m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (37):

 
Na rogu Dreikronengasse i Schwarze-Bären-Gasse. W głębi widoczny jest budynek dawnego dekanatu (Alte Dechantei). Jego istnienie zostało udokumentowane już w 1344 roku. Przypuszczalnie dziekan Johannes Haiden kazał przebudować dom w 1464 roku. Ok. 1700 roku dokonano ponownej przebudowy, zachowując średniowieczny rdzeń budynku. W latach 1905-1906, po przebudowie dokonanej przez Karla Franka, dom uzyskał obecny wygląd. Z lewej strony widoczny jest budynek dawnego Krajowego Banku Centralnego (Landeszentralbank), wzniesiony w latach 1905-1907 wg projektu Friedricha Niedermayera (1856-1942). Mieszkańcy Ratyzbony dość późno odkryli miłość do swojej starówki. Jeszcze w latach 60. XX wieku planowano wyburzenie zabytkowych budynków i wybudowanie w ich miejsce nowych obiektów. Dzisiaj wszyscy się cieszą, że do tego nie doszło. Od lat 70. XX wieku Stare Miasto jest objęte ochroną konserwatorską, a od 2006 roku znajduje się na liście światowego dziedzictwa kultury UNESCO. Na Pfauengasse. Kościół parafialny p.w. św. Kasjana jest drugim najstarszym kościołem w Ratyzbonie i jednym z najstarszych kościołów w Bawarii. Legenda głosi, że kościół został zbudowany na miejscu dawnej pogańskiej, prawdopodobnie rzymskiej, świątyni. Kościół ma bogatą historię, a jego architektura podlegała drastycznym zmianom w różnych epokach. Dziś styl rokokowy dominuje we wnętrzu i na północnej fasadzie. Zachowała się też gotycka zakrystia, widoczna na zdjęciu. Po raz pierwszy kościół wzmiankowany jest w dokumentach w 885 roku. Z tego okresu zachowały się jedynie fundamenty. Ten przedromański kościół ocalał podczas wielkiego pożaru Ratyzbony w 891 roku. Został nieznacznie rozbudowany w XII wieku. Trzon obecnego budynku został wzniesiony w XIII wieku jako wczesnogotycka bazylika. Dodano szersze nawy boczne, a kościół uzyskał swój obecny wymiar poprzeczny. W I połowie XIV wieku kościół został przebudowany w stylu gotyckim, na początku XVII wieku w stylu barokowym, zaś w latach 1749-1760 w typowym dla tego okresu stylu rokokowym. Świątynia została ozdobiona licznymi freskami i bogatą dekoracją stiukową. Sztukaterie są dziełem Paula Antona Landesa (1712-1764), fresk sufitowy namalował Otto Gebhard (1703-1773), a pozostałe - Gottfried Bernhard Göz (1708-1774). Odnowiono także ołtarze. Do dziś zachował się gotycki ołtarz św. Kasjana. Ołtarz główny jest rekonstrukcją ołtarza Johanna Baptysty Dirra z 1759 roku, zniszczonego w 1864 roku, wykonaną w 1908 roku przez Jakoba Helmera. W latach 1863-1865 dokonano ponownej transformacji w stylu historyzmu. Podczas renowacji w latach 1906-1911 przywrócono wystrój rokokowy.
W 1908 roku kościół p.w. św. Kasjana otrzymał nowe organy, wykonane przez firmę Martin Binder & Sohn z Ratyzbony. Dzisiejsze neobarokowe organy pochodzą z roku 1914 i zostały zbudowane przez organmistrza Willibalda Siemanna (1864-1932). Mają 12 rejestrów, dwa manuały i pedał. Ewangelicki kościół parafialny (Neupfarrkirche) na terenie dawnej dzielnicy żydowskiej. Na przełomie XV i XVI wieku biskup i rada miejska dążyli do wydalenia Żydów z Ratyzbony, czemu sprzeciwił się cesarz Maksymilian I (1459-1519). Po jego śmierci rada miejska nakazała wydalenie Żydów. Doszło do pogromu, a dzielnica żydowska została zrównana z ziemią. Już w 1519 roku rozpoczęto budowę kościoła p.w. NMP wg projektu Hansa Hiebera. W 1542 roku Ratyzbona stała się miastem luterańskim, a kościół został pierwszą protestancką świątynią parafialną, nazwaną „Neupfarrkirche”. Dopiero w 1860 roku kościół z prowizoryczną fasadą zachodnią autorstwa Ludwiga Foltza (1809-1867) został ukończony. Jest jednonawową renesansową światynią z późnogotyckimi elementami, pięcioboczną absydą i dwiema wieżami. W latach 1554-1555 roku Michael Ostendorfer (1490/1494-1559) wykonał drewniany ołtarz z bogatą ikonografią, nakazaną przez protestanckich pastorów i nadinspektora Nicolausa Gallusa (1516-1570). Ołtarz został usunięty z kościoła na początku XVII wieku i trafił do ratusza, a obecnie znajduje się w Muzeum Historycznym. Obecny ołtarz w kościele pochodzi z 1617 roku. Tändlergasse to jedna z klimatycznych uliczek ratyzbońskiej starowki. Detale architektoniczne jednej ze staromiejskich kamieniczek. Waaggäßchen to kolejny klimatyczny zaułek Starego Miasta.
Haidplatz jest dużym placem na Starym Mieście. Jego nazwa wywodzi się od staroniemieckiego określenia, oznaczającego miejsce porośnięte trawą. W średniowieczu i we wczesnych czasach nowożytnych plac zyskał reprezentacyjne znaczenie jako miejsce pobytu dostojnych gości oraz jako miejsce spotkań i imprez. Odbywały się tu turnieje rycerskie. W XIV wieku plac był miejscem hurtowego handlu warzywami. Pod koniec XX wieku Haidplatz był wykorzystywany jako parking. Dzisiaj jest miejscem imprez kulturalnych i publicznych, takich jak świąteczny jarmark rzemiosła i Bawarski Weekend Jazzowy. Fontanna Sprawiedliwości (Justiziabrunnen) nad Haidplatz została zbudowana w 1656 roku i jest dziełem rzeźbiarza Leopranda Hilmera. Zastąpiła ona starszą fontannę z 1551 roku. Pośrodku ośmiobocznego basenu stoi kamienna podstawa postaci Justitii, personifikacji sprawiedliwości. Trzyma ona miecz w prawej dłoni. Postać otoczona jest ozdobną kratą z 1592 roku, wykonaną z kutego żelaza. Głównym budynkiem na północno-zachodnim krańcu placu jest gotycki Zamek Patrycjuszowski Złoty Krzyż (Patrizierburg Goldenes Kreuz) zbudowany ok. 1250 roku. W obecnej postaci istnieje od 1862 roku. Wcześniej składał się tylko z wieży krenelażowej z dwupiętrową zabudową mieszkalną. Jego właścicielami były znane patrycjuszowskie rodziny m.in. Weltenburgerów, Zellerów, Krafftów, Seidlów, Schwöllerów, Schlumbergerów i Hauerów. W XVI wieku w budynku mieściła się karczma, w której bywali monarchowie, książęta i dyplomaci. W 1863 roku przebywał tu cesarz Franciszek Józef I (1830-1916). Podczas swojego ostatniego pobytu w Ratyzbonie owdowiały cesarz Karol V Habsburg (1500-1558) spotykał się tu ze swą kochanką Barbarą Blomberg (1527-1597) i spłodził nieślubnego syna Juana de Austria (Johanna von Österreich; 1547-1578). Napis na wieży Zamku Złotego Krzyża opowiada o tym - wówczas ściśle skrywanym - wydarzeniu. Dzisiaj w budynku mieści się „Hotel Goldenes Kreuz”. Na parterze znajduje się „Café Goldenes Kreuz”, prawdopodobnie w sali, która niegdyś była miejscem spotkań królów. Klasycystyczny Pałac Thon Dittmer (Thon-Dittmer-Palais), który powstał po przebudowie dwóch domów patrycjuszowskich w latach 1800-1809, dokonanej przez Emanuela Josepha von Herigoyena (1746-1817). Do 1856 roku był własnością rodzinną, a następnie stał się własnością miasta. Mieściła się tu szkoła, siedziba straży pożarnej, a obecnie - kilka instytucji kulturalnych i biblioteka. Po prawej stronie widoczna  jest tzw. Nowa Waga (Neue Waag) - dawny patrycjuszowski dom rodziny Altmann, przejęty przez miasto w 1441 roku. Arkady pochodzą z 1575 roku. Dziś mieści się tu sąd administracyjny. Na odchodzącej od Haidplatz uliczce Rote-Hahnengasse.
Arnulfsplatz w zachodniej części Starego Miasta. W średniowieczu obszar ten znajdował się poza murami miasta i służył głównie jako miejsce obozowisk i egzekucji. Wraz z budową pobliskiego teatru północna część placu nazywanego „Jakobshof”, została oddzielona od południowej, a później przemianowana na „Arnulfsplatz”. Historycy nie są zgodni, czy plac wziął swą nazwę od  wschodniofrankijskiego króla i późniejszego cesarza rzymskiego Arnulfa z Karyntii (850-899), czy raczej od bawarskiego księcia i późniejszego króla Arnulfa I (?-937). Zabytkowe kamieniczki na zachodniej pierzei Arnulfplatz. Do końca XIV wieku miejsce dzisiejszego Arnulsfplatz nazywane było „Wehr vor Burg” („Jaz przed Zamkiem”), później plac otrzymał nazwę „Jakobshof” lub „Jakobsplatz” od pobliskiego szkockiego klasztoru św. Jakuba, zbudowanego ok. 1110 roku. Po oddzieleniu - w związku z budową teatru - północnej części placu od południowej w 1803 roku, obecny Arnulfplatz był początkowo nazywany „Unterer Jakobshof”, a obecną nazwę nosi od 1872 roku. Tabliczki upamiętniające dawnych żydowskich mieszkańców jednego z domów przy Arnulfplatz, wywiezionych do obozu w Sobiborze i zamordowanych tam w 1943 roku. Dom przy Arnulfsplatz, mieszczący kultową restaurację Der Kneitinger. Bawarskie przysmaki, dobre piwo, wystrój i atmosfera lokalu zapewniają przyjemny pobyt gościom. Nie na darmo Der Kneitinger nazywany jest przez mieszkańców Ratyzbony „Matczynym Domem” (Das Mutterhaus). Pierwsze wzmianki o tutejszym browarze pochodzą z 1590 roku, ale prawdopodobnie powstał on już ok. 1530 roku. W 1861 roku browar stał się własnością Johanna Kneitingera i w rękach rodziny Kneitinger pozostawał do 1991 roku. Obecnym właścicielem jest Fundacja Hans-und-Sofie-Kneitinger. Po podziale w 1803 roku placu Jakobshof na część północną i południową, ta pierwsza nosiła nazwę Oberer Jakobshof, którą w roku 1885 przemianowano na Bismarckplatz, na cześć pierwszego kanclerza zjednoczonych Niemiec Otto von Bismarcka (1815-1898). Od 1982 roku Bismarckplatz jest miejscem, w którym odbywają się koncerty festiwalu  Bawarski Weekend Jazzowy. Brama widoczna na zdjęciu prowadzi do pałacu dziedzicznych książąt Bawarii (Erbprinzenpalais). Detal architektoniczny. Warto pamiętać, że w latach 1663-1806 w Ratyzbonie odbywały się obrady Nieustającego Sejmu Świętego Cesarstwa Rzymskiego (Immerwährender Reichstag des Heiligen Römischen Reiches), w którym uczestniczyli delegaci z całej Europy, a cesarz był reprezentowany przez komisarzy głównych.
Teatr Ratyzboński (Das Theater Regensburg) na Bismarckplatz. W 1803 roku książę arcybiskup Karl Theodor Anton Maria von Dalberg (1744-1817) zlecił Emanuelowi Josephowi von Herigoyenowi (1746-1817) wybudowanie teatru. Budowę ukończono już w 1804 roku. W 1812 roku teatr stał się królewskim teatrem narodowym. 18 czerwca 1849 roku budynek został całkowicie zniszczony przez pożar. Został odbudowany w latach 1851-1852, a w 1859 roku stał się własnością miasta. W latach 90. XX wieku przeprowadzono kompleksową renowację budynku. Teatr Ratyzboński od 1999 roku działa jako niezależne przedsiębiorstwo miejskie. Oprócz głównego budynku ma także sceny w Velodrome na Arnulfsplatz, na Haidplatz i w teatrze Junge w byłym Pałacu Prezydenckim. Latem utwory są czasami wykonywane na dziedzińcu Pałacu Thon-Dittmer lub w innych miejscach. Szacuje się, że spektakle ogląda ok. 180.000 widzów rocznie. Romański kościół p.w. św. Jakuba i św. Gertrudy wznosi się przy zachodniej granicy Starego Miasta. Jest to jedna z najstarszych miejskich świątyń, nazywana również Kościołem Szkockim (Schottenkirche). Nazwa ta nawiązuje do benedyktyńskich mnichów ze Szkocji i Irlandii, którzy w Austrii i Bawarii zakładali swoje klasztory. Mnisi swoje opactwo w Ratyzbonie założyli w XI wieku. Sprowadzono tu irlandzkich misjonarzy (w ówczesnej łacinie wielkiej różnicy między Szkotami a Irlandczykami nie dostrzegano), którzy w średniowieczu nieśli celtyckie odrodzenie chrześcijaństwa całej Europie. Przybyłym z Irlandii mnichom przewodził Muiderach (?-1081), znany pod imieniem Marianus Scottus, lecz budowę kościoła rozpoczęli oni ok. 1100 roku za opata Dominusa, pierwszego opata klasztoru. Ponieważ z biegiem lat spadła ilość zakonników przybywających z Irlandii, klasztor, w 1515 roku został przekazany szkockim benedyktynom. W latach 1672-1720 za rządów opata Placidusa Fleminga nastąpił jego największy rozkwit. Poprawiła się sytuacja ekonomiczna i status prawny, zwiększyła się liczba braci, odnowiono dyscyplinę, przeprowadzono wiele prac budowlanych, rozwinięto działalność oświatową. Choć klasztor przetrwał trudny okres sekularyzacji w Bawarii w latach 1803-1828, to ustał dopływ nowych zakonników. Ostatecznie, klasztor zakończył działalność w roku 1862. W latach 1866-1872 klasztor został przebudowany i przekazany seminarium diecezjalnemu, a odnowiony kościół stał się kościołem seminaryjnym. W latach 90. XX wieku przeprowadzono w świątyni kompleksowe prace konserwacyjne i remontowe. Pierwszy kościół klasztorny powstał w XI wieku i została z niego część wschodnia, z wieżami i absydami. Kościół pod wezwaniem św. Jakuba i św. Gertrudy w dzisiejszym kształcie pochodzi z drugiej połowy XII wieku. Jest trójnawową bazyliką z transeptem. Wieże mają dwa poziomy biforiów, a całość kościoła obiega delikatny fryz arkadowy. Wnętrze jest proste i dostojne. Wysokie, monumentalne kolumny międzynawowe podtrzymują majestatyczną ścianę nawy głównej zwieńczoną drewnianym stropem. Nawy boczne mają sklepienia krzyżowe.
Prezbiterium i nawy boczne zamknięte są absydami. Kościół oświetlają niewielkie okna oraz witraże. Kapitele kolumn są bogato zdobione. Ciekawym zabytkiem sztuki romańskiej we wnętrzu kościoła są też umieszczone na belce tęczowej pochodzące z końca XII wieku figury tworzące grupę Ukrzyżowania. Jeden z witraży we wnętrzu kościoła p.w. św. Jakuba i św. Gertrudy. Jeden z witraży we wnętrzu kościoła p.w. św. Jakuba i św. Gertrudy. Ciekawostką jest, że niektórzy historycy wskazywali Ratyzbonę jako miejsce chrztu Polski w roku 966, ale pogląd ten nie znajduje uznania wśród współczesnych badaczy. W roku 1041 w Ratyzbonie został natomiast zawarty układ, na mocy którego czeski książę Brzetysław I (1002-1055) zrzekł się roszczeń do ziem polskich z wyjątkiem zagarniętej części Śląska. Unikalnym dziełem jest północny uskokowy portal z bogato dekorowanymi ościeżami, archiwoltą i tympanonem oraz szerokim obramowaniem. Intryguje on różnorodnością rzeźb i wyglądem elementów. Nie ma pełnej zgody co do ich znaczenia. Najbardziej popularną interpretacją jest ta, że połowa nawiązuje do grzeszników, którzy nie dostaną się do nieba po Sądzie Ostatecznym. Część portalu symbolizuje więc dobro, a druga część - zło. Według historyków figury były dawniej kolorowe. Władze miejskie otoczyły portal szklaną szybą mającą zapobiegać przed dalszym zniszczeniem przez warunki pogodowe. Wewnątrz kościoła, po prawej stronie portalu, znajduje się pozioma rzeźba reliefowa mnicha o imieniu Rydan, trzymającego klucz. Ten mnich prawdopodobnie jest postacią autentyczną i być może był on budowniczym portalu. Park Hotel Maximilian przy Maximilianstraße. Wydłużony, trzypiętrowy reprezentacyjny budynek w stylu wiedeńskiego rokoka, z dachem mansardowym, bogatym zdobieniem i dekoracją stiukową został zbudowany w latach 1888-1891 wg projektu Juliusa Pöverleina.
Dziękuję za uwagę.

najbliższe galerie:

 
Ratyzbona (1)
1pix użytkownik achernar-51 odległość 1 km 1pix
Niemcy - Ratyzbona (Regensburg)
1pix użytkownik marioli odległość 2 km 1pix
Ratysbona - cz. II
1pix użytkownik robson odległość 2 km 1pix
Ratysbona - cz. III
1pix użytkownik robson odległość 2 km 1pix
Regensburg  (Ratyzbona)
1pix użytkownik stewal odległość 2 km 1pix
Niemcy - Ratyzbona
1pix użytkownik maria37 odległość 3 km 1pix

komentarze do galerii (2):

 
achernar-51 użytkownik achernar-51(wpisów:5540) dodano 31.05.2019 00:56

Paweller75 - znacznie więcej szachulca spotkasz we Francji, zwłaszcza w Alzacji, Normandii i Burgundii. W Niemczech, oczywiście też, ale w Ratyzbonie jest go faktycznie niewiele. Pozdrawiam. :)

paweller75 użytkownik paweller75(wpisów:7349) dodano 30.05.2019 21:44

Zobaczyłem trochę szachulca na pierwszych fotkach i już się ucieszyłem, ale no właśnie, z tego co widzę, to nie za wiele tam tego mają ..., ogólnie miasto ładne:)
Pozdrawiam:)

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!