m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Góra lodowa to zwarta bryła lodu, oderwana w wyniku procesu zwanego cieleniem od lodowca i pływająca po powierzchni wody lub osiadła na dnie. Światowa Organizacja Meteorologiczna zawęża podaną wcześniej definicję góry lodowej do brył o powierzchni przekraczającej 300 m² i wystających ponad powierzchnię morza co najmniej na wysokość 5 metrów (mniejsze to: odłamy góry lodowej i odłamki góry lodowej - growlery). Góry lodowe są zwykle barwy białej lub biało-szarej. Wynika to z tego, że składają się ze śniegu i lodu, odbijającego promienie słoneczne w całym zakresie promieniowania widzialnego. Dodatkowo, niejednorodność lodu powstającego w wyniku kompresji śniegu, związana z obecnością licznych pęcherzyków powietrza i innych zanieczyszczeń powoduje odbijanie i rozpraszanie promieni słonecznych padających na lód. Kolorowe góry lodowe są rzadko spotykanymi górami lodowymi, mającymi trwałą barwę inną niż biała. Za barwę lodu budującego kolorowe góry lodowe odpowiedzialne są specyficzne warunki, w których lód ten się formował, oraz wmarznięte w lód barwne zanieczyszczenia (fitoplankton, zooplankton, materiał mineralny). Niebieski lód lodowcowy jest jednorodny, pozbawiony pęcherzyków powietrza i może pochłaniać promienie o dłuższych długościach fali (z czerwonego końca spektrum). Włącznie z rozpraszaniem Rayleigha - tym samym mechanizmem, który jest odpowiedzialny za błękitny kolor nieba - może przyczyniać się do powstawania błękitnej barwy góry lodowej. Niebieskie góry lodowe powstają z lodu z dolnych warstw lodowca (lądolodu) lub z lodu krystalizującego w morzu. Lód w dolnych warstwach lądolodu na skutek nacisku wyższych warstw lodu ulega kompresji, a jego struktura staje się bardziej jednorodna. Lód powstający na dryfujących lodowcach wskutek zamarzania wody morskiej jest wolny od pęcherzyków powietrza, dodatkowo na jego powierzchni wytrącają się sole, co nadaje mu barwę szaro-niebieską.
Najlepiej znane są błękitne góry lodowe zalegające w wodach przybrzeżnych Grenlandii, w okolicach fiordu Sermilik - miejscowa ludność nazywa je „błękitnymi diamentami”. Rzadkim zjawiskiem są góry lodowe o barwie zielonej. Powstają one czasami w wyniku cielenia się lodowców szelfowych. Dolna warstwa lodu powstaje w nich z przymarzającej wody morskiej. Lód ten jest wolny od bąbelków powietrza, zawiera natomiast dużo substancji organicznych (w tym barwników fotosyntetycznych, takich jak chlorofil), pochodzących z glonów peryfitonowych, porastających lodowiec od spodu, oraz fitoplanktonu, który został uwięziony w trakcie zamarzania wody. W przeciwieństwie do soli nieorganicznych, substancje organiczne nie są eliminowane podczas zamarzania wody. Analiza spektroskopowa wykazała, że materia organiczna w lodzie absorbuje wystarczająco dużo światła niebieskiego, by lód przybierał zieloną barwę. Nierównomiernie topniejące góry lodowe regularnie przewracają się, dzięki czemu dolna, zabarwiona na zielono warstwa lodu może pojawić się na powierzchni, dając efekt „zielonej góry lodowej”. Szczególnie dużo zielonych gór lodowych powstaje w wyniku cielenia się Lodowca Szelfowego Amery'ego na Antarktydzie. ... ... Góry lodowe różnią się kształtem i rozmiarami. Ze względu na kształt wyróżnia się góry lodowe stołowe, niestołowe, zerodowane oraz blokowe.
Stołowe góry lodowe charakteryzują się regularnym kształtem, pionowymi ścianami i płaską, lekko pochyloną lub pofalowaną górną powierzchnią. Góry niestołowe, wśród których znajdziemy góry piramidalne, czy kopułowate są zazwyczaj efektem wywrócenia się góry lodowej. Natomiast góry zerodowane mają nieregularne, często fantazyjne kształty. Góry blokowe stanowią formę pośrednią między poprzednio wymienionymi. Pierwotne rozmiary góry lodowej zależą od mechanizmu obłamywania się lodu i grubości lodowców, od których się odrywają, później rozmiary maleją, a tempo znikania zależy od intensywności procesów topnienia i erozji. W 1958 roku na Morzu Baffina zaobserwowano górę lodową o wysokości 168 m. ... Topnienie części góry lodowej zanurzonej w wodzie zachodzi pod wpływem rozpuszczania lodu przez słoną wodę morską i przekazywania ciepła z wody do lodu. Intensywność tego procesu zależy wprost proporcjonalnie od temperatury wody i intensywności falowania (wpływa na szybkość wymiany wody), natomiast odwrotnie proporcjonalnie od gęstości lodu. Topnienie części nawodnej zachodzi pod wpływem energii cieplnej Słońca (insolacji). Zależne jest od szerokości geograficznej i warunków meteorologicznych (temperatury powietrza, zachmurzenia, występowania mgieł). Woda z roztopów wnika w szczeliny lodu, a następnie - np. po nastaniu nocy - zamarza, rozsadzając lód.
Duże znaczenie przy zaniku góry lodowej ma falowanie. Może doprowadzić do zmęczenia materiału i rozłamania się góry, wywołuje również powstawanie nisz abrazyjnych na linii wodnej, które po osiągnięciu odpowiedniej głębokości prowadzą do powstawania pęknięć w obrębie wynurzonej części i odrywania się lodu. Pływające góry lodowe mogą przemieszczać się. Wpływ na to ma głównie działanie poruszającej się wody i powietrza. Ruch góry lodowej zależy od kierunku, prędkości i pionowego zasięgu prądu morskiego, kierunku, prędkości i długotrwałości wiatru, stosunku wielkości części zanurzonej i wynurzonej oraz batymetrii akwenu. Prędkość poruszania się gór lodowych jest różna. W Arktyce wynosi ona przykładowo: od 7 do 22 km/dobę - wzdłuż zachodnich wybrzeży Spitsbergenu, od 7 do 65 km/dobę w rejonie Cieśniny Davisa i Labradoru. Na pokładzie statku podczas rejsu w Lodowym Fiordzie. Dryf gór lodowych może stanowić zagrożenie dla żeglugi, w związku z tym prowadzone są obserwacje na obszarach szlaków żeglugowych. Zajmuje się tym m.in. Międzynarodowy Patrol Lodowy powołany w 1914 roku, dwa lata po katastrofie Titanica. Wg danych Międzynarodowego Patrolu Lodowego w 2014 roku na drogach żeglugowych zaobserwowano 1.546 gór lodowych, w 2015 roku było ich 1.165, a w 2016 roku - 687. Gwałtowny wzrost liczby gór lodowych na Północnym Atlantyku odnotowano wiosną 2017 roku (w ciągu jednego tygodnia w pobliżu Nowej Fundlandii zaobserwowano ich ponad 450), co specjaliści tłumaczą nietypowo silnymi wiatrami, spychającymi góry lodowe na południe, a być może również globalnym ociepleniem przyspieszającym proces odrywania i unoszenia kawałków lodu z Grenlandii.
Największe z gór lodowych nazywane są wyspami lodowymi - ich powierzchnia wynosi od kilku tysięcy metrów kwadratowych do nawet powyżej 500 km². Postrzegana barwa gór lodowych zależy od warunków obserwacji - przy Słońcu nisko stojącym nad horyzontem, gdy część promieniowania słonecznego docierającego do powierzchni ziemi ulega refrakcji i jest pochłonięta przez atmosferę, góry lodowe mogą wydawać się złociste do czerwonych. Pod wodą barwa gór lodowych wydaje się niebieskawa, co wynika z pochłaniania części widma promieniowania widzialnego przez wodę - ponieważ najsilniej pochłaniane jest promieniowanie o dłuższych falach (z czerwonej i żółtej części widma), oczy rejestrują jedynie pozostałe barwy, w tym przypadku błękity. W specyficznych warunkach lód tworzący góry lodowe może uzyskać takie właściwości, że pochłania część padającego nań promieniowania słonecznego, przez co postrzegany jest jako kolorowy. Góry lodowe spotyka się na otwartych morzach w strefach polarnych półkuli północnej i południowej. Ich źródłem są lodowce Grenlandii i Antarktydy. Ponad 90% gór lodowych powstaje na półkuli południowej, a ponieważ miąższość lodowców spływających z Antarktydy jest większa, większe są również rozmiary gór lodowych. W marcu 2000 roku od Lodowca Szelfowego Rossa oderwała się góra lodowa (oznaczona jako B-15), której powierzchnia przekraczała 11.000 km². Po jej rozpadzie, część oznaczona jako B-15A stała się największą wolno pływającą górą lodową (o wymiarach 27 km ×122 km i powierzchni 3100 km²).
Również od grenlandzkich lodowców (np. Lodowca Petermanna) w bieżącym stuleciu odrywały się góry lodowe o powierzchni przekraczającej od 2 do 4 razy powierzchnię nowojorskiego Manhattanu. ... Ciekawostką jest to, że - jak podawała kanadyjska telewizja CBC - istnieją firmy, które łowią fragmenty gór lodowych i wykorzystują lód do produkcji wody butelkowanej lub napojów alkoholowych. ... ... ...
Płyniemy wzdłuż krawędzi jednej z większych gór lodowych. ... ... ... Istotnym parametrem charakteryzującym góry lodowe jest ich zanurzenie. Wpływ na nie ma gęstość lodu, gęstość wody, w której pływają i kształt góry. Gęstość lodu zależy od jego pochodzenia - typu lodowca, od którego się oderwała i lokalizacji w jego obrębie - przykładowo: w przypadku lodowca szelfowego gęstość może wahać się od 0,3-0,9 g/cm³ (powierzchniowa warstwa śniegowa - głębokość 60 m).
Przy gęstości lodu 0,9 g/cm³ pod wodą znajduje się ok. 89% masy góry, przy 0,78 g/cm³ - 76%; w Arktyce średnia gęstość góry lodowej wynosi 0,83 g/cm³, co daje 81% masy pod wodą. ... ... ... ... ...
... Żegnamy Lodowy Fiord i kierujemy się z powrotem do Ilulissat. Dziękuję za uwagę.

najbliższe galerie:

 
Grenlandia - Ilulissat (2)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Grenlandia - nocny rejs po Lodowym Fiordzie (1)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Grenlandia - Ilulissat (3)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Grenlandia - wędrówka w okolicach Ilulissat (1)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Grenlandia - Ilulissat (1)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix
Grenlandzkie klimaty (2)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 0 km 1pix

komentarze do galerii (2):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5162) dodano 21.06.2018 14:06

Romario - nie przeczę, było chłodno (około zera stopni), ale widoki są rzeczywiście niezapomniane. Pozdrawiam. :)

romario użytkownik romario(wpisów:253) dodano 21.06.2018 09:55

Trochę powiało chłodem (:
No a co do samej wyprawy to myślę, że to musi być niezwykłe doświadczenie taki rejs.
Super!
Pozdrawiam.

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!