m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (41):

 
Zbaraż - główna siedziba książąt Zbaraskich, ośrodek ich gniazdowej posiadłości (Księstwo Zbaraskie). Po ich wygaśnieńciu wszedł w posiadanie książąt Wiśniowieckich, a później - drogą spadku - na Potockich.

Aż trzy razy w swojej historii Zbaraż był oblegany przez wrogie wojska.

Po raz pierwszy bronił się tu przed Tatarami w 1474 r. kniaź Wasyl Wasylewicz Nieświski. Zamek był wówczas drewniany i został spalony wraz z jego obrońcami.

Ponownie w roku 1589 odbudowanego zamku (także z drewna) broni kniaź Janusz Zbaraski, także przed Tatarami. I tym razem twierdza została poważnie zniszczona. W 1626 r. powstaje nowy, tym razem murowany i dobrze ufortyfikowany zamek.

 W 1649 roku miała tu miejsce słynna obrona zamku i miasta przed wojskami kozackimi i sprzymierzonymi z nimi Tatarami. Oblężony wówczas 14-tysięczny oddział polski bronił się pod dowództwem Jeremiego Wiśniowieckiego przez 43 dni (od 10 lipca do 22 sierpnia 1649) przed naporem ok. 250 - 300 tysięcznej armii kozacko-tatarskiej.(cyt. wikipedia) We wnętrzach zamku muzeum ukraińskie. Mury obronne zamku Kościół p.w. św. Antoniego i św. Jerzego - klasztor  bernardynów. Przez wiele lat niszczony, był magazynem, muzeum, itp. Obecnie jest to kościół katolicki. Odnawiany przez Polaków, malowane ściany uzupełniane malowidła, zbierane wyposażenie kościoła w postaci ołtarzy, obrazów, świeczników - wszystko wymaga odnowienia. Każdy z nas może ty wnieść własny wkład.
Pomnik Adama Mickiewicza stoi w parku przyzamkowym. Postawiony przed 1 wojną światową, przetrwał. Po wojnie leżał gdzieś, ale polacy znaleźli go i z powrotem postawili na cokole. Wiśniowiec - pierwsze wzmianki o osadzie pochodzą z roku 1395, ale pod nazwą Wiśniowiec miejscowość wymieniona została po raz pierwszy w połowie XV wieku. Miejscowość znana jest głównie z bitwy, jaka rozegrała się tutaj 28 kwietnia 1512 roku, kiedy to pod Wiśniowcem wojska Rzeczypospolitej pobiły armię tatarską. Do roku 1744 miejscowość wchodziła w skład posiadłości Wiśniowieckich, a po śmierci hetmana wielkiego litewskiego Michała Serwacego Wiśniowieckiego przeszła w ręce rodu Mniszchów, a po nich w połowie XIX wieku Platerów. Wiśniowiec od początku swego istnienia aż do ostatniego rozbioru wchodził w skład Polski i był częścią województwa podolskiego. Od 1795 do traktatu ryskiego w 1921 Wiśniowiec należał do państwa rosyjskiego, następnie do 1939 znów do Polski (województwo tarnopolskie) W wyniku agresji radzieckiej 17 września 1939 roku miasto dostało się pod okupację ZSRR, w 1941-1944 było pod okupacją niemiecką. W 1944 nastąpiła ponowna okupacja radziecka. W 1945 na podstawie traktatu pokojowego kończącego drugą wojnę światową Wiśniowiec ostatecznie wszedł w skład ZSRR, a po jego upadku w roku 1991 miasto należy do Ukrainy. Wejście główne do pałacu. Fronton ozdobiony płaskorzeźbą herbu rodowego Wiśniowieckich.
Z okien pałacowych można spojrzeć na jezioro i wieś wraz z urokliwymi cierkwiami. A drogi wiją się po pagórkach i dolinkach... Krzemieniec - najbardziej charakterystyczną budowlą miasta, która powstała w latach 1720-1740 według projektu Pawła Giżyckiego z fundacji książąt Wiśniowieckich, to kościół i klasztor Jezuitów. W 1832 roku został odebrany katolikom, którzy go odzyskali w 1920 roku w czasach II Rzeczypospolitej. Po roku 1946 budowla używana była jako sala sportowa. Obecnie kościół zamieniono na cerkiew Preobrażeńską jako własność ukraińskiego kościoła Prawosławnego. Liceum Krzemienieckie - polska szkoła w Krzemieńcu na terenie dzisiejszej Ukrainy, istniejąca w latach 1805-1831, reaktywowana w latach 1922-1939. Zwana Atenami Wołyńskimi.

Szkołę założył Tadeusz Czacki, ówczesny wizytator placówek oświatowych guberni wołyńskiej, podolskiej i kijowskiej, przy udziale Hugo Kołłątaja. Mieściła się w siedzibie dawnego kolegium jezuickiego w zespole architektonicznym pałacu Wiśniowieckich, którą po kasacie zakonu przejęła Komisja Edukacji Narodowej. To właśnie w tym mieście urodził się i wychowywał nasz wielki wieszcz Juliusz Słowacki. Tu chodził do szkoły. Tu jego matka spoczywa na cmentarzu.
Przy ulicy Szewczenki stoi Klasztor Bohojawleński dawniej należący do reformatów. Został ufundowany przez Stanisława Potockiego w roku 1750. W 1832 przekazany prawosławnym w ramach represji popowstaniowych. W czasach II Rzeczypospolitej rezydował tutaj zwierzchnik Cerkwi Prawosławnej na Wołyniu. Baszta Czerlena - część dawnej twierdzy Tam stoi góra Bony chrzczona imieniem, 
większa niż inne - miastu  panująca cieniem 
Stary, potężny zamek - który czołem trzyma,
różne przybiera kształty, chmur łamany wirem, 
I w dzień strzelnic błękitnych spogląda oczyma,
a w nocy, jak korona, kryta żalu kirem,
Często szczerby wiekowe powoli przesuwa
Na srebrzystej księżyca wschodzącego twarzy...
( J. Słowacki, Godzina myśli...)
Poczajów - To niewielkie miasteczko położone malowniczo na grzbiecie wyniosłego wzgórza opodal Podkamienia, między Brodami a Krzemieńcem, słynie jako ośrodek pielgrzymkowy tak prawosławnych jak grekokatolików.

 Ogromna Ławra Poczajowska jest interesującym, wysokiej klasy zabytkiem, wg legendy na szczycie góry objawiła się Najświętsza Bogurodzica w słupie ognia, pozostawiająca na skale swój ślad. W miejscu tym mieli się osiedlić w niewielkich pieczarach mnisi prawosławni już w XIII wieku. Stopniowo rosła sława miejsca, któremu w 1527 roku król Zygmunt I Stary nadał specjalny przywilej. Przełom w rozwoju klasztoru nastąpił w 1597 roku, kiedy sędzina Łucka Anna z Konińskich Hojska, podarowała mu ikonę Matki Boskiej otrzymaną od patriarchy Neofita. W 1648 roku Ewa i Teodor Domaszewscy, właściciele Poczajowa, ufundowali nową cerkiew pw. św. Trójcy - o charakterze obronnym [....] Dzięki temu oraz, zgodnie z prawosławna tradycją, dzięki pojawieniu się Matki Boskiej i bł. Hioba (przełożony klasztoru żyjący 1550 - 1651) klasztor obronił się w 1675 roku przed Turkami i Tatarami.

W 1720 roku przejęli klasztor bazylianie, których można określić unickimi jezuitami dążącymi do unifikacji z Rzymem, czego efektem było ukoronowanie w 1773 r. obrazu Matki Boskiej papieskimi koronami. Miejsca religijne wymagają specyficznych obrządków, zachowań i strojów. Tutaj kobiety muszą mieć długie spódnice, bluzki z zakrytymi ramionami i dekoltem oraz chusteczki na głowie. Przy wejściu na teren ławry mozna otrzymać taki strój służbowy. Ja na przyszłość zabiorę jednak własne odzienie.
Na tle świątyni widać kobiety ubrane w takie służbowe stroje. Niezwykle zasłużoną dla klasztoru osoba był też osławiony wojewoda bełski i starosta kaniowski, Mikołaj Bazyli Potocki, który aby odpokutować za swoje bujne życie wstąpił do klasztoru w 1759 a zmarł w nim w 1782.
Po I wojnie światowej w granicach niepodległej Polski, jako twierdza prawosławia m.in. regulując czas nabożeństw wg czasu moskiewskiego. W czasach sowieckich część klasztoru zamieniona na muzeum ateizmu, część łącznie z cerkwią była czynna.

Obecnie wciąż pozostaje ośrodkiem Prawosławia i jest w jurysdykcji Autonomicznej Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Pratriarchatu Moskiewskiego. Kopyczyńce Kopyczyńce Kopyczyńce - cerkwie we wszystkich miastach są remontowane, dachy pokrywane blachą , która błyszczy kolorami złota, srebra i zieleni.
Kresowe pola nieopodal rzeki Zbrucz Zbrucz (ukr. Збруч) - rzeka w zachodniej Ukrainie, dopływ Dniestru o długości 247km. Jej źródła leżą na Wołyniu, płynie w głębokim jarze. Nad rzeką leżą: Podwołoczyska, Wołoczyska, Husiatyn, Skała Podolska, Okopy Świętej Trójcy.
Niegdyś wyznaczała granice państwowe: od 1772 do 1793 przebiegała po niej granica pomiędzy I Rzecząpospolitą a Austrią, od 1793 do 1809 oraz od 1815 do 1914 między Rosją a Austrią, a w latach 1921-1939 między Polską a Związkiem Sowieckim.
U ujścia Zbrucza do Dniestru z polecenia Jana III Sobieskiego zbudowano Okopy Świętej Trójcy - znane z dramatu Zygmunta Krasińskiego pt. Nie-Boska komedia.
W 1848 r. w pobliżu wsi Liczkowce koło Husiatyna na Podolu z rzeki Zbrucz wyłowiono sławny posąg Świętowita. ruiny cerkwi w Sobocie Satanowskiej Schodząc schodkami do lasu, widzimy, że cerkiew stoi na wielkiej skale. W skale tej wykute korytarze - to pozostałości po pustelnikach, którzy tu mieszkali. A w lesie widać groby pustelników. Zachód słońca na Kresach

najbliższe galerie:

 
Na Zielonej Ukrainie II
1pix użytkownik szustakowskimieczyk odległość 0 km 1pix
Na Zielonej Ukrainie I
1pix użytkownik szustakowskimieczyk odległość 2 km 1pix
Zbaraż 1996
1pix użytkownik szustakowskimieczyk odległość 2 km 1pix
Zbaraż
1pix użytkownik kabaczek odległość 2 km 1pix
Zbaraż
1pix użytkownik rs1 odległość 2 km 1pix
Na Kresach 2015
1pix użytkownik szustakowskimieczyk odległość 3 km 1pix

komentarze do galerii (12):

 
szustakowskimieczyk użytkownik szustakowskimieczyk(wpisów:259) dodano 31.12.2012 20:55

Galeria podoba mi się. Jest interesująca i oddaje kresowy klimat. Podobną drogę odbyłem kilka lat temu. Może jeszcze powrócę do tego tematu?

dreptak użytkownik dreptak(wpisów:1501) dodano 14.09.2011 21:26

ależ piękne, słoneczne i optymistyczne te twoje Kresy:)
piękne fotki (masz jakieś szczególne układy z J. Kretem i słońcem?)i:)

rs1 użytkownik rs1(wpisów:2) dodano 06.04.2010 12:40

Pięknie!

zibid użytkownik zibid(wpisów:2267) dodano 29.05.2009 17:18

Dobry przewodnik - ciekawie się ogląda. Pozdr

beem użytkownik beem(wpisów:182) dodano 30.12.2008 19:45

Bardzo ciekawa galeria, zapewne będę powracał tutaj...
pozdrawiam ciepło

filmdil użytkownik filmdil(wpisów:1390) dodano 30.12.2008 13:19

Futermamo - galeria nie będzie widoczna dla innych do czasu gdy nie klikniesz na "zatwierdź" . Ty natomiast możesz z niej wyjść, wejść ponownie , zmieniać kolejność zdjęć, dodawać i zmienaić teksty itp.
Polecam nasze forum, np. :http://obiezyswiat.org/index.php?action=forum&topic=29
Pozdrawiam

magg użytkownik magg(wpisów:423) dodano 30.12.2008 13:10

Ja Ukrainę zapamiętałem zupełnie inaczej,ale byłem tam dawno temu.Dlatego Twoje fotografie z kresów mnie zainteresowały.
Bardzo rzetelnie przygotowane,aczkolwiek rzeczywiście przydałby się też komentarz taki ''od siebie''.Jak tam się żyje teraz ? itp.
Pozdrawiam.

futermama użytkownik futermama(wpisów:38) dodano 30.12.2008 12:26

Powoli poznaję zwyczaje tej galerii. Brakuje mi jednak możliwości zapisu galerii przed opublikowaniem. To powoduje, że moje opisy są nieciekawe lub ich brakuje. Staram się je uzupełniać, aby przekaz był jak najciekawszy. Borek - dzięki za wnikliwe oceny. Dzięki Tobie postaram się pisać więcej i ciekawiej. Pozdrawiam wszystkich odwiedzających.

mocar użytkownik mocar(wpisów:2550) dodano 30.12.2008 12:20

No no pięknie się zapowiadasz ,,mamuśka" - gratuluje !

doris użytkownik doris(wpisów:744) dodano 30.12.2008 09:30

Zgadzam się z Krushyną. Fot.23 mnie urzekła.Pozdrawiam

filmdil użytkownik filmdil(wpisów:1390) dodano 30.12.2008 08:10

Ta galeria bardzo mnie ujęła. Ciekawe opisy . Bardzo dobre zdjęcia.
Zainteresował mnie zwłascza Wisniowiec i Poczajów.

Futermamo- pozdrawiam i życzę równie udanych podróży i galerii w obieżyswiecie w Nowym 2009 Roku.

krushyna użytkownik krushyna(wpisów:396) dodano 30.12.2008 04:02

Futermamo to dopiero Twoja druga galeria, a ja już lubię Twoje zdjęcia :)

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!