m s my mo ms
version_button
| rejestracja | przypomnienie hasła en pl
login: hasło:

zdjęcia w galerii (50):

 
Tuż za św. Anną stoi obronny kościół oo. Bernardynów  - jedna z największych sakralnych budowli gotyckich na Litwie. Bryła kościoła, jednego z największych gotyckich kościołów w dawnej Rzeczpospolitej ma 42,2 m długości i 24 m szerokości i jest ta sama co przed wiekami - parter z ostrołukowymi, gotyckimi oknami wspierają przypory. Jest znacznie większy (trójnawowa hala) i bardziej archaiczny od filigranowej sąsiadki; masywne mury były niegdyś częścią umocnień miejskich, a na ścianie północnej do dziś widoczne są otwory strzelnicze. oo.Bernardyni, czy właściwie franciszkanie obserwanci przybyli do Wilna w 1453 r. i już w 1469 r. mieli swój kościół, wystawiony dzięki poparciu Kazimierza Jagiellończyka. Jednak już w 1500 r. świątynię trzeba było rozebrać na skutek licznych błędów popełnionych w trakcie budowy. Następny wystawiono w 1525 r. staraniem kardynała Jerzego Radziwiłła; po przebudowach w 1560 i 1564 r. zachował się on właściwie bez zmian do dziś, choć był kilkakrotnie naprawiany (m.in. sklepienie beczkowe po 1655, fasada po 1794). Wnętrze kościoła do 1946 r. uchodziło za najwybitniejszy zabytek sztuki na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej.
Niestety w czasach ZSRR doszło tu do prawdziwego spustoszenia, po którym olbrzymi kościół robi dość przygnębiające wrażenie. Dziś największą wartość mają elementy architektoniczne - m.in. gotyckie sklepienia kryształowe i gwiaździste w nawie północnej i kruchcie. Wnętrze kościoła jest halowe, podzielone kolumnami na trzy nawy. Zachowało się beczkowe sklepienie prezbiterium z lunetami;  W 1864 w ramach polityki niszczenia struktur kościoła katolickiego po stłumionym powstaniu styczniowym władze rosyjskie za rządów Murawiewa skasowały zakon bernardynów. Zakonnicy zostali przeniesieni do Mohylewa i Kretyngi. Sama świątynia natomiast stała się kościołem parafialnym dla nowo utworzonej parafii, a budynki klasztorne zamieniono na koszary dla armii rosyjskiej.  W okresie późniejszym znalazł w nich siedzibę Wydział Sztuk Pięknych Uniwersytetu Wileńskiego. Taki stan rzeczy miał zasadniczo miejsce także w okresie II Rzeczpospolitej - część klasztoru zajmowało Wojsko Polskie, część - wspomniany wydział a część - kilku zakonników, którzy powrócili do Wilna po odzyskaniu przez Polskę niepodległości.
W październiku 1939, gdy Rosjanie przekazali Wilno Litwie, w kościele bernardyńskim powstał ruch oporu przeciwko nowej władzy; kierował nim miejscowy wikariusz, ksiądz Hlebowicz. Stworzona przez niego grupa działała i wówczas, gdy Wilno zdobyli Niemcy a on sam został przeniesiony w głąb Litwy.  Słynna Góra Trzykrzyska , na którą trzeba się wspiąć nie tylko z racji jej sławy, ale też dla obejrzenia najpiękniejszej panoramy Wilna to jeden z symboli miasta. Na szczycie stoją trzy krzyże. Nie wiadomo skąd wzięła się tradycja ich stawiania, w każdym razie jej korzenie sięgają co najmniej I poł. XVIII w. Główny szlak zwiedzania Wilna wiedzie od katedry ulicą Zamkową , dalej Wielką i Ostrobramską. Ulica Zamkowa zwana była niegdyś także ulicą Kanoników, bowiem wiele jej kamienic stanowiły kanonie należące do duchownych z pobliskiej katedry. Łączyła tereny zamkowe z targowiskiem, które przekształciło się później w plac Ratuszowy. Dziś ulica wyłączona jest z ruchu samochodowego i stanowi wielki turystyczny deptak, obrośnięty restauracjami, kawiarenkami i sklepami z pamiątkami. Zachowała się ogromna część historycznej zabudowy, przede wszystkim kamienice, w swoich najstarszych warstwach datowane na XIV w., a potem wielokrotnie przekształcane, m.in. po wielkich pożarach miasta w XVII i XVIII w. Warto zajrzeć na niezwykle urokliwe, stanowiące o magii Wilna, podwórza   w dużej mierze ukształtowane w XVIII w.
Ulice Wilna Widok z starówki wileńskiej na wzgórze  i basztę Giedymina . Okolice parku wileńskiego  Główna ulica A.Mickiewicza w Wilnie, widok od strony katedry Św. Stanisława Pałac biskupów wileńskich  pełni rolę siedziby Prezydenta Litwy. Pierwsza rezydencja głowy kościoła litewskiego powstała tu już w XIV w.; w 1792 r. pałac została gruntownie przebudowana w stylu klasycystycznym przez Wawrzyńca Gucewicza. Po objęciu Wilna zaborem władze rosyjskie skonfiskowały budynek, przeznaczając na siedzibę cara. Niestety, niebawem budowla Gucewicza przestała istnieć, bowiem podczas przekształcania gmachu w okresie 1819-1827 pałac rozebrano i wystawiono od nowa.
Na placu Katedralnym, po prawej stronie katedry, znajduje się pomnik księcia Giedymina, założyciela miasta. Jest to dzieło litewskiego architekta z USA Vytautasa Kašuby, od początku budzące wiele kontrowersji i nie przez wszystkich uznane za ozdobę placu.  Dość ciekawa jest historia pomnika i proweniencja surowców, z których został wykonany: brąz, wykorzystany do odlewu posągu księcia i jego konia, to dar litewskich celników, pochodzący (jak nietrudno się domyślić) ze skonfiskowanego na granicy przemytu; cokół wykonano z granitu podarowanego Litwie przez Ukrainę, a odlewu pomnika dokonano w Tallinie. Jak głosi tradycja, Archikatedra Bazylika (katedra św. Stanisława) wznosi się w miejscu pogańskiego gaju, w Dolinie Swintoroga, gdzie oddawano cześć najważniejszemu bogowi pogańskiej Litwy, Perkunowi.  Pierwszą katedrę, ufundowaną przez Jagiełłę, zbudowano tu zaraz po chrzcie Litwy w 1387 r. Wedle pewnych źródeł, po przyjęciu chrztu (17 II 1387) Jagiełło powołał biskupstwo w stolicy Litwy, jak również ufundował kościół pod wezwaniem św. Stanisława (patrona Polski), który pełnić miał rolę katedry. Konsekracji dokonał biskup gnieźnieński Bodzanta. Pierwotna diecezja wileńska, w której rządy objął franciszkanin Wojciech Wasiłło, obejmowała obszarem całe gigantyczne terytorium Wielkiego Księstwa.
Jednak że źródła litewskie przypisują założenie świątyni już Mendogowi w 1251 r., dodając zarazem, że zniszczył ją sam fundator w dziesięć lat później, gdy porzucił chrześcijaństwo. Ponad 30 lat później drewnianą świątynię strawił ogień, po czym odbudowano ją w stylu gotyckim pod patronatem wielkiego księcia Witolda. Kolejnych renowacji dokonywano w latach 1530, 1610 i 1741. W 1769 r. zwaliła się podczas burzy wieża zegarowa, niszcząc sklepienie katedry, co stało się sygnałem do całkowitej przebudowy obiektu według projektu znanych wileńskich architektów Wawrzyńca Gucewicza i Michała Szulca Nową katedrę erygowano w 1801 r. Ta ostatnia, klasycystyczna budowla przetrwała do naszych czasów. Pod rosnącym naciskiem, władze zgodziły się wreszcie na zwrot katedry, który nastąpił 5 II 1989 r.; 4 marca tego roku powróciły z kościoła św. św. Piotra i Pawła relikwie św. Kazimierza. Na zdj. Kaplica św. Kazimierza
Kaplicy św. Kazimierza. Wspaniała budowla powstała na zlecenie Zygmunta III Wazy, który chciał uczynić z niej mauzoleum Jagiellonów i Wazów. Na zdj. Ozdobą wyłożonego różnokolorowymi marmurami, piaskowcami i granitami wnętrza jest stiukowy ołtarz dłuta Perettiego, ze srebrną trumną mieszczącą szczątki św. Kazimierza (1704).
Zamiar zrealizował jednak dopiero Władysław IV, który oddał biskupowi dzisiejszą kaplicę Wołłowiczowską, aby uzyskać w zamian narożnik katedry.Na zdj.Odrębną wartość mają freski Michelangelo Palloniego z 1692 r. - dwa wielkie na ścianach bocznych (Otwarcie trumny św. Kazimierza pod stu dwudziestu latach i Wskrzeszenie dzieweczki przy grobie św. Kazimierza) oraz dwa w żaglach pod kopułą (te ostatnie przypisywane są także Hiacinto Campanie). Dwa pozostałe (pod kopułą) są dziełem Smuglewicza, a ukazują „walkę z namiętnościami i zwycięstwo nad nimi”. Dzieło włoskich artystów śmiało kandydować może do miana najpiękniejszej kaplicy barokowej w Rzeczypospolitej.  Do katedry wchodzi się poprzez monumentalny portyk gucewiczowski.znakomitego architekta i nie ma sobie równych pośród dzieł klasycyzmu na terenach dawnej Rzeczypospolitej. Cała zresztą budowla może być uznana za największe dokonanie klasycyzmu w architekturze sakralnej na ziemiach unii polsko-litewskiej. Przed wejściem warto zwrócić uwagę na dekorację rzeźbiarską z lat 1783-1791 - dzieło nadwornego artysty króla Stanisława Augusta, Tomasso Righiego, obecnego także przy budowie warszawskiego pałacu w Łazienkach. Wielka kompozycja figuralna w tympanonie frontowym ukazuje Ofiarę Noego po wyjściu z Arki.
W 1989 r. kardynał Stepanovičius nie zgodził się na odprawianie mszy po polsku. W świątyni brakuje również wielu elementów wystroju wnętrza (obrazów, tablic, nagrobków, mebli, przedmiotów liturgicznych) opatrzonych polskimi napisami. Dzisiejszy, klasycystyczny wystrój wydaje się dosyć surowy. Jest tylko jeden ołtarz - nie ma ołtarzy bocznych, nie licząc kaplic. Ten jedyny ołtarz główny, zaprojektowany przez Wawrzyńca Gucewicza, jest ciekawą dwuczęściową konstrukcją. Odkryte w 1931 r. podziemia katedry, do których schodzi się z prezbiterium (za ołtarzem), zostały udostępnione zwiedzającym w 1989 r. W latach 1932-1937 wykonano nową Kryptę Królewską, w której spoczywają trumny króla Aleksandra Jagiellończyka, królowej Elżbiety oraz Barbary Radziwiłłówny, a także urna z sercem Władysława IV. Na zdj. Płyta pamiątkowa poświęcona wizycie Papieża JP II w Wilnie. Oprócz pochówków królewskich można tu zobaczyć jeszcze pozostałości „katedry Mendoga”, kryptę kapituły wileńskiej oraz fresk z końca XIV w., najstarszy ze znanych na Litwie.  Na zdj Elementy dekoracji Katedry Wystrój wnętrza ma wielką wartość zabytkową. Uwagę zwracają zwłaszcza obrazy Franciszka Smuglewicza (kon. XVIII w.), których nagromadzenie dało władzom sowieckim pretekst do zamienienia świątyni w galerię malarstwa. Obok katedry wznosi się kremowobiała, odosobniona, blisko 60-metrowa dzwonnica . Dolna czworoboczna część to dawna baszta, wybudowana zapewne w XIV w., w początku XV w.włączona w obręb murów Zamku Dolnego. Po jego zrujnowaniu „oderwała” się od macierzystego kompleksu i podwyższona w końcu XVI w. o trzy nowe kondygnacje (na planie ośmioboku) pełni rolę dzwonnicy.
Litewskie Muzeum Narodowe powstało z Muzeum Historyczno-Etnograficznego, założonego w 1856 r. na bazie prywatnych zbiorów hrabiego Eustachego Tyszkiewicza. Dziś jest to najstarsza funkcjonująca placówka muzealna na Litwie. Muzeum znajduje się u stóp baszty Giedymina, w charakterystycznym, podłużnym budynku tzw. nowego Arsenału, przy Arsenalo gatve 1 (ul. Arsenalska, tuż obok z lewej strony Katedry.

najbliższe galerie:

 
Migawki z Wilna
1pix użytkownik pedro1912 odległość 0 km 1pix
WILNO
1pix użytkownik kwiatuszek odległość 0 km 1pix
Wilno - Nowe Miasto
1pix użytkownik kabaczek odległość 0 km 1pix
HISTORIA PEWNEGO MARZENIA...
1pix użytkownik beem odległość 0 km 1pix
WILNO  cz.I
1pix użytkownik mocar odległość 1 km 1pix
Wilno
1pix użytkownik przemo odległość 1 km 1pix

komentarze do galerii (3):

 
zibid użytkownik zibid(wpisów:2270) dodano 02.09.2010 22:13

Nie czuje tu klimatu Wilna - choć to miasto kościołów , za intensywnie się na "sakraliach" skupiłeś. Pozdrawiam

felix użytkownik felix(wpisów:87) dodano 19.03.2010 06:37

Plus za używanie polskich nazw ulic, minus za zbyt oszczędne posługiwanie się nożyczkami.

nadhob użytkownik nadhob(wpisów:15) dodano 02.02.2010 14:47

W kościele oo.Bernardynów odbył się mój chrzest.Dziękuję za świetne zdjęcia.

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować. Jeśli nie jesteś członkiem społeczności, przyłącz się!