m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (9):

 
Z zewnątrz kościoła uwagę przykuwa bogata, barokowa fasada z dwiema wieżami, które wieńczą wspaniałe hełmy mające po 29 m wysokości projektu Jana Adama Stiera. Pomiędzy pilastrami i gzymsami znajdują się nisze z figurami świętych franciszkańskich z około 1730 roku dłut Franciszka Domsburgera. Do wnętrza wchodzi się przez nakrytą sklepieniem żaglastym kruchtę skąd po dość wysokich schodach ku górze wchodzi się do nawy, zaś ku dołowi do kaplicy Krzyża Świętego oraz krypty. Nietypowe, wysokie położenie posadzki wynika z chęci uniknięcia zalania podczas częstych niegdyś wylewów Warty. Wnętrze kościoła nakryte jest sklepieniem kolebkowym z lunetami, zaś między przyściennymi filarami znajdują się arkadowe przejścia. Ołtarz główny powstał po 1950 roku. W jego centru, znajduje się kopia Gniewu Bożego Rubensa autorstwa Józefa Pade z 1950 roku. Po jego bokach rzeźby z lat 1778-1779 dłuta Augustyna Schöpsa przedstawiające św. Jana Ewangelistę i św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus. W zwieńczeniu ołtarza Bóg Ojciec. Przed ołtarzem, również autorstwa Schöpsa, rzeźby przedstawiające św. Bonawenturę, św. Bernarda ze Sieny, św. Augustyna i św. Ambrożego.
W prezbiterium znajdują się ponadto zrekonstruowane według archiwalnych zdjęć stalle z lat 1950-1960. Każde miejskie centrum ma swoje obrzeża. Ulica Garbary rozgranicza te dwie strefy w sposób niespodziewanie gwałtowny: sama jest bardzo ruchliwa, lecz na wschód od niej życie niemal zamiera. Jej północną część zajmują budynki fabryczne i magazyny. W XIV w. przed murami miejskimi, przy odnodze rzeki zwanej Zgniłą Wartą był port rzeczny, a także rzeźnia miejska i strzelnica bractwa kurkowego, tzw. Celestat. W sąsiedztwie rozwinęła się osada garbarzy, którzy do wykonywania swego rzemiosła potrzebowali dużo wody (poważną rolę odgrywały również względy sanitarne). Na przestrzeni wieków Garbary były wielokrotnie niszczone przez powodzie i pożary. Dzisiejszy bieg ulicy wytyczono po wielkim pożarze w 1803 r.
Od początku istnienia Garbary (najpierw jako osada) pełniły rolę rzemieślniczo-przemysłowego zaplecza dla miasta. Przecinały je dwa ważne szlaki komunikacyjne: północny i południowy. Pierwszy prowadził dzielnicą zwaną Międzymościem: od wylotu bramy miejskiej przy ul. Wielkiej w kierunku nieistniejącego już dziś Mostu Wielkiego, przerzuconego przez tzw. stare koryto Warty i wiodącego w kierunku Chwaliszewa i Ostrowa Tumskiego; a drugi - od bramy miejskiej na ul. Wodnej przez Nową Groblę w kierunku Kalisza. Wspomniane Międzymoście nie było zbyt atrakcyjnym miejscem na osiedlanie się, gdyż tu właśnie stała miejska szubienica. Rozwój budownictwa na tym terenie nastąpił dopiero po przeniesieniu jej na trakt wrocławski. O tym, że Garbary tak szybko rozwinęły się w dzielnicę rzemieślniczą zadecydował łatwy dostęp do bieżącej wody, niezbędnej dla garbarzy. Przez niemal sto lat - od początku XVIII do pierwszych lat XIX w. - wskutek nowej polityki fortyfikacyjnej pruskich władz miasta - Garbary były właściwie wyspą. Odseparowane od miasta nowym kanałem, znajdowały się pomiędzy fosą a Wartą.  Wkrótce jednak fosa została zasypana, a wzdłuż dawnego traktu przecinającego osadę z północy na południe powstała szosa, której przebieg nie zmienił się wiele do dziś.

najbliższe galerie:

 
Poznań - okolice Starego Rynku
1pix użytkownik robson odległość 0 km 1pix
Poznań –  W cieniu fary
1pix użytkownik mgfoto odległość 0 km 1pix
Poznań - Stare Miasto
1pix użytkownik maca odległość 0 km 1pix
Poznań
1pix użytkownik ande odległość 0 km 1pix
Moje stawy
1pix użytkownik magdalena odległość 0 km 1pix
Kaziuki 2011
1pix użytkownik pedro1912 odległość 0 km 1pix

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!