przy Krakowskim Przedmieściu. Pomnik księcia Józefa Poniatowskiego (1763-1813) stojący przez Pałacem Prezydenckim przy Krakowskim Przedmieściu. Autorem pomnika jest duński rzeźbiarz Bertel Thorvaldsen (1770-1844), a inspiracją był dla niego konny pomnik cesarza Marka Aureliusza (121-180), stojący na Kapitolu w Rzymie. Z tyłu, za skrzydłem Pałacu Prezydenckiego widoczny jest pokarmelicki kościół p.w. Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca. Tablica na północnym skrzydle Pałacu Prezydenckiego, upamiętniająca wystawienie w 1915 roku pierwszej jawnej warty Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). Kościół p.w. Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca przy Krakowskim Przedmieściu to była świątynia karmelitów. Zbudowany został w latach 1661-1681 wg projektu Izydora Affaity starszego (1622-1684). W latach 1762-1780 zyskał klasycystyczną fasadę, zaprojektowaną przez Efraima Schroegera (1727-1783) i ufundowaną przez ks. Karola Stanisława Radziwiłła Panie Kochanku (1734-1790). Klasztor skasowano po powstaniu styczniowym, a kościół przejęło seminarium duchowne. Ponieważ nie został zniszczony podczas II wojny światowej, do czasu odbudowy katedry p.w. św. Jana pełnił funkcję prokatedry.
Wnętrze pokarmelickiego kościoła p.w. Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca. Barokowo-rokokowy ołtarz główny św. Józefa pochodzi z połowy XVIII wieku, a powstał w miejscu pierwotnego ołtarza projektu Tylmana z Gameren (1632-1796). Ołtarz zdobi umieszczona ponad arkadą gloria z wizerunkiem Boga Ojca i globu ziemskiego, dzieło Jana Jerzego Plerscha. Ambona jest XVIII-wieczna, ale prawdopodobnie wg projektu Tylmana z Gameren - przedstawione są na niej alegorie czterech kontynentów, Wniebowzięcie NMP oraz święci z zakonu karmelitów. Jeden z 10 ołtarzy bocznych w pokarmelickim kościele p.w. Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca. A to pomnik wybitnego białoruskiego poety, piszącego po polsku o Litwinach, jak żartobliwie określają Adama Mickiewicza (1798-1855) Białorusini. Wzniesiony został w latach 1897-1898 przy Krakowskim Przedmieściu, na placu powstałym z wyburzenia budynków na terenie dawnej jurydyki Dziekanka. Jego autorem jest Cyprian Godebski (1835-1909), a monument został wkomponowany w otoczenie przez Józefa Piusa Dziekońskiego (1844-1927) i Władysława Marconiego (1848-1915). Posąg o wysokości 4,5 metra został odlany we Włoszech. Kolumna i cokół zostały wykonane z granitu z Baveno w Piemoncie. Zaprojektowane przez Zenona Chrzanowskiego (1866-1918) kunsztowne ogrodzenie pomnika w postaci kutej w żelazie kraty z motywami roślinnymi zostało wykonane w warszawskiej firmie Zielezińskiego. Monument został odsłonięty w setną rocznicę urodzin poety. Uroczystość została ograniczona przez władze rosyjskie do poświęcenia pomnika. Zakazano przemówień, a w wydarzeniu mogły wziąć udział jedynie osoby zaproszone. W roku 1944 pomnik został wywieziony do Rzeszy, gdzie po wojnie odnaleziono jego fragmenty. Kopię odlewu wykonał Jan Szczepkowski (1878-1964), odtworzono także cokół i ogrodzenie. Widok Krakowskiego Przedmieścia, które zamyka bryła Pałacu Staszica, Ten klasycystyczny budynek został wzniesiony w latach 1820-1823 z inicjatywy ks. Stanislawa Staszica (1755-1826) wg projektu Antonia Corazziego dla Królewskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Został przebudowany w latach 1892-1893, rewaloryzowany w latach 1924-1926 wg projektu Mariana Lalewicza (1876-1944), zniszczony w 1944 roku i odbudowany w latach 1947-1950 wg projektu Piotra Biegańskiego (1905-1986). Obecnie jest siedzibą m.in. Polskiej Akademii Nauk i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Akwarium Jazz Club w latach 1977-2000 działał w lokalu przy ulicy Emilii Plater. Reaktywowany przez Mariusza Adamiaka jako Akwarium Jazzarium, działał w latach 2007-2008 w kompleksie Złote Tarasy. W czerwcu 2017 Polskie Stowarzyszenie Jazzowe reaktywowało działalność Akwarium Jazz Club na warszawskim skwerze Hoovera przy Krakowskim Przedmieściu.
Kamienice przy Krakowskim Przedmieściu w jego północnej części, między ulicami Trębacką i Miodową. Krakowskie Przedmieście to dziś reprezentacyjna ulica Warszawy. Powstała w miejscu przedmieścia, które zaczęło tworzyć się w XIV wieku za Bramą Krakowską. Ulica zyskała na znaczeniu w XVII i XVIII wieku. Przebudowano ją w końcowych latach XIX i na początku XX wieku. Zniszczona w czasie powstania warszawskiego w 1944 roku, odbudowana została w latach 50. XX wieku. ...

najbliższe galerie:

 
Wiosenny spacer po Warszawie
1pix użytkownik alex odległość 0 km 1pix
Wokół Pekinu
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Warszawa - Pół żartem, pół serio...
1pix użytkownik marioli odległość 0 km 1pix
Muzeum Techniki w Warszawie
1pix użytkownik jefrey88 odległość 0 km 1pix
Pomniki warszawskie cz. 1
1pix użytkownik foto-jaro odległość 0 km 1pix
Warszawa
1pix użytkownik galdynapa odległość 0 km 1pix

komentarze do galerii (10):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5191) dodano 30.08.2018 11:38

Filmdil - nie znałem tej wersji. Ale mimo wszystko, wolę oryginał Niemena.. Pozdrawiam. :)

filmdil użytkownik filmdil(wpisów:1406) dodano 08.05.2018 18:31

Moje miasto też. Ciekawe czy znasz taka wersję : https://www.youtube.com/watch?v=BcL3jrrIqeM
Pozdrawiam

marcin1980 użytkownik marcin1980(wpisów:1971) dodano 22.04.2018 08:58

Byłem ładnych parę lat temu. Miło sobie przypomnieć miejsca, które się też odwiedzało.

popekpawel użytkownik popekpawel(wpisów:3581) dodano 19.04.2018 23:21

Miejsca znane i lubiane. Miło się oglądało.

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5191) dodano 18.04.2018 23:40

Paweller75, U-Optymisty, Agra60 - dziękuję za wizytę i komentarze. Pozdrawiam. :)

agra60 użytkownik agra60(wpisów:1205) dodano 18.04.2018 23:31

Co parę lat przyjeżdzam na parę dni do Warszawy - wtedy robię sentymentalny szlaczek ,nowe muzea, wejscia do teatru.Do Warszawy przyjeżdzam po wizy-i wtedy też wykorzystuję na spacer po warszawie- a często to jest raz w roku.Plus z Warszawy wylatuję.Warszawa nam wypiękniała.Kiedyś się wstydziłem za stolicę - a teraz jestem nawet dumny że tak wiele zrobiono.Pozdrawiam

u-optymisty użytkownik u-optymisty(wpisów:858) dodano 18.04.2018 20:07

I jak tu nie kochać Warszawy :) Pozdrawiam

paweller75 użytkownik paweller75(wpisów:7220) dodano 17.04.2018 22:22

Ja na tej starówce aż tak dużo czasu nie spędziłem, ale miło tam było zajrzeć i parę zdjęć popstrykać:) Pozdrawiam:)

achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5191) dodano 16.04.2018 23:13

Dzięki... Ja też. Pozdrawiam. :)

przemyslaw użytkownik przemyslaw(wpisów:6040) dodano 16.04.2018 13:20

Eeeh, ileż niedziel spędziłem na Starówce...:))
Pozdrawiam!

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!