m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Polska nazwa miasta wywodzi się z pradawnej nazwy celtyckiej Radasbona poprzez łacińską nazwę Ratisbona. Nazwa niemiecka oznacza zamek nad rzeką Regen. Idąc od strony dworca kolejowego do historycznego centrum dojdziemy widoczną na zdjęciu ulicą Maximilianstraße. Na zdjęciu widoczny jest czteropiętrowy mansardowy budynek w stylu neobarokowym, z fasadą schowaną w środkowej części i zakrzywionym szczytem, podzielony przez wykusze i kraty balkonowe z kutego żelaza. Zbudowany w 1911 roku wg projektu Josepha Nikolausa Kocha (1873-1934) i Franza Spiegela. Kolegiacka bazylika Narodzenia Matki Bożej (Kollegiatstift Alte Kapelle). W IX wieku król Ludwik II Niemiecki (806-876) zbudował kaplicę z bogatym i okazałym wnętrzem, w której celebrowano liturgię dla jego dworu. Po jego śmierci jeden z jego następców przeniósł dwór do Sankt Emmeram. Budynek popadł w ruinę. Dopiero książę Henryk IV, późniejszy cesarz Henryk II Święty (973/978-1024), odnowił kościół. Przeniósł on pałac królewski z powrotem do Ratyzbony i rozbudował starą kaplicę. W połowie XVIII wieku dokonano przebudowy bazyliki w stylu rokokowym. Dawny Targ Zbożowy (Alter Kornmarkt) zawdzięcza swoją nazwę swej funkcji centrum przeładunku i handlu zbożem. Dominuje nad nim masywna bryła Wieży Rzymskiej (Römerturm). Jest to romańska wieża mieszkalna i obronna licząca 28 m wysokości i 7 pięter. W najniższych piętrach wieża ma mury o grubości 4 m. Zamiast dzisiejszego dachu w kształcie piramidy wieża pierwotnie miała blanki. Żółty budynek widoczny na zdjęciu to dawna rezydencja książąt Wittelsbachów. Konstrukcja z końca XII wieku, została przebudowana w roku 1937 i połączona z Wieżą Rzymską. Klasztorny kościół karmelitów bosych p.w. św. Józefa. Karmelici byli w Ratyzbonie już w XIII wieku, lecz po ok. 80 latach opuścili miasto i przenieśli się do klasztoru w Straubing. Ponownie sprowadził ich cesarz Ferdynand II (1578-1637) w 1634 roku. Kościół klasztorny został zbudowany w latach 1641-1672, już za panowania jego następców - Ferdynanda III (1608-1657) i Leopolda I (1640-1705). W 1810 roku w wyniku sekularyzacji kościół został zamknięty i wykorzystywany był jako hala targowa. Dopiero w 1847 roku budynek klasztorny i kościół zostały zwrócone karmelitom. Widoczny w głębi zdjęcia Niedermünsterkirche, to kościół zbudowany około 700 roku. Część fundamentów pierwotnego kościoła jest nadal zachowana. Pod koniec VIII wieku książę Tassilo III zbudował nowy kościół, a w połowie X wieku ów halowy kościół zastąpiła większa trójnawowa bazylika z transeptem i trzema apsydami. W połowie XII wieku świątynia została przebudowana w stylu romańskim. Ten budynek jest w dużej mierze zachowany do dziś. W XVII i XVIII wieku kościół został zmodernizowany i wyposażony w wiele dzieł sztuki. Od 1821 roku pełni funkcję kościoła katedralnego (Dompfarrkirche). Przejście z Dawnego Targu Zbożowego (Alter Kornmarkt) na Plac Katedralny (Domplatz).
Symbolem miasta i widocznym już z daleka centralnym jego punktem jest katedra p.w. św. Piotra. Pierwsza katedra w Ratyzbonie powstała wkrótce po założeniu w mieście biskupstwa w 739 roku. W końcu VIII lub na początku IX wieku wzniesiono trójnawową bazylikę, a ów karoliński kościół stał w miejscu dzisiejszego ogrodu katedralnego. Na początku XI wieku dobudowano nawę poprzeczną, tworzącą jedną całość z prezbiterium zachodnim i kryptą. Prezbiterium zamykały dwie wieże, z których do dnia dzisiejszego zachowała się wieża północna, tzw. Eselturm. W XIII wieku pochodzący z patrycjatu miejskiego biskup Leo Tundorfer (1225-1277) przekonał bogatych mieszczan do sfinansowania budowy nowej katedry. Dokładna data rozpoczęcia prac nie jest znana. Prawdopodobnie pożar starej katedry, do którego doszło w 1273 roku, przyspieszył decyzję. Nowa gotycka świątynia została wzniesiona na zachód od starej katedry, bliżej centrum miasta. Po obu stronach nawy głównej biegły krótsze nawy boczne, do których od wschodu przylegały masywne przybudówki z osobnymi zakrystiami i kaplicami. W roku 1290 rozpoczęto przebudowę w stylu gotyku francuskiego. Ok. 1410 roku ukończono portal główny. Do 1430 roku zbudowano parter wieży północnej i przęsła północnej nawy. Na początku XV wieku budowniczym był Wenzel Roritzer, a po jego śmierci, zastąpił go Andreas Engel z Kolonii. Zbudował on pierwsze piętro wieży północnej oraz ścianę północną. Więźba dachowa nad nawą środkową powstała w 1442 roku. W 1459 roku umieszczono w wieży północnej dzwony. Mateusz Roritzer wzniósł w latach 1477-1495 nad fasadą zachodnią szczyt z wieżyczką i rozpoczął prace nad drugim piętrem wieży północnej. Za czasów ostatnich budowniczych katedry, Erharda Heydenreicha (w latach 1514-1524) oraz jego brata Ulryka Heydenreicha (w latach 1524-1538), ukończono katedralne krużganki. Po czym prace przerwano, a katedra pozostała z niedokończonymi wieżami. W roku 1697 katedra otrzymała zaplanowaną jeszcze w XIV wieku kopułę nad skrzyżowaniem nawy głównej z transeptem. Barokowa kopuła była zdobiona bogatymi malowidłami oraz sztukateriami autorstwa braci Carlone. Na przestrzeni XVII i XVIII wieku kościół otrzymał wiele ołtarzy oraz innych elementów wyposażenia wnętrz w stylu barokowym. W latach 1828-1841 przywrócono katedrze styl gotycki. Pracami kierował monachijski architekt Friedrich von Gärtner (1791-1847). Z wnętrza usunięto prawie wszystkie elementy powstałe po średniowieczu, a barokową kopułę zdemontowano i zastąpiono sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Pod kierunkiem budowniczego Franza Josepha Denzingera (1821-1894) dobudowano w latach 1859-1869 brakujące piętra i ukończono wieże. Nawy poprzeczne otrzymały szczyty, a na dachu nad skrzyżowaniem nawy głównej z transeptem umieszczono sygnaturkę. W 1872 roku budowa katedra została ostatecznie ukończona. Pomimo XIX-wiecznej „puryfikacji”, w czasie której usunięto prawie wszystkie obiekty z wieków późniejszych niż średniowiecze, katedra ma wyjątkowo bogate wnętrze. Na uwagę zasługują liczne rzeźby gotyckie oraz pięć kamiennych ołtarzy baldachimowych. Po wewnętrznych stronach obu zachodnich filarów skrzyżowania nawy głównej z transeptem znajdują się wczesnogotyckie figury: Marii oraz słynnego uśmiechniętego Archanioła Gabriela. Obie rzeźby przypisuje się artyście znanemu jako Mistrz bł. Erminolda. Na filarach wschodnich umieszczono kamienne figury św. św. Piotra i Pawła z XIV wieku.
Katedra ma długość 86 m, szerokość 35 m, wysokość nawy środkowej 32 m i wysokość wież 105 m. Świątynia posiada sześć dzwonów głównych: Große Fürstin (Wielka Pani), St. Michaels-Glocke (Dzwon św. Michała), Kleine Fürstin (Mała Pani), Gebetsglocke (Dzwon modlitewny), Agnus-Dei-Glocke (Dzwon Agnus Dei), Arme-Seelen-Glocke (Dzwon biednych dusz).W katedrze możemy zajrzeć też do krypty z grobami biskupów i relikwiarzem z XIII wieku. Przy zwiedzaniu katedry uwagę zwraca, oprócz wielu znajdujących się w jej wnętrzu cennych zabytków, pięć gotyckich ołtarzy z cyboriami, które zachowały się jako osobliwość katedry, podobnie jak okna z okresu 1220-1370. Katedra jest także siedzibą chóru chłopięcego Regensburger Domspatzen (Ratyzbońskie Wróbelki z Katedry), który spełnia tutaj swoją liturgiczną posługę, tworząc muzyczną oprawę dla odprawianych w katedrze nabożeństw. Świątynia posiada imponujące witraże z XIII, XIV oraz XIX wieku. Z okresu średniowiecza zachowało się ok. 1100 oryginalnych kolorowych szyb witrażowych. Witraże XIX-wieczne powstały na zlecenie króla Bawarii Ludwika I Wittelsbacha (1786-1868). We wnętrzu ratyzbońskiej katedry zachwycają przede wszystkim witraże z lat 1310-1450, które dzięki uniknięciu przez miasto większych bombardowań w czasie II wojny światowej zachowały się w oryginalnym stanie. Niektórzy uważają nawet, że jest to najpiękniejsza kolekcja średniowiecznych witraży w naszej części Europy. Wewnątrz katedry imponują zainstalowane w 2009 roku nowoczesne organy, które są największymi wiszącymi organami na świecie. Elementy wystroju wnętrza katedry p.w. św. Piotra.
... ... Jeden z ołtarzy bocznych w katedrze p.w. św. Piotra. Kościół p.w. św. Ulryka (Ulrichskirche). Prawdopodobnie jego budowę rozpoczęto ok. 1225 roku, jako kaplicy pałacowej bawarskich książąt, a po romańskiej katedrze, która została zniszczona przez pożar w 1273 roku, kościół przejął do 1456 roku funkcję kościoła parafialnego dla całego miasta.  W 1571 roku przeprowadzono jego remont świątyni, a w 1688 roku dokonano barokowej przebudowy. W latach 1880-1936 roku służył jako muzeum Towarzystwa Historycznego w Ratyzbonie. Po remoncie z lat 1975-1984 kościół został ponownie poświęcony, i od 1986 roku służy jako muzeum diecezjalne. Za kościołem p.w. św. Ulryka widoczna jest tzw. Wieża Rzymska (Römerturm) dawna wieża mieszkalna dominująca nad Rynkiem Zbożowym. Podczas II wojny światowej w Wieży Rzymskiej umieszczono żelbetowy strop pod sufitem, na którym przechowywano witraże katedry w celu ich ochrony przed zniszczeniem w wyniku ewentualnych bombardowań. Konny pomnik króla Bawarii Ludwika I Wittelsbacha (1786-1868) na Placu Katedralnym (Domplatz). Został wzniesiony w 1902 roku, a jego twórcami są: Ferdinand von Miller jun (1842-1929) - rzeźba, i Gottfried Hirschmann - marmurowy cokół, a brązowy odlew rzeźby wykonał Ludwig von Miller w królewskiej Odlewni w Monachium (Königliche Erzgießerei in München).
Budynki przy Placu Katedralnym. Dom po lewej stronie to tzw. Heuport. Jest to dawny dom patrycjuszy, pochodzący z XIV wieku, przebudowany w połowie XVIII wieku, a następnie częściowo w latach 1936-1938. Plac Katedralny i stojąca przy nim tzw. Fontanna Cesarska (Kaiserbrunnen), zwana też Fontanną z Orłem (Adlerbrunnen). Pochodzi z 1566 roku. Wraz z orłem, symbolizującym cesarza i złotą kulą symbolizującą świat jest hołdem dla cesarza jako najwyższego władcy miasta i Rzeszy”. ... ... Kościół kolegiacki p.w. św. Jana (Stiftskirche St. Johann) przy Placu Katedralnym. Należał do opactwa, założonego w 1127 roku. Pierwotną konstrukcję usunięto podczas budowy nowej katedry. Zbudowano wówczas gotycką światynię, która w latach 60. XVIII wieku została przebudowana w stylu barokowym a następnie - po pożarze w 1887 roku - w neobarokowych formach. Pośrodku fasady znajduje się portal z naczółkiem z herbem papieża Urbana III. Po obu stronach znajdują się owalne i prostokątne okna. W niszy nad gzymsem umieszczono posąg św. Jana Chrzciciela z 1889 roku - dzieło Friedricha Preckela. Na rogu ulic Unter den Schwibbögen i Weiße-Hahnen-Gasse na Starym Mieście.
Wieża Baumburgów (Baumburgerturm). Jest to wspaniała, czerwona, druga najwyższa wieża w Ratyzbonie, z wczesnogotyckimi oknami. Na pierwszym piętrze widać piękną loggię - prawdopodobnie kupcy wystawiali tutaj swoje towary. Ta siedmiokondygnacyjna wieża została zbudowana przez patrycjuszowską rodzinę Ingolstetterów około 1270 roku, zgodnie z włoskimi wzorcami. Później mieszkała tu rodzina Baumburgów, od której wieża wzięła swą nazwę. Ulicą Kohlenmarkt (Targ Węglowy) dochodzimy do Starego Ratusza (Altes Rathaus). Restauracja Stadt Rathauskeller przy Placu Ratuszowym (Rathausplatz). Stary Ratusz (Altes Rathaus). Nie ma drugiego tak ważnego budynku w historii Ratyzbony jak miejski ratusz. Siedziba władz miejskich powstawała etapami przez wiele wieków - najstarszą częścią jest wysoka na 55 metrów wieża, zbudowana w 1260 roku. Główna część tzw. Starego Ratusza datowana jest na XIV i XV wiek.Wewnątrz mieści się bogato zdobiona Sala Rzeszy (Reichssaal) w której w latach 1663-1806 obradował pierwszy parlament Rzeszy - Nieustający Sejm Świętego Cesarstwa Rzymskiego (Immerwährender Reichstag des Heiligen Römischen Reiches). Stały sejm zmienił codzienne życie Ratyzbony. Budynek Starego Ratusza w pełni przekazano parlamentowi Świętego Cesarstwa. W tym samym czasie wykorzystując istniejące obok domy dobudowano tzw. Nowy Ratusz, gdzie mógł pracować lokalny magistrat. Do miasta przybyli ambasadorowie, ministrowie i reprezentanci krain będących częścią Cesarstwa. Goście wynajmowali rezydencje a ich obecność pozytywnie wpływała na życie społeczne i intelektualne miasta. Z drugiej strony byli oni zwolnieni z ceł i podatków, więc budżet miasta nie zyskał wiele na ich obecności. Zakątek w pobliżu Starego Ratusza.
W okolicach Starego Ratusza. Pomnik księcia Juana de Austria (1547-1578) jest repliką pomnika, wykonanego przez Andreę Calamecha (1524-1589) w 1572 roku. Replika pochodzi z 1978 roku. Juan de Austria był nieślubnym synem cesarza rzymskiego Karola V (1500-1558). Urodził się w Ratyzbonie. Został dowódcą wojskowym w służbie swego przyrodniego brata, króla Hiszpanii Filipa II (1527-1598), i jest najbardziej znany ze swojej roli admirała floty Świętego Przymierza w bitwie pod Lepanto w 1571 roku. Tzw. Fontanna Siły (Fortitudobrunnen) na Targu Rybnym (Fischmarkt). Pochodzi ona z 1610 roku. Składa się z prostokątnego kamiennego basenu, obramowanego ozdobną żelazną kratą. Zdobi ją postać młodzieńca w hełmie, stojącego na kolumnie i trzymającego w lewej ręce rybę, a lewą stopę opierającego na delfinie. Dochodzimy do średniowiecznego Mostu Kamiennego (Steinerne Brücke) na Dunaju. Obok katedry jest to najsłynniejszy zabytek ratyzbońskiego Starego Miasta. Powstał on najprawdopodobniej w latach 1135-1146. Sądzi się, że jego konstruktorzy byli zainspirowani architekturą rzymskiego mostu Trajana na dolnym Dunaju, leżącego na terenie dzisiejszej Rumunii w mieście Drobeta-Turnu Severin. Przez ponad 800 lat był to jedyny most na Dunaju w Ratyzbonie. Służył za wzór budowniczym wielu innych mostów w XII i XIII wieku, np. mostu Judyty w Pradze, a także mostów w Dreźnie, Londynie i Awinionie. Istnieje legenda, że główny budowniczy mostu założył się z budowniczym katedry o to, kto pierwszy ukończy prace. Ponieważ budowa katedry posuwała się szybciej, budowniczy mostu zawarł pakt z diabłem. W zamian za pomoc, diabeł miał otrzymać pierwsze trzy dusze, które przejdą po moście. Prace ruszyły pełną parą i most był wkrótce gotowy. Kiedy diabeł zażądał zapłaty, sprytny budowniczy przegonił przez most trzy kury. Wściekły diabeł próbował zniszczyć konstrukcję, ale mu się to nie udało. W rzeczywistości most był gotowy w 1146 roku, zaś budowę katedry rozpoczęto dopiero w 1273 roku. Most Kamienny ma długość 336 m, szerokość 8 m i wysokość 15 m. Liczy 16 przęseł (z czego 15 jest jeszcze widocznych). Pierwsze przęsło i filar od strony południowej zostały zabudowane w latach 1616-1620 przy okazji prac nad składami soli i zachowały się pod podjazdem na most. Mostu chroniły trzy wieże, z których zachowała się jedynie Wieża Mostowa (Brückturm) po stronie południowej. Przestronny przejazd z boku Wieży Mostowej wraz z szerokim podjazdem powstały na początku XX wieku.
Północna część mostu stanowiła wcześniej granicę pomiędzy Księstwem Bawarii i wolnym (czyli podlegającym bezpośrednio władzy cesarzy) miastem Ratyzboną. W połowie mostu znajduje się tzw. Bruckmandl, figura młodego mężczyzny patrzącego na Stare Miasto, symbolizująca niezależność wolnego miasta Ratyzbony od władzy biskupa. Wedle  legendy, przedstawia ona głównego budowniczego mostu. Pochodząca z 1446 roku oryginalna figura znajduje się dziś w Muzeum Historycznym miasta Ratyzbony, a na moście stoi jej kopia z 1854 roku. Most prowadził do bawarskiej enklawy Stadtamhof i był jedną z najważniejszych przepraw przez Dunaj. To właśnie tędy przechodzili rycerze udający się na drugą i trzecią krucjatę. Most sfinansował książę Bawarii wraz z lokalnymi kupcami. Przed budową nowej przeprawy w tym samym miejscu istniał wcześniej most drewniany i prawdopodobnie most pontonowy. Statki, którymi można popłynąć na rejs po Dunaju. Niestety, w tym miejscu niebo obdarzyło nas sporą porcją deszczu, więc w takich okolicznościach przyrody zrezygnowaliśmy z tej atrakcji. Widok Dunaju z Mostu Kamiennego. Po jego wybudowaniu, Kamienny Most był największym mostem o takiej konstrukcji na świecie i przez ponad 800 lat jedynym kamiennym mostem na Dunaju na odcinku do Ulm do Wiednia. Tuż za południowym zjazdem z Mostu Kamiennego, obok średniowiecznego składu soli, znajduje się restauracja Historische Wurstküche. Budynek istniał tu już prawdopodobnie w 1135 roku i do 1146 roku zajmował go kierownik budowy. Po zakończeniu prac otworzono w nim restaurację. Dzisiejszy budynek ma ok. 500 lat, ale według historyków ma te same rozmiary co jego XII-wieczny poprzednik. W środku znajduje się mała klimatyczna izba, do której warto zajrzeć, ale smaczne kiełbaski zjeść możemy przy stoliku na zewnątrz z widokiem na rzekę. Statki cumujące przy nabrzeżu Dunaju.
Staromiejskie kamieniczki w pobliżu Mostu Kamiennego. Widok dawnego franciszkańskiego kościoła Braci Mniejszych (minorytów), stanowiącego dziś część Muzeum Historycznego w Ratyzbonie.

najbliższe galerie:

 
Ratysbona - cz. III
1pix użytkownik robson odległość 1 km 1pix
Ratyzbona (2)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 1 km 1pix
Ratysbona - cz. II
1pix użytkownik robson odległość 1 km 1pix
Regensburg  (Ratyzbona)
1pix użytkownik stewal odległość 1 km 1pix
Niemcy - Ratyzbona
1pix użytkownik maria37 odległość 2 km 1pix
Niemcy - Ratyzbona (Regensburg)
1pix użytkownik marioli odległość 2 km 1pix

komentarze do galerii (2):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5537) dodano 27.05.2019 15:49

Charlie, życzę Ci udanego pobytu, bo miasto jest naprawdę atrakcyjnie. Wrzucę jeszcze jedną galerię z Ratyzbony. Żałuję tylko, że w drugiej części spaceru przeszkadzał nam deszcz, ale może kiedyś uda mi się trafić tam przy lepszej pogodzie. Pozdrawiam. :)

charlie użytkownik charlie(wpisów:2354) dodano 27.05.2019 13:13

Już dwa razy byłam blisko Ratyzbony, ale jakoś nie było mi dane tam dotrzeć.
Ale bedę w tym roku. Mówią, że do trzech razy sztuka :-)
Od dawna chciałam zobaczyć w realu Kamienny Most, Katedrę i zajrzeć do St. Emmeram, Pałacu Thurn und Taxis.
Jak to dobrze, że wakacje tuz tuż :-)
Idealnie że wrzuciłeś tą galerię właśnie teraz.
Pozdr.

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!